Πολλές φορές στη ζωή μας έχουμε ακούσει ανθρώπους να μας προσκαλούν σε διάλογο επι παντός επιστητού. Βέβαια σε μια εποχή η οποία δίνει προτεραιότητα αν όχι αποκλειστικότητα σε θέματα που αφορούν την καθημερινότητα και την επιβίωση, χρόνος για φιλοσοφία ή έστω διάλογο δεν υπάρχει. Γι αυτό και συνήθως η λέξη και μόνο μας ξενίζει όντες επιφυλακτικοί στο κάλεσμα "ας κάνουμε διάλογο". Όχι άδικα. Συνήθως πρόκειται για προκατασκευασμένες στιχομυθίες οι οποίες έχουν ως στόχο να οδηγήσουν στο συμπέρασμα στο οποίο έχει καταλήξει (ή καλύτερα τον έχουν οδηγήσει) οι ιδεολογικοί-θρησκευτικοί μέντορες του εγκαλούντα.
Αυτό συμβαίνει γιατί σχεδόν το σύνολο των κύριων ή έστω γνώριμων ιδεολογικών και θρησκευτικών δογμάτων που ξεκινούν απο το χριστιανισμό (ως του μεγαλύτερου και απ τα αρχαιότερα επιβληθέντα δόγματα σε κράτος) και εν προκειμένω θρησκευτικού (γιατί τους τελευταίους αιώνες ακολούθησαν και πολιτικά) έχουν στρατιωτική δομή οργάνωση και λειτουργία. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ιεραρχία, πειθαρχία των πάσης φύσεως "πιστών" και φυσικά περαιτέρω προσέλκυση οπαδών με σκοπό την αριθμητική υπεροχή έναντι των άλλων και φυσικά όχι απλά την επικράτηση αλλά τη μονοπώληση...
Αυτό συμβαίνει γιατί σχεδόν το σύνολο των κύριων ή έστω γνώριμων ιδεολογικών και θρησκευτικών δογμάτων που ξεκινούν απο το χριστιανισμό (ως του μεγαλύτερου και απ τα αρχαιότερα επιβληθέντα δόγματα σε κράτος) και εν προκειμένω θρησκευτικού (γιατί τους τελευταίους αιώνες ακολούθησαν και πολιτικά) έχουν στρατιωτική δομή οργάνωση και λειτουργία. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ιεραρχία, πειθαρχία των πάσης φύσεως "πιστών" και φυσικά περαιτέρω προσέλκυση οπαδών με σκοπό την αριθμητική υπεροχή έναντι των άλλων και φυσικά όχι απλά την επικράτηση αλλά τη μονοπώληση...
