Ο παγγερμανισμός απο τον Φαλμεράϋερ στον Μαρξ και η στάση τους έναντι των Ελλήνων (μέρος Β')

Όπως έχω αναφερθεί σε παρελθόντα άρθρα, ο παγγερμανισμός μπορεί να συγκροτήθηκε ως δόγμα μόλις τον 19^ο αιώνα αλλά ως συναίσθημα και ιδίως ως πρακτική όχι μόνο προϋπήρχε κι εφαρμόστηκε πολύ πιο πριν, αλλά συνετελέσθη σε μεγάλο βαθμό αιώνες πριν καν ξεκινήσει η λεγόμενη «Αναγέννηση».

Για το θέμα αυτό έχω αναφερθεί στο τριμερές άρθρο «Ματωμένοι Σταυροί».

Παράλληλα πρέπει να επισημάνω και την επιρροή του έργου του Μακιαβέλι ο οποίος πρώτος καθορίζει σε γραπτό έργο ότι «ο άνθρωπος είναι κατά βάση κακός», μια στην ουσία θεολογική στάση ζωής η οποία εκπηγάζει βέβαια από τον χριστιανισμό και το «προπατορικό αμάρτημα». Ο Μακιαβέλι απλά αυτή τη θεολογική στάση την «πολιτικοποιεί»…

Ο παγγερμανισμός απο τον Φαλμεράϋερ στον Μαρξ και η στάση τους έναντι των Ελλήνων (μέρος Α')

Για την περίπτωση του Φαλμεράϋερ, στην Ελλάδα όπου η ιστορία θεωρείται ένα βαρετό θέμα να ασχοληθεί κανείς, διδάσκεται ότι ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων (στο τότε Ελληνικό κράτος) αλλά και από «φιλέλληνες» της εποχής και… άντε το πολύ - πολύ ότι έγινε η αιτία  να συγγράψει την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους ο Παπαρρηγόπουλος και να «γεννηθεί» (στην Ελλάδα) η λαογραφία με τον Νικόλαο Πολίτη…

Ωστόσο ο Φαλμεράυερ δεν ήταν άλλος ένας περιηγητής που έκατσε κι έγραψε μια ιστοριούλα και «τα βρήκε μπαστούνια» από τους «φιλέλληνες» της Ευρώπης όπως θέλουν να μας το παρουσιάσουν εδώ (γιατί μάλλον σου λένε οι κρατικοί λειτουργοί, «αν πούμε κάτι άλλο θα ανοίξουμε άλλα θέματα και που να τρέχουμε τώρα να εξηγούμε»…).