Πολλές φορές στη ζωή μας έχουμε ακούσει ανθρώπους να μας προσκαλούν σε διάλογο επι παντός επιστητού. Βέβαια σε μια εποχή η οποία δίνει προτεραιότητα αν όχι αποκλειστικότητα σε θέματα που αφορούν την καθημερινότητα και την επιβίωση, χρόνος για φιλοσοφία ή έστω διάλογο δεν υπάρχει. Γι αυτό και συνήθως η λέξη και μόνο μας ξενίζει όντες επιφυλακτικοί στο κάλεσμα "ας κάνουμε διάλογο". Όχι άδικα. Συνήθως πρόκειται για προκατασκευασμένες στιχομυθίες οι οποίες έχουν ως στόχο να οδηγήσουν στο συμπέρασμα στο οποίο έχει καταλήξει (ή καλύτερα τον έχουν οδηγήσει) οι ιδεολογικοί-θρησκευτικοί μέντορες του εγκαλούντα.
Αυτό συμβαίνει γιατί σχεδόν το σύνολο των κύριων ή έστω γνώριμων ιδεολογικών και θρησκευτικών δογμάτων που ξεκινούν απο το χριστιανισμό (ως του μεγαλύτερου και απ τα αρχαιότερα επιβληθέντα δόγματα σε κράτος) και εν προκειμένω θρησκευτικού (γιατί τους τελευταίους αιώνες ακολούθησαν και πολιτικά) έχουν στρατιωτική δομή οργάνωση και λειτουργία. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ιεραρχία, πειθαρχία των πάσης φύσεως "πιστών" και φυσικά περαιτέρω προσέλκυση οπαδών με σκοπό την αριθμητική υπεροχή έναντι των άλλων και φυσικά όχι απλά την επικράτηση αλλά τη μονοπώληση...
Η αναζήτηση όμως της "αριθμητικής υπεροχής" είναι και δίκοπο μαχαίρι. Γιατί όσο αυξάνονται οι οπαδοί, αυξάνονται και οι διάφορες οπτικές. Και αυτό γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο το κάθε πράγμα, είτε υλικό είτε άϋλο (ιδέες, αισθήσεις κλπ). Ακόμα και για πράγματα που υπάρχει μια κοινή σχετικά αντίληψη, ο κάθε άνθρωπος αν τον ρωτήσουμε έχει διαφορετική γνώμη με τους άλλους ή, αν έχει την ίδια, είναι σχεδόν βέβαιο οτι θα έχει κάποια "παραλλαγή" της.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το θέμα του κυνηγιού αγρίων ζώων. Υπάρχουν δύο κυριάρχες απόψεις. Αυτή που ζητά την συνέχισή του και αυτή που ζητά κατηγορηματικά την απαγόρευσή του. Φαινομενικά οι απόψεις είναι δύο. Κι όμως. Αν ρωτούσαμε 100, 1000 ανθρώπους να αναλύσουν την άποψή τους αυτή, θα λαμβάναμε τόσες διαφορετικές απαντήσεις ίσως και όσες οι άνθρωποι. Άλλοι θα απαντούσαν οτι πρέπει να απαγορευτεί υπο προϋποθέσεις (βάλτε με το νου σας τώρα πόσες προϋποθέσεις μπορεί να τεθούν), άλλοι θα απαντούσαν οτι πρέπει να συνεχιστεί υπο προϋποθέσεις (ότι είπαμε για τις προϋποθέσεις προηγουμένως), άλλοι θα απαντούσαν οτι είναι ωφέλιμο και πρέπει να διδάσκεται, άλλοι το ακριβώς αντίθετο, οτι δηλαδή θα έπρεπε να διδάσκεται πόσο βλαβερό είναι για το οικοσύστημα κλπ κλπ.
Και αναφέραμε ένα τυχαίο θέμα. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν ρωτούσαμε 1000 ανθρώπους να μας πουν πως αντιλαμβάνονται τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ, τον Κομμουνισμό, τον Αναρχισμό, τον φιλελευθερισμό ή τον ναζισμό. Δόγματα τα οποία περιλαμβάνουν χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια "θέσεις" επι παντός θέματος που ξεκινούν απο την καθημερινότητα του πολίτη και φτάνουν μέχρι τη μακροοικονομία, τον υλισμό ή και την κοινωνική ψυχολογία...
Για τους λόγους αυτούς η ιδεολογική-θρησκευτική πειθαρχία είναι σχετική... Με άλλα λόγια, μπορεί ο στρατηγός να γνωρίζει το γενικότερο στρατηγικό σχέδιο και τις επιμέρους επιχειρήσεις οι οποίες πρέπει να διεξαχθούν, μπορεί οι επιτελικοί αξιωματικοί να είναι ενημερωμένοι για τις τακτικές επιχειρήσεις, όλοι αυτοί φυσικά να έχουν εκπαιδευτεί στην τέχνη του πολέμου, αλλά τα σχέδια πάντα περνάνε απο τη "σφραγίδα" του στρατιώτη. Αν ο στρατιώτης δεν μπορεί ή δεν επιτελέσει το ρόλο του στο ακέραιο, ακόμα και το καλύτερο σχέδιο είναι κατά το ήμισυ καταδικασμένο εκ των προτέρων. Και αυτά στην τέχνη του πολέμου, όπου εκεί οι κανόνες και οι καταστάσεις είναι πιο αμίληκτοι.
Πως να επιβάλεις όμως πειθαρχία... στον πολίτη και μάλιστα σε περίοδο ειρήνης; Το "πως", το βλέπετε παντού και πάντα γύρω σας. Ζείτε απο μικροί με αυτό και μάλιστα συμμετέχουμε, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, σε αυτό.
Ας πάρουμε την Ελλάδα. Για ποιόν λόγο γίνονται οι Σύνοδοι της Εκκλησίας, για ποιό λόγο γίνονται τα κομματικά συνέδρια; Για ποιό λόγο γίνονται ακόμα και οι "συζητήσεις" μεταξύ πολιτικών, μεταξύ χριστιανών ιεραρχών μεταξύ αυτών των δύο κλπ; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία για να λάβουν αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές των πολιτών, είτε σε θέματα "πίστεως" (ιδεολογικά, θρησκευτικά) είτε σε θέματα πιο πρακτικά. πχ δεχόμαστε να πολιτογραφούμε ξένους (με σκοπό να αποκτήσουμε περισσότερη κομματική πελατεία); Δεχόμαστε. Δεχόμαστε να αιτηθούμε απο το κράτος να περάσει το τάδε νομοσχέδιο που δίνει απαλλαγή απο οποιαδήποτε ποινή για να χτίζουμε σε βουνά, δάση, νησιά, παραθαλάσσια κλπ εκκλησίες, μοναστήρια, ξωκλήσια, "ξενώνες" και γενικά υποδομές της εκκλησίας; Δεχόμαστε. Δεχόμαστε να δώσουμε το τάδε κονδύλι βγαλμένο απο το μπεζαχτά του κόσμου στον τάδε θρησκευτικό οργανισμό για να τον διαχειριστεί εκείνος όπως θέλει και κάνοντας παράλληλα και αυτοδιαφήμιση οτι πληρώνει ο ίδιος; Δεχόμαστε.
Έτσι με βάση τα τυχαία παραδείγματα που έδωσα θα πρέπει να ζουν με τη συνέπεια να έχουν κυβερνήσεις που δεν τις ψηφίζουν αλλά εκλέγονται με ψήφους αλλοδαπών (αφού προφανώς οι ημεδαποί ψηφοφόροι... δε φτάνουν), να πηγαίνουν εκδρομή στο ύπαιθρο και να βγαίνουν μαυροφορεμένοι και να τους διώχνουν επειδή "εδώ είναι ιδιωτικός χώρος (δηλαδή της εκκλησίας)" ή οι φόροι που καταβάλονται στην Ε.Ε., στο κράτος ή ακόμα και σε δήμους να πηγαίνουν σε συσσίτια που προβάλλονται ως της εκκλησίας ενώ στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι μόνο δικά της, οπότε σε αυτή την περίπτωση τίθεται το ερώτημα γιατί να μην τα λέμε επι παραδείγματι και δημοτικά, κρατικά ή ακόμα καλύτερα γιατί να μην τα οργανώνει το κράτος ή οι δήμοι. Και ποιά η σκοπιμότητα να δώσεις σε έναν οργανισμό λεφτά για να κάνει κοινωνικό έργο; Γιατί να μην δώσουν ας πούμε στο σύλλογο Σαρακατσάνων ή στο Σύλλογο προστασίας Φώκιας;;
Αναφέρθηκα στην Ελλάδα. Όμως αυτό γίνεται παντού. Και στα κομμουνιστικά καθεστώτα (κατ εξοχήν αντιγραφείς του χριστιανισμού) και σε δημοκρατικά-"φιλελεύθερα" και παντού.
Αυτό απο μόνο του και θεωρητικά δεν δεν θα ήταν κάτι κακό. Το αντίθετο. Ο διάλογος πριν τη λήψη αποφάσεων είναι το ζητούμενο. Ωστόσο δύο είναι τα ερωτήματα ΠΟΙΟΣ και ΓΙΑΤΙ. Ποιοί είναι αυτοι που διαβουλεύονται. Και γιατί διαβουλεύονται;
Κατα πρώτον ο διάλογος είναι καλό να γίνεται μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων με σκοπό την αναζήτηση της αντικειμενικότητας επάνω σε κάποια ζητήματα ασχέτως αν αυτοί εν αρχή συμφωνονύν ή διαφωνούν. Και αυτό γιατί αν σκοπός τους είναι η αναζήτηση και η εύρεση ενός τεκμηριωμένου συμπεράσματος αυτοί θα συμφωνήσουν έστω και αν υπάρχουν επιφυλάξεις. Διότι ακόμα και αν οι επιφυλάξεις επιβεβαιωθούν (οπότε και η λήψη της απόφασης θα έχει γίνει λόγω αβλεψίας τουλάχιστον απο την πλευρά που την εισηγήθηκε) υπάρχει η δυνατότητα υπαναχώρησης και υιοθέτησης της άλλης ή έστω μιας άλλης άποψης με σκοπό την επίτευξη του σωστού αποτελέσματος. Δηλαδή του αποτελέσματος που θα οδηγήσει στην ωφέλεια (υλική ή μη υλική) και των δύο, επι παραδείγματι η εμπορική συμφωνία με κάποιον τρίτο, μια συμμαχία, μια φορολογική απαλλαγή (κανονικά θα έπρεπε να είναι κάτι σπανιότατο αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...).
Τώρα θα ρωτήσει κάποιος "...και πως εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα των εισηγητών;" Κατ αρχάς με το εγνωσμένο κύρος και φυσικά με την εγνωσμένη πείρα που έχει. Όταν λέμε εγνωσμένο κύρος δεν εννοούμε βέβαια το κατα πόσο ¨διάσημος" είναι κάποιος απλά επειδή τον βλέπουμε συνέχεια. Δηλαδή το κατά πόσο "μαϊντανός" είναι στο σύγχρονο κόσμο της "μιντιακής" ανάδειξης "προσωπικοτήτων", αλλά κύρος με βάση την δίκαιη συμπεριφορά του απέναντι σε όλους. Και όταν λέμε για πείρα, εννοούμε τα αξιοκρατικά εκείνα κριτήρια τα οποία χαρακτηρίζουν κάποιον λόγω όχι κάποιων ρηχών η προσωπικών επιτυχιών που μπορεί να έχει (αν έχει) όπως γίνεται στις μέρες μας που επικρατούν οι "αυτοδημιούργητοι" της... μαμάς και του μπαμπά, αλλά άνθρωποι που έχουν κατ' επανάληψη ωφελήσει το κοινωνικό σύνολο με έργα που χωρίς την προσωπική τους παρέμβαση, δεν θα εγίνοντο ποτέ. Επι παραδείγματι, χρηστή διαχείρηση της πολιτείας στην οικονομία, την αξιοκρατία στη διοίκηση και την εύρωστη λειτουργία της, στρατιωτικές ή πολιτικές επιτυχίες στα εξωτερικά θέματα κλπ.
Και μια και ανέφερα έργα... Πολλές φορές ακούω. κυρίως απο μέσα ενημέρωσης αλλά και αφελείς πολίτες, για πρωθυπουργούς, υπουργούς, δημάρχους κλπ που "έχτισαν υποδομές" κλπ. Όμως το να διαχειριστείς σωστά τα χρήματα των πολιτών και να κάνεις το αυτονόητο δεν αποτελεί κριτήριο χρηστού ανθρώπου. Με άλλα λόγια, το να κατασκευάσεις, δρόμους, γήπεδα, σπίτια η... δεξαμενές δεν έχει κανένα νόημα όταν δεν οδηγούν σε κάποιο αποτέλεσμα, το οποίο εν προκειμένω πρέπει να είναι η οικονομική ευρωστία του κράτους... "Πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξομαι" ορκίζονταν ως οπλίτες οι αρχαίοι Αθηναίοι. Δηλαδή μεγαλύτερη και ΔΥΝΑΤΌΤΕΡΗ. Και φυσικά δεν αποτελούσε όρκο μόνο για... η θητεία τους Αλλά τους συνόδευε μια ζωή. Και ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΗ λοιπόν.
Με άλλα λόγια τι να τον κάνεις τον αυτοκινητόδρομο και το μεγάλο στάδιο όταν είναι υποθηκευμένα. Ή τι να το κάνεις το λιμάνι όταν η χώρα εξαρτά την ύπαρξή τη στις εισαγωγές και χρεώνεται απο δω κι απο κει... Και σε κάθε περίπτωση το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε είναι: Την παρέδωσε δυνατότερη;
Και για να επιστρέψω στο θέμα. Όταν λοιπόν ο διάλογος γίνεται μεταξύ δογματικών, αν όχι φαύλων, δηλαδή ποιά αναζήτηση αλήθειας και αντικειμενικού συμπεράσματος μπορεί να υπάρξει. Πχ. Είμαστε υπερ της επιβολής φόρων γιατί ως "φιλελεύθεροι" δεν πιστεύουμε στη μη είσπραξη "αμοιβής" απο τον πολίτη για ότι του παρέχεται ακομα και αν είναι για αγαθά όπως το ρεύμα ή και το νερό... Ε τότε για ποιό λόγο να κάνεις μια συνεδρίαση με κομματικά στελέχη για να συσκεφθείς για τις ιδιωτικοποιήσεις; Γιατί να μην εκδίδεις "φιρμάνια" απο το γραφείο σου ή και απο το σπίτι (για τους έχοντες πιο "δημοκρατικά" φρονήματα μπορεί να έχει παρέα και μερικούς συμβούλους) και να εκδίδεις απλά ανακοινώσεις... Και επειδή δεν το κάνεις και "διαβουλεύεσαι" πόσο δημοκρατικός είσαι αφού όχι απλά ο πολιτικός σου προσανατολισμός είναι προκατειλημμένος αλλά και ζητάς κομματική πειθαρχία επ αυτού και μάλιστα επι ποινή...
Και γιατί ως κομμουνιστής να κάνεις Συνέδριο; Αφού φτάνεις στο σημείο όχι απλά να πιστεύεις μέχρι θανάτου σε ένα προκατασκευασμένο δόγμα που καθορίζει το πως θα ζεις, αλλά φτάνεις και στο σημείο να δημιουργήσεις κρατικό φορέα "για την ιδεολογική καθαρότητα" γιατί δεν εκδίδεις ανακοινώσεις απο το σπίτι; Ποιός ο λόγος ενός Συνεδρίου; Για διαφήμιση; Για... "συντονισμό" (ελάτε να αποφασίσουμε τι θα λέμε και στους υπόλοιπους;). Προσωπική άποψη είναι και για τους δύο λόγους.
Βέβαια αυτά ισχύουν για όσους "δημοκρατίζουν" λόγω ανάγκης... Γιατί στην πραγματικότητα ομιλούν για χούντα (του προλεταριάτου λένε) αλλά εδώ έχουμε το οξύμωρο οτι ¨κακή χούντα είναι όποια δεν είναι δικιά μας".
Οι ίδιοι λένε οτι γίνεται απο το λαό γιατί το κόμμα είναι ο λαός και το κόμμα λαός. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να φανατίσεις έναν άνθρωπο τόσο ώστε να νομίζει οτι ο γάϊδαρος πετάει επειδή το είπε το κόμμα... Δηλαδή τι διαφορετικό έκαναν οι ναζί, οι φασίστες και οι θεοκράτες; Δεν είπαν "θα σας διοικούμε εμείς κι εσείς θα είστε οι υποτελείς μας". Εξ ονόματος κάποιας έννοιας ή κάποιου προσώπου ή κάποιου θεού διοικούσαν.
Κορυφαία παραδείγματα είναι ο κομμουνισμός και ο χριστιανισμός. Και τα δυο αποτελούν δόγματα που "πλάστηκαν" μέσα απο τους αιώνες. Καθορίστηκαν απο κατα περιόδους "συνόδους"-"συνέδρια" αλλά και "εμπλουτίστηκαν" μέσα απο τις κατα τόπους και περιόδους συγκυρίες, ανάλογα δηλαδή με τή θρησκευτική ή πολιτική πρακτική των κρατούντων.
Αυτό συμβαίνει γιατί σχεδόν το σύνολο των κύριων ή έστω γνώριμων ιδεολογικών και θρησκευτικών δογμάτων που ξεκινούν απο το χριστιανισμό (ως του μεγαλύτερου και απ τα αρχαιότερα επιβληθέντα δόγματα σε κράτος) και εν προκειμένω θρησκευτικού (γιατί τους τελευταίους αιώνες ακολούθησαν και πολιτικά) έχουν στρατιωτική δομή οργάνωση και λειτουργία. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ιεραρχία, πειθαρχία των πάσης φύσεως "πιστών" και φυσικά περαιτέρω προσέλκυση οπαδών με σκοπό την αριθμητική υπεροχή έναντι των άλλων και φυσικά όχι απλά την επικράτηση αλλά τη μονοπώληση...
Η αναζήτηση όμως της "αριθμητικής υπεροχής" είναι και δίκοπο μαχαίρι. Γιατί όσο αυξάνονται οι οπαδοί, αυξάνονται και οι διάφορες οπτικές. Και αυτό γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο το κάθε πράγμα, είτε υλικό είτε άϋλο (ιδέες, αισθήσεις κλπ). Ακόμα και για πράγματα που υπάρχει μια κοινή σχετικά αντίληψη, ο κάθε άνθρωπος αν τον ρωτήσουμε έχει διαφορετική γνώμη με τους άλλους ή, αν έχει την ίδια, είναι σχεδόν βέβαιο οτι θα έχει κάποια "παραλλαγή" της.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το θέμα του κυνηγιού αγρίων ζώων. Υπάρχουν δύο κυριάρχες απόψεις. Αυτή που ζητά την συνέχισή του και αυτή που ζητά κατηγορηματικά την απαγόρευσή του. Φαινομενικά οι απόψεις είναι δύο. Κι όμως. Αν ρωτούσαμε 100, 1000 ανθρώπους να αναλύσουν την άποψή τους αυτή, θα λαμβάναμε τόσες διαφορετικές απαντήσεις ίσως και όσες οι άνθρωποι. Άλλοι θα απαντούσαν οτι πρέπει να απαγορευτεί υπο προϋποθέσεις (βάλτε με το νου σας τώρα πόσες προϋποθέσεις μπορεί να τεθούν), άλλοι θα απαντούσαν οτι πρέπει να συνεχιστεί υπο προϋποθέσεις (ότι είπαμε για τις προϋποθέσεις προηγουμένως), άλλοι θα απαντούσαν οτι είναι ωφέλιμο και πρέπει να διδάσκεται, άλλοι το ακριβώς αντίθετο, οτι δηλαδή θα έπρεπε να διδάσκεται πόσο βλαβερό είναι για το οικοσύστημα κλπ κλπ.
Και αναφέραμε ένα τυχαίο θέμα. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν ρωτούσαμε 1000 ανθρώπους να μας πουν πως αντιλαμβάνονται τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ, τον Κομμουνισμό, τον Αναρχισμό, τον φιλελευθερισμό ή τον ναζισμό. Δόγματα τα οποία περιλαμβάνουν χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια "θέσεις" επι παντός θέματος που ξεκινούν απο την καθημερινότητα του πολίτη και φτάνουν μέχρι τη μακροοικονομία, τον υλισμό ή και την κοινωνική ψυχολογία...
Για τους λόγους αυτούς η ιδεολογική-θρησκευτική πειθαρχία είναι σχετική... Με άλλα λόγια, μπορεί ο στρατηγός να γνωρίζει το γενικότερο στρατηγικό σχέδιο και τις επιμέρους επιχειρήσεις οι οποίες πρέπει να διεξαχθούν, μπορεί οι επιτελικοί αξιωματικοί να είναι ενημερωμένοι για τις τακτικές επιχειρήσεις, όλοι αυτοί φυσικά να έχουν εκπαιδευτεί στην τέχνη του πολέμου, αλλά τα σχέδια πάντα περνάνε απο τη "σφραγίδα" του στρατιώτη. Αν ο στρατιώτης δεν μπορεί ή δεν επιτελέσει το ρόλο του στο ακέραιο, ακόμα και το καλύτερο σχέδιο είναι κατά το ήμισυ καταδικασμένο εκ των προτέρων. Και αυτά στην τέχνη του πολέμου, όπου εκεί οι κανόνες και οι καταστάσεις είναι πιο αμίληκτοι.
Πως να επιβάλεις όμως πειθαρχία... στον πολίτη και μάλιστα σε περίοδο ειρήνης; Το "πως", το βλέπετε παντού και πάντα γύρω σας. Ζείτε απο μικροί με αυτό και μάλιστα συμμετέχουμε, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, σε αυτό.
Ας πάρουμε την Ελλάδα. Για ποιόν λόγο γίνονται οι Σύνοδοι της Εκκλησίας, για ποιό λόγο γίνονται τα κομματικά συνέδρια; Για ποιό λόγο γίνονται ακόμα και οι "συζητήσεις" μεταξύ πολιτικών, μεταξύ χριστιανών ιεραρχών μεταξύ αυτών των δύο κλπ; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία για να λάβουν αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές των πολιτών, είτε σε θέματα "πίστεως" (ιδεολογικά, θρησκευτικά) είτε σε θέματα πιο πρακτικά. πχ δεχόμαστε να πολιτογραφούμε ξένους (με σκοπό να αποκτήσουμε περισσότερη κομματική πελατεία); Δεχόμαστε. Δεχόμαστε να αιτηθούμε απο το κράτος να περάσει το τάδε νομοσχέδιο που δίνει απαλλαγή απο οποιαδήποτε ποινή για να χτίζουμε σε βουνά, δάση, νησιά, παραθαλάσσια κλπ εκκλησίες, μοναστήρια, ξωκλήσια, "ξενώνες" και γενικά υποδομές της εκκλησίας; Δεχόμαστε. Δεχόμαστε να δώσουμε το τάδε κονδύλι βγαλμένο απο το μπεζαχτά του κόσμου στον τάδε θρησκευτικό οργανισμό για να τον διαχειριστεί εκείνος όπως θέλει και κάνοντας παράλληλα και αυτοδιαφήμιση οτι πληρώνει ο ίδιος; Δεχόμαστε.
Έτσι με βάση τα τυχαία παραδείγματα που έδωσα θα πρέπει να ζουν με τη συνέπεια να έχουν κυβερνήσεις που δεν τις ψηφίζουν αλλά εκλέγονται με ψήφους αλλοδαπών (αφού προφανώς οι ημεδαποί ψηφοφόροι... δε φτάνουν), να πηγαίνουν εκδρομή στο ύπαιθρο και να βγαίνουν μαυροφορεμένοι και να τους διώχνουν επειδή "εδώ είναι ιδιωτικός χώρος (δηλαδή της εκκλησίας)" ή οι φόροι που καταβάλονται στην Ε.Ε., στο κράτος ή ακόμα και σε δήμους να πηγαίνουν σε συσσίτια που προβάλλονται ως της εκκλησίας ενώ στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι μόνο δικά της, οπότε σε αυτή την περίπτωση τίθεται το ερώτημα γιατί να μην τα λέμε επι παραδείγματι και δημοτικά, κρατικά ή ακόμα καλύτερα γιατί να μην τα οργανώνει το κράτος ή οι δήμοι. Και ποιά η σκοπιμότητα να δώσεις σε έναν οργανισμό λεφτά για να κάνει κοινωνικό έργο; Γιατί να μην δώσουν ας πούμε στο σύλλογο Σαρακατσάνων ή στο Σύλλογο προστασίας Φώκιας;;
Αναφέρθηκα στην Ελλάδα. Όμως αυτό γίνεται παντού. Και στα κομμουνιστικά καθεστώτα (κατ εξοχήν αντιγραφείς του χριστιανισμού) και σε δημοκρατικά-"φιλελεύθερα" και παντού.
Αυτό απο μόνο του και θεωρητικά δεν δεν θα ήταν κάτι κακό. Το αντίθετο. Ο διάλογος πριν τη λήψη αποφάσεων είναι το ζητούμενο. Ωστόσο δύο είναι τα ερωτήματα ΠΟΙΟΣ και ΓΙΑΤΙ. Ποιοί είναι αυτοι που διαβουλεύονται. Και γιατί διαβουλεύονται;
Κατα πρώτον ο διάλογος είναι καλό να γίνεται μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων με σκοπό την αναζήτηση της αντικειμενικότητας επάνω σε κάποια ζητήματα ασχέτως αν αυτοί εν αρχή συμφωνονύν ή διαφωνούν. Και αυτό γιατί αν σκοπός τους είναι η αναζήτηση και η εύρεση ενός τεκμηριωμένου συμπεράσματος αυτοί θα συμφωνήσουν έστω και αν υπάρχουν επιφυλάξεις. Διότι ακόμα και αν οι επιφυλάξεις επιβεβαιωθούν (οπότε και η λήψη της απόφασης θα έχει γίνει λόγω αβλεψίας τουλάχιστον απο την πλευρά που την εισηγήθηκε) υπάρχει η δυνατότητα υπαναχώρησης και υιοθέτησης της άλλης ή έστω μιας άλλης άποψης με σκοπό την επίτευξη του σωστού αποτελέσματος. Δηλαδή του αποτελέσματος που θα οδηγήσει στην ωφέλεια (υλική ή μη υλική) και των δύο, επι παραδείγματι η εμπορική συμφωνία με κάποιον τρίτο, μια συμμαχία, μια φορολογική απαλλαγή (κανονικά θα έπρεπε να είναι κάτι σπανιότατο αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...).
Τώρα θα ρωτήσει κάποιος "...και πως εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητα των εισηγητών;" Κατ αρχάς με το εγνωσμένο κύρος και φυσικά με την εγνωσμένη πείρα που έχει. Όταν λέμε εγνωσμένο κύρος δεν εννοούμε βέβαια το κατα πόσο ¨διάσημος" είναι κάποιος απλά επειδή τον βλέπουμε συνέχεια. Δηλαδή το κατά πόσο "μαϊντανός" είναι στο σύγχρονο κόσμο της "μιντιακής" ανάδειξης "προσωπικοτήτων", αλλά κύρος με βάση την δίκαιη συμπεριφορά του απέναντι σε όλους. Και όταν λέμε για πείρα, εννοούμε τα αξιοκρατικά εκείνα κριτήρια τα οποία χαρακτηρίζουν κάποιον λόγω όχι κάποιων ρηχών η προσωπικών επιτυχιών που μπορεί να έχει (αν έχει) όπως γίνεται στις μέρες μας που επικρατούν οι "αυτοδημιούργητοι" της... μαμάς και του μπαμπά, αλλά άνθρωποι που έχουν κατ' επανάληψη ωφελήσει το κοινωνικό σύνολο με έργα που χωρίς την προσωπική τους παρέμβαση, δεν θα εγίνοντο ποτέ. Επι παραδείγματι, χρηστή διαχείρηση της πολιτείας στην οικονομία, την αξιοκρατία στη διοίκηση και την εύρωστη λειτουργία της, στρατιωτικές ή πολιτικές επιτυχίες στα εξωτερικά θέματα κλπ.
Και μια και ανέφερα έργα... Πολλές φορές ακούω. κυρίως απο μέσα ενημέρωσης αλλά και αφελείς πολίτες, για πρωθυπουργούς, υπουργούς, δημάρχους κλπ που "έχτισαν υποδομές" κλπ. Όμως το να διαχειριστείς σωστά τα χρήματα των πολιτών και να κάνεις το αυτονόητο δεν αποτελεί κριτήριο χρηστού ανθρώπου. Με άλλα λόγια, το να κατασκευάσεις, δρόμους, γήπεδα, σπίτια η... δεξαμενές δεν έχει κανένα νόημα όταν δεν οδηγούν σε κάποιο αποτέλεσμα, το οποίο εν προκειμένω πρέπει να είναι η οικονομική ευρωστία του κράτους... "Πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξομαι" ορκίζονταν ως οπλίτες οι αρχαίοι Αθηναίοι. Δηλαδή μεγαλύτερη και ΔΥΝΑΤΌΤΕΡΗ. Και φυσικά δεν αποτελούσε όρκο μόνο για... η θητεία τους Αλλά τους συνόδευε μια ζωή. Και ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΗ λοιπόν.
Με άλλα λόγια τι να τον κάνεις τον αυτοκινητόδρομο και το μεγάλο στάδιο όταν είναι υποθηκευμένα. Ή τι να το κάνεις το λιμάνι όταν η χώρα εξαρτά την ύπαρξή τη στις εισαγωγές και χρεώνεται απο δω κι απο κει... Και σε κάθε περίπτωση το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε είναι: Την παρέδωσε δυνατότερη;
Και για να επιστρέψω στο θέμα. Όταν λοιπόν ο διάλογος γίνεται μεταξύ δογματικών, αν όχι φαύλων, δηλαδή ποιά αναζήτηση αλήθειας και αντικειμενικού συμπεράσματος μπορεί να υπάρξει. Πχ. Είμαστε υπερ της επιβολής φόρων γιατί ως "φιλελεύθεροι" δεν πιστεύουμε στη μη είσπραξη "αμοιβής" απο τον πολίτη για ότι του παρέχεται ακομα και αν είναι για αγαθά όπως το ρεύμα ή και το νερό... Ε τότε για ποιό λόγο να κάνεις μια συνεδρίαση με κομματικά στελέχη για να συσκεφθείς για τις ιδιωτικοποιήσεις; Γιατί να μην εκδίδεις "φιρμάνια" απο το γραφείο σου ή και απο το σπίτι (για τους έχοντες πιο "δημοκρατικά" φρονήματα μπορεί να έχει παρέα και μερικούς συμβούλους) και να εκδίδεις απλά ανακοινώσεις... Και επειδή δεν το κάνεις και "διαβουλεύεσαι" πόσο δημοκρατικός είσαι αφού όχι απλά ο πολιτικός σου προσανατολισμός είναι προκατειλημμένος αλλά και ζητάς κομματική πειθαρχία επ αυτού και μάλιστα επι ποινή...
Και γιατί ως κομμουνιστής να κάνεις Συνέδριο; Αφού φτάνεις στο σημείο όχι απλά να πιστεύεις μέχρι θανάτου σε ένα προκατασκευασμένο δόγμα που καθορίζει το πως θα ζεις, αλλά φτάνεις και στο σημείο να δημιουργήσεις κρατικό φορέα "για την ιδεολογική καθαρότητα" γιατί δεν εκδίδεις ανακοινώσεις απο το σπίτι; Ποιός ο λόγος ενός Συνεδρίου; Για διαφήμιση; Για... "συντονισμό" (ελάτε να αποφασίσουμε τι θα λέμε και στους υπόλοιπους;). Προσωπική άποψη είναι και για τους δύο λόγους.
Βέβαια αυτά ισχύουν για όσους "δημοκρατίζουν" λόγω ανάγκης... Γιατί στην πραγματικότητα ομιλούν για χούντα (του προλεταριάτου λένε) αλλά εδώ έχουμε το οξύμωρο οτι ¨κακή χούντα είναι όποια δεν είναι δικιά μας".
Οι ίδιοι λένε οτι γίνεται απο το λαό γιατί το κόμμα είναι ο λαός και το κόμμα λαός. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να φανατίσεις έναν άνθρωπο τόσο ώστε να νομίζει οτι ο γάϊδαρος πετάει επειδή το είπε το κόμμα... Δηλαδή τι διαφορετικό έκαναν οι ναζί, οι φασίστες και οι θεοκράτες; Δεν είπαν "θα σας διοικούμε εμείς κι εσείς θα είστε οι υποτελείς μας". Εξ ονόματος κάποιας έννοιας ή κάποιου προσώπου ή κάποιου θεού διοικούσαν.
Κορυφαία παραδείγματα είναι ο κομμουνισμός και ο χριστιανισμός. Και τα δυο αποτελούν δόγματα που "πλάστηκαν" μέσα απο τους αιώνες. Καθορίστηκαν απο κατα περιόδους "συνόδους"-"συνέδρια" αλλά και "εμπλουτίστηκαν" μέσα απο τις κατα τόπους και περιόδους συγκυρίες, ανάλογα δηλαδή με τή θρησκευτική ή πολιτική πρακτική των κρατούντων.
Αποτελούν δηλαδή οργανισμούς πολύπλοκους στη δομή που διαμορφώνονται και εξελίσσονται συνεχώς. Μπορεί να ισχυρίζονται οτι λειτουργούν κάτω απο το αυστηρό πλαίσιο που τους καθορίζει το "ευαγγέλιο" ή το "κεφάλαιο" ωστόσο επειδή ακόμα και η ύπαρξη και δημιουργία τους είναι θολή δηλαδή με πλήθος ασαφειών και κατασκευασμένα με διάφορες επιρροές, είναι φυσικό να χρειάζονται "επιδιορθώσεις". Και επειδή ζούμε στη... μετά Γουτεμβέργιο εποχή, οπότε η πλαστογραφία δεν έχει νόημα αφού τα βιβλία είναι χιλιάδες και αντίγραφα βρίσκονται (οπότε και πιο υποψιασμένος ο κόσμος), υπάρχουν οι θρησκευτικοί και πολιτικοί κατηχητές.
Μια συνομοταξία ανθρώπων δηλαδή που δεν σκέφτονται, δεν ακουν, δεν "αλλοτριώνονται" απο άλλες απόψεις γιατί δεν αναζητούν το διάλογο. Μόνη τους έννοια είναι το να σκέφτονται όπως λένε αγγλιστί "by the book" και να πράττουν "by the book". Τουλάχιστον κατά πως τους έχουν "κατατοπίσει" τα αφεντικά τους.
Αυτά τα "στρατιωτάκια" δεν είναι σαν τα υπόλοιπα. Σκοπός της δημιουργίας τους είναι με το πνευματικό και όχι μόνο "μαστίγιο" ("όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος") αφενός να συγκρατούν "τα πρόβατα" (βλέπε ποίμνιο) ή τους φτωχούς (proletariat) απο τις... προσωπικές παρεκκλίσεις και περισσότερο για να παράγουν περισσότερους "στρατιώτες" της θρησκείας ή του κόμματος.
Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι... Στρατιωτική οργάνωση, πειθαρχίες, συντονισμοί κλπ εν καιρώ ειρήνης εναντίον ποιού; Ποιός μπορεί να είναι ο εχθρός σε καιρό ειρήνης και μάλιστα όταν ζητάς την κινητοποίηση των πολιτών; Η κακή διοίκηση; Η διαφθορά; Η αναξιοκρατία; η οικογενειοκρατία; Η ατιμία; Η δια της βιας επιβολή; Μα αυτά δεν αντιμετωπίζονται και σε ένα βουλευτήριο; Και κυρίως, αφού λέμε οτι ζούμε σε δημοκρατικές κοινωνίες, δεν αντιμετωπίζονται στην κάλπη;
Και αν η φαυλότητα ειναι τόσο δυνατή. ώστε δια των χρημάτων να επιβάλλεται, δεν είναι πιο ωφέλιμο να θεσπίσουμε νόμους για τον περιορισμό της πλουτοκρατίας (κατά τη Σωκρατική έννοια αφού πρώτος ο Σωκράτης την ανέφερε) και την ανάρρηση σε αξιώματα δίκαιων ανθρώπων;
Και ποιός εγγυάται οτι ακόμα και με την επιβολή ενός δόγματος είτε θρησκευτικού είτε πολιτικού και την διαμόρφωση του πολιτεύματος και των πολιτών κατά πως αυτό πρεσβεύει δεν θα υπάρξει πάλι φαυλότητα; οιός εγγυάται οτι μια κλίκα ανθρώπων δεν θα κακοδιοικεί εν ονόματι κάποιου θεού ή μιας έννοιας όπως "ο λαός" "το κόμμα", "η πατρίδα", "το έθνος", "η ελευθερία", "η οικονομική ευημερία" κλπ;
Γεννήματα και με επιρροές απο την οργάνωση και κυρίως τη στρατιωτική της Ρώμης, χρησιμοποίησαν και οι δύο τις μεθόδους (βέβαια κατα πως νομίζουν αυτοί οτι διοικούσε η Ρώμη), την οργάνωση και την πολιτική της φιλοσοφία που χρησιμοποίησε όμως για να αντιμετωπίζει τους ανθρωποφάγους βαρβάρους, όμως αυτή τη φορά εναντίον των ίδιων των πληθυσμών που διοικούν.
Σίδερο και πειθαρχία "για τους συμπολίτες μας" λοιπόν και επιβολή ενός δόγματος που ενώ θα επηρεάζει και θα παρεμβαίνει ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια του ιδιωτικού βίου των, ο σκοπός θα είναι όχι για την ωφέλειά τους υλική ή πνευματική, αλλά για κάποια απροσδιόριστη επίτευξη μιας τελικής ουτοπίας, "Τελική Κρίση" ή "Αταξική Κοινωνία" η οποία θα μετατίθεται συνεχώς σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον. Για τον χριστιανό το βασίλειο του Θεού θα έρθει μετά την τελική κρίση. Μόνη "προσωρινή" "λύτρωση" είναι ένας παράδεισος στον άλλο κόσμο. Αλλά και για τον άθεο κομμουνιστή, "κομμουνισμό δεν είχαμε ποτέ". Σύμφωνα με αυτούς και η επανάσταση των Μπολσεβίκων ακόμα, οδήγησε στην ίδρυση Σοσιαλιστικών δημοκρατιών και όχι κομμουνισμό για τον οποίο σύμφωνα με αυτούς "δεν είχαμε ποτέ πραγματικό κομμουνισμό, γιατί για να επιτευχθεί και να εφαρμοστεί, αυτό θα πρέπει να γίνει σε παγκόσμιο επίπεδο" (!!)...
Και για τον ναζισμό όμως ή τον εθνικισμό τίθεται το κριτήριο της φυλετικής καθαρότητας. Και φυσικά τη δημιουργία μιας πατρίδαςαν όχι παγκόσμιας, κραταιάς. Ποιός ο λόγος να οδηγήσεις τους πολίτες σου σε μια ατέρμονη σύγκρουση (και συνήθως τελική καταστροφή) και κυρίως ποιός ο λόγος να τους διδάσκεις την "υπεροχή" έναντι των άλλων; Με βάση ποιό κριτήριο; Πολεμικές επιτυχίες του παρελθόντος; Μεγαλοπρεπή κτίρια και κατασκευές; Ποιός ο λόγος να υπερηφανεύεσαι για το οτι οι πρόγονοί σου (αν είναι πραγματικοί πρόγονοι γιατί πλέον η φαυλότητα στην παγκόσμια ιστορία έχει γίνει πλέον συνήθεια) έχτιζαν υδραγωγία, θέατρα, δρόμους και στάδια όταν δεν καταλαβαίνεις την ουσία. Οτι δηλαδή οι άνθρωποι εκείνοι, σε μια εποχή που σχετικά δεν είχαν τις τεχνολογικές "ανέσεις" που έχουμε (ή νομίζουμε οτι έχουμε) σήμερα έχτιζαν υποδομές για την καλή ψυχική, σωματική και κυρίως πνευματική υγεία των συμπολιτών τους; Και φιλοσοφούσαν με σκοπό την πνευματική διαύγεια και την καθαρότητα πνεύματος. Τιμούσαν τους προγόνους και τις παραδόσεις αλλά δεν πραγματοποιούσαν επιθετικούς πολέμους με σκοπό την επέκταση και όπως λέγαν οι Γερμανοί "μια θέση στον ήλιο"...
Η "ανωτερότητά" τους η πνευματική ήταν οφαλμοφανής. όχι κραυγαλέα. Δεν δημιουργούσαν ιστορικούς μύθους περί "τευτόνων ιπποτών", "βίκινγκς πολεμιστών" ή άτρωτων Σπαρτιατών κατασκευάζοντας ιστορίες ευφανταστες με λήσταρχους που ανεβοκατέβαναν επι αιώνες πάνω κάτω στην Ευρώπη σφάζοντας και κλέβοντας βαφτίζοντας τις φρικαλεότητες ως "πολεμικά κατορθώματα". Ούτε διαστρέβλωναν την ποιοτική αξία του ήθους των Σπαρτιατών οι οποίοι μάθαιναν να περπατούν με το κεφάλι χαμηλά, σε υπερκομμάντος που μοναδικό μέλημα της ζωής τους είχαν να... πετσοκόβουν βαρβάρους επειδή εκείνοι ήταν πολιτισμένοι...
Αυτές θα ήταν κωμικές απόψεις ενός αφελούς πεντάχρονου παιδιού αν δεν ήταν τραγικές δοξασίες πολιτικών προϊσταμένων που βρίσκουν μάλιστα πρόσφορο έδαφος σε... κάθε πολιτικώς "πικραμένο"...
Όσο για του πολιτικώς φιλελευθερίζοντες ας μας πουν πως φαντάζονται το μέλλον τους σε μια ζούγκλα, απαλλαγμένη απο κάθε ανθρώπινη προστασία, γυμνοί με πλήθος άγριων θηρίων. Διότι αυτό πρέσβευαν και πρεσβεύουν. Με αυτούς όμως θα ασχοληθώ σε κάποιο άλλο άρθρο και μάλιστα εκτενεστέ΄ρως και αποκλειστικώς...
Όταν λοιπόν έχουμε να κάνουμε με δόγματα που θέτουν ως στόχο την απόλυτη επιβολή, τότε για ποιό διάλογο μιλάμε; Και κατά πόσο οι υπόλοιποι απο εμάς πρέπει να είναι ανοιχτοί σε αυτόν; Το ερώτημα έχω συνειδητοποιήσει (και συνειδητοποιώ ακόμα) με τα χρόνια οτι είναι πως διαλεγόμαστε με αυτούς που έχουν ανοικτά τα ώτα τους, τα μάτια τους, τις αισθήσεις τους και φυσικά το κυριώτερο όργανο, τον εγκέφαλο όπως και επίσης αυτούς που διαθέτουν την αντιληπτική ικανότητα να καταλαβαίνουν το ωφέλιμο απο το μη ωφέλιμο.
Άνθρωποι δογματικοί που στμμετέχουν ή ακόμα χειρότερα ανοίγουν διαλόγους με άλλους ανθρώπους, έχουν ως στόχο την επιβολή. Την επιβολή όχι αναγκαία μιας θέσης της εκκλησίας, του κόμματος ή της οικονομικής τους ή επαγγελματικής τους τάξης αλλά την αυτοεπιβεβαίωση. Την "νίκη" δηλαδή ή την αυτοεπιβεβαίωση αν θέλετε οτι η προσωπική τους επιλογή να θελήσουν να ταχθούν σε ένα στρατόπεδο ήταν η σωστή.
Με άλλα λόγια δεν αναζητούν την αντικειμενικότητα, τη λύση στην "απορία" τους ("Ο φιλόσοφος απορεί" όπως μας έλεγαν και μάλλον αδίκως στα σχολεία). Αναζητούν την αυτοεπιβεβαίωση μέσω της "δικαίωσης" του "στρατοπέδου" στο οποίο μπορει κάποιοι να τον έταξαν εκεί απο μικρό αλλά ο ίδιος μεγαλώνοντας επέλεξε να παραμείνει "Φυλάττωντας Θερμοπύλες" όπως του είπαν. Αυτοί που τον έταξαν εκεί βέβαια δεν του είπαν ποτέ οτι δεν φυλάει το στρατόπεδο των ολίγων και ελεύθερων ενάντια στους πολλούς αλλά... μάλλον τον Ξέρξη...
Μια συνομοταξία ανθρώπων δηλαδή που δεν σκέφτονται, δεν ακουν, δεν "αλλοτριώνονται" απο άλλες απόψεις γιατί δεν αναζητούν το διάλογο. Μόνη τους έννοια είναι το να σκέφτονται όπως λένε αγγλιστί "by the book" και να πράττουν "by the book". Τουλάχιστον κατά πως τους έχουν "κατατοπίσει" τα αφεντικά τους.
Αυτά τα "στρατιωτάκια" δεν είναι σαν τα υπόλοιπα. Σκοπός της δημιουργίας τους είναι με το πνευματικό και όχι μόνο "μαστίγιο" ("όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος") αφενός να συγκρατούν "τα πρόβατα" (βλέπε ποίμνιο) ή τους φτωχούς (proletariat) απο τις... προσωπικές παρεκκλίσεις και περισσότερο για να παράγουν περισσότερους "στρατιώτες" της θρησκείας ή του κόμματος.
Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι... Στρατιωτική οργάνωση, πειθαρχίες, συντονισμοί κλπ εν καιρώ ειρήνης εναντίον ποιού; Ποιός μπορεί να είναι ο εχθρός σε καιρό ειρήνης και μάλιστα όταν ζητάς την κινητοποίηση των πολιτών; Η κακή διοίκηση; Η διαφθορά; Η αναξιοκρατία; η οικογενειοκρατία; Η ατιμία; Η δια της βιας επιβολή; Μα αυτά δεν αντιμετωπίζονται και σε ένα βουλευτήριο; Και κυρίως, αφού λέμε οτι ζούμε σε δημοκρατικές κοινωνίες, δεν αντιμετωπίζονται στην κάλπη;
Και αν η φαυλότητα ειναι τόσο δυνατή. ώστε δια των χρημάτων να επιβάλλεται, δεν είναι πιο ωφέλιμο να θεσπίσουμε νόμους για τον περιορισμό της πλουτοκρατίας (κατά τη Σωκρατική έννοια αφού πρώτος ο Σωκράτης την ανέφερε) και την ανάρρηση σε αξιώματα δίκαιων ανθρώπων;
Και ποιός εγγυάται οτι ακόμα και με την επιβολή ενός δόγματος είτε θρησκευτικού είτε πολιτικού και την διαμόρφωση του πολιτεύματος και των πολιτών κατά πως αυτό πρεσβεύει δεν θα υπάρξει πάλι φαυλότητα; οιός εγγυάται οτι μια κλίκα ανθρώπων δεν θα κακοδιοικεί εν ονόματι κάποιου θεού ή μιας έννοιας όπως "ο λαός" "το κόμμα", "η πατρίδα", "το έθνος", "η ελευθερία", "η οικονομική ευημερία" κλπ;
Γεννήματα και με επιρροές απο την οργάνωση και κυρίως τη στρατιωτική της Ρώμης, χρησιμοποίησαν και οι δύο τις μεθόδους (βέβαια κατα πως νομίζουν αυτοί οτι διοικούσε η Ρώμη), την οργάνωση και την πολιτική της φιλοσοφία που χρησιμοποίησε όμως για να αντιμετωπίζει τους ανθρωποφάγους βαρβάρους, όμως αυτή τη φορά εναντίον των ίδιων των πληθυσμών που διοικούν.
Σίδερο και πειθαρχία "για τους συμπολίτες μας" λοιπόν και επιβολή ενός δόγματος που ενώ θα επηρεάζει και θα παρεμβαίνει ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια του ιδιωτικού βίου των, ο σκοπός θα είναι όχι για την ωφέλειά τους υλική ή πνευματική, αλλά για κάποια απροσδιόριστη επίτευξη μιας τελικής ουτοπίας, "Τελική Κρίση" ή "Αταξική Κοινωνία" η οποία θα μετατίθεται συνεχώς σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον. Για τον χριστιανό το βασίλειο του Θεού θα έρθει μετά την τελική κρίση. Μόνη "προσωρινή" "λύτρωση" είναι ένας παράδεισος στον άλλο κόσμο. Αλλά και για τον άθεο κομμουνιστή, "κομμουνισμό δεν είχαμε ποτέ". Σύμφωνα με αυτούς και η επανάσταση των Μπολσεβίκων ακόμα, οδήγησε στην ίδρυση Σοσιαλιστικών δημοκρατιών και όχι κομμουνισμό για τον οποίο σύμφωνα με αυτούς "δεν είχαμε ποτέ πραγματικό κομμουνισμό, γιατί για να επιτευχθεί και να εφαρμοστεί, αυτό θα πρέπει να γίνει σε παγκόσμιο επίπεδο" (!!)...
Και για τον ναζισμό όμως ή τον εθνικισμό τίθεται το κριτήριο της φυλετικής καθαρότητας. Και φυσικά τη δημιουργία μιας πατρίδαςαν όχι παγκόσμιας, κραταιάς. Ποιός ο λόγος να οδηγήσεις τους πολίτες σου σε μια ατέρμονη σύγκρουση (και συνήθως τελική καταστροφή) και κυρίως ποιός ο λόγος να τους διδάσκεις την "υπεροχή" έναντι των άλλων; Με βάση ποιό κριτήριο; Πολεμικές επιτυχίες του παρελθόντος; Μεγαλοπρεπή κτίρια και κατασκευές; Ποιός ο λόγος να υπερηφανεύεσαι για το οτι οι πρόγονοί σου (αν είναι πραγματικοί πρόγονοι γιατί πλέον η φαυλότητα στην παγκόσμια ιστορία έχει γίνει πλέον συνήθεια) έχτιζαν υδραγωγία, θέατρα, δρόμους και στάδια όταν δεν καταλαβαίνεις την ουσία. Οτι δηλαδή οι άνθρωποι εκείνοι, σε μια εποχή που σχετικά δεν είχαν τις τεχνολογικές "ανέσεις" που έχουμε (ή νομίζουμε οτι έχουμε) σήμερα έχτιζαν υποδομές για την καλή ψυχική, σωματική και κυρίως πνευματική υγεία των συμπολιτών τους; Και φιλοσοφούσαν με σκοπό την πνευματική διαύγεια και την καθαρότητα πνεύματος. Τιμούσαν τους προγόνους και τις παραδόσεις αλλά δεν πραγματοποιούσαν επιθετικούς πολέμους με σκοπό την επέκταση και όπως λέγαν οι Γερμανοί "μια θέση στον ήλιο"...
Η "ανωτερότητά" τους η πνευματική ήταν οφαλμοφανής. όχι κραυγαλέα. Δεν δημιουργούσαν ιστορικούς μύθους περί "τευτόνων ιπποτών", "βίκινγκς πολεμιστών" ή άτρωτων Σπαρτιατών κατασκευάζοντας ιστορίες ευφανταστες με λήσταρχους που ανεβοκατέβαναν επι αιώνες πάνω κάτω στην Ευρώπη σφάζοντας και κλέβοντας βαφτίζοντας τις φρικαλεότητες ως "πολεμικά κατορθώματα". Ούτε διαστρέβλωναν την ποιοτική αξία του ήθους των Σπαρτιατών οι οποίοι μάθαιναν να περπατούν με το κεφάλι χαμηλά, σε υπερκομμάντος που μοναδικό μέλημα της ζωής τους είχαν να... πετσοκόβουν βαρβάρους επειδή εκείνοι ήταν πολιτισμένοι...
Αυτές θα ήταν κωμικές απόψεις ενός αφελούς πεντάχρονου παιδιού αν δεν ήταν τραγικές δοξασίες πολιτικών προϊσταμένων που βρίσκουν μάλιστα πρόσφορο έδαφος σε... κάθε πολιτικώς "πικραμένο"...
Όσο για του πολιτικώς φιλελευθερίζοντες ας μας πουν πως φαντάζονται το μέλλον τους σε μια ζούγκλα, απαλλαγμένη απο κάθε ανθρώπινη προστασία, γυμνοί με πλήθος άγριων θηρίων. Διότι αυτό πρέσβευαν και πρεσβεύουν. Με αυτούς όμως θα ασχοληθώ σε κάποιο άλλο άρθρο και μάλιστα εκτενεστέ΄ρως και αποκλειστικώς...
Όταν λοιπόν έχουμε να κάνουμε με δόγματα που θέτουν ως στόχο την απόλυτη επιβολή, τότε για ποιό διάλογο μιλάμε; Και κατά πόσο οι υπόλοιποι απο εμάς πρέπει να είναι ανοιχτοί σε αυτόν; Το ερώτημα έχω συνειδητοποιήσει (και συνειδητοποιώ ακόμα) με τα χρόνια οτι είναι πως διαλεγόμαστε με αυτούς που έχουν ανοικτά τα ώτα τους, τα μάτια τους, τις αισθήσεις τους και φυσικά το κυριώτερο όργανο, τον εγκέφαλο όπως και επίσης αυτούς που διαθέτουν την αντιληπτική ικανότητα να καταλαβαίνουν το ωφέλιμο απο το μη ωφέλιμο.
Άνθρωποι δογματικοί που στμμετέχουν ή ακόμα χειρότερα ανοίγουν διαλόγους με άλλους ανθρώπους, έχουν ως στόχο την επιβολή. Την επιβολή όχι αναγκαία μιας θέσης της εκκλησίας, του κόμματος ή της οικονομικής τους ή επαγγελματικής τους τάξης αλλά την αυτοεπιβεβαίωση. Την "νίκη" δηλαδή ή την αυτοεπιβεβαίωση αν θέλετε οτι η προσωπική τους επιλογή να θελήσουν να ταχθούν σε ένα στρατόπεδο ήταν η σωστή.
Με άλλα λόγια δεν αναζητούν την αντικειμενικότητα, τη λύση στην "απορία" τους ("Ο φιλόσοφος απορεί" όπως μας έλεγαν και μάλλον αδίκως στα σχολεία). Αναζητούν την αυτοεπιβεβαίωση μέσω της "δικαίωσης" του "στρατοπέδου" στο οποίο μπορει κάποιοι να τον έταξαν εκεί απο μικρό αλλά ο ίδιος μεγαλώνοντας επέλεξε να παραμείνει "Φυλάττωντας Θερμοπύλες" όπως του είπαν. Αυτοί που τον έταξαν εκεί βέβαια δεν του είπαν ποτέ οτι δεν φυλάει το στρατόπεδο των ολίγων και ελεύθερων ενάντια στους πολλούς αλλά... μάλλον τον Ξέρξη...
Ως εν κατακλείδι θα ήταν σωστό να λέγαμε οτι ο διάλογος, ως μοναδικό δώρο των Θεών στον άνθρωπο θα πρέπει, μαζι με πολλά άλλα φυσικά, νααντιμετωπίζεται και αναλόγως. Με απλά λόγια ο διάλογος για τους σώφρωνες και τους υγιώς σκεπτόμενους θα ήταν καλό να αποτελεί εργαλείο αναζήτησης της αλήθειας, αντί να αναλώνεται χωρίς λόγο σε ανθρώπους δογματικούς, δηλαδή σε ανθρώπους που θεωρούν οτι η (όποια) αλήθεια, τους έχει δοθεί και άρα κατ αυτούς δε χρειάζεται, ούτε να αμφισβητούν για τίποτα ούτα να αναζητήσουν κάτι.
Άλλωστε απέναντι στο κήρυγμα δεν υπάρχει διάλογος. Υπάρχει ένας ατέρμονος μονόλογος-κατήχηση με απώτερο στόχο την με το έτσι θέλω εμπέδωση και τον τυφλό φανατισμό... Και αν μου επιτρεπόταν να το πω πιο απλοϊκά, δεν μπορείς να επιβάλεις σε κάποιον να αναζητήσει τροφή και ύδωρ ή ακόμα χειρότερα να του τα δώσεις, όταν αυτός αισθάνεται οτι δεν πρόκειται να πεινάσει και να διψάσει ποτέ του...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου