Ο παγγερμανισμός απο τον Φαλμεράϋερ στον Μαρξ και η στάση τους έναντι των Ελλήνων (μέρος Β')

Όπως έχω αναφερθεί σε παρελθόντα άρθρα, ο παγγερμανισμός μπορεί να συγκροτήθηκε ως δόγμα μόλις τον 19^ο αιώνα αλλά ως συναίσθημα και ιδίως ως πρακτική όχι μόνο προϋπήρχε κι εφαρμόστηκε πολύ πιο πριν, αλλά συνετελέσθη σε μεγάλο βαθμό αιώνες πριν καν ξεκινήσει η λεγόμενη «Αναγέννηση».

Για το θέμα αυτό έχω αναφερθεί στο τριμερές άρθρο «Ματωμένοι Σταυροί».

Παράλληλα πρέπει να επισημάνω και την επιρροή του έργου του Μακιαβέλι ο οποίος πρώτος καθορίζει σε γραπτό έργο ότι «ο άνθρωπος είναι κατά βάση κακός», μια στην ουσία θεολογική στάση ζωής η οποία εκπηγάζει βέβαια από τον χριστιανισμό και το «προπατορικό αμάρτημα». Ο Μακιαβέλι απλά αυτή τη θεολογική στάση την «πολιτικοποιεί»…

Ο παγγερμανισμός απο τον Φαλμεράϋερ στον Μαρξ και η στάση τους έναντι των Ελλήνων (μέρος Α')

Για την περίπτωση του Φαλμεράϋερ, στην Ελλάδα όπου η ιστορία θεωρείται ένα βαρετό θέμα να ασχοληθεί κανείς, διδάσκεται ότι ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων (στο τότε Ελληνικό κράτος) αλλά και από «φιλέλληνες» της εποχής και… άντε το πολύ - πολύ ότι έγινε η αιτία  να συγγράψει την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους ο Παπαρρηγόπουλος και να «γεννηθεί» (στην Ελλάδα) η λαογραφία με τον Νικόλαο Πολίτη…

Ωστόσο ο Φαλμεράυερ δεν ήταν άλλος ένας περιηγητής που έκατσε κι έγραψε μια ιστοριούλα και «τα βρήκε μπαστούνια» από τους «φιλέλληνες» της Ευρώπης όπως θέλουν να μας το παρουσιάσουν εδώ (γιατί μάλλον σου λένε οι κρατικοί λειτουργοί, «αν πούμε κάτι άλλο θα ανοίξουμε άλλα θέματα και που να τρέχουμε τώρα να εξηγούμε»…).

Περί Μικρασιατικής εκστρατείας 1919-1922 Β' Μέρος

Για ποιό λόγο αναφέρομαι σε όλα αυτά;

Η Ελλάδα δεν είχε καν το περιθώριο να επιλέξει «με ποιόν θα ταχθούμε».

Από τη μια πλευρά ευρίσκοντο οι Γερμανοί που ήταν φύσει και θέσει αντίπαλοι των Ελλήνων, με τους οποίους δεν ήταν αντίπαλοι μόνο λόγω πολιτισμικού χάσματος, αλλά κυρίως γιατί (οι Γερμανοί) θεωρούσαν (και όχι άδικα) ότι οι Έλληνες οι οποίοι έβαιναν όχι απλά να κατισχύσουν, αλλά να αντικαταστήσουν σχεδόν πλήρως την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε Ευρώπη και Μικρά Ασία, εμπόδιζαν τα σχέδιά τους.

Από την άλλη, ασχέτως του αν υπήρχαν διχογνωμίες, έριδες και μυστικές συνεννοήσεις μεταξύ των Δυνάμεων της Συνεννοήσεως, η συμμαχία μαζί τους αποτελούσε την μόνη δυνατή επιλογή για την Ελλάδα, από τη στιγμή που τα συμφέροντα Τούρκων αλλά και Βούλγαρων συνέκλιναν και στο τέλος (αν όχι εξ αρχής) ταυτίστηκαν με τους έτσι κι αλλιώς εχθρικούς (προς τους Έλληνες) Γερμανούς.

Περί Μικρασιατικής εκστρατείας 1919-1922 - Α' Μέρος

   Τα τελευταία χρόνια και ιδίως από το 2012 και μετά, λόγω των εκατόχρονων από την δραματική περίοδο 1912-1922 που ταλάνισε την Ευρώπη και άλλαξε δια παντός σύνορα, λαούς, ιδεολογίες και καθεστώτα αιώνων, μέχρι εν πολλοίς και την εποχή μας, παρατηρώ διάφορα αφιερώματα σε εκείνη την πολυτάραχη περίοδο, εκπεφρασμένα από διάφορους και διαφορετική κάθε φορά οπτική γωνία, ανάλογα με τις απόψεις ενός εκάστου.

Βέβαια για τα γεγονότα της εν λόγω περιόδου έχουν χυθεί τόνοι μελανιού και έχουν γίνει κατ’ επανάληψη συζητήσεις από πλήθος ειδικών και μη της ιστοριογραφίας και φυσικά ζήσαντες τα χρόνια εκείνα.

Επιχειρηματικότητα και εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης"

 ''Η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», «όραμα», «ιδέα» κλπ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κράμα Καρλομαγνισμού και Χανσεατικού μερκαντιλισμού… ''

 Οι εργασιακές σχέσεις και η επιχειρηματικότητα, αν και φαινομενικά μοιάζουν ως δύο εντελώς ξεχωριστοί τομείς, είναι τόσο αλληλένδετοι ώστε θα τολμήσω να πω ότι ο ένας δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τον άλλον.

 Στην σύγχρονη Ελληνική αλλά και παγκόσμια πραγματικότητα αυτό φαίνεται να το έχουν ξεχάσει όχι μόνο οι πάσης φύσεως οικονομολόγοι, ασχολούμενοι με τις επιχειρήσεις κλπ. 

Επίσης οσάκις γίνεται αναφορά, παρουσιάζεται τόσο ποικιλοτρόπως ώστε αν η κατάσταση δεν ήταν δραματική, θα ήταν σίγουρα γραφική.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα.

1821: Απο την αργή γενοκτονία της σκλαβιάς στην Επανάσταση και οι ιστορικοί αναθεωρητισμοί των πάσης φύσεως δογματιστών

   Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την Ελληνική Επανάσταση του 1821, τόσο από Έλληνες όσο και από ξένους. Άλλα από αυτά θετικά και εποικοδομητικά και άλλα αρνητικά και κακόβουλα.

Κατ’ αρχάς θεωρώ ότι ο ισχυρισμός ότι η Ελληνική Επανάσταση έγινε από κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων είτε θρησκευτική, είτε ταξική, είτε εθνική/φυλετική κλπ είναι τουλάχιστον υποκειμενικός.

Για την ακρίβεια, εάν γίνει προσπάθεια να «αναλυθεί», τότε μπορεί άνετα κάποιος να βγάλει όποιο συμπέρασμα θέλει, κατά πώς τον συμφέρει.

Έτσι εάν, για παράδειγμα, ένας εύπορος θέλει, μπορεί να ισχυριστεί ότι η Επανάσταση ξεκίνησε από τους οικονομικά εύρωστους αφού αυτοί διέθεσαν περιουσίες, υπάρχοντα ακόμα και τη ζωή τους στον αγώνα. Άλλωστε χαρακτηριστικό είναι ότι οι περισσότεροι "φιλικοί" ως κοινωνική τάξη ήταν οι έμποροι την ώρα που για παράδειγμα αγρότες δεν αναφέρονται!

Λευκά αγάλματα = νεκρά αγάλματα!

Είναι πλέον γνωστό ότι στην αρχαιότητα τα αγάλματα είχαν χρώματα. Πασίγνωστη άλλωστε είναι η ιστορία του Ναού τη Αθηνάς Νίκης ή (όπως ονομάστηκε επί ρωμαϊκής εποχής) Ναός της Απτέρου Νίκης ο μικρός αμφιπρόστυλος ιωνικός ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών όπου φυλασσόταν το ξόανο της θεάς Αθηνάς Νίκης, της «απτέρου», δηλαδή χωρίς φτερά κάτι το οποίο σύμφωνα πάντα με την ιστορία, έγινε για να μη φύγει ποτέ από την πόλη της Αθήνας (τόσο «ζωντανό» έμοιαζε δηλαδή).

Αυτό δεν μαρτυρείται μόνο από τα αποτελέσματα ερευνών που βασίστηκαν πάνω σε τεχνολογικές ανακαλύψεις του 20^ου και το 21^ου αιώνα αλλά και από μαρτυρίες πηγών οι οποίες αν και υπήρχαν βέβαια παλαιόθεν, «πύκνωσαν» τους δύο τελευταίους αιώνες οδηγώντας μας πλέον όχι απλά στη θεωρία, αλλά στη βεβαιότητα, ότι όχι μόνο ήταν χρωματισμένα, αλλά και με ποια χρώματα ακριβώς.

Ο Ηγεμών: Η επιρροή του Μακιαβέλι στον σύγχρονο τρόπο σκέψης - Ο μακιαβελισμός στην καθημερινότητά μας

Ο Μακιαβελισμός στην ψυχολογία αναφέρεται σε ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που εξετάζει σε ένα άτομο το κατά πόσο επικεντρώνεται στα δικά του συμφέροντα χειραγωγώντας, εξαπατώντας και εκμεταλλευόμενος τους άλλους προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του.

Ο Μακιαβελισμός είναι ένα από τα χαρακτηριστικά σε αυτό που αποκαλείται «Σκοτεινή Τριάδα». Τα άλλα δύο είναι ο ναρκισσισμός και η ψυχοπάθεια.

Ο ίδιος ο όρος αναφέρεται στον περίφημο Νικολό Μακιαβέλι, (διπλωμάτης και συγγραφέας της Αναγέννησης) του οποίου η πιο γνωστή δουλειά ήταν «Ο Ηγεμών» (Il Principe). Αυτό το διαβόητο βιβλίο υποστηρίζει μεταξύ άλλων στις απόψεις του, ότι οι ισχυροί κυβερνώντες θα πρέπει να είναι σκληροί στη διακυβέρνησή τους και τους εχθρούς τους, και ότι η δόξα και η επιβίωση δικαιολογεί οποιοδήποτε μέσο, ​​ακόμα και αυτά που θεωρούνται ανήθικα και βάρβαρα.

Ματωμένοι σταυροί - Πως χριστιανισμός και Γερμανοί έφεραν την "Νέα Τάξη Πραγμάτων" στον κόσμο (Γ' μέρος)

Οι πολιτικές ζυμώσεις και οι διεθνείς σχέσεις την περίοδο 1850-1914

Οι επαναστάσεις του 1848

Το 1848 ξεσπά μια σειρά επαναστάσεων κυρίως στην Ευρώπη αλλά σε όλο τον κόσμο. Οι λόγοι της έκτασης του φαινομένου θεωρούνται άγνωστοι καθώς στις κατά τόπους και πόλεις επαναστάσεις τα αιτήματα τίθενται από επιτροπές ανθρώπων που δημιουργούνται ad hoc.

Τα αιτήματα διαφέρουν κατά πολύ από περιοχή σε περιοχή. Σε ότι αφορά δε την Ευρώπη, ένα κύριο μέρος αυτών είναι η κατάργηση των φεουδαρχικών δομών και των απόλυτων μοναρχιών.

Εδώ βέβαια θα ήταν πολύ εύκολο να «επιβεβαιώσουμε» την άποψη ότι «οι λαοί τα έβαλαν με του Γερμανούς» αλλά αφού αυτό δεν τίθεται ως λόγος από τους ίδιους τους κινηματίες και αφού δεν γίνεται οργανωμένα ενάντια σε αυτό το σύστημα εξουσίας, καλό θα ήταν χάριν σοβαρότητος να… μην βγάλουμε λαγούς από το καπέλο.

Ματωμένοι σταυροί - Πως χριστιανισμός και Γερμανοί έφεραν την "Νέα Τάξη Πραγμάτων" στον κόσμο (Β' μέρος)

Οθωμανική περίοδος

Από την Οθωμανική πλημμυρίδα στην Ευρώπη που ξεκίνησε από το 1354 (κατάληψη Καλλίπολης) και σταμάτησε το 1683 με τη Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης και τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή όπου από κει και μετά οι Οθωμανοί άρχισαν αργά αλλά σταθερά να περιέρχονται σε κατάσταση παρακμής, βλέπουμε κάτι το παράδοξο.  

 Οτι ενώ όλοι οι λαοί της Βαλκανικής και της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκονται αν όχι σε πανικό, σε μεγάλη ανησυχία για την φρενήρη επέκταση των Οθωμανών, οι Γερμανοί Αυτοκράτορες της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκονται σε κατάσταση… Νιρβάνας. 

Αυτό μαρτυρά δύο πράγματα. Ή αυτοκαταστροφική αδιαφορία ή απόλυτη σιγουριά. Αυτοκαταστροφικοί και αδιάφοροι εκ της πολιτικής τους οι Γερμανοί και ειδικά οι Αψβούργοι μόνο ως τέτοιοι δεν μπορούν να κριθούν. Οπότε μάλλον θα λέγαμε ισχύει το δεύτερο.