Ο παγγερμανισμός απο τον Φαλμεράϋερ στον Μαρξ και η στάση τους έναντι των Ελλήνων (μέρος Β')

Όπως έχω αναφερθεί σε παρελθόντα άρθρα, ο παγγερμανισμός μπορεί να συγκροτήθηκε ως δόγμα μόλις τον 19^ο αιώνα αλλά ως συναίσθημα και ιδίως ως πρακτική όχι μόνο προϋπήρχε κι εφαρμόστηκε πολύ πιο πριν, αλλά συνετελέσθη σε μεγάλο βαθμό αιώνες πριν καν ξεκινήσει η λεγόμενη «Αναγέννηση».

Για το θέμα αυτό έχω αναφερθεί στο τριμερές άρθρο «Ματωμένοι Σταυροί».

Παράλληλα πρέπει να επισημάνω και την επιρροή του έργου του Μακιαβέλι ο οποίος πρώτος καθορίζει σε γραπτό έργο ότι «ο άνθρωπος είναι κατά βάση κακός», μια στην ουσία θεολογική στάση ζωής η οποία εκπηγάζει βέβαια από τον χριστιανισμό και το «προπατορικό αμάρτημα». Ο Μακιαβέλι απλά αυτή τη θεολογική στάση την «πολιτικοποιεί»…

Η σημασία βέβαια αυτού του έωλου αφορισμού που επιστημονικά έχει την ίδια αξία του «όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι» ή του «τι να περιμένεις από γυναίκες» διήγαγε την ιστορική του πορεία, αφού διατυπώνεται σε μια εποχή που ο μέσος άνθρωπος ίσα που γνωρίζει να ομιλεί και που το μόνο βιβλίο που κυκλοφορεί και ακούγεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα είναι η Βίβλος και το Ευαγγέλιο το οποίο οι πιστοί ακούνε στις εκκλησίες από τον παπά χωρίς βέβαια και να καταλαβαίνουν γρι από το τι λέει…

Ο Μακιαβελισμός ως μέθοδος και τρόπος συμπεριφοράς επηρέασε τους «Δυτικούς» (=Γερμανούς) οι οποίοι δεν επηρεάστηκαν βέβαια από τις «σοφίες» που έγραφε, αλλά περισσότερο επηρεάστηκαν επειδή έτσι κι αλλιώς τα όσα έγραφε ταίριαζαν στον τρόπο που εφέροντο αλλά και που εσκέπτοντο.

Απλά ο Μακιαβέλι ήρθε σαν «από μηχανής θεός» για να δικαιολογήσει τη δολιότητα και τη σκληρότητα, κάτω από την «ιερότητα» του σκοπού.

Επίσης έχω αναφερθεί και στο ότι ο Μακιαβελισμός αποτελεί (και επίσημα) ψυχική νόσο η οποία ουδόλως θα πρέπει να προκαλεί την αδιαφορία αλλά αντιθέτως το ενδιαφέρον των ανθρώπων ώστε να αναγνωρίζουν αυτούς που νοσούν  και εάν δεν είναι εφικτό να τους πείσουν ώστε να αναζητήσουν θεραπεία, τουλάχιστον να περιορίσουν την συναναστροφή τους με τέτοια υποκείμενα.

Παράλληλα είναι γνωστό ότι οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι πέρα από τις εθνικές αναστατώσεις και τις αλλαγές συνόρων που έφερε, αποτέλεσε το έναυσμα της ανάπτυξης του εθνικισμού και φυσικά αναφέρομαι κυρίως στους εθνικισμούς των μεγάλων και όχι στους αγώνες αποκατάστασης/απελευθέρωσης μικρών (πληθυσμιακά) λαών ή υποκινούμενους εθνικισμούς όπως έγινε λίγο αργότερα.

Στο πλαίσιο των εθνικισμών αυτών εντάσσεται και ο (μετέπειτα) Μαρξισμός.

Ιδεολογικά ρεύματα βέβαια υπήρχαν από αιώνων, από την Αναγέννηση και μετά και ιδίως με τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Ωστόσο ο δέκατος ένατος αιώνας, είναι αυτός ο οποίος θα χαρακτηριστεί από μια άνθηση ιδεολογικών εκφράσεων, ρευμάτων, κινημάτων και παραφυάδων αυτών, σε σημείο τέτοιο, ώστε φτάνοντας στις αρχές του 20^ου αιώνα, η ύπαρξη και οργάνωση κινημάτων να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος μυστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών του στρατού με κορυφαία βέβαια παραδείγματα την Σλαβική αφύπνιση των Σλάβων των Βαλκανίων και γενικά της Ανατολικής Ευρώπης, εν μέρει την αφύπνιση του τουρκικού εθνικισμού, την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, την Αραβική Επανάσταση κλπ.

Έτσι λοιπόν και ο Μαρξισμός εντάσσεται στα κινήματα εκείνα που ακόμα και αν δεν δημιουργήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες, δημιουργήθηκαν, οργανώθηκαν και συνυπήρξαν με τον Γερμανικό μεγαλοϊδεατισμό μέχρι να φτάσει η ώρα να υπηρετήσει την «μητέρα Γερμανία».

Σε κάθε περίπτωση τα κινήματα αυτά δημιουργήθηκαν και είχαν επικεφαλής ανθρώπους που όχι απλά δεν δίσταζαν να εκφράσουν τον φιλογερμανισμό τους αλλά και ποδηγετούσαν ξεκάθαρα τα κινήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του κινήματος των «Αυστροσλάβων», οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ διεκήρυτταν ότι οι Σλάβοι διαφέρουν μεν από τους Γερμανούς αλλά πρέπει να δηλώνουν υποταγή στον Αυστριακό Αυτοκράτορα και πώς πάνω απ’ όλα πρέπει να διαφοροποιούνται από τους Ρώσους (!).

Φυσικά για εμάς σήμερα και ειδικά τους Έλληνες μπορεί να είναι οφθαλμοφανής μια τέτοια πρακτορίστική πολιτική. Ωστόσο ακόμα και σήμερα αν ψάξει κανείς σε αυτές τις τέως αυστροουγγρικές χώρες δεν θα βρει και λίγους υποστηρικτές τέτοιων (βλακωδών) ιδεών.

Πολύ περισσότερο βέβαια εκείνη την εποχή που εκατομμύρια σπαταλήθηκαν για τη δημιουργία και στήριξη τέτοιων κινημάτων.

Η διαφορά του Μαρξισμού με όλα τα υπόλοιπα κινήματα (πλην εθνικισμού) δεν βασίζεται βέβαια σε καμιά υπεροχή του δόγματός του έναντι των άλλων.

Ο Μαρξισμός δεν είναι τίποτα άλλο από λογιστικές φλυαρίες γαρνιρισμένες με σπάταλες ποσότητες ανθρωπισμού.

Είναι σαν ένας γιατρός να γράφει μια πραγματεία στην οποία «καλό» είναι η υγεία, «κακό» είναι η ασθένεια και άρα όποιος είναι ασθενής ή όποιος είναι ασθενής και δεν μπορεί να γίνει υγιής πρέπει «να φεύγει απ τη μέση»… «για το καλό της ανθρωπότητας». Το ωραίο είναι ότι ακόμα κι έτσι η υγεία είναι όντως μια θετική κατάσταση για τον άνθρωπο και όχι μια υποκειμενική εκτίμηση για το τι είναι «καλό» και «κακό».

Όπως προανέφερα η μόνη διαφοροποίησή του Μαρξισμού σε σχέση με τα άλλα κινήματα, είναι οτι το 1917 ο Λένιν έλαβε χρήματα από τους Γερμανούς για να επιβάλλει τον κομμουνισμό στη Ρωσία, έχοντας προηγουμένως ρίξει (οι Γερμανοί) άλλο πακτωλό χρημάτων στα Σοβιέτ, στρατό, αξιωματούχους κλπ τα οποία είχαν εξαγοράσει προκειμένου να ρίξουν τον Τσάρο και να θέσουν εκτός μάχης τη Ρωσία (όπως και έγινε).

Αλλά γι αυτά έχω ήδη αναφερθεί. Σε αυτό το άρθρο θα εστιάσω στην στάση του «προφήτη» των κομμουνιστών, του Μαρξ έναντι της Ελληνικής Επανάστασης, γιατί θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να αναφερθούμε στο θέμα το οποίο όχι μόνο συνέβη κατά τη διάρκεια ζωής του Γερμανού, αλλά και απασχόλησε τα μέγιστα την Ευρωπαϊκή και εν μέρει την Παγκόσμια διπλωματία, λόγω της διάρκειάς της, της έντασης και των μεγάλων σφαγών που έλαβαν χώρα στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Επίσης είναι χρήσιμο το να γνωρίζουμε ποια η στάση του ιδρυτή του κομμουνισμού έναντι των Ελλήνων, τόσο για την Ελληνική Επανάσταση του 1821, την στάση τους μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κρατιδίου αλλά και την στάση τους για τους υπόδουλους Έλληνες, δηλαδή το μεγαλύτερο κομμάτι των Ελλήνων που δεν ελευθερώθηκε.

Λογικά θα έπρεπε να περιμένουμε ότι οι ιδρυτές της… πολιτικής θρησκείας που ευαγγελίζεται το «σπάσιμο των αλυσίδων των σκλάβων όλης της γης» θα στήριζε την απελευθέρωση των σκλάβων Ελλήνων… Αμ δε…

Διαβάζοντας την σπουδαία μελέτη του Παναγιώτη Κονδύλη με τίτλο K. Marx – Fr. Engels, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα παρατηρούμε ότι στο έργο αυτό ο συγγραφέας του έχει ανθολογήσει από την απέραντη εργογραφία των δύο ιδρυτών του κομμουνισμού τα μέρη εκείνα που αφορούν στο περίφημο «Ανατολικό Ζήτημα», δηλαδή στο μέλλον και την τύχη της διαλυόμενης τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η έκδοση αυτή συνοδεύεται από έναν ιδιαίτερα κατατοπιστικό πρόλογο, γραμμένο από τον ίδιο τον επιμελητή της όπου βλέπουμε ανάγλυφα τις θέσεις του Μαρξ για τον αγώνα των Ελλήνων για την λευτεριά και την εθνική τους αξιοπρέπεια.


Μαρξ-Εγκελς: Η τσαρική Ρωσία ο μεγάλος εχθρός της επανάστασης αλλά και της «ανεπτυγμένης Δύσης»…

Όπως είναι γνωστό, ο Μαρξ και ο Έγκελς είχαν βάλει ως στόχο τους την ευρωπαϊκή επανάσταση εν πολλοίς εμπνεόμενοι από την επανάσταση του 1848, η οποία βέβαια δεν είχε γίνει από… προλετάριους αλλά κυρίως από αστούς και στην Ευρώπη στρεφόταν κατά της γερμανικής απολυταρχίας ενώ δεν περιοριζόταν γεωγραφικά μόνο στην Ευρώπη αλλά έκανε την εμφάνισή της και σε άλλα μέρη του κόσμου. Φλερτάροντας με την ιδέα μια τέτοια επανάσταση να ξεσπάσει κατά των εχθρών της Γερμανίας οι δύο ιδρυτές του κομμουνισμού εξέφραζαν την «πεποίθηση» τότε (περισσότερο σαν πολιτική στόχευση μοιάζει βέβαια ή αλλιώς «αυτοεκπληρούμενη προφητεία»)[1], πως αυτή η επανάσταση θα ξεσπούσε γρήγορα και πάλι και πως για να ξεσπάσει η ευρωπαϊκή επανάσταση θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και να βγάλει από την μέση τον πιο αμείλικτο εχθρό της, τον «έσχατο κίνδυνο», την «υπανάπτυκτη» αλλά και εξαιρετικά δυναμική τσαρική Ρωσία, η οποία ήταν ταυτόχρονα εχθρός και «ολόκληρης της αστικής ανεπτυγμένης Δύσης»[2].

Εδώ βλέπουμε το φαινομενικά παράδοξο λοιπόν, οι ιδρυτές του μαρξισμού να κόπτονται τόσο πολύ για την «ανεπτυγμένη Δύση». Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί καμιά παραδοξότητα αφού όπως θα δούμε πιο κάτω, ο Μαρξ ήταν ο μεγαλύτερος θαυμαστής αλλά και υπερασπιστής του αστικού δυτικού πολιτισμού…

Η στάση γενικότερα του Μάρξ είναι σχεδόν ταυτόσημη με τον Παγγερμανισμό όπου η Γερμανία αναγορεύεται σε «τελευταίο ανάχωμα» της «πολιτισμένης Ευρώπης» έναντι των «απολίτιστων της Ανατολής» οι οποίοι φυσικά δεν είναι άλλοι από τους Σλάβους αλλά και γενικά τους μη Γερμανούς. Φυσικά ως κυριότερος εκπ΄ροσωπος των Σλάβων δεν είναι άλλος από τον κυριότερο εκπρόσωπό τους, την Ρωσία ο οποίος ως εκ τύτου είναι και ο μεγάλος εχθρός. Επειδή όμως το εθνικό μίσος πρέπει να υποκρύπτεται στον κομμουνισμό έστω και αν είναι εμφανής, εδώ καλύπτεται με τον μανδύα του απολυταχισμού (λες και η Γερμανοί δεν είχαν απολυταρχία από την εποχή που ευρίσκοντο στα δάση…). Όπως λοιπόν σημειώνει ο Έγκελς, από το 1789 και μετά «στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν παρά δύο μόνο δυνάμεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο: Η Ρωσία με την απολυταρχία κι η Επανάσταση με τη Δημοκρατία. … Αν όμως η Ρωσία κατακτήσει την Τουρκία, τότε θ’ αυξήσει τη δύναμη της σχεδόν κατά το ήμισυ και θα γίνει υπέρτερη απ’ όλη μαζί την Ευρώπη. Κάτι τέτοιο θ’ αποτελούσε ανείπωτη συμφορά για την υπόθεση της Επανάστασης»[3].

Το πανευρωπαϊκής σημασίας αυτό ενδεχόμενο συνδέεται άμεσα με το ανατολικό ζήτημα, αφού ένας από τους προσφορότερους χώρους πιθανής εκδήλωσης του ρώσικου επεκτατισμού είναι η αποσυντιθέμενη ευρωπαϊκή Τουρκία[4]. Και επειδή η ευρωπαϊκή επανάσταση έμοιαζε να χάνεται όλο και περισσότερο στον ορίζοντα του μέλλοντος, ο Έγκελς δήλωνε με σαφήνεια πως «η διατήρηση της τούρκικης ανεξαρτησίας … είναι ζήτημα ύψιστης σημασίας. … Και στο σημείο αυτό συμβαδίζουν τα συμφέροντα της επαναστατικής Δημοκρατίας και της Αγγλίας»[5].

Εδώ βέβαια δεν μπορούμε να μην αντιπαραβάλουμε τις απόψεις του Φαλμεράϋερ περί Ρωσίας, περί «Δύσεως» και περί ανάγκης προστασίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και οι δύο έχουν ταυτόσημες απόψεις και οι ελάχιστες διαφοροποιήσεις έχουν να κάνουν μόνο σχετικά με το πώς θα επικρατήσει ο παγγερμανισμός.


Έγκελς: Εχθροί της «Επανάστασης» όλοι οι βαλκανικοί λαοί.

Εδώ ο Έγκελς μας λέει πως έπρεπε με κάθε θυσία να διατηρηθεί η ακεραιότητα της Οθωμανικής αυτοκρατορία και να εξοντωθεί η Ρωσσία, όπως ακριβώς ήθελε και η Αγγλία.

Ωστόσο σύμφωνα με αυτή τη λογική αφού θεωρεί πως τα συμφέροντα της Αγγλίας συμβάδιζαν τέλεια με τα συμφέροντα της «επανάστασης», άρα τα συμφέροντα της Ελλάδας ερχόταν σε άμεση σύγκρουση με την «επανάσταση» και αυτό γιατί θεωρούσε ότι όλες οι επαναστάσεις των βαλκανικών λαών ήταν υποκινημένες από την Ρωσσία, στο πλαίσιο της επεκτατικής της πολιτικής, που ως τελικό της στόχο είχε την κατάληψη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι, επειδή «οι μικροί σλαβικοί λαοί βλέπουν τον τσάρο ως τον μόνο ελευθερωτή τους … αν γίνει πόλεμος, όλα αυτά τα ενδιαφέροντα εθνίδια θα περάσουν από τη μεριά του τσαρισμού, του εχθρού ολόκληρης της αστικής-ανεπτυγμένης Δύσης. Όσο είναι έτσι τα πράγματα», δήλωνε ο Έγκελς, «δεν μπορώ να ενδιαφέρομαι για την άμεση, τωρινή τους απελευθέρωση, παραμένουν απευθείας εχθροί μας, το ίδιο όπως ο σύμμαχος και προστάτης τους, ο τσάρος»[6].

Ο Έγκελς λοιπόν θεωρούσε ωμά και απροκάλυπτα ως εχθρούς του τους βαλκανικούς λαούς που πολεμούσαν για την λευτεριά τους και αυτό γιατί με αυτόν τον τρόπο αποδυνάμωναν τους Τούρκους και δυνάμωναν την τσαρική Ρωσία! Εδώ βέβαια πάνε περίπατο οι «αγώνες για την ελευθερία των λαών» αλλά το κυριότερο είναι άλλο. Το πρόβλημά του είναι ότι οι βαλκανικοί λαοί προσβλέπουν στον Τσάρο για ελευθερία. Φυσικά εάν οι Βαλκανικοί λαοί προσέβλεπαν για την ελευθερία τους στον Κάϊζερ δεν θα υπήρχε πρόβλημα…

Και για να μας πείσει περισσότερο για τον ολοφάνερο παγγερμανισμό του, ο Έγκελς εξέφραζε συνεχώς την αηδία που ένοιωθε για τα επαναστατικά κινήματα των βαλκανικών λαών, αλλά και για τους ίδιους τους βαλκανικούς λαούς, στους οποίους δεν αναγνώριζε καν το δικαίωμα να θεωρούνται λαοί… Ο ίδιος χωρίς περιστροφές γράφει τα εξής:

«Ο ευρωπαϊκός πόλεμος αρχίζει να μας απειλεί σοβαρά. Αυτά τα άθλια συντρίμμια πρώην εθνών, Σέρβοι, Βούλγαροι, Έλληνες και ο υπόλοιπος λαοσυρφετός, που εμπνέει ενθουσιασμό στον φιλελεύθερο Φιλισταίο, για να ωφελούνται οι Ρώσσοι, δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον ούτε τον αέρα που αναπνέουν και θέλουν σώνει και καλά να κόψουν τους λαίμαργους λαιμούς τους. Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο [σ.σ: δηλαδή να… κόψουν το λαιμό τους…] … αν κάθε μια από αυτές τις νανοφυλές δεν αποφάσιζε για ειρήνη ή για πόλεμο στην Ευρώπη»[7].

Πραγματικά, είναι απίστευτο το με πόση αηδία και με πόση περιφρόνηση μιλούσαν για τους βαλκανικούς λαούς, και ιδίως για τον Ελληνικό, οι… πατέρες των λαών, οι ιδρυτές του μαρξισμού Μαρξ και Έγκελς! «Άθλια συντρίμμια πρώην εθνών», «λαοσυρφετός», «νανοφυλές»… Πραγματικά τους λάτρευε ο Έγκελς τους βαλκανικούς λαούς… Και φυσικά, από την… πολλή λατρεία που μας είχε όλους εμάς τους… Βαλκάνιους, τι λέει: Πώς θα ήταν πολύ ωραία αν κόβαμε μόνοι μας τους  λαιμούς μας!

Και τι ωραία τάυτιση απόψεων που έχουμε μεταξύ των Γερμανών... Μάρξ, Έγκελς, Φαλμεράϋερ, μέχρι και ο «φιλέλληνας» Τιρς συμφωνούν ότι οι Βαλκανικοί λαοί είναι κατώτεροι των Γερμανών. Βέβαια ο Τιρς είναι πιο «ανθρωπιστής» και πιστεύει ότι και με απλή διαφέντευση των Βαλκάνιων Σλάβων (άραγε βάζει και εμάς μέσα στους Σλάβους; Ίσως) με Γερμανούς ηγεμόνες απομακρύνεται η πιθανότητα να πάμε προς τους Ρώσους. 

Αλλά φαίνεται ότι οι Γερμανοί έχουν τάσεις για πιο… ριζοσπαστικές λύσεις…
Κατά τους Μαρξ και Έγκελς λοιπόν οι βαλκανικοί λαοί ήταν άξιοι θανάτου επειδή θέλανε, άκουσον-άκουσον, την λευτεριά τους! Οι οποίοι από πάνω δεν είναι τίποτα παραπάνω απο άθλιοι συρφετοί, που παρίσταναν και τους λαούς…

Άλλωστε, όπως μας πληροφορεί ο Έγκελς, και «οι Έλληνες της Τουρκίας είναι σλαβικής καταγωγής, οι οποίοι [απλά] υιοθέτησαν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα»[8].

Όπως γίνεται κατανοητό από τον Μάρξ, τον Έγκελς, τον Φαλμεράϋερ, τους παγγερμανιστές, τους ναζί ως τους σημερινούς «ευρωπαϊστές» και μαρξιστές υπάρχει μια νοητή ευθεία γραμμή που τους ενώνει…


Μαρξ: Δόλια ενέργεια της Αγγλίας η απελευθέρωση της Ελλάδας

Πρώτοι εχθροί απ’ όλους τους βαλκανικούς λαούς τίθενται οι Έλληνες, αφού για τον Μαρξ, η ελληνική επανάσταση ήταν υποκινημένη από τους Ρώσους πέρα για πέρα. Και αυτό γιατί κατά τον Μαρξ η Ρωσία ήταν αυτή που παρέσυρε τις δυτικές Δυνάμεις να συμπαρασταθούν στους Έλληνες, προκαλώντας Ναυμαχία του Ναβαρίνου, ενώ η ελληνική ελευθερία και η ίδρυση του ελληνικού κράτους επισφραγίσθηκαν από την ρωσική προέλαση του 1829 και την βοήθεια του λόρδου Πάλμερστον[9], ενός Άγγλου πολιτικού, οποίος υπήρξε «ο ακάματος και ανυποχώρητος υπερασπιστής των ρωσικών συμφερόντων»[10].

Γι’ αυτό και κατά τον Μαρξ η καταστροφή του τουρκικού στόλου στο Ναβαρίνο ήταν μια «δόλια» ενέργεια[11], αφού στράφηκε προς μια Δύναμη με την οποία η Αγγλία δεν βρισκόταν σε «εμπόλεμη κατάσταση», όπως, προς μεγάλη ικανοποίηση του Μαρξ, ομολόγησε ο ναύαρχος Κόδριγκτον στην βουλή των Κοινοτήτων[12].


Μαρξ και Κρητική επανάσταση: Το απόλυτο μίσος.

Ο Μαρξ παρέμεινε σε όλη του την ζωή απόλυτα συνεπής στην γραμμή της απόλυτης εχθρότητας προς κάθε κίνημα που στρέφονταν ενάντια στην ακεραιότητα της Τουρκίας. Έτσι, όταν εκδηλώθηκε η κρητική επανάσταση του 1866 έστειλε μια επιστολή (το 1867) στον Γάλλο δημοσιογράφο Vermorel, με την οποία τον επέπληττε δριμύτατα γιατί τόλμησε να πάρει φιλική στάση απέναντι στην «λεγόμενη» επανάσταση της Κρήτης.
Και αυτό γιατί ο Vermorel, κατά τον Μαρξ πάντα, με το να είναι φιλικός προς την επανάσταση του 1866 αναπαρήγαγε, στην εφημερίδα του, «τα ρωσσικά και ελληνικά ψέματα» γι’ αυτήν την «λεγόμενη επανάσταση».

Δήθεν επανάσταση λοιπόν ήταν για τον Μαρξ η Κρητική επανάσταση του 1866… Χωρίς κανένα πρόσχημα λοιπόν ο Μαρξ υβρίζει με τον πιο άθλιο τρόπο τους Έλληνες, που… τολμούσαν να επαναστατούν για να ικανοποιήσουν τον πόθο τους για λευτεριά. Έναν πόθο που για τον Μαρξ δεν δικαιούνταν να τον έχουν καθόλου, γιατί έτσι εμπόδιζαν το ξέσπασμα της μεγάλης ευρωπαϊκής επανάστασης!

Και είναι φυσικό να ταυτίζει ο Μαρξ τα ρωσσικά με τα ελληνικά «ψέματα», αφού κατ’ αυτόν «οι Έλληνες είναι τα όργανα των Ρώσσων».

Προφανώς, ένα από τα ελληνικά ψέματα θα ήταν για τον Μαρξ και το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου όπως και οι λοιπές σφαγές… Άλλωστε είναι κοινη πρακτική στους Μαρξιστές, όταν δεν μπορούν να αποφύγουν την παραδοχή ενός εγκλήματος, να ρίχνουν το φταίξιμο στο θύμα. Άρα και να ακούει για σφαγές και καταδυνάστευση το πολύ πολύ να φταίνε οι Έλληνες που δεν κάθονται να τους σφάξουν ή να τους εξισλαμίσουν οι Τούρκοι ώστε να πραγματωθεί ο παγγερμανισμός του Μαρξ…

Αλλά δεν στέκεται μόνο εκεί… Για να… «διαφωτίσει» τον Vermorel ώστε να μάθει την πάσα «αλήθεια», φροντίζει να του στείλει «ένα απόσπασμα από τον αγγλικό τύπο για την πραγματική κατάσταση στην Κρήτη»[13].

Να ξέρει δηλαδή βρε παιδί μου ο Γάλλος τι του γίνεται και να μην χάφτει τις ρώσσικες και τις ελληνικές αλογόμυγες, αφού ως γνωστόν ο αγγλικός τύπος φημίζονταν ανέκαθεν για την ακρίβεια και την… αντικειμενικότητά του απέναντι στα ελληνικά εθνικά ζητήματα…
Την ίδια απέχθεια με τον Μαρξ για κάθε είδους ελληνική επανάσταση κληρονόμησε και ο Έγκελς, ο οποίος λέει για τον ξεσηκωμό της Κρήτης το 1888:

«Οι Ρώσοι παραμένουν πάντα γεροί στις απάτες. … Οι ταραχές στην Κρήτη κατά παράδοξο τρόπο άρχισαν από το ότι οι χριστιανοί της Κρήτης σκοτώνονταν μεταξύ τους, ώσπου ο Ρώσσος πρόξενος κατάφερε να τους ενώσει για να σφαχτούν όλοι μαζί από τους Τούρκους. … Όλη αυτή η ιστορία στην Κρήτη ανάμεσα στα άλλα αποσκοπεί στο να εμποδίσει τους Άγγλους να συνάψουν συμμαχία με την Πρωσσία… Για να μπορέσει ο Γλάδστων να επιδείξει πάλι τον φιλελληνισμό του και οι φιλελεύθεροι να ενθουσιαστούν για τους Κρητικούς προβατοκλέφτες»[14].

Ο μεγάλος «καθοδηγητής της εργατιάς» λοιπόν Φρίντριχ Έγκελς αυτή την άποψη είχε για τους ξεσηκωμένους Έλληνες Κρητικούς… «Προβατοκλέφτες»… Ωραία επαναστατική αλληλεγγύη!

Το πρόβλημα λοιπόν του Μαρξ και του Έγκελς ήταν ένα και μοναδικό και πάντα το ίδιο: Να μην ξεσηκώνονται οι Έλληνες και προκαλούν προβλήματα στην εξωτερική πολιτική της Αγγλίας. Αυτοί οι κακοί και ψεύτες Έλληνες, που με την εμετική τους διάθεση για ελευθερία δημιουργούσαν συνέχεια ένα σωρό προβλήματα στην καημένη την Αγγλία… Αλλά γιατί τόση υποστήριξη στην Αγγλία; Μα γιατί φυσικά οι Άγγλοι εκτός από κατ εξοχήν μέλη του «Δυτικού πολιτισμού» είναι κι αυτοί Γερμανοί…

Με άλλα λόγια παρατηρούμε ότι ο Μαρξ ασχέτως προσχημάτων, θέλει μια ενωμένη (Γερμανική) Δύση εναντίον μιας απολίτιστης (και Σλαβικής) Ανατολής τα οποία φυσικά τα κρύβει κάτω από τον μανδύα του αντι-απολυταρχισμού.

Έτσι, σε κάθε πόλεμο που διεξάγει η Τουρκία, όπως και απέναντι σε κάθε επανάσταση που θέλει να εξασθενίσει την Τουρκία ο Μαρξ είναι ξεκάθαρος: «Υποστηρίζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους Τούρκους»[15]!


Μαρξ και Έγκελς: Οι Ρώσοι λευτέρωσαν τους Έλληνες

Μέχρι τώρα είδαμε λοιπόν πως ο Μαρξ και ο Έγκελς ήταν ορκισμένοι εχθροί της ελληνικής επανάστασης του 1821, αλλά και κάθε άλλης ελληνικής επανάστασης και εξέγερσης. Και αυτό γιατί έτσι αποδυναμωνόταν η Τουρκία, και αν αποδυναμωνόταν η Τουρκία, θα μπορούσε στην συνέχεια να την καταλάβει η υπανάπτυκτη τσαρική Ρωσσία, η οποία ήταν και ο μεγάλος εχθρός της επανάστασης και της δημοκρατίας.

Γι’ αυτό και οι «πατέρες των λαών» Μαρξ και Έγκελς ήταν πάντοτε με το μέρος της Τουρκίας, ενάντια στο άθλιο ελληνικό βασίλειο, στο οποίο χάρισε την ανεξαρτησία η καταραμένη η Ρωσσία[16]. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τσάρος χάρισε, «με πατρική πρόνοια, στους Έλληνες για κυβερνήτη έναν Ρώσο στρατηγό, τον κόμη Καποδίστρια». Άλλο που οι αχάριστοι Έλληνες τον δολοφόνησαν[17]…
Μαρξ και Έγκελς: Οι Έλληνες περνούσαν πολύ καλά με τους Τούρκους!

Οι Έλληνες ήταν εντελώς αχάριστοι όταν ξεκινούσαν την επανάστασή τους ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία, μιας και οι Έλληνες ήταν με τους Οθωμανούς «συνεταίροι» στην διακυβέρνηση της τεράστιας αυτοκρατορίας τους.

Όπως λέει ο Έγκελς, «ο χριστιανός αγρότης κάτω από τη τουρκική κυριαρχία ζούσε, από υλική άποψη, καλύτερα από αλλού. Είχε διατηρήσει όλους τους προτουρκικούς του θεσμούς, και όλην του την αυτοκυβέρνηση. Όσο πλήρωνε τους φόρους του, ο Τούρκος κατά κανόνα δεν νοιαζόταν γι’ αυτόν. Σπάνια ήταν εκτεθειμένος σε βιαιοπραγίες… Ήταν ζωή αναξιοπρεπής … δεν ήταν όμως και υλικά πιεσμένη. Γι’ αυτό χρειάστηκε πολύς καιρός ώσπου ν’ ανακαλύψει ο Σλάβος ραγιάς ότι η ζωή αυτή είναι αφόρητη»[18].
Άλλωστε, «μήπως δεν απολαμβάνουν οι χριστιανοί στην Τουρκία περισσότερη θρησκευτική ελευθερία, απ’ ότι στη Αυστρία και στην Ρωσσία; Δεν είναι η τουρκική κυβέρνηση ήπια και πατρική, αφού επιτρέπει στα διάφορα έθνη, θρησκεύματα και τοπικά σωματεία να ρυθμίζουν μόνα τους τις υποθέσεις τους;»[19].

Και μετά αναρωτιούνται πολλοί γιατί οι σημερινοί μαρξιστές εν Ελλάδι κρατούν τέτοια στάση για την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Ελληνική Επανάσταση… Μα γιατί οι ίδιοι οι κλασσικοί του Μαρξισμού έχουν τέτοια στάση έναντι της Ελλάδος και αυτοί απλά αναμασούν την προπαγάνδα…

Και βέβαια, όλα όσα λέγονται για την τουρκική βαρβαρότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά «συνθήματα» και ψέματα της τσαρικής προπαγάνδας[20]. Γι’ αυτό άλλωστε ο Μαρξ και ο Έγκελς προσπάθησαν με ιδιαίτερο ζήλο να αντικρούσουν όλους τους αρνητικούς «μύθους» για την Τουρκία, ώστε να αφαιρέσουν κάποια ιδεολογικά και πολιτικά επιχειρήματα από την αντεπαναστατική Ρωσσία[21].

Συνεπώς οι ιδέες των σύγχρονων αριστερών δεν αποτελούν καμιά νεοταξική προπαγάνδα, αλλά για αυτούσια ύλη από τα γραπτά των «μεγάλων καθοδηγητών της εργατιάς», του Μαρξ και του Έγκελς. Άρα υπάρχει ιδεολογική συνέπεια...

Εδώ βέβαια, πρέπει να πω ότι οι πρώτοι προφήτες και ευαγγελιστές της Νεάς Τάξης Πραγματων τελικά δεν ήταν άλλοι από τον Μαρξ και τον Έγκελς αφού και οι δυο, λάτρευαν μετά μανίας την Γερμανία, την Αγγλία και την γενικά «ανεπτυγμένη Δύση».


Έγκελς: Ο ορθόδοξος κλήρος υποκίνησε και προκάλεσε την επανάσταση του 1821

Ποιος φταίει λοιπόν για τον ξεσηκωμό. Μα οι παπάδες φυσικά. Οι οποίοι πληρώθηκαν μάλιστα από τον Τσάρο. Σε ένα αποκαλυπτικό κείμενό του, ο Έγκελς περιγράφει το πώς ο Τσάρος υποκίνησε τον ελληνικό ξεσηκωμό, αναφέροντας μεταξύ άλλων τα εξής:
«Εκατοντάδες Ρώσσοι πράχτορες περιέρχονταν την Τουρκία, παρουσιάζοντας στους Ελληνορθόδοξους τον ορθόδοξο αυτοκράτορα ως την κεφαλή, τον φυσικό προστάτη και τον τελικό ελευθερωτή της καταπιεσμένης Ανατολικής Εκκλησίας. Ο κλήρος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας πολύ γρήγορα οργανώθηκε σε μια μεγάλη συνομωσία με σκοπό την διάδοση των ιδεών αυτών. Η σερβική εξέγερση του 1804 κι ο ελληνικός ξεσηκωμός του 1821 υποκινήθηκαν άμεσα από ρωσσικό χρυσάφι και ρωσσική επιρροή»[34].

Αυτό βέβαια έγινε. Αλλά πού και πότε; Έγινε στη Θράκη τη δεκαετία του 1870 αλλά όχι βέβαια υπέρ των Ελλήνων αλλά υπέρ των Βουλγάρων τους οποίους αφιόνισαν εθνικιστικά υπενθυμίζοντάς τους ότι κατάγονται από τους μεγάλου βασιλείς Σαμουήλ και Ασσάν και οδηγώντας μέχρι και σε απόσχιση και ανακήρυξη δικού τους Πατριαρχείου (Εξαρχεία) κλπ…
Κατά τ’ άλλα σαν γνήσιοι Γερμανοί «δεν είδαν» και «δεν άκουσαν» ποτέ οι μεγάλοι φιλόσοφοι της μπουρδολογίας και της πρακτορίστικης προπαγάνδας ότι πριν την Επανάσταση του 1821 είχαν γίνει άλλες 26 Επαναστάσεις και πολλές περισσότερες τοπικές…

Και ξέχασαν όταν κατέβαιναν κάθε φορά που είχαν πόλεμο με τους Τούρκους οι Βενετοί, οι Γερμανοί, οι Ρώσοι, οι Ισπανοί κλπ και παρακαλούσαν τους Έλληνες να σηκώσουν τα όπλα κατά των Οθωμανών ως αντιπερισπασμός τάζοντας τους ελευθερίες και πράσινα άλογα που ποτέ τους δεν έδωσαν και αντίθετα τους παράταγαν στην εκδικητική μανία του Τούρκου.
Και περίμεναν οι Έλληνες από τους Ρώσους…


Μαρξ: Κρίμα που οι Τούρκοι δεν εξαφάνισαν τον χριστιανισμό!

Η μόνη μομφή που είχε να προσάψει ο Μαρξ στους κατά τα άλλα υπέροχους Τούρκους ήταν το ότι «διατήρησαν τον Χριστιανισμό». Αν δεν είχαν κάνει αυτό, οι Τούρκοι δηλαδή θα ήταν τέλειοι. Αυτό ακριβώς λέει ο Μαρξ στον Έγκελς σε επιστολή που του έστειλε το 1853: «Η βασική μομφή μου εναντίον των Τούρκων είναι ότι διατήρησαν τον χριστιανισμό»[22].

Αυτό φυσικά την συγκεκριμένη περίοδο σημαίνει πλήρη εκτουρκισμό των χριστιανών Ελλήνων όπως με τους τουρκαλβανούς. Το γιατί θα συνέβαινε αυτό το εξηγώ στο άρθρο «ματωμένοι σταυροί».

Εδώ να επισημάνω επίσης ότι είναι βλακώδης η στάση ορισμένων οι οποίοι εξομοιώνουν τον βίαιο εκχριστιανισμό με τον βίαιο εκτουρκισμό.

Ακόμα και στους χειρότερους αιώνες του χριστιανικού σκοταδισμού, ο Ελληνικός πολιτισμός μπόρεσε να διατηρηθεί μέσα σε μισοσκότεινα μοναστήρια (και όχι μόνο), όπου πραγματικοί φιλέλληνες αντέγραφαν έργα των κλασσικών της αρχαιότητος όταν άλλοι μοναχοί τα έκαιγαν ή τα κατέστρεφαν. Εκεί όμως που πάτησε το πόδι του το Ισλάμ ο Ελληνικός πολιτισμός αργά ή γρήγορα χάθηκε και δεν επανεμφανίστηκε. Και όποιος το αμφισβητεί ας μας πει ένα παράδειγμα όπου εξισλαμισθέντες Έλληνες μουσουλμάνοι σήκωσαν ποτέ τα όπλα εναντίον μουσουλμάνων…

Η καλύτερη δε επιβεβαίωση είναι η ύπαρξη του Πλήθωνος του Γεμιστού και των μαθητών του, παρά τις διώξεις της εκκλησίας και της εξουσίας εναντίον τους.
Εσμέν γαρ Έλληνες το γένος ως η τε γλώσσα και η παιδεία μαρτυρεί έλεγε ο Πλήθων στον Ιωάννη Παλαιολόγο.

Πόσους Πλήθωνες έβγαλε το Ισλαμ και πώς θα μπορούσε να το πει αυτό όταν εξισλαμισμός σήμαινε «τούρκεμα»;

Καλό είναι λοιπόν να ιεραρχούμε τα προβλήματα διότι όλα τα κακά δεν έχουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα… Άλλο να καις το χέρι σου και άλλο το να κόβεις το χέρι σου… Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει περίπτωση θεραπείας. Όχι όμως και στη δεύτερη…


Μαρξ και Έγκελς: Βάρβαροι οι Τούρκοι

Παρά τα όσα έγραφαν οι Μαρξ και Έγκελς, ήξεραν πολύ καλά την αλήθεια για το πόσο πραγματικά υπέφεραν οι Έλληνες μέσα στην «πατρική» και «ανεκτική» Οθωμανική αυτοκρατορία. Αλλά από την στιγμή που η περίφημη «Άνοιξη των Λαών» (1848) πνίχτηκε στο αίμα, η Τουρκία έγινε αμέσως ένας «φυσικός σύμμαχος της επανάστασης», γι’ αυτό και είχε, από τότε και μέχρι το τέλος της ζωής τους, την απόλυτη στήριξη των Μαρξ και Έγκελς.

Αν και κάνω εκτενή αναφορά του τι ακριβώς συνέβη στη περίφημη ευρωπαϊκή Επανάσταση του 1848 (Άνοιξη των Λαών) καλό είναι να τονίσω ξανά ότι σε αυτή την επανάσταση, μεταξύ των αιτημάτων των Γερμανών επαναστατών ήταν και η ενοποίηση της τότε διηρημένης Γερμανίας. Αίτημα στο οποίο οι Μαρξ και Ένγκελς ήταν θερμοί υποστηρικτές. Με άλλα λόγια, η επανάσταση δεν ήταν κάποια επανάσταση μόνο των φτωχών και καταπιεσμένων (έτσι κι αλλιώς η συντριπτική πλειοψηφία των επαναστατών ήταν αστοί και ελάχιστοι οι αγρότες) αλλά στη Γερμανία είχε χροιά ΚΑΙ εθνικιστική…

Έτσι, λειτουργώντας ως αυτόκλητοι φρουροί της ακεραιότητάς της Τουρκίας, ο Μαρξ και ο Έγκελς κατακεραύνωναν με τον πιο ωμό και άγριο τρόπο όλους εκείνους τους λαούς που τολμούσαν να ξεσηκωθούν ενάντια στον τουρκικό ζυγό, καταγγέλλοντάς τους πάντοτε ως εχθρούς της επανάστασης.

Όμως, όλα αυτά άρχισαν να τα υποστηρίζουν οι Μαρξ και Έγκελς μετά το 1848. Γιατί μέχρι τότε υποστήριζαν τα εντελώς αντίθετα. Γι’ αυτό και μέχρι τότε δεν είχαν κανέναν δισταγμό να παραδεχτούν δημόσια και την φριχτή συμπεριφορά του Σουλτάνου απέναντι στους Έλληνες ραγιάδες και το γεγονός ότι η ελληνική ανεξαρτησία οφείλονταν στην κοινή θέληση όλων των μεγάλων δυνάμεων.

Αυτά ακριβώς λέει και παραδέχεται ο Έγκελς σε ένα κείμενό του του 1846, στο οποίο χλευάζει πολύ άσχημα την Ιερά Συμμαχία για την ανοχή που είχε δείξει, επί μακρό χρονικό διάστημα, απέναντι στην τουρκική βαρβαρότητα

«Ακόμα και το θείο δικαίωμα του Μεγάλου Τούρκου να κρεμάει και να κομματιάζει τους Έλληνες υπηκόους του υποστήριξε για ένα διάστημα η Ιερά Συμμαχία(!). Αλλά η περίπτωση αυτή ήταν πολύ χτυπητή, κι οι Έλληνες πήραν την άδεια [της Ιεράς Συμμαχίας] να ξεγλιστρήσουν από τον τουρκικό ζυγό»[23].

Έτσι λοιπόν ενώ βλέπουμε τους Μαρξ και Ένγκελς το 1846 να ομολογούν την Τουρκική θηριωδία και ότι τους Έλληνες απελευθέρωσε η Ιερά Συμμαχία, δυό χρόνια μετά, αλλάζουν 180^ο και οι Έλληνες είναι αχάριστοι (αφού περνούσαν καλά με τους Οθωμανούς) και για την Επανάσταση «φταίνε» οι Ρώσοι!

Επίσης, μετά το 1848, ο «τουρκικός ζυγός» μετατρέπεται πλέον σε «ρωσικά ψέματα» και «συνθήματα», ενώ το «ξεγλίστρημα των Ελλήνων προς την ελευθερία, με την άδεια της Ιερής Συμμαχίας», θα μεταμορφώνονταν πλέον σε μια εχθρική πράξη της τσαρικής Ρωσίας απέναντι στον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την επαναστατική Δημοκρατία…

Παρόλα αυτά, ακόμη και τότε, ο Έγκελς αναγκάζεται να παραδεχθεί μέχρι ενός σημείου την άθλια θέση και αντιμετώπιση που είχαν οι χριστιανοί ραγιάδες μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία βέβαια κατά τα άλλα (ποια άλλα;) τους φέρονταν με «πατρική στοργή», προστατεύοντας την ελευθερία τους, την προσωπική τους αξιοπρέπεια, αλλά και όλα τα άλλα τους δικαιώματα…

 Έλεγε λοιπόν ο Έγκελς το 1853: «Ο Τούρκος … ανήκει στο προνομιούχο θρήσκευμα και έθνος. Μόνος αυτός έχει το δικαίωμα να οπλοφορεί, ενώ και ο πιο σπουδαίος χριστιανός πρέπει να παραμερίζει όταν περνά μπροστά του ακόμα και ο τελευταίος μουσουλμάνος»[24].

Η  μεταστροφή βέβαια αυτή έχει να κάνει με τις επιρροές του Φαλμεράϋερ ο οποίος λίγο πριν εκείνη την εποχή εξέδιδε τα έργα του και γνόταν κέντρο της προσοχής στην Πανεπιστημιακή κοινότητα των Γερμανών.


Λάτρεις των όπου γης Γερμανών οι Μαρξ και Έγκελς και φυσικά των πέραν του Ατλαντικού Αγγλοσαξόνων της Αμερικής…

Έτσι λοιπόν, από τη στιγμή που θεωρούν ότι η Αγγλία ήταν η φυσική σύμμαχος των επαναστατών για την επίτευξη της επαναστατικής Δημοκρατίας της, ο Μαρξ και ο Έγκελς ήταν πολύ φυσικό να υποστηρίζουν μια ενεργή αγγλική παρουσία στην περιοχή της ευρωπαϊκής Τουρκίας και του Ευξείνου Πόντου κι αυτό γιατί προτιμούσαν ενσυνείδητα την Αγγλία από την Ρωσία, γιατί έτσι πίστευαν ότι προάσπιζαν μια ανώτερη βαθμίδα ιστορικής ανάπτυξης, απέναντι σε μια κατώτερη.

Γι’ αυτό και ο Μαρξ δεν κρύβει την οργή του για τους αστούς ειρηνιστές, οι οποίοι εμποδίζουν τον πόλεμο της ανεπτυγμένης Αγγλίας με την καθυστερημένη αλλά αντιδραστική Ρωσία[25].

Πολεμοχαρής λοιπόν ο… ειρηνιστής Μάρξ όταν πρόκειται για τους κατώτερους Ρώσους και πνέει μένεα εναντίον όσων κρατούν την Αγγλία (η Αγγλία τότε ήταν η υπερδύναμη της εποχής) από το να πολεμήσει τους Ρώσους!

Αλλά, αν η Αγγλία ήταν πιασμένη στα νύχια των άτολμων αστών, υπήρχε μια καινούργια δύναμη, στην οποία ο Μαρξ μπορούσε να υπολογίζει για να επέμβει στον χώρο της Ευρώπης αλλά και της ανατολικής Μεσογείου: Η Αμερική, η οποία ήταν για τον Μαρξ «ο νεώτερος και ρωμαλεώτερος εκπρόσωπος της Δύσης»[26].

Η Αμερική ήταν εκείνη η δύναμη η οποία θα υποστήριζε τα επαναστατικά δημοκρατικά κινήματα στην Ευρώπη. Γι’ αυτό και κατά τον Μαρξ η Δημοκρατική Αμερική νομιμοποιείται με δόγματα ανοιχτής επέμβασης, αντίθετα προς της αρχές της παραδοσιακής διπλωματίας[27]! Γι’ αυτό και ο Μαρξ καταγγέλλει τον γερμανικό φιλελεύθερο τύπο, ο οποίος αρνείται στην Αμερική το δικαίωμά της να υποστηρίζει με ένοπλη βία την επανάσταση στην Ευρώπη[28], ενώ δηλώνει με ενθουσιασμό πως «είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς ότι η Αμερικανική επέμβαση στην Ευρώπη αρχίζει με το Ανατολικό Ζήτημα»[29].

Με απλά λόγια ο Μάρξ δικαιώνει πάνω από 150 χρόνια πριν την επεμβατική πολιτική των ΗΠΑ και στην ουσία διατυπώνει περιφραστικά το δόγμα των προληπτικών πολέμων με πρόσχημα την «τρομοκρατία» (επανάσταση την κατονομάζει ο Μαρξ) που ιδιαίτερα την τελευταία τριακονταετία έχουν στοιχήσει εκατομμύρια θύματα σε όλο τον κόσμο.
Μάλιστα ο Μαρξ, δεν μπορεί να κρύψει το πόσο απολαμβάνει την… γκρίνια των γερμανικών εφημερίδων «για την μυστική συμφωνία που λέγεται πως κλείστηκε ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία. Σύμφωνα μ’ αυτήν, η Τουρκία θά ’παιρνε χρήματα και ναυτική υποστήριξη, ενώ η Αμερική το λιμάνι του Αίνου στην Ρωμυλία, που θ’ αποτελούσε σίγουρη και βολική θέση για έναν εμπορικό και στρατιωτικό σταθμό της Αμερικανικής Δημοκρατίας στην Μεσόγειο»[30]!


Αμερική-Τουρκία συμμαχία το 1853… Και ο Μαρξ εκστασιάζεται…

Το ωραίο είναι ότι μετά τον Β ΠΠ, αναπτύχθηκε από τους Αναρχοκομμουνιστές μια ρητορεία, δήθεν κατά των Αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα (να φύγουν οι βάσεις του θανάτου, έξω οι βάσεις, έξω οι ΗΠΑ και άλλα τέτοια τσιτάτα…)

Ωστόσο ο ίδιος ο Μαρξ από το 1853 λέει το μεγάλο ΝΑΙ στις αμερικανικές βάσεις…
Και για ποιό λόγο τα δικαιούται όλα αυτά η Αμερική;

Μα φυσικά γιατί «η αγγλοσαξωνική φυλή από την άλλη μεριά του Ατλαντικού έφτασε μ’ ένα άλμα στην ύψιστη βαθμίδα πλούτου, πολιτισμού και ισχύος, και δεν μπορεί πια ν’ αποδεχτεί την ταπεινή θέση που της δόθηκε στο παρελθον»[31]!

Νομίζω ότι θα ήταν βλακώδες να γράψω ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να το γράψει κάποιος «ιδεολόγος» του εθνικοσοσιαλισμού, γιατί και ο Μαρξ παγγερμανιστής ήταν. Απλά τον οραματιζόταν πιο ευρέως και σε παγκόσμιο επίπεδο ενώ ο εθνικοσοσιαλισμός με πιο στενή έννοια και με πιο περιορισμένα γεωγραφικά και εθνικά όρια και κριτήρια.

Γι αυτό και οι Γερμανοί σιχαίνονται (μετά την ήττα του 1945 βέβαια) τον εθνικοσοσιαλισμό. Πραγματικά τον… σιχαίνονται, γιατί θεωρούν ότι έπρεπε ευθύς εξ αρχής να σκεφτούν ευρύτερα, συμπεριλαμβάνοντας και τους υπόλοιπους Γερμανούς και όχι με τόσο περιορισμένα κριτήρια, εις βάρος βέβαια όλων των άλλων μη Γερμανών…

Πραγματικά εάν ζούσε ο Μαρξ σήμερα θα ήταν πολύ υπερήφανος που οι Αγγλοσάξονες έποικοι (και όχι άποικοι) της Αμερικής επιβάλλουν σε διάφορες γωνιές της γης την «Δημοκρατία» (=καθεστώτα μαριονέτες), όπως λόγου-χάρη στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία χωρίς να μετράμε τις υποκινούμενες επαναστάσεις, τα «βελούδινα» πραξικοπήματα, τις υπονομεύσεις καθεστώτων ή και δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων κλπ…


Ο Μαρξ και όχι ο Χάντιγκτον ο εισηγητής του δόγματος της σύγκρουσης των πολιτισμών

Την ώρα που οι σύγχρονοι Έλληνες ερίζουν για το αν πρέπει να αποδεχτούμε ή να απορρίψουμε την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ένας άλλος πόλεμος γίνεται πάνω από το πολιτισμικό «κουφάρι» του μεσαιωνικού εκείνου κράτους. Το αν εμείς αποδεχθούμε ή δεν αποδεχθούμε ως κομμάτι της μεσαιωνικής ιστορίας μας την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λίγο μετράει, για τους έξω, αφού για τους Γερμανούς και τους παρατρεχάμενούς τους είμαστε "όλοι το ίδιο".

Κακά τα ψέμματα. Ο πόλεμος είναι πρωτίστως Γεωπολιτικός και γίνεται με όλα τα μέσα. 

Αυτό σημαίνει ότι, έτσι ή αλλιώς, η Ελλάδα είναι έξω από τα σχέδια τόσο του Παγγερμανισμού όσο και του αντίπαλου δέους της, του Πανσλαβισμού.

Σε αυτόν τον πόλεμο της παγκόσμιας επικράτησης, πρωτίστως οι «Δυτικοί» (βλέπε Γερμανοί) έχουν χαράξει ήδη τα γεωπολιτικά όρια και δυστυχώς για εμάς, η Ελλάδα όχι απλά είναι εκτός των σχεδίων της, αλλά και εχθρός.

Για να δικαιολογήσει λοιπόν τον φυλετικό διαχωρισμό που κάνει ανάμεσα στην Γερμανική Δύση και την «απολίτιστη» (μη Γερμανική) Ανατολή, τον καλύπτει με τον μανδύα μιας ανύπαρκτης πολιτικής διαφοράς, όπου η Ανατολή εκπροσωπεί τον απολυταρχισμό και η Δύση αναγορεύεται σε φορέας και εκπρόσωπος δημοκρατικών ιδεών.

Και αυτή την αρλούμπα, την εκφράζει ένα άτομο που γεννήθηκε που; Στην… δημοκρατικότατη Πρωσσία!

Ένα κράτος δηλαδή που ο μιλιταρισμός, ο απολυταρχισμός και η τυφλή πίστη, όχι απλά πρωτοδιατυπώθηκαν, ιδεολογικοποιήθηκαν και καθιερώθηκαν ως υπέρτατη ιδέα, αλλά ακόμα και σήμερα, τρεις αιώνες μετά τον Φρειδερίκο της Πρωσίας, κυλάει στο αίμα των σύγχρονων Γερμανών… εις ποσότητας. Ο κυνισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Ο παγγερμανισμός του όμως έπρεπε να καλυφθεί κάτω από ένα διαφορετικό πρόσχημα. Άλλωστε το να διατύπωνε (άλλη) μια φυλετική θεωρία δεν θα τον διαφοροποιούσε από άλλους συγχρόνους του.

Έτσι λοιπόν  διαχώρισε τον κόσμο γεωπολιτικά με βάση τη θρησκεία. Όπως είναι φυσικό περίοπτη θέση έδωσε στον Προτεσταντισμό, τον οποίο θεωρούσε φορέα όχι μόνο πολιτικού φιλελευθερισμού αλλά και αναπτυξιακού πνεύματος. Στον αντίποδα, βρισκόταν η Ορθοδοξία της Ανατολής.

Με άλλα λόγια, ο κατά τ’ άλλα άθεος διεθνιστής και «πατέρας των λαών» Μαρξ, όχι απλά είναι (καρα)φυλετιστής αλλά και διαχωρίζει τις θρησκείες σε καλές και κακές. Σαν να λέει κάποιος ότι δεν είναι φυλετιστής, αλλά οι λευκοί είναι καλύτεροι από τους άλλους!

Έτσι λοιπόν διαχωρίζει τους λαούς σε ανώτερους και κατώτερους, όχι μόνο με βάση τη φυλετική καταγωγή όπως είδαμε πιο πάνω, αλλά και με βάση το θρήσκευμα!

Το ωραίο είναι ότι στα διαδικτυακά forums οι κομμουνιστές επικαλούνται όχι μόνο άγνοια αλλά και… καχυποψία.

Ότι δηλαδή τα κείμενα είναι χαλκευμένα και ότι «έχουν βάλει το χεράκι τους οι εθνικιστές» ή εν πάση περιπτώσει «ύποπτα» (γι αυτούς) υποκείμενα.

Άλλα όταν έχεις μάθει να απαντάς μόνο αφού πάρεις οδηγίες από τους ινστρούχτορες, πώς να μην σου φανούν «περίεργα»…

Υποκριτικά βέβαια κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν το ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να πάρει κάτι (που τον συμφέρει) ιδεολογικά και να το χρησιμοποιήσει όπως να ναι, όπως ακριβώς και οι αριστεροί, οι οποίοι έχουν για παράδειγμα κατακλέψει τους Εθνικούς (στο θρήσκευμα) και τους απλά άθεους, παίρνοντας κατά το δοκούν φράσεις, προτάσεις, στοιχεία ή  και ολόκληρα έργα ασχέτων με την αριστερά προσώπων και ιστολογίων και τα χρησιμοποιούν στα δικά τους όταν θέλουν να καταφερθούν εναντίον του Χριστιανισμού, της Ορθοδοξίας κλπ

Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Το ότι ένας αριστερός για παράδειγμα μπορεί να βάλει στο ιστολόγιό του ότι η Υπατία εκτελέστηκε από χριστιανούς δεν σημαίνει ότι αυτό δεν συνέβη ή ότι οι εκτελεστές της ήταν μη χριστιανοί επειδή το λέει αριστερός.

Και ούτε τονα βάλει ένας εθνικιστής στο ιστολόγιό του ότι ο Μαρξ υποστήριζε τη φυλετική ανωτερότητα των Γερμανών σημαίνει ότι δεν ήταν έτσι, αφού από τα ίδια του τα γραπτά αυτό μαρτυρείται.

Πολύ πριν έρθει ο Χάντινγκτον λοιπόν, ο Μαρξ, πίστευε βαθιά στην ανωτερότητα του αγγλοσαξωνικού «Δυτικού» πολιτισμού, έναντι του ανατολικού και στην ανωτερότητα του εκκοσμικευμένου φιλελευθερισμού έναντι της θεοκρατικής δεσποτείας (λες και οι Πρώσσοι ή οι Άγγλοι ή οι Γάλλοι κλπ πίστευαν σε τίποτα άλλο). Και για τον Μαρξ στην Ανατολή δεν ανήκει μόνον η Τουρκία, αλλά και το Βυζάντιο μαζί με την Ρωσία[32]. Δηλαδή οι κόσμοι της Ορθοδοξίας και του Ισλάμ.

Ο νέο-παγγερμανιστής Χάντινγκτον ήρθε δεύτερος και καταϊδρωμένος στο να μας μιλήσει για τον πόλεμο των πολιτισμών και να τοποθετήσει την ορθόδοξη πίστη μαζί με το Ισλάμ, με τα οποία ο Δυτικός πολιτισμός πρέπει να συγκρουσθεί και να καθυποτάξει. Την ανάγκη της σύγκρουσης της Δύσης με την Ανατολή την επεσήμανε ο Μαρξ σε πάρα πολλά μέρη των γραπτών και των βιβλίων του, γιατί ήταν ακριβώς μια από τις κυριότερες θέσεις και απόψεις του.

Το πιο χαρακτηριστικό απόσπασμά του είναι το παρακάτω, στο οποίο, αφού μόλις έχει εκφράσει τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό του για την αμερικάνικη επέμβαση στο Ανατολικό Ζήτημα, ο Μαρξ λέει επί λέξει:

«Η Κωνσταντινούπολη είναι η αιώνια πόλη, η Ρώμη της Ανατολής. Στην εποχή των παλαιών Ελλήνων αυτοκρατόρων ο δυτικός πολιτισμός αναμίχθηκε εδώ με τον ανατολικό σε τέτοια έκταση, ενώ στην εποχή των Τούρκων η ανατολική βαρβαρότητα αναμίχτηκε με τον δυτικό πολιτισμό τόσο έντονα, ώστε αυτό το κέντρο μιας θεοκρατικής αυτοκρατορίας έγινε πραγματικός φραγμός ενάντια στην ευρωπαϊκή πρόοδο. … Ο αγώνας δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας για την κατοχή της Κωνσταντινούπολης περικλείει ένα ερώτημα, αν ο βυζαντινισμός θα υποκύψει μπροστά στον Δυτικό πολιτισμό, ή αν ο ανταγωνισμός τους θα αναβιώσει με μορφή περισσότερο τρομερή και κατακτητική παρά ποτέ. Η Κωνσταντινούπολη είναι η χρυσή γέφυρα ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση κι ο Δυτικός πολιτισμός, όπως κι ο ήλιος, δεν μπορεί να κάνει τον κύκλο του γύρω απ’ τον κόσμο δίχως να περάσει τούτη την γέφυρα. Και δεν μπορεί να την περάσει δίχως αγώνα με την Ρωσσία. Ο Σουλτάνος κρατά την Κωνσταντινούπολη προς φύλαξη για λογαριασμό της επανάστασης»[33].

Πόσο όμοιες απόψεις έχει με τον Φαλμεράϋερ που γράφει:

«Για σχεδόν δεκαοκτώ αιώνες, όλη η ιστορία ήταν αποτέλεσμα της πάλης δύο βασικών στοιχείων που χωρίζονται από την πολύ αρχή στα δύο από μια θεϊκή δύναμη: Μια ευέλικτη ανάπτυξη της ζωής από τη μια πλευρά και μια άμορφη ανεξέλικτη στάση από την άλλη. Σύμβολο της πρώτης είναι η Ρώμη με όλη τη Δύση να απλώνεται πίσω της. Ενώ σύμβολο της τελευταίας είναι η Κωνσταντινούπολη με την αποστεωμένη Ανατολή… Το ότι οι Σλάβοι μπορούν να γίνουν ένας από τους δύο παγκόσμιους παράγοντες ή αν προτιμάτε, το είδωλο της αστράπτουσας εικόνας της Ευρωπαϊκής ανθρωπότητας και ως εκ τούτου το ότι η γη δεν μπορεί να προχωρήσει σε φιλοσοφική ανασυγκρότηση χωρίς τη συγκατάθεσή τους είναι η ακαδημαϊκή αίρεση τη εποχής μας…»

Με βάση τα παραπάνω, τα οποία δεν τα γράφει ο Χάντιγκτον αλλά ο Μαρξ οφείλουμε να κατανοήσουμε το γιατί ακόμα και μετά από δύο Παγκοσμίους πολέμους και την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στέκει στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου κραταιό και αλαλάζον το ίδιο κρατικό μόρφωμα που έστεκε εκεί εδώ και 9 αιώνες και είναι πάντα ο καλύτερος σύμμαχος για όλο τον Δυτικό κόσμο (και όχι μόνο).

Η "Σύγκρουση των Πολιτισμών" του Χάντιγκτον δεν είναι τίποτα άλλο απο άλλη μια "αυτοεκπληρούμενη προφητεία όπως η "επανάσταση του Μαρξ, η οποία αυτή τη φορά δεν έχει να κάνει με φτωχούς εναντίον πλουσίων αλλά με πραγματικούς ή φανταστικούς (αν δεν υπάρχουν δημιουργούμε άλλωστε) θρησκόληπτους εναντίον άλλων πραγματικών ή φανταστικών θρησκόληπτων. Στην πραγατικότητα δεν είναι τίποτα άλλο απο άλλη μια οπτική ενός Γερμανού ο οποίος χωρίζει τον κόσμο σε καλούς, υπέρμαχους της ελευθερίας και φιλοπρόοδους Δυτικογερμανούς με τους συμμάχους τους εναντίον όλων των άλλων. Αυτή την μπουρδολογία την διδάσκουν σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου που διδάσκουν πολιτικές επιστήμες. Την ίδια ώρα οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης πληρώνουν και εξοπλίζουν δολοφόνους και τρομοκράτες για να δημιουργούν πόλωση και θρησκευτικές εντάσεις, υπονόμευση κυβερνήσεων, χρωματιστές επαναστάσεις... και ιδού! Η προφητεία βγήκε αληθινή!

Καμιά δήθεν γεωστρατηγική θέση δεν ισοσταθμίζει την αιματοβαμμένη ιστορία αυτού του κρατικού μορφώματος που ακόμα κα σήμερα σπέρνει το θάνατο σε γείτονες και στο εσωτερικό της.

Κράτη με γεωστρατηγική θέση υπάρχουν πολλά στον κόσμο όπως η Αίγυπτος, η Ισπανία, οι Φιλιππίνες, η Ινδονησία κ.ά.

Απλά τόσο οι Γερμανοί, πέραν του οτι θεωρούν οτι η Τουρκία έχει ένα πολλαπλό ρόλο να παίξει, την συμπαθούν διότι θεωρούν ότι από τον Αλπ Αρσλάν και τον Αλάριχο, μέχρι τον Χίτλερ και τον Κεμάλ, έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να τους ενώνουν από μια ευκαιριακή και εφήμερη πολιτική συμμαχία. Υπάρχει αυτό που λέμε «κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο»…


Συμπέρασμα

Όπως έχω ξαναγράψει, ο 19^ος αιώνας όπως και οι προηγούμενοι και ο 20^ος ήταν «παραγωγικοί σε ότι αφορά την διατύπωση νέων πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δογμάτων για το καθένα από τα οποία θα μπορούσαν να γραφτούν ακόμα και τόμοι ολόκληροι χωρίς ποτέ να εξαντληθεί η συζήτηση γύρω από αυτά.

Ο Μαρξισμός είναι ένας από αυτά. Το τι πραγματικά πρέσβευε λίγη σημασία έχει για μας. Έτσι κι αλλιώς τα δόγματα, είτε θρησκευτικά είτε πολιτικά έχουν τους δικούς τους… «ερμηνευτές», οι οποίοι ασχολούνται εργολαβικά με το να αποδίδουν το νόημα κατά το συμφέρον του δόγματος που πρεσβεύουν.

Άλλωστε δογματικό χάος επικρατεί ακόμα και μεταξύ Μαρξ και Λένιν, ένα θέμα για το οποίο θα αναφερθώ στο μέλλον.

Σε ότι αφορά εμάς, είναι επίσης αδιάφορο το αν ο Μαρξ ενεργούσε ως όργανο Γερμανικών μυστικών υπηρεσιών, αν απλά εξυπηρετούσε τους Εθνικούς σκοπούς της Γερμανίας ή αν στην τελική δεν είχε καμία σχέση με μυστικές υπηρεσίες και ενεργούσε ανεξάρτητα και αυτόβουλα με βάση τη δική του θεώρηση για το τι θεωρεί καλό για τον παγγερμανισμό.

Από την άλλη οι καταγεγραμμένες απόψεις του παρουσιάζουν ένα πολιτικό δόγμα, το οποίο ουδόλως είναι «υπερεθνικό». Το αντίθετο θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι απόψεις τους είναι υπερ-εθνικιστικές.

Όταν κάθε τρεις και λίγο μιλάς και γράφεις για την φυλετική ανωτερότητα των Γερμανών ή των Αγγλοσαξόνων, όταν ζητάς όλοι οι Γερμανικής καταγωγής λαοί να ενωθούν πολιτικά εναντίον της απολίτιστης Ανατολής και δη της (Σλαβικής) Ρωσίας και ότι οι μικροί λαοί δεν έχουν δικαίωμα καν να ζουν, από κει και πέρα η όποια ανοχή/αποδοχή/πίστη του καθενός είναι θέμα προσωπικής αντικειμενικότητας ή εθελοτυφλίας.

Στο πρακτικό κομμάτι ο Μαρξισμός είτε γιατί επηρεάστηκε σταδιακά από την εθνικιστική φρενίτιδα που αναπτύχθηκε μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, είτε γιατί δημιουργήθηκε σε μια εποχή, κατά την οποία το μέγα ζητούμενο για τους Γερμανούς ήταν η ενοποίηση των μικρών και ανίσχυρων κρατιδίων που προέκυψαν μετά τη διάλυση της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους» από τον Ναπολέοντα το 1802, είτε γιατί (κατ εμέ ο πιο ισχυρός λόγος) κατά την περίοδο (περί το 1848) της μεταστροφής των Μαρξ και Ένγκελς και μετά την αποτυχία της «Άνοιξης των λαών» (όπως και αποτυχία για ενοποίηση των Γερμανικών κρατιδίων), είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους οι θεωρίες του Φαλμεράυερ περί Σλαβικής καταγωγής των Ελλήνων, θεωρία που παρά το ότι τον έφερε αρχικά σε λεκτική αντιπαράθεση με τους «φιλέλληνες» ή «Ρομαντικούς» βρήκε ευήκοα ώτα σε πολύ περισσότερους άλλους.

Έτσι λοιπόν ήταν μοιραίο ο Μαρξισμός να ακολουθήσει τον δρόμο του φιλοτουρκισμού και του ανθελληνισμού, αφού έτσι όχι μόνο εξυπηρετείτο η Γερμανική Ρωσοφοβία, αλλά και ο παραδοσιακός Γερμανικός ανθελληνισμός που έχει καταβολές πολύ παλαιότερα από οποιοδήποτε κίνημα και χρονολογείται απ’ όταν ακόμα οι Γερμανοί κρύβονταν στα δάση και εξέρχονταν για να κλέψουν ή να σκοτώσουν (αλλοεθνείς ή και ομοεθνείς).

Κατά συνέπεια η γνώση και κατανόηση εκ μέρους μας αυτής της στάσης των σημερινών «Δυτικών» έναντι των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού, που όταν δεν μας λένε ξεκάθαρα το τι πιστεύουν για μας, καλύπτονται  κάτω από ρηχές φιλοφρονήσεις για το Ελληνικό φαγητό, τα Ελληνικά τοπία, την Ελληνική μουσική και τον… ζεστό ήλιο, είναι απαραίτητη αν θέλουμε να εξηγήσουμε τις διάφορες Δυτικές (και όχι μόνο) διαχρονικές «εμμονές» πάνω σε θέματα που άπτονται όχι μόνο της πολιτικής και της Γεωπολιτικής, αλλά και της οικονομίας, της θρησκείας και πολλών άλλων τομέων προκειμένου να εξηγηθεί η διαχρονική «κακοδαιμονία» μας. 

Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό από τους Έλληνες ότι η αυθυποβολή ότι «για όλα φταίνε οι Έλληνες επειδή τίποτε δεν κάνουν σωστά» είναι ένα έξωθεν σύνθημα που δημιουργήθηκε για να επιτύχει έναν συγκεκριμένο στόχο. Την αυτολοβοτομή. Την πλήρη παράδοση ενός λαού ώστε να θεωρεί τον εαυτό του πάντα κατώτερο των περιστάσεων και να ψάχνει σωτήρες σε εθνικοσιαλσμούς, κομμουνισμούς, Ρώσους, Αμερικανούς, Άγγλους, Γάλλους και Γερμανούς σε Δύσεις και Ανατολές.

Πρέπει τέλος να γίνει κατανοητό οτι ο κόσμος μας πλέον δεν αποτελείται από Έλληνες και βαρβάρους που διαβιούν σε δάση βουνά και ποταμάκια, αλλά από τον 4-5 αιώνα μκχ και μετά, (ενόσω το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος ησχολείτο με τη θεολογία και οδήγησε σε Μάτζικερτ και 4 αιώνες σκλαβιάς), οι πρώην βάρβαροι εποίκησαν την Ευρώπη και τον κόσμο, έφτιαξαν και οργάνωσαν κράτη, οργάνωσαν σύγχρονους στρατούς και οικονομίες και δημιούργησαν μια συστάδα ομοεθνών (γι αυτό πρέπει να θυμόμαστε την ορθή επισήμανση του Σαρτζετάκη οτι «οι Έλληνες είναι έθνος ανάδελφο»), διαμορφώνοντας μια γεωπολιτική που δεν περιορίζεται πλέον στα στενά γεωγραφικά όρια της Ευρώπης, αλλά πλέον εκτείνεται σε παγκόσμιο επίπεδο, καθιστώντας ασφυκτικά τα όποια όρια άσκησης πραγματικά ανεξάρτητης πολιτικής για το νεαρό Ελληνικό κράτος που μετρά μόλις 200 χρόνια ασκλάβωτου (για να αποφύγω το «ανεξάρτητου») βίου.

 [1] . Όπως ομολόγησε ο Έγκελς μερικές δεκαετίες μετά: K. Marx – Fr. Engels – Π. Κονδύλη (επιμ.), Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα, Αθήνα 1985, σ. 17.

[2]  . Όπ. παρ., σ. 448 (Έγκελς).

[3]  . Όπ. παρ., σ. 111. (Έγκελς).

[4]. Όπ. παρ., σ. 18. (Κονδύλης, «Εισαγωγή»).

[5] . Όπ. παρ., σ. 111 (Έγκελς).

[6]  . Όπ. παρ., σ. 448. (Έγκελς).

[7]   . Όπ. παρ., σ. 454 (Έγκελς).

[8]  . Όπ. παρ., σσ. 98.122 (Έγκελς).

[9]   . Όπ. παρ., σ. 62. (Κονδύλης, «Εισαγωγή»).

[10] . Όπ. παρ., σ. 214 (Μαρξ).

[11]  . Όπ. παρ., σσ. 152-153 (Μαρξ).

[12]   . Όπ. παρ., σσ. 214-215 (Μαρξ).

[13]. Όπ. παρ., σσ. 423-424 (Μαρξ).

[14]. Όπ. παρ., σ. 468 (Έγκελς).

[15]. Όπ. παρ., σ. 440 (Μαρξ).

[16]. Όπ. παρ., σ. 115 (Έγκελς).

[17]. Όπ. παρ., σ. 422 (Μαρξ).

[18]. Όπ. παρ., σ. 473 (Έγκελς).

[19]. Όπ. παρ., σ. 116 (Έγκελς).

[20]. Όπ. παρ., σσ. 66-67 (Κονδύλης, «Εισαγωγή»), σσ. 214.402 (Μαρξ).

[21]. Όπ. παρ., σ. 67 (Κονδύλης, «Εισαγωγή»).

[22]. Όπ. παρ., σ. 352 (Μαρξ).

[23]. Όπ. παρ., σ. 81 (Έγκελς).

[24]. Όπ. παρ., σ. 96 (Έγκελς).

[25]. Όπ. παρ., σσ. 36-38 (Κονδύλης, «Εισαγωγή»).

[26]  . Όπ. παρ., σ. 163 (Μαρξ).

[27] . Όπ. παρ., σσ. 39-40 (Κονδύλης, «Εισαγωγή»).

[28] . Όπ. παρ., σσ. 200-201 (Μαρξ).

[29] . Όπ. παρ., σ. 163 (Μαρξ).

[30]  . Όπ. παρ., σ. 168 (Μαρξ).

[31]. Όπ. παρ., σ. 170 (Μαρξ).

[32]  . Όπ. παρ., σσ. 50.56.58 (Κονδύλης, «Εισαγωγή»).

[33]  . Όπ. παρ., σσ. 163-164 (Μαρξ).

[34]  . Όπ. παρ., σ. 113 (Έγκελς).