Θεωρώ ότι είναι σωστό να αποδεχτούμε το
γεγονός, ότι από το 2010 και μετά, οπότε και η οικονομική κρίση εντάθηκε στους
κόλπους της Ε.Ε., άρχισε να εντείνεται μια αντι-Γερμανική ρητορική και σκέψη, τόσο
σε πολιτικό επίπεδο, όσο και στη δημόσια συζήτηση, η οποία βέβαια έχει και τον
αντίλογό της εκ μέρους, τόσο των Γερμανών, όσο και αλλότριων.
Τα επιχειρήματα εκατέρωθεν πολλά και φυσικά
από διαφορετική οπτική γωνία. Ωστόσο εκείνο που προσωπικά με προβλημάτισε
κάποια στιγμή, ώστε να αρχίσω να ασχολούμαι με το θέμα, ήταν όταν άρχισε να
αναπτύσσεται μια εγχώρια επιχειρηματολογία υπερ των Γερμανικών πολιτικών ή
οικονομικών επιλογών της Γερμανίας, ακόμα και σε θέματα που όχι μόνο δεν
επιδέχονται υπεράσπισης, αλλά έχουν γίνει αιτία πολλές φορές, συνήθως ως ψίθυρος,
ομολογίας αποτυχίας εκ μέρους διάφορων γραφειοκρατών των Βρυξελλών ή του
Βερολίνου. Αλλά αυτό δεν θα ήταν ικανό να μου κινήσει κάποια περιέργεια.
Δηλώσεις μεταμέλειας ή αντιθέτως επιτακτικές, γίνονταν και γίνονται πάντα για
διάφορους λόγους.
