Ματωμένοι σταυροί - Πως χριστιανισμός και Γερμανοί έφεραν την "Νέα Τάξη Πραγμάτων" στον κόσμο (Β' μέρος)

Οθωμανική περίοδος

Από την Οθωμανική πλημμυρίδα στην Ευρώπη που ξεκίνησε από το 1354 (κατάληψη Καλλίπολης) και σταμάτησε το 1683 με τη Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης και τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή όπου από κει και μετά οι Οθωμανοί άρχισαν αργά αλλά σταθερά να περιέρχονται σε κατάσταση παρακμής, βλέπουμε κάτι το παράδοξο.  

 Οτι ενώ όλοι οι λαοί της Βαλκανικής και της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκονται αν όχι σε πανικό, σε μεγάλη ανησυχία για την φρενήρη επέκταση των Οθωμανών, οι Γερμανοί Αυτοκράτορες της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκονται σε κατάσταση… Νιρβάνας. 

Αυτό μαρτυρά δύο πράγματα. Ή αυτοκαταστροφική αδιαφορία ή απόλυτη σιγουριά. Αυτοκαταστροφικοί και αδιάφοροι εκ της πολιτικής τους οι Γερμανοί και ειδικά οι Αψβούργοι μόνο ως τέτοιοι δεν μπορούν να κριθούν. Οπότε μάλλον θα λέγαμε ισχύει το δεύτερο.

Αλλά γιατί και κάτω από ποιες προϋποθέσεις είναι τόσο σίγουροι;

Πριν συνεχίσω ας… «γνωρίσουμε» λίγο τους Αψβούργους.

Ο Οίκος των Αψβούργων (γερμανικά: Haus Habsburg, ισπανικά: Casa de Habsburgo ή απλά Αψβούργοι) Είναι γνωστοί ως ο οίκος προέλευσης όλων των επίλεκτων Αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταξύ του 1438 και του 1740, καθώς και ως η δυναστεία της αυτοκρατορίας της Αυστρίας και της αυτοκρατορίας της Ισπανίας, αλλά και των βασιλείων πολλών άλλων χωρών. Με καταγωγή αρχικά από την Ελβετία, η δυναστεία των Αψβούργων αρχικά κυβέρνησε την Αυστρία για περισσότερους από έξι αιώνες. Μία σειρά βασιλικών γάμων έφερε στην κληρονομιά του οίκου τη Βουργουνδία, τις Κάτω Χώρες, την Ισπανία, τη Βοημία, την Ουγγαρία και άλλες περιοχές της Ευρώπης. Το 16ο αιώνα ο οίκος διαχωρίστηκε στον «βασικό» Ισπανικό κλάδο των Αψβούργων και στον «ήσσονα» Αυστριακό κλάδο. Μάλιστα μέλος της τον 19 αιώνα έγινε και Αυτοκράτορας του Μεξικό! Όλες αυτές βέβαια οι… «κατακτήσεις» δεν έγιναν μόνο με τα όπλα αλλά κυρίως με… τους γάμους…

Από τα μέσα του 15^ου αιώνα και μέχρι την εποχή που ξεσπά η Ελληνική επανάσταση τρία σημεία μας ενδιαφέρουν.

Το πρώτο είναι η πρώτη πολιορκία της Βιέννης

Το δεύτερο είναι η ναυμαχία της Ναυπάκτου και

Το τρίτο σημείο η δεύτερη πολιορκία της Βιέννης

Τα τρία αυτά γεγονότα δεν μας ενδιαφέρουν ως προς το στρατιωτικό τους κομμάτι όσο για το πολιτικό τους και κυρίως σε ότι αφορά την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων.

Επιγραμματικά να πούμε ότι μετά την πτώση του Βυζαντίου το 1453 ο δρόμος προς την Ευρώπη έμεινε ανοιχτός για την εξάπλωση των Τούρκων που προχώρησαν καταλαμβάνοντας σταδιακά την Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Αλβανία, Ουγγαρία, Βλαχία προχωρώντας ολοένα και περισσότερο στην ενδοχώρα της Ευρώπης μέχρι τη Βιέννη.

Μέχρι να συμβεί όμως αυτό καμία σοβαρή προσπάθεια δεν έγινε για την καταπολέμηση του κινδύνου που γιγάντωνε χρόνο με το χρόνο. Οι όποιες εκστρατείες (οι οποίες μάλιστα και για να είναι σύμφωνες με το «πνεύμα» της εποχής ονομάστηκαν «Σταυροφορίες») που έγιναν, έγιναν όχι μόνο εκ του προχείρου και με τακτικούς αυτοσχεδιασμούς οι οποίοι αποτύγχαναν, αλλά και με ένα ψευτοπαληκαρίστικο πνεύμα το οποίο ωραιοποιημένο οι Δυτικοί αρέσκονταν να αποκαλούν «ιπποτικό», έννοια η οποία απλά «μπάλωνε» την παντελή έλλειψη στρατιωτικής κατάρτισης και φαντασίας (σε σχέση τουλάχιστον με… την αρχαιότητα)…

Έτσι λοιπόν οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι τις ευρωπαϊκές ίντριγκες (και οπισθοδρόμηση) έφτασαν δύο φορές ως τη Βιέννη την οποία την πολιόρκησαν (1529 και το 1683).

Οι δύο αυτές φορές διαφέρουν ως προς το εξής. Το 1529 η φήμη των Οθωμανών είχε λάβει σχεδόν μυθικές διαστάσεις στα μυαλά των Ευρωπαίων. Ήταν μέχρι τότε μια ανίκητη φυλή που ξεκίνησε από μια πόλη της Μικράς Ασίας τον 14^ο αιώνα (Νίκαια) και σταδιακά υπέταξε την Μικρά Ασία μέχρι τη Μεσοποταμία, την Βαλκανική χερσόνησο και τα περισσότερα νησιά της Ανατολικής Μεσογείου.

Ωστόσο υπήρχαν και μεγαλύτερα κράτη εκείνη την εποχή. Αυτό που κυρίως τρόμαζε τους Ευρωπαίους των αρχών του 16^ου αιώνα ήταν το γεγονός ότι όποιον αντιμετώπισαν ως τότε οι Οθωμανοί τον νίκησαν κατά κράτος, υποτάσσοντας όλα τα μικρά ή μεγαλύτερα βασίλεια της ευρύτερης περιοχής της Μικράς Ασίας, από τους Κούρδους και τους Βυζαντινούς, μέχρι τους Σέρβους και τους Ούγγρους.

Από την πρώτη πολιορκία κιόλας (16^ος αιώνας) και περίπου 150 χρόνια πριν τη δεύτερη οι Αυστριακοί φαίνεται να μην αντιμετώπισαν τους Τούρκους με τους όρους και τις προϋποθέσεις που τους αντιμετώπισαν μέχρι τότε άλλα βασίλεια αφού δεν μάχονταν για την επιβίωσή τους αλλά περισσότερο για την επέκταση της ηγεμονίας τους τόσο στην Ευρώπη όσο και στον κόσμο (μην ξεχνάμε την αποικιοκρατία που ξεκίνησε ευθύς αμέσως μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492 από τον Χρ. Κολόμβο).

Για την πρώτη πολιορκία λοιπόν η οποία ήλθε ως αποτέλεσμα του θανάτου του άτεκνου βασιλιά της Ουγγαρίας Λουδοβίκου II στη Μάχη του Μόχατς (1526) παρά το γεγονός ότι οι Τούρκοι είναι οι (επισήμως)επιτιθέμενοι, «επιτιθέμενοι» όμως είναι… και οι Αυστριακοί οι οποίοι διεκδικούν την Ουγγαρία ως… φυσικοί της κληρονόμοι όπως ισχυρίζονται… Οι Αυστριακοί προσαρτούν την Δυτική Ουγγαρία, οι Τούρκοι βρίσκουν έναν αριστοκράτη Τρανσυλβανό διεκδικητή (Ιωάννη Ζαπόλυα) τον οποίο θα «υποστηρίξουν» εκστρατεύοντας κατά της Βιέννης. Τα μετέπειτα γεγονότα λίγο - πολύ γνωστά με την «απρόσμενη» νίκη των Αυστριακών επί των Τούρκων (αν και δεν απαλλάχτηκαν οριστικά τον κίνδυνο καθώς ο Σουλεϋμάν σχεδίαζε να επαναλάβει την πολιορκία της Βιέννης, κάτι που όμως ποτέ δεν έγινε καθώς ο στρατός του αναλώθηκε στην Κροατία σε τοπική πολιορκία, ενώ  και με τις εφεδρείες 80.000 ατόμων που έφερε τότε ο Αυστριακός Αυτοκράτορας Φερδινάνδος έκανε τους Τούρκους να λάβουν την απόφαση να επιστρέψουν άπραγοι καταστρέφοντας ωστόσο τα πάντα στο πέρασμά τους.

Στο μεσοδιάστημα, πριν δηλαδή την δεύτερη πολιορκία του 1683 συνέβη η Ναυμαχία της Ναυπάκτου, η οποία ως γεγονός, εκτός από νίκη των χριστιανικών κρατών της Ευρώπης, είχε σαν συνέπεια να γκρεμίσει και το αήττητο μέχρι τότε των Τούρκων κάτι άλλωστε που αναφέρουν και οι ίδιοι οι συμμετέχοντες της μάχης που πολέμησαν τους Οθωμανούς στα χρονικά τους.

Για τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης, η οποία απ’ ότι φαίνεται δεν ξεκίνησε προσχεδιασμένα (όπως για παράδειγμα η κατάκτηση των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας, περιοχές οι οποίες λίγο πολύ ήταν διακαής πόθος των Οθωμανών από παλιά) αλλά μετά από παραίνεση ενός συνοριακού πασά (Καρά Μουσταφά Πασά) ο οποίος ζήτησε από την «Υψηλή Πύλη» να συνδράμει στρατιωτικά, λόγω των συνοριακών επιδρομών Αυστριακών Ουσσάρων. Οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν αλλά με ρυθμούς χελώνας εκ μέρους των Οθωμανών, δίνοντας περιθώριο 15 μηνών στον Λεοπόλδο I να συνάψει συμμαχίες με Πολωνούς, Πάπα, Βενετούς και την «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» με τα αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε. Όταν οι Οθωμανοί έφτασαν μπροστά στη Βιέννη οι Αυστριακοί τους… περίμεναν ήδη με ετοιμοπόλεμα στρατεύματα και το κυριώτερο συμμάχους πρόθυμους να βοηθήσουν όπως κι έγινε.

Τι μας ενδιαφέρουν εμάς όλα αυτά;

Μας ενδιαφέρουν σε ότι έχει να κάνει με τα γεγονότα της τότε εποχής, τα μετέπειτα, αλλά και οι περιφερειακές συγκρούσεις με τις οποίες αφενός μεν λίγοι ιστορικοί ασχολούνται και αφετέρου, ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που εστιάζουν και τα αναλύουν.

Ακόμα και σήμερα, στην καλύτερη περίπτωση, μαθαίνουμε πολύ επιφανειακά ότι «κάποτε οι Τούρκοι έφτασαν στις πύλες της Ευρώπης», «ότι παρολίγο οι Ευρωπαίοι/χριστιανοί να γίνουν δούλοι των Οθωμανών λόγω της διχόνοιάς τους», ότι «ξύπνησαν την τελευταία στιγμή» και άλλα τέτοια που αν δεν τα δίδασκαν στα Ελληνικά σχολεία θα νομίζαμε ότι τα διδάσκουν σχολεία της Βιέννης και της Γερμανίας…

Οι Οθωμανοί όπως φαίνεται από την ιστορία (και όχι κατά φαντασίαν) ξεκίνησαν πολύ πρόχειρα, όχι για τα δεδομένα της εποχής αλλά για τα δεδομένα τα δικά τους. Προετοιμασία μπορεί να υπήρξε αλλά όχι τέτοια που θα έκαναν αν όντως εννοούσαν να προελάσουν προς την Ευρώπη όπως προσπαθούν να μας περάσουν υποβολιμαία.

Η προέλασή τους ήταν μάλλον τυχοδιωκτική, τιμωρητική προς τους Αυστριακούς παρά καρπός μακρόχρονης προσπάθειας και αυτό γιατί γνώριζαν με τι αντίπαλο «τα έβαζαν».

Παρά το ότι ονόμαζαν την Βιέννη «Κόκκινο Μήλο» όπως παλιότερα την Κωνσταντινούπολη ήξεραν ότι οι Αψβούργοι δεν ήταν… «φρούτο» που τρωγόταν εύκολα και αυτό γιατί για την Ευρώπη ήταν το αντίστοιχό τους. Η Αυστρία στις αρχές του 16^ου αιώνα ήταν ένα κράτος-μαριονέτα μιας δυναστείας η οποία απλά τη θεωρούσε κοιτίδα της.

Γι αυτό άλλωστε όταν λέμε Αψβούργοι και Αυστρία είναι έννοιες ταυτόσημες ακόμα και σε επίσημα έγγραφα.

Με άλλα λόγια δηλαδή οι Οθωμανοί αν ήθελαν «να τα βάλουν» με την Αυστρία θα έπρεπε να τα βάλουν με μια ολόκληρη οικογένεια μαζί με τους συμμάχους της (και όλοι τους Γερμανοί βέβαια), δηλαδή με την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ισπανία, τις Κάτω Χώρες ,το Βασίλειο της Κάτω Ιταλίας με τη Σαρδηνία μαζί με τα συμμαχικά της κράτη ή τα κράτη δορυφόρους της και χωρίς να συμπεριλαμβάνονται άλλοι σύμμαχοι οι οποίοι όχι απλά «ενδεχομένως» αλλά ως ιστορικό γεγονός, τελικά συμμάχησαν μαζί της όπως τα Παπικά Κράτη, οι Βενετοί, Ιταλικές πόλεις και άλλα κράτη της Ανατολής και της Δύσης.

Οι μόνοι αντίπαλοι των Αψβούργων ήταν η Γαλλία των Βαλουά οι οποίοι μάλιστα συμμάχησαν με τους Οθωμανούς χωρίς όμως αυτό να έχει τελικά κάποιο αποτέλεσμα (στην πραγματικότητα, ακόμα και η πολύ ύστερη Γαλλική Επανάσταση είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό αποκύημα του Αντιαυστριακού  μίσους των Γάλλων, το οποίο προσωποποιούσε η σύζυγος του Γαλλου βασιλιά Λουδοβίκου, η Μαρία Ανατουανέτα).

Ιστορικά αυτό σημαίνει ένα πράγμα. Ότι τον 16^ο και τον 17^ο αιώνα δεν πολέμησαν δύο αυτοκρατορίες με την αναλογία ισχυρού προς ανίσχυρο όπως συνέβη με όλα τα Βαλκανικά κράτη αλλά με δύο Αυτοκρατορίες που μάχονταν για την ισχύ και την κηδεμονία τουλάχιστον στην περιοχή και μάλλον καλύτερα θα ήταν να πούμε, για την ισχύ στον κόσμο…

Αυτό εξηγεί επίσης το πως οι Αυστριακοί μέσα σε δύο αιώνες, από το 1600 δηλαδή, έφτασαν στις αρχές του 19^ου αιώνα να διεκδικούν όχι μόνο επιρροή αλλά και εδάφη και στα νότια Βαλκάνια «καπελώνοντας» άλλους Βαλκανικούς λαούς που για αιώνες γύρευαν την απελευθέρωσή τους από τους Οθωμανούς, να πρέπει να αγωνιστούν τον 19^ο αιώνα σε δύο μέτωπα ΚΑΙ εναντίον των Αυστριακών που όχι μόνο «δεν έβλεπαν με καλό μάτι» την ανεξαρτησία τους αλλά συμμετείχαν ενεργά στην παραμονή τους υπό τουρκική κυριαρχία (αν όχι στην εξόντωσή τους)…

Τέλος, από τα γεγονότα αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι Αυστρογερμανοί δεν ήταν όπως παρουσιάζονται ακόμα και στα σχολικά βιβλία της Ελλάδος ως ένα μεμονωμένο κράτος που αντιμετώπισε μόνο του την ισλαμική πλημμυρίδα και τη σταμάτησε μπροστά στα τείχη της Βιέννης, αλλά μια επεκτατική αυτοκρατορία, που δεν επεκτεινόταν μόνο με τα όπλα, αλλά και με γάμους και χρήματα, έχοντας έτσι πλήθος επιρροών σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη ώστε στις δύσκολες ώρες να «τραβά» από εκεί ενισχύσεις…

Ας πάμε πάλι πίσω όμως στον 17^ο αιώνα για να τα εξετάσουμε πιο αναλυτικά. Ανέφερα πριν για περιφερειακές συγκρούσεις γιατί ο πόλεμος παρά το γεγονός ότι έχει αλλάξει ριζικά, στις βασικές στρατηγικές δομές του παραμένει ο ίδιος όπως σχεδόν για χιλιάδες χρόνια. Αυτό σημαίνει πως όταν ξεσπά ένας πόλεμος και μάλιστα μεγάλης κλίμακας, δεν κινητοποιούνται μόνο στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά ολόκληρα κράτη στο σύνολο του μηχανισμού τους.

Έτσι, όσο μεγαλύτερες και περισσότερες δυνάμεις κινητοποιεί ένα κράτος, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχούς διεξαγωγής εξασφαλίζει. Αυτές οι δυνάμεις προϋποθέτουν εκτός από καλά εξοπλισμένους και εκπαιδευμένους στρατούς, προσωπικό κατάλληλο που θα τους διευθύνει, επιμελητεία για την συντήρησή του, οικονομική επάρκεια για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών, καλή οργάνωση των μετόπισθεν και του πληθυσμού για τη διεξαγωγή του αγώνα αλλά και ενεργοποίηση κάθε πιθανότητας ακόμα και της παραμικρής για ανεύρεση συμμάχων και αντίστοιχο περιορισμό των συμμαχιών του αντιπάλου.

Όπως λοιπόν στην αρχαιότητα (ας μην ξεχνάμε φερειπείν ότι ο Πελοποννησιακός πόλεμος ξεκίνησε από μια περιφερειακή σύγκρουση) έτσι και στην Αυστροτουρκική σύγκρουση των μέσων του 17^ου αιώνα υπήρξαν περιφερειακές συγκρούσεις οι οποίες μας ενδιαφέρουν.

Όπως φαίνεται λοιπόν τόσο οι Τούρκοι όσο και οι Αυστριακοί εκτός από την κύρια πολεμική προπαρασκευή τους φαίνεται να έριξαν αρκετά λεφτά όχι μόνο κατά τη διάρκεια αλλά και πριν και μετά την μάχη σε έναν διαρκή πόλεμο φθοράς ο οποίος κατά κύριο λόγο οδήγησε σε οριστική νίκη των Αυστριακών και σε οριστική αναδίπλωση των Οθωμανών με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699.

Στο πλαίσιο αυτό είναι ευρέως γνωστό ότι οι Τούρκοι από τη μεριά τους χρηματοδοτούσαν πάσης φύσεως εξεγέρσεις και κυρίως τους προτεστάντες μεταρρυθμιστές, όπως και οι Δυτικοί ξεσήκωναν υπόδουλους πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Και φυσικά όταν λέμε υπόδουλους πληθυσμούς εννοούμε κατά κύριο λόγο τους Έλληνες (ως «Έλληνες» εννοώ τους χριστιανούς Ρωμιούς για να τους προσδιορίσω όχι πολιτισμικά αλλά ως φυλή αφού είναι Έλληνες το γένος αλλά με χριστιανορωμέϊκη εθνική συνείδηση).

Σε ότι αφορά τους ρωμιούς, το αναφέρω, περισσότερο γιατί οι ιστορικοί έχουν την τάση να υπερτονίζουν την εκμετάλλευση των ρωμιών από τους Ρώσους λες και οι υπόλοιποι ήταν αμέτοχοι.

Πολύ απλά να το πω ότι κάθε εμπόλεμος της Ευρώπης που τύχαινε να έχει πόλεμο με τους Οθωμανούς, χρησιμοποιούσε τους Ρωμιούς και μετά συνήθως τους άφηνε στο έλεος της… τούρκικης λεπίδας είτε ο σκοπός του είχε επιτευχθή είτε όχι. Κατά συνέπεια δεν έχουμε μόνο τους Ρώσους οι οποίοι ξεκίνησαν τις παρεμβάσεις τους το 1770 αλλά τόσο τους Βενετούς, όσο και τους Γερμανούς στο «κόλπο»…

Για να είμαι ακριβής κάπου 16 επαναστάσεις ξεσπούν μέχρι το 1821. Άλλες ξεκίνησαν από Έλληνες, άλλες από ξένους και με ανάμεικτες επιτυχίες οι οποίες όμως πάντα κατέληγαν σε ανακατάληψη από τους Οθωμανούς. Γενικά θα λέγαμε ότι τόσο οι Βενετοί όσο και οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν τους ντόπιους για αντιπερισπασμό είτε προσωρινό (σε περίοδο πολεμικών αναμετρήσεων)είτε διαρκή ώστε οι Οθωμανοί να… μην μένουν απερίσπαστοι.

Αυτό βέβαια το να το εξιστορούμε με λόγια είναι πολύ εύκολο. Στην πραγματικότητα σημαίνει πολεμική προπαρασκευή των ντόπιων οι οποίοι παράταγαν τις δουλειές τους, ερχόταν σε απευθείας σύγκρουση με τους Οθωμανούς τους οποίους τους είχαν στο… σβέρκο τους επί καθημερινής βάσεως και μετά έμεναν μόνοι τους με τους αφιονισμένους τούρκους.

Πάμε όμως πάλι πίσω στο 1680 για να δώσω σημειολογικά την αντιμετώπισή των ρωμιών από τους ξένους. Το 1680 ξεσπά με υποδαύλιση των Βενετών με ταξίματα ανεξαρτησίας η επανάσταση στην Πελοπόννησο η οποία στέφεται με επιτυχία και εκδιώκονται οι Τούρκοι. Ολόκληρη η Πελοπόννησος βρίσκεται πλέον υπό την κυριαρχία των Ενετών.

Η επιτυχία ξεσηκώνει με τη σειρά της τη Στερεά Ελλάδα κάνοντας έτσι τους Ενετούς να προχωρούν προς την Αθήνα υπό τον Μοροζίνι, με τους Τούρκους να κλείνονται στην Ακρόπολη και με τους Ενετούς να τους βομβαρδίζουν γκρεμίζοντας την Ακρόπολη. Και μετά τι γίνεται; Πολύ απλό. Οι Ενετοί μετά από 7 χρόνια τα παρατούν και εγκαταλείπουν τους Έλληνες οι οποίοι όμως παρόλα αυτά, την κράτησαν ελεύθερη μέχρι το 1715 (δηλαδή 28 χρόνια!)οπότε και την ανακατέλαβαν οι Τούρκοι.

Το παράδειγμα αυτό το αναφέρω σημειολογικά και αυτό γιατί κυκλοφορεί η άποψη ότι οι Ενετοί είχαν μεγαλύτερη αγάπη για την αρχαία Ελλάδα από τους χριστιανορωμιούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οτι παρακινούμενοι από αυτήν τους την αγάπη (!) πραγματοποιούσαν πολεμικές επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο και γενικά στην Ελλάδα προκειμένου να την απελευθερώσουν και μάλιστα χρησιμοποιούνται ως τεκμήρια κάποιες σκόρπιες αναφορές.

Αυτό όμως έρχεται σε ευθεία αντιδιαστολή με την πραγματικότητα. Οι Ενετοί ήταν χριστιανοί και μάλιστα ουκ ολίγον φανατικοί σε μια πόλη που θεωρούσε σύμβολο και προστάτη της τον… Ευαγγελιστή Μάρκο.

Οι Ενετοί όπως και πολλοί άλλοι ήταν συμφεροντολόγοι και ουδεμία σχέση είχαν με «αγάπες για την Ελλάδα» κλπ εκτός βέβαια και αν αυτό τους ωφελούσε.

Αλλά οι λίγοι, φτωχοί και υπόδουλοι Έλληνες δεν ήταν «δελεαστικοί» για τα συμφέροντά τους ώστε να έχουν κάποια «ζέση» για απελευθέρωσή τους.

Όπως και πολλοί άλλοι της Γερμανόφωνης Δύσης ενδιαφέρονταν μόνον για τους υπόδουλους οσάκις ήθελαν να κρατούν τους Οθωμανούς απασχολημένους σε εποχές πολέμων μέχρι αυτοί (οι Τούρκοι) να γίνουν και πάλι «φίλοι» τους.

Τα όσα γράφω άλλωστε έρχονται σε πλήρη συμφωνία και με τα όσα αναφέρει ο «Ανώνυμος» της «Ελληνικής Νομαρχίας» που ως σύγχρονος με τα γεγονότα (1806), ο οποίος καλεί τους Έλληνες να μην περιμένουν από ξένο δυνάστη την ελευθερία τους αλλά να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις.

Οι Έλληνες κατά την επανάσταση

Σχετικά με την επανάσταση του 1821 επειδή θα ασχοληθώ σε μελλοντικό κείμενο επέλεξα να μην αναφερθώ. Σε γενικές γραμμές και επειδή εδώ έχουμε ουσιαστικά διεθνή ανάμειξη, η κατάσταση είναι σύνθετη και δεν αφορά μόνο τους Γερμανούς και τον χριστιανισμό αλλά πολλούς περισσότερους… «κόρακες»…

Αυτό που θα πω γι αυτή την περίοδο είναι ότι όπως είδαμε ότι μέχρι την Επανάσταση του 21 οι Έλληνες για τους γερμανόφωνους αλλά και τους γερμανολατίνους της Δύσης ήταν… υπαρκτοί μόνο όταν «έπρεπε» να χρησιμοποιηθούν για να κρατούν απασχολημένους τους Τούρκους ως ένα είδος «αντιπερισπασμού» ή «αντιποίνων» μέχρι να τελειώσουν οι επιχειρήσεις τους. Ουδεμία πρόνοια ελαμβάνετο για τη μέριμνα των ανθρώπων που μέχρι πρότινος καλούσαν σε εξέγερση και μετά τους περίμενε το εκδικητικό μαχαίρι του Οθωμανού.

Εδώ να κάνω πάλι μια μικρή παρένθεση επειδή αναφέρομαι σε «Έλληνες» μετά την Άλωση. «Έλληνες» ως όρος που να περιγράφει εθνικότητα δεν υπήρχε ούτε στο μεγαλύτερο μέρος της Τουρκοκρατίας και πολύ περισσότερο προ αυτής, δηλαδή στην Ανατολική Ρώμη.

Αναφέρομαι σε «Έλληνες» γενικεύοντας τον όρο και περιλαμβάνοντες τους υπόδουλους αν και αυτό είναι αυθαίρετο γιατί ο όρος «Έλληνας» περιγράφει έναν άνθρωπο με συγκεκριμένη εθνικότητα αλλά και ήθη και έθιμα. Στον «Βυζαντινό» και Οθωμανικό… πολιτικοκοινωνικό και θρησκευτικό αχταρμά δεν υπήρχαν «Έλληνες» γιατί η χρησιμοποίηση και μόνο μπορούσε να… σε στείλει στην πυρά, στα βασανιστήρια ή στην καλύτερη περίπτωση σε εξορία… Συνεπώς τον όρο τον χρησιμοποιώ αφενός μεν «περιγραφικά» για τους Έλληνες το γένος αλλά αλλοτριωμένους ρωμιούς στη συνείδηση και «κατά κυριολεξία» βέβαια για εκείνους τους λίγους και κυνηγημένους της πατρώας λατρείας, δηλαδή τους κατά βάση πολυθεϊστές ή έστω εμπνεόμενοι από τους αρχαίους…

Οι πάσης φύσεως Γερμανοί της Δύσης γνώριζαν ότι στην υπόδουλη Ελλάδα υπήρχαν όχι μόνο Έλληνες εκ γενεάς, αλλά και Έλληνες στο πνεύμα. Και το γνώριζαν πολύ καλά γιατί από αυτούς διδάχτηκαν πρώτη φορά το Ελληνικό Πνεύμα στα πανεπιστήμια τα οποία ήταν κάτι σαν τη «Μεγάλη του Γένους Σχολή», δηλαδή επιστήμες αλμπάνηδων και φλεβοτόμων, ανακατωμένες με θεολογία και δογματικές θεωρίες της εκκλησίας, και πολύ περισσότερο το γνώριζαν γιατί από την Άλωση της Νέας Ρώμης του Βοσπόρου και μέχρι το 1821 είχαν γίνει 16 επαναστάσεις και μάλιστα όχι μικρής κλίμακας και όχι μακριά από την περιοχή συμφερόντων τους αλλά μέσα σε αυτή και με τους ίδιους εμπλεκόμενους.

Ωστόσο το γελοίο είναι ότι όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, τα ανακτοβούλια της Ευρώπης, όχι μόνο δεν αναγνώρισαν στους Έλληνες το δικαίωμα στην ελευθερία από τους Οθωμανούς, όχι μόνο έκαναν κάθε τι προκειμένου να την ανακόψουν, αλλά και προσποιούνταν ότι Έλληνες δεν υπάρχουν αλλά εξαφανίστηκαν όπως… οι Αιγύπτιοι (sic)…

Η Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη στα νεώτερα χρόνια (19^ος-20^ος αιώνας)

Με την απροσδόκητη αίσια έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης η οποία ωστόσο δεν είχε και την πολιτική-πολιτισμική έκβαση που θα ήθελαν οι ελληνοπρεπείς εκείνοι νόες που την συνέλαβαν και οι απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό ήταν ασύλληπτες ακόμα και για την εποχή μας (υπολογίζεται ότι πάνω από 850.000 Έλληνες σκοτώθηκαν στα 10 χρόνια που κράτησε) οι Γερμανοί θορυβήθηκαν.

Κατ αρχήν πολιτικά. Το να μιλάμε γενικά και αόριστα για «Ιερά Συμμαχία» και συμμαχία των αυταρχικών μοναρχιών της Ευρώπης δεν περιγράφει όλη την κατάσταση.

Μιλάμε για Μοναρχίες οι οποίες μετά από επιγαμίες αιώνων είχαν να κάνουν με τους Αψβούργους, δηλαδή Γερμανούς. Σχεδόν όλες οι βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης (οι οποίες συμπεριελάμβαναν υπό την κυριαρχία τους και τα υπερπόντια εδάφη σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του κόσμου) ήταν Γερμανοί.

Στην ουσία ο Μέττερνιχ δεν ήταν όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουμε ένας τσαρλατάνος πολιτικός ο οποίος θέλησε με το έτσι θέλω να επιβάλει μια πολιτική συνταγή η οποία δεν του πέτυχε. Ο Μέττερνιχ ήταν διατεταγμένο πολιτικό όργανο των Αψβούργων και όταν μιλούσε, στην ουσία μιλούσαν οι Αψβούργοι.

Είναι παράξενο το πως (σε σχέση πάντα με την Ελλάδα) κόλλησε μόνο σ’ αυτόν η… ρετσινιά του ανθέλληνα λες και καθόριζε από μόνος του την πολιτική της χώρας του, την ώρα που οι Αψβούργοι έβγαζαν φλύκταινες όταν άκουγαν για Ελλάδα και Έλληνες…

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή για να καταλάβουμε το πως διαμορφώθηκε ο Παγγερμανισμός από συναίσθημα και πολιτικό κίνητρο μιας άρχουσας τάξης και των υπηκόων της σε εφαρμοσμένη πολιτική που στοίχειωσε όχι μόνο τον 20^ο αιώνα αλλά όπως φαίνεται και τον… 21^ο…

Είδαμε προηγουμένως ότι οι Γερμανοί μέσω κυρίως των Αψβούργων κατάφερε με επιγαμίες να αποκτήσει τέτοια ισχύ στην Ευρώπη και φυσικά στον κόσμο, ώστε κατά περιόδους να αποκτά υπόσταση υπερδύναμης της εποχής.

Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην Ευρώπη από τον 6^ο έως τον 19^ο αιώνα

Πριν συνεχίσουμε την ανάλυση, αξίζει να αναφερθούμε στο γενικότερο γεωπολιτικό πλαίσιο της Ευρώπης, όπως αυτό διαμορφώθηκε από τον 8^ο αιώνα μκχ και μετά.

Είδαμε ότι η Δύση ήδη από τον 5^ο-6^ο μκχ αιώνα βρισκόταν ήδη σε Γερμανικά χέρια.

Hengist και Horsa. Τα δύο αδέρφια, ηγέτες των Γερμανών Σαξόνων που σύμφωνα με τους θρύλους πέρασαν το κανάλι και αποβιβάστηκαν στην Αγγλία, σκορπίζοντας το θάνατο και την καταστροφή σε ντόπιους Κέλτες και Ρωμαίους της Βρετανίας. Οι σύγχρονοι Άγγλοι βέβαια, ως Γερμανοί, είναι πολύ περήφανοι για τους θρύλους τους. Εδώ σε γραμματόσημο του 19ου αιώνα...

Όσες περιοχές δεν εκγερμανίστηκαν στη γλώσσα (όπως η Γαλατία και οι Βρετανικές νήσοι), κράτησαν μεν τα λατινικά αλλά διοικήθηκαν από Γερμανούς ηγεμόνες (Ισπανία, Ιταλία κλπ).

Και στις δύο περιπτώσεις οι Γερμανοί επέβαλαν το γερμανικό τρόπο ζωής και από τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό κράτησαν μόνο τα τεχνοκρατικά εκείνα στοιχεία που χρειάζονταν για να «απομυζούν» τους νέους τους σκλάβους από τους οποίους οι μόνοι που είχαν καλύτερη σχετικά μεταχείριση ήταν οι τεχνοκράτες που στελέχωναν το πάλαι ποτέ Ρωμαϊκό κράτος.

Τα περί δήθεν «εγκόλπωσης των ολιγάριθμων Γερμανικών φύλων στον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό» αποτελούν προϊόν νεοδυτικής μυθοπλασίας ανάλογο της «καλής Οθωμανικής διοίκησης» που ακούμε στις μέρες μας από κάποιους άλλους καλοθελητάδες. Επινοήθηκε και απετέλεσε συναίσθημα μετά την Αναγέννηση μέχρι και τον Β ΠΠ, όμως δυστυχώς τα συναισθήματα δεν διώχνουν κάποια… χούγια…

Όποιος έχει αμφιβολία, μπορεί να ανατρέξει σε κείμενα της εποχής και να διαβάσει περιγραφές (ακόμα και από χριστιανούς χρονογράφους) περί του πως… «εγκολπώθηκαν» οι… Τεύτονες στον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό…

Ωστόσο οι Γερμανοί όπως είναι φυσικό δεν… «παίζουν» μόνοι τους στην Ευρώπη. Μπορεί στην Δύση ελέω χριστιανισμού να βρήκαν πρόθυμα θύματα, ωστόσο η Ανατολή από τον 6^ο-7^ο μκχ αιώνα κατοικείται πλέον από Σλαβικούς πληθυσμούς.

Για την ακρίβεια μετά την επικράτηση και μόνιμη εγκατάσταση των Γερμανών στα εδάφη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Ανατολή παρά το ότι για αιώνες υπήρξε ένας απέραντος διάδρομος πάσης φύσεως περιπλανώμενων νομάδων, απο τον 7^ο αιώνα οι πάσης φύσεως Σλαβικές φυλές καταλαμβάνουν σταδιακά τις περιοχές όπου περίπου υφίστανται και σήμερα.

Από τον 12^ο έως και τον 14^ο αιώνα μκχ μια οικογένεια Έρουλων (σημερινή Ελβετία) Γερμανών, συνεχίζει το έργο του βασιλιά-θρύλου για τους απανταχού Γερμανούς Καρλομάγνου στην Ανατολή με τη δημιουργία της Οstereich (σε μετάφραση «Ανατολικό κράτος») ή «Αυστρίας», ένα κράτος που δημιουργήθηκε σε μη κατοικούμενα από Γερμανούς εδάφη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με «έργο» της (όπως θα φανεί τους επόμενους αιώνες) την καθυπόταξη των «βάρβαρων Σλάβων» και φυσικά την κατάκτηση της κοντινής πλέον Ιταλικής χερσονήσου και φυσικά του… «Κόκκινου Μήλου»… της Ρώμης (+Παπικού θρόνου)…

Η ύπαρξη πολυάριθμων Σλαβικών εθνοτήτων σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε Ανατολική Ευρώπη ουδέποτε πτόησε τους Γερμανούς στο να αισθάνονται την ανάγκη επικυριαρχίας τους πάνω σε αυτούς.

Για τους Γερμανούς η Ανατολική Ευρώπη ήταν ΚΑΙ ΑΥΤΗ «Γερμανική κοιτίδα» ασχέτως βέβαια αν στην πραγματικότητα ή πραγματική κοιτίδα τους είναι η Σκανδιναυία απ’ όπου κατέβηκαν.

Για τους Γερμανούς, «κοιτίδα» μπορεί να θεωρείται άνετα τόσο η πρώτη πρωτεύουσα του φραγκογερμανού Αυτοκράτορα του Καρλομάγνου (Άαχεν)όσο και η Σκανδιναβία ή οι νυν Βαλτικές χώρες. Όπως επίσης και η σημερινή Ουκρανία!

Ασχέτως του ότι ο νομάδας δεν έχει πατρίδες και «κοιτίδες» (γιατί όπου γης και πατρίς…) θεωρούν ότι από κει ξεκίνησαν οι… μεγάλοι πολεμιστές πρόγονοι τους για να βρουν το «πεπρωμένο» τους (σφάζοντας και εξανδραποδίζοντας βέβαια όλους τους υπολοίπους).

Εν πάση περιπτώσει έτσι σκέφτονται οι Γερμανοί και αυτό είναι το γενικό γεωπολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται στην Ευρώπη όχι μόνο μέχρι τον 19^ο αιώνα αλλά περίπου μέχρι και σήμερα.

Σε ότι αφορά τον 19^ο αιώνα και φτάνοντας στο κατώφλι του Α’ ΠΠ η Ανατολική Ευρώπη μοιράζεται ανάμεσα σε τρεις μεγάλους αντιπάλους.

Τα δύο Γερμανικά Κράτη (δηλαδή την Γερμανία και από το 1878 την Αυστροουγγαρία) και την Σλαβική Ρωσία.

Σε ότι αφορά την Γερμανία, πέραν των υπερπόντιων κτήσεών της σε Αφρική, Ειρηνικό κλπ στην Ευρώπη κατέχει μια έκταση από τον Ρήνο μέχρι σχεδόν την Βαρσοβία και από τις Άλπεις μέχρι την Δανική χερσόνησο.

Η δε Αυστροουγγαρία κατέχει, εκτός της κυρίως Αυστρίας, την Ουγγαρία, την Μοραβία, την Βοημία, τη Γαλικία, μέρος της Τρανσυλβανίας μέχρι τα Καρπάθια, την Σλοβενία, την Κροατία, την νεοπροσαρτηθείσα Βοσνία-Ερζεγοβίνη, μεγάλο μέρος της Βορείου Ιταλίας συμπεριλαμβανόμενης της Τεργέστης και της Βενετίας…

Έτσι περίπου ήταν ο (γλωσσικός) χάρτης προ της έναρξης του Α ΠΠ.

Γλωσσικός χάρτης που αναφέρεται στην εποχή προ της έναρξης του Α' ΠΠ Βέβαια ο χάρτης ακόμα και ως γλωσσικός είναι αρκούντως εξωραϊσμένος αφού ούτε λίγο ούτε πολύ Γερμανόφωνοι είναι μόνο... οι Γερμανοί αφήνωντας απ έξω Φράγκους, Άγγλους, Ολλανδούς Σκανδιναβούς κλπ. Πολιτικά... ας το αφήσουμε καλύτερα. Ακόμα και ο δημοκρατικός  Γάλλος Κλεμανσώ σιχαινόταν τους Έλληνες τους οποίους θεωρούσε λαό απατεώνων και κλεφτών...

Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα Γερμανόφωνα κράτη ή τα υποτελή του λατινόφωνα;

Πολύ απλά συνέχισαν την πορεία τους μέσα στο χρόνο είτε ως αμάλγαμα γερμανολατινικής κουλτούρας (βλέπε Ίβηρες, «Γάλλους») είτε μετασχηματίστηκαν σε κάτι «άλλο» αλλά πάντως εντός της Γερμανικής πολιτισμικής ή έστω πολιτικής επιρροής (βλέπε Ιταλία) ή συνέχισαν την πορεία τους μέσα στο χρόνο ως ανεξάρτητα, (υποτίθεται μη γερμανικά) κράτη αν και στην ουσία αποτελούμενα από Γερμανούς και φυσικά με γερμανικά πολιτισμικά στοιχεία (βλέπε Βρετανία, ΗΠΑ, Αυστραλία κλπ)…

Και επειδή μερικοί μπορεί να αμφιβάλλουν ας εξηγήσουμε ποιος είναι ποιος στην Ευρώπη, για να καταλάβουμε κι έπειτα από ποιους ηγεμονεύεται ο κόσμος (τουλάχιστον ο επονομαζόμενος «Δυτικός»)

Βρετανικά νησιά

Σάξονες και Φρίσιοι (Βόρεια Γερμανία, Δανία, σημερινή Ολλανδία) ->Εισβολή Βρετανία-> δημιουργία «Αγγλίας»->εκγερμάνισαν/υπέταξαν Κέλτες Σκώτους, Ουαλούς, Ιρλανδούς και πλήθος άλλων Κελτικών φυλών στα δύο νησιά (ανέφερα τις γεωγραφικές περιοχές για να μην απαριθμώ).

Ιβηρία

Η Πορτογαλία ιδρύθηκε στα εδάφη της Γαλικίας που ήταν έδαφος τοα βασιλείου της Λεών και Αστόρια από τον Αλφόνσο I της Πορτογαλίας το 1139 ο οποίος ήταν γιος του Ερρίκου της Βουργουνδίας και της Τερέζας και οι οποίοι ανήκαν στον «Οίκο της Βουργουνδίας. Ο δε «Οίκος της Βουργουνδίας» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμα «Οίκος» από Φραγκογερμανούς στρατιωτικούς αριστοκράτες που μοίραζαν μεταξύ τους βασίλεια όπως οι «Μεροβίγγειοι» και οι «Καρολίγγειοι»…

Η Ισπανία ως κράτος δημιουργήθηκε τον 15^ο αιώνα από τον Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα οι οποίοι ένωσαν τα βασίλειά τους. Ωστόσο πριν από αυτούς η Ισπανία και γενικά η Ιβηρία αποτελούνταν (εκτός από τον νότο που είχε κατακτηθεί από τους Άραβες μέχρι και την εκδίωξή τους από τους προαναφερθέντες) από κρατίδια τα κυριότερα των οποίων είναι αυτό της Λεών-Αστόριας, Ναβάρρας και Αραγωνίας με εδαφικές αυξομειώσεις ανά εποχή.

Με εξαίρεση τη Ναβάρρα που δημιουργήθηκε τον 8^ο αιώνα από τον ντόπιο πολέμαρχο Ινίγκο Αρίστα της Παμπλόνα όλων των άλλων οι ηγεμόνες κρατούσαν από τους Βισηγότθους που κατέλαβαν την Ιβηρία τον 6^ο αιώνα όπως το βασίλειο Λεών –Αστόρια των οποίων οι ηγέτες κρατούσαν από τον Liuvigilid τον Βησιγότθο Βασιλιά της Hispania και Septimania (568-586)και τον διάδοχό του Ριχάρδο I (Reccared I) που βασίλευσε από το 586 ώς το 601.

Για τον Ριχάρδο I να αναφέρω ότι από Αρειανιστής όπως ο προκάτοχός του έγινε (αν και αναχρονισμός, ας πούμε) «ρωμαιοκαθολικός». Οι επίσημες πηγές αναφέρουν ότι στο βασίλειό του οι ντόπιοι ήταν «ρωμαιοκαθολικοί» ενώ μόνο οι Γερμανοί «βασιλείς» και «ευγενείς» ήταν Αρειανιστές. Με το θάνατο του πατέρα του το 586 και την αναγόρευσή του από τους Γερμανούς «πολέμαρχους» ως αρχηγού προσχώρησε στον «ρωμαιοκαθολικισμό» το 587…

Με άλλα λόγια δηλαδή η εκκλησία αναγόρευε ρωμαίο όποιον… έκανε το σταυρό του. Το ίδιο συνέβη και με τους Μαυριτανούς 9 περίπου αιώνες μετά όταν η Ισαβέλλα και ο Φερδινάνδος καταλαμβάνοντας τη Γρανάδα έδωσαν «περιθώριο» στους εναπομείναντες Μαυριτανούς είτε να εκχριστιανιστούν είτε να αυτοεξοριστούν…

Γαλατία

Στην ουσία «Γαλατία» (λατ. Gallia) παύει να υπάρχει από τον 5^ο αιώνα οπότε και καταλαμβάνεται από τους Φράγκους που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα Γερμανικό φύλο.

Όλοι, αλλά ακόμα και οι ίδιοι σήμερα τους εαυτούς τους, τους ονομάζουν Φράγκους και τη χώρα τους Φραγκία (France). Οι δε Γερμανοί όχι μόνο την αποκαλούν Frankreich (χώρα των Γάλλων) αλλά και είναι υπερήφανοι για τον Καρλομάγνο ο οποίος βασίλευσε στα εδάφη που κατέχει σήμερα τόσο η Γαλλία και η Γερμανία. Τον θεωρούν μάλιστα ως τον πρώτο που ενοποίησε την Ευρώπη, μέγα μεταρρυθμιστή που έθεσε τις βάσεις γι αυτό που θεωρούν σήμερα οι Γερμανοί Ευρώπη και δίνουν μάλιστα κάθε χρόνο και… βραβεία «Καρλομάγνου» (karlspreis) με βραβευθέντες πολλούς εν ενεργεία και μη ευρωπαίους πολιτικούς και όχι μόνο…

Ο όρος «Γαλλία» επανήλθε επί Γαλλικής Επανάστασης και Ναπολέοντα τόσο γιατί η αρχαία Γαλατία περιελάμβανε γεωγραφικά μεγαλύτερη περιοχή από τη σημερινή Γαλλία (Βόρεια Ιταλία, Ιβηρία κλπ) και άρα… περισσότερα «ιστορικά δικαιώματα» (θυμηθείτε εκστρατεία και κατάληψη Ιταλίας και Ιβηρίας από τον Ναπολέοντα) και επιπλέον μεγαλύτερο ιστορικό βάθος από τους σχετικά νεοεισελθέντες Φραγκογερμανούς. Οι Έλληνες κόλλησαν τον όρο από τους διαφωτιστές (κυρίως μέσω του Κοραή) οι οποίοι μέσα στο ρομαντισμό τους δεν κατάλαβαν ότι μπορεί οι Φράγκοι να «θυμήθηκαν» ξαφνικά τους αρχαίους Γαλάτες και να έλεγαν ότι είναι απόγονοι τους, όπως και πράγματι, παρά τις επιμειξίες μπορεί να είναι ΚΑΙ Γαλάτες (αν το πάρουμε φυλετικά) αλλά πολιτισμικά ήταν και παραμένουν Φραγκοχριστιανοί και πάντως σίγουρα εκτός Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.

Ιταλική χερσόνησος

Αν και η Ιταλική χερσόνησος κατελήφθη πολλές φορές από πλήθος εισβολέων και παρέμεινε πολυδιασπασμένη για αιώνες κράτησε τα ιταλιώτικα ιδιώματα των γλωσσών της κυρίως λόγω της μακρόχρονης επιρροής της Ρώμης στην περιοχή σε σχέση με άλλες περιοχές της αυτοκρατορίας. Οι μονιμότερες και κυριότερες εγκαταστάσεις γερμανικών πληθυσμών έγινε μετά την κατάληψη της Ιταλίας από τον Οδόακρο και τον Θεϋδέριχο που ήρθαν μαζί με τα στίφη (οικογένειες και πολεμιστές) και κυρίως με τους Λομβαρδούς (568) που εγκαταστάθηκαν στο Βορρά. Εννοείται ότι όπως και σε όλα τα άλλα γερμανικά βασίλεια, ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και ως «ευγενείς» πια κυβέρνησαν ή έστω ηγεμόνευαν σε περιοχές δημιουργώντας «οίκους», «οικογένειες» και διαδόχους για θρόνους, αξιώματα κλπ… Σε κάθε περίπτωση ΚΑΙ η Ιταλική χερσόνησος η οποία για αιώνες έμεινε πολυδιασπασμένη βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής είτε ντόπιων ευγενών (Γερμανών) είτε άλλων Γερμανικών κρατών (Φράγκων, Γερμανών, Ισπανικών βασιλείων κλπ) ενώ ο Βορράς, ακόμα και σήμερα θεωρεί «άλλο κράτος» τους Νότιους Ιταλούς (θυμηθείτε τη «Λέγκα του Βορρά»). Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με οικονομικές διαφορές (πλούσιος Βορράς-φτωχός Νότος) αλλά βασίζεται ΚΑΙ σε πολιτισμικές-γλωσσικές διαφορές με συνεχείς μάλιστα προσπάθειες πληθυσμιακής αλλοίωσης του Νότου (Μεγάλη Ελλάδα) με Αλβανούς εποίκους όχι μόνο τις τελευταίες δεκαετίες αλλά από την εποχή του Μουσολίνι (έχουν ιδρύσει ολόκληρα χωριά από τότε)…

Ανατολική Ευρώπη-Ανατολική Ρώμη

Στην Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανόμενης και της Ρώμης του Βοσπόρου τα πράγματα κύλησαν διαφορετικά παρά το ότι στην αρχή τα πράγματα έδειχναν ότι θα έχουν την ίδια εξέλιξη με τη Δύση.

Η Ευρώπη το 500 μκχ. Η Δύση έχει μοιραστεί σε γερμανικά βασίλεια και οι πληθυσμοί της εκβαρβαρώνονται ζώντας για να δουλεύουν ως σκλάβοι των Γερμανών κατακτητών τους...

Παρά την αθρόα εισβολή Γερμανικών φύλων στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Ερούλοι, Βάνδαλοι, Βησιγότθοι, Οστρογότθοι κλπ) και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις ημιμόνιμης εγκατάστασής τους όπως οι Γότθοι μέχρι και τον 6^ο αιώνα μκχ, δεν υπήρξε εκγερμανισμός, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξε κοσμογονική αλλαγή. Και εδώ, όπως και παντού, οι Γερμανοί χρησιμοποιήθηκαν ως «όργανο» εκχριστιανισμού των «άπιστων ειδωλολατρών», ως πιστοί (=φοιδεράτοι) δηλαδή του εκάστοτε ανατολικορωμαίου αυτοκράτορα.

Βέβαια οι τελευταίοι Γερμανοί (Οστρογότθοι) υπό τον αρχηγό τους τον Θεϋδέριχο, όπως ήδη έχω προαναφέρει εστάλησαν στην Ιταλία να διώξουν τον επίσης Γερμανό Οδόακρο από τον Αυτοκράτορα Ζήνωνα με ανταμοιβή την εγκατάστασή τους στην Ιταλία.

Έτσι, στην Ανατολή, εκγερμανισμός μεν δεν υπήρξε, εκχριστιανισμός όμως και εκρίζωση του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, υπήρξε και μάλιστα ανηλεής… Τη «δουλειά» τους την έκαναν μια χαρά…

Χάρτης της Ευρώπης το 550 μκχ. Νέα Γερμανικά βασίλεια σχηματόζοται στη Δύση σχηματίζοντας παράλληλα τις πρώτες "ελίτ" που δεν είναι άλλες απο τους Γερμανούς πολέμαρχους με τους αξιωματικούς τους. Η μαγιά των ελιτ που θα σχηματιστούν και θα παγιωθούν τους επόμενους αιώνες μέχρι και σήμερα. Το "γενεαλογικό δέντρο" των περισσότερων "βασιλικών οίκων" και αριστοκρατών της Ευρώπης των νεώτερων χρόνων, ακόμα και μέχρι σήμερα φτάνει στους ΄Γερμανούς φύλαρχους εκείνης της εποχής.

Ωστόσο όπως προείπα από τον 6^ο αιώνα μκχ αρχίζει η Σλαβική πλημμυρίδα στην Ανατολική Ευρώπη με μαζικές μετακινήσεις Σλάβων τόσο πέρα από το Δούναβη όσο και εντεύθεν του Δουνάβεως.

Την αρχή έκανε ένας έτσι κι αλλιώς ελεεινός και τρισάθλιος Ανατολικορωμαίος Αυτοκράτορας ο Φωκάς (547-610). Δυστυχώς σε υπάρχουσες πηγές σύγχρονων συγγραφέων βλέπω είτε να μην υπάρχουν πληροφορίες, είτε όταν υπάρχουν αυτές να αναφέρουν ότι «ολιγάριθμες ομάδες κτηνοτρόφων πέρασαν τον Δούναβη και εγκαταστάθηκαν σε έτσι κι αλλιώς ερειπωμένες περιοχές Θεσσαλίας και Μακεδονίας.

Ωστόσο…

Εξ όσων γνωρίζω, αυτός ο Φωκάς, σύμφωνα με τις Ανατολικορωμαϊκές πηγές, άφησε 600.000 Σλάβους να περάσουν τον Δούναβη. Οι ίδιοι οι σύγχρονοι χρονικογράφοι αναφέρουν ότι για μέρες πέρναγαν τις γέφυρες του Δούναβη και αναθεμάτιζαν τον μέθυσο αυτοκράτορα!

Χάρτης της Ευρώπης του 600 μκχ. Οι Ανατολικορωμαίοι επανακτούν την Β. Αφρική αλλά μόνο και μόνο επειδή ανέλαβε το θρόνο ο φανατικός Αρειανιστής Γελίμερος περιορίζοντας την επιρροή  των "Νικαιωτών" (ορθοδόξων) Ανατολής και Δύσης. Εν τω μεταξύ ολόκληρη η Βαλκανική ενδοχώρα μαστίζεται απο επιδρομές, καταστροφές και εγκαταστάσεις Σλάβων που φτάνουν μέχρι την Πελοπόννησο. Οι Ελληνορωμαϊκοί πληθυσμοί μαθαίνουν να ζουν κλεισμένοι σε κάστρα και Βουνά αποτελματώνοντας την οικονομία αφού πλέον η Ανατολική Ρώμη ούτε θαλάσσια ασφάλεια ( χάθηκε το "mare nostrum") μπορεί να παρέχει, ούτε προστασία στην ξηρά...

Αυτή ήταν η πρώτη εγκατάσταση των Σλάβων στα Βαλκάνια.

Θα ακολουθήσουν και άλλες εγκαταστάσεις όπως με την εισβολή Αβάρων, οι οποίοι ως σύμμαχοι των Περσών θα πραγματοποιήσουν εισβολή αντιπερισπασμού στη χερσόνησο του Αίμου παίρνοντας μαζί τους και Σλάβους ως βοηθητικά στρατεύματα.

Άβαροι έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο, ωστόσο η αρχή του τέλους τους φαίνεται να ήρθε με την αποτυχία τους να καταλάβουν το Βυζάντιο, δηλαδή την πρωτεύουσα του Ανατολικού κράτους με συνέπεια την απόσυρσή τους στην Παννονία όπου μέχρι το 810 διαλύθηκαν από τους Φράγκους του Καρλομάγνου και τους Βούλγαρους του Κρούμου. Φεύγοντας όμως «άφησαν» πίσω στα Βαλκάνια, τους Σλάβους. 

Χάρτης της Ευρώπης το 650 μκχ. Οι Άβαροι, λαός μογγολικής καταγωγής, επιδράμουν με τη σειρά τους στα Βαλκάνια μαζί με άλλους υποτελείς λαούς (Σλάβους, Τουρκοειδείς κλπ). Κατά την αποχώρησή τους "αφήνουν" πίσω υποφυλές των Σλάβων και το πιθανότερο φατρίες των σημερινών Αλβανών. Οι εγκαταστάσεις των πληθυσμών παγιώνονται δημιουργώντας το φαινόμενο που σήμερα οι Δυτικοί ονομάζουν "Βαλκανιοποίηση", δηλαδή πολυφυλετική κατάτμηση μιας περιοχής.

Σαρμάτες-Σλάβους φέρνει επίσης και ο ανίκανος αυτοκράτορας ο Ηράκλειος (παρά τα όσα λέγονται περί του αντιθέτου) ο οποίος τους εγκαθιστά ως φοιδεράτους στο Σίρμιο και την περιξ του Σαύου (από τότε χρονολογείται και η εγκατάσταση Σέρβων και «Χρωβατών» ή Κροατών) περιοχή.

Με την εγκατάσταση Σλάβων στα Βαλκάνια άρχισε και ο εκσλαβισμός της χερσονήσου του Αίμου η οποία στη βόρεια πλευρά της είναι σχεδόν πλήρης μέχρι τις μέρες μας.

Στο νότο παρά το ότι υπήρξαν εγκαταστάσεις και επιρροές, τα γεγονότα αιώνων, δηλαδή από τον 6^ο μέχρι τον 19^ο αιώνα δεν άφησε περιθώρια για εκσλαβισμό αλλά μάλλον το αντίθετο για εξελληνισμό ή και αφομοίωση των Σλάβων.

Χάρτης της Ευρώπης του 800 μκχ. Στην Ανατολή οι ρωμικές πολιτικές των ανεκτικών εγκαταστάσεων και των θρησκευτικών καταπιέσεων έχουν οδηγήσει στην απώλεια οόκληρης της πρώην Ελληνιστικής Ανατολής και της Βαλκανικής παλεύοντας απο δω και στο εξής για την επιβίωση του κράτους. Στη Δύση τα Γερμανικά βασίλεια βγαίνουν απο την εποχή της Μεροβίγγειας δυναστείας και μπαίννουν στην εποχή της Καρολίγγειας εξαπολύοντας πρωτοφανές κύμα διωγμών εναντίων όλων των "παγανιστών" ακόμα και... ομόφυλων Γερμανών (Σαξόνων, Βεστφαλών, Δανών, ιθαγενών Βρετανών κλπ)

Εδώ πρέπει να διασαφηνίσω για πολλοστή φορά το εξής, Αναφερόμενος σε εισβολές και επιρροές δεν αναφέρομαι τόσο στο «φυλετικό» θέμα όσο στο πολιτισμικό. Στο φυλετικό έχει απαντήσει ήδη η επιστήμη της ανθρωπολογίας σύμφωνα με την οποία πάνω – κάτω όλοι οι μεσογειακοί λαοί (τουλάχιστον της Ευρώπης)έχουμε την ίδια ή έστω πολύ κοντινή καταγωγή. Αλλά οι «επιμειξίες» συνέβαιναν έτσι κι αλλιώς και επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας όπως και πριν από αυτήν οπότε δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία.

Επίσης κάτι πολύ σημαντικό. Εκείνες οι κοινωνίες διέφεραν ως προς τις σημερινές στο γεγονός ότι ως κατά βάση γεωργοκτηνοτροφικές κοινωνίες «δένονταν» με τη γη τους κι έτσι ζούσαν σε κλειστές κοινωνίες (για τα δικά μας δεδομένα) όπου ακόμα και έμποροι ή φιλόσοφοι ή προύχοντες πολυταξιδεμένοι αισθάνονταν μέρος των πόλεών τους οι οποίες με εξαίρεση τις πολύ μεγάλες πόλεις των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων δεν ξεπερνούσαν τις 30-40 χιλιάδες ψυχές.

Χάρτης της Ευρώπης  το 750 μκχ.Η Ανατολική Ρώμη περιορίζεται στο μεγαλύτερο τμήμα της Μ. Ασίας ενώ στην Βαλκανική σε παράλιες περιοχές της Δαλματίας, της Θράκης και της κυρίως Ελλάδος. Στην Ιταλία κυριαρχούν οι Λογγοβάρδοι Γερμανοί ενώ οι Ανατολικορωμαίοι περιορίζονται σε πόλεις της χερσονήσου. Στη Δύση οι Άραβες καταλύουν οριστικά την κυριαρχία των Ρωμαίων στην Βόρειο Αφρική, ενώ περνώντας τις Ηράκλειες στήλες (που την ονόμασαν μετά Γιβραλτάρ) έχουν διαλύσει τους Γότθους της Ισπανίας τους οποίους περιόρισαν γύρω απο τα Πυρηναία...

Με άλλα λόγια γνώριζαν πρόσωπα, καταστάσεις και παραδόσεις πόλεων πολύ καλύτερα από τις χαώδεις πόλεις στις οποίες ζουν σήμερα οι άνθρωποι, ακόμα και σε χώρες του επονομαζόμενου τρίτου κόσμου. Γιατί είναι διαφορετική η οπτική γωνία ενός ανθρώπου που κατοικεί σε μια πόλη ακόμα και 500.000 ψυχών όπως η Ρώμη ή το Βυζάντιο και διαφορετική η οπτική γωνία ενός σημερινού κατοίκου «μικρής» πόλης του 1,5 εκατομμυρίου…

Κάτι επίσης άκρως σημαντικό σε ότι αφορά τις ερημώσεις πόλεων στην κυρίως Ελλάδα, σε αντιδιαστολή με τη Δύση όπου δεν υπήρχε αντίπαλο δέος για τους βαρβάρους, οι επιδρομείς της Ελλάδος είχαν να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο να βρεθούν αντιμέτωποι με τακτικά στρατεύματα της Ανατολικής Ρώμης. Γι αυτό συνήθως αρκούνταν σε επιδρομές, αρπαγές και καταστροφές και ως εκ τούτου πολλοί κάτοικοι είχαν την δυνατότητα επανοικισμού της κατεστραμμένης πόλης τους. Μάλιστα η όποια εγκατάσταση δεν γινόταν χωρίς την εκ των προτέρων ή έστω εκ των υστέρων έγκριση των Ανατολικορωμαίων και αυτό απεσόβησε ως ένα βαθμό τον ταχύ και οριστικό αφελληνισμό ολόκληρης της χερσονήσου. Εξαιτίας δε αυτής της ειδοποιού διαφοράς μεταξύ Ανατολής και Δύσης, υφίσταται μέχρι σήμερα η προπαγάνδα περί μη ύπαρξης Ελλήνων, περί πλαστής Εθνικής ταυτότητας, περί ετεροχθόνων (βλέπε Φαλμεράϋερ) κλπ…

Ως εκ τούτου, πάσα εκ των υστέρων, σύγκριση και ταύτιση εκείνης της εποχής με τη σημερινή, μόνο αποτυχημένη μπορεί να είναι. Το κακό είναι ότι παρατηρώ ότι οι περισσότεροι σκέπτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο (δηλαδή κρίνουν το χθες με βάση το πως έχουν τα πράγματα σήμερα)και το ακόμη χειρότερο είναι ότι πάνω σε αυτή την άκρως λανθασμένη εκτίμηση βγάζουν και «συμπεράσματα».

Χάρτης της Ευρώπης του 800 μκχ. Στην Ανατολή οι Ρωμαίοι αδυνατούν να αναλάβουν σοβαρή πρωτοβουλία πέρα απο κάποιες τοπικές ανακαταλήψεις πόλεων και νησιών. Σέρβοι και Χρωβάτες (ή Κροάτες) σχηματίζουν την πρώτη οντότητα στις περιοχή που κατοικούν και σήμερα. Σε Ανατολή και Β. Αφρική κυριαρχούν εδώ και δύο αιώνες τα Χαλιφάτα. Το ίδιο και στην Ισπανία (Al Andalus). Η Δύση ενώνεται και εκχριστιανίζεται βίαια για πρώτη φορά απο τους Φράγκογερμανούς της Καρολίγγειας Δυναστείας ενώ η Ιταλία περνάει στη σφαίρα επιρροής των Γερμανών περιορίζοντας τους Ανατολικορωμαίους στην Καλαβρία και τη Σικελία.

Για να επανέλθω όμως στην Ανατολή είπαμε ότι αυτή εποικίστηκε από τον 6ο αιώνα και μετά κυρίως με Σλάβους αν και αυτοί δεν ήταν μόνοι τους αφού στην ευρύτερη περιοχή ηγεμόνευαν κατά καιρούς άλλοι, κυρίως τουρκογενείς λαοί, όπως οι Άβαροι, οι Χαζάροι, οι Πετσενέγοι ή «Πατζινάκες», οι Κουμάνοι κλπ

Το εξίσου περίεργο είναι ότι πολλοί σύγχρονοι Έλληνες ιστορικοί αναφέρουν ότι οι Σλάβοι πέρασαν τον Δούναβη και αφού αρχικά συγκρούστηκαν με το «Βυζάντιο» μετά τον εκχριστιανισμό τους «εντάχτηκαν»… κτλ κτλ…

Η ας την πούμε «άποψη» αυτή μόνο βλακώδης είναι αν και όχι καινοφανής…

Το ίδιο γίνεται και στη Δύση. Βαρβαρικά στίφη «ξαφνικά» και αλλοπρόσαλλα «εντάσσονται» με το έτσι θέλω στον ελληνορωμαϊκό κόσμο «άμα τη βαπτίσει τους»…

Οι συνέπειες τη βλακώδους αυτής άποψης σε δυτικούς και ανατολικούς πτυχιούχους της ιστορίας (το «ιστορικούς» ας το αφήσουμε κατά μέρους) είναι τραγελαφικές.

Χάρτης της Ευρώπης του 900 μκχ. Η Δύση πολυδιασπάται σε τρία Γερμανικά βασίλεια, όπως και η Βρετανία η οποία αποτελείται απο μικρά χριστιανικά Γερμανικά βασίλεια. Η Ιταλία επίσης πολυδιασπάται αλλά πάντα βρίσκεται υπο την επιρροή Γερμανών ηγεμόνων. Β. Αφρική και Ισπανία κυριαρχείται απο Άραβες αν και διασπασμένη πολιτικά. Τα Βόρεια Βαλκάνια κυριαρχούνται απο Σλαβικά και άλλα φύλα. Στη Μ. Ασία τα σύνορα σταθεροποιούνται αλλά Κύπρος, Κρήτη και θαλάσσια κυριαρχία χάνονται. Εννοείται οτι η αδυναμία των Ανατολικορωμαίων να παρέχουν ασφάλεια στους πληθυσμούς τους σημαίνει οικονομική καχεξία, προσφυγικά κύματα και πολιτική αστάθεια, παράγοντες που οδηγούν διαρκώς και σε νέες απώλειες...

Εντάσσουν Γερμανούς και Σλάβους (και όχι μόνο) στον Ελληνορωμαϊκό κόσμο μόνο και μόνο επειδή δέχτηκαν να ασπαστούν μια ανατολική θρησκεία (και φυσικά όταν λέμε «δέχτηκαν» εννοούμε την προσχώρηση του αρχηγού με δέλεαρ τίτλους και χρήματα και του λαού με το μαχαίρι). Και έπειτα αδυνατούν να εξηγήσουν τα αυτονόητα όπως:

Πόθεν προέκυψε η φεουδαρχία στη Δύση αφού οι εισβολείς «εκπολιτίστηκαν» μέσω του εκχριστιανισμού» τους;

Γιατί οι ντόπιοι δεν κράτησαν την γλώσσα τους ως είχε αλλά είτε εξαφανίστηκε (πάσης φύσεως Κέλτες) είτε άλλαξε σε τέτοιο βαθμό ώστε τα λατινικά να θεωρούνται πλέον σήμερα «νεκρή γλώσσα»;

Γιατί όχι απλά έχει χαθεί από την καθομιλουμένη ο τρόπος εκφοράς της λατινικής και της Ελληνικής γλώσσας (η «μουσικότητα» που λέμε) αλλά και δεν έχουμε καν στοιχεία για το πως πραγματικά εκφερόταν και κάνουμε μόνο εικασίες βασισμένοι σε ελάχιστα υπάρχοντα ευρήματα;

Γιατί, εκτός από τη γλώσσα, άλλαξε και η συνείδηση των υποτελών ως προς την καταγωγή τους; 

Χάρτης της Ευρώπης του 1100 μκχ. Ο μόνος λόγος που η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία "κράτησε για χίλια χρόνια (λες και υπάρχει κάποιος ιστορικός κανόνας για το πόσο ζουν τα κράτη και οι πολιτισμοί) δεν ήταν γιατί ήταν "τόσοι ικανοί" και ούτε αποτελεί κανένα φαινόμενο της Ιστορίας. Ο μόνος λόγος που άργησε να καταρρύσει ήταν γιατί πολύ απλά οι λαοί που την περιεβαλλαν (ακόμα και μακρύτερα) βρίσκονταν σε τόσο πρωτόγονο κοινωνιολογικό στάδιο ώστε πήρε αιώνες μέχρι να αποκτήσουν έστω υποτυπώδη κρατική οντότητα και να αποτελέσουν απειλή (με εξαίρεση κάποιους λαούς όπως πχ οι Σασσανίδες κλπ). Η Δύση πολυδιασπάται περαιτέρω, αφού Γερμανοί "Αριστοκράτες" ζητούν και αυτοί βασιλικές... δόξες. Στην Ανατολή οι Ρωμαίοι καταστρέφονται απο τους Σελτζούκους (Μάντζικερτ 1071) ενώ και στα Βαλκάνια επι τρεις αιώνες πολεμούσαν με τους Βούλγαρους για την κυριαρχία τους. Όταν οι Ανατολικορωμαίοι κέρδισαν τους Βούλγαρους καταστράφηκαν απο τους Σελτζούκους όπως συνέβη περίπου με τους Άραβες τον 7ο αιώνα...

Πόθεν προέκυψαν οι «Βασιλικοί Οίκοι» και οι ευγενείς αφού όχι απλά το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος διαλύθηκε αλλά οι πηγές βεβαιώνουν για σχεδόν πλήρη εκβαρβάρωση της Ευρώπης;

Και αυτά είναι μερικά από τα κυριότερα «γιατί» που απαντώνται ευκόλως όταν δεν υπάρχουν παρωπίδες…

Όπως προείπα στην Ανατολή έχουμε σχεδόν παντελή επικράτηση των Σλάβων. Από τις Στέπες της (μετέπειτα) Ρωσίας μέχρι την Αδριατική και σχεδόν το Αιγαίο πλημμυρίζουν από τον 6^ο-7^ο αιώνα και μετά την περιοχή αυτή. Αργότερα θα σχηματίσουν τρεις κύριους κλάδους. Τους «Ανατολικούς Σλάβους» με κύριο εκπρόσωπο τους Ρώσους (μετά τον 14ο αιώνα μκχ), τους «Δυτικούς Σλάβους» με κυριότερο εκπρόσωπο τους Πολωνούς και τους «Νότιους Σλάβους» με κυριότερο εκπρόσωπο τους Σέρβους. Μόνες εξαιρέσεις θεωρούνται οι σημερινοί Ρουμάνοι και οι Ούγγροι οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετική πολιτισμική ομάδα και όπως διατείνονται και οι ίδιοι και σε διαφορετική φυλετική και ο καθένας με διαφορετική συνείδηση.

Ως εκ τούτου, παρατηρούμε ότι μετά τις μεγάλες εισβολές που ξεκίνησαν σιγά - σιγά από τον 4^ο αιώνα και οριστικοποιήθηκαν με μαζικές εγκαταστάσεις πληθυσμών μέχρι τον 7^ο αιώνα, βλέπουμε να παγιώνεται μια γεωπολιτική κατάσταση με μια Γερμανόφωνη/Γερμανοκρατούμενη Δύση και με τάσεις ενοποίησης, την ώρα που στην Ανατολική Ευρώπη έχουμε μια Σλαβική επικράτηση αλλά πολυδιάσπαση φυλών και μετέπειτα κρατιδίων και μάλιστα επιρρεπή στην Γερμανική επεκτατικότητα (εκστρατείες Φράγκων, «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους», Αψβούργων κλπ) 

Χάρτης της Ευρώπης το 1100 μκχ. Στη Δύση σχηματίζονται πολυάριθμα βασίλεια κηδεμονευόμενα απο Γερμανικούς "βασιλικούς οίκους". Στην Ανατολή οι Σλάβοι σχηματίζουν τις πρώτες κρατικές οντότητες ενώ οι Ανατολικορωμαίοι αντιμετωπίζουν πάσης φύσεως Γερμανούς στα δυτικά τους σύνορα και τους Σλτζούκους στα ανατολικά. Οι τελευταίοι θα τους δώσουν και τη χαριστική βολή αφού πρώτα για τρείς αιώνες εξολοθρεύσουν ή στην καλύτερη περίπτωση διώξουν το μεγαλύτερο τμήμα του Ανατολικορωμαϊκού πληθυσμού. Οι δε εναπομείναντες ή θα εξισλαμισθούν ή θα πληρώνουν την "jizya" εξαιρώνας την πάσης φύσεως αυθαιρεσία που υφίσταντο στην καθημερινότητά τους απο τον κατακτητή...

Φτάνοντας στην μετα-αναγεννησιακή εποχή και λίγο πριν την Βιομηχανική Επανάσταση (18^ος αιώνας) γεωπολιτικά έχουμε μια αν όχι πολιτισμική, τουλάχιστον πολιτική Γερμανική επικράτηση στα Σλαβικά έθνη της Δύσης, ακόμα και σε Έθνη με μόνιμη αντιπαλότητα λόγω γειτνίασης όπως οι Πολωνοί (θυμηθείτε την πολύτιμη βοήθεια του Σομπιέσκι στην δεύτερη πολιορκία της Βιέννης).

Εδώ όμως γεννιούνται πολλά ερωτήματα σχετικά με το σήμερα τα οποία αν δεν αναλυθούν, δεν μπορούν να εξηγήσουν την σημερινή γεωπολιτική κατάσταση.

18^ος αιώνας

Εισαγωγή

Ας πάμε πάλι στις αρχές του 18^ου αιώνα. Στην Ευρώπη υπάρχουν μόνο οι… «θεόθεν/» βασιλείες που διοικούν απέραντα αποικιοκρατικά πλέον (μετά την ανακάλυψη και του «Νέου Κόσμου») κράτη. Οι κυριότερες Αυτοκρατορίες είναι: Η Βρετανική, η Ισπανική, η Φραγκική, η Πρωσσική, η Αψβουργική και δευτερευόντως η Ολλανδική. Στην Ιταλική χερσόνησο τα Ιταλικά κρατίδια βρίσκονται μεταξύ σφύρας (Γερμανών) και άκμονος (Οθωμανών).

Χάρτης της Ευρώπης του 1200 μκχ. Στη Δυτική Ευρώπη η φεουδαρχία αποτελεί την κρατούσα μορφή διοίκησης. Στην Ανατολική Ευρώπη οι εποικισμοί των νομάδων έχουν σχεδόν σταματήσει σχηματίζοντας κράτη με υποτυπώδη κρατική οργάνωση. Στην Ανατολική Ρώμη χάνεται σιγά σιγά ο έλεγχος του Αιγαίου και της Βαλκανικής την ώρα που στην Ανατολή γίνεται ένα ανελέητο όργιο λεηλατήσεων, καταστροφών, σφαγών και ερημώσεων ώστε ακόμα και σε περίπτωση ανάληψης πρωτοβουλιών (σπάνιων) εκ μέρους των Ανατολικορωμαίων να χρειάζεται η ανοικοδόμηση εκ νέου καστροπολιτειών, για την προστασία μόνο του στρατού, αφού τα χωριά και οι πόλεις... σπανίζουν πλέον.

Έχουμε δηλαδή δύο καθαρά Γερμανικές Αυτοκρατορίες (Πρώσσοι ή αλλιώς Γερμανοί) και οι Αψβούργοι. Ολλανδία και Ισπανία διοικούνται από Αψβούργους (όχι ότι οι προηγούμενοι δεν ήταν Γερμανικής καταγωγής), Βρετανούς με Γερμανικής καταγωγής ηγεμόνες (του Σαξ Κομπουργκ)και Φράγκους με επίσης Γερμανικής καταγωγής ηγεμόνες.

Όλοι αυτοί πλαισιώνονται από «ευγενείς» και «αριστοκρατία» που… «διανθίστηκε» από Τευτονικά και Ναΐτικα τάγματα από τις Σταυροφορίες αλλά όλοι λίγο έως πολύ έλκουν καταγωγή από κάποιον Βησιγότθο, Οστρογότθο ή έστω Σάλιο Φράγκο πριν τον 8^ο αιώνα…

Οι Γερμανοί μπορούν να αισθάνονται ότι έχουν εκπληρώσει το θεϊκό τους έργο με πλήρη επικράτηση επί του κόσμου (το γιατί τα λέω αυτά θα τα εξηγήσω ακόμα περισσότερο στη συνέχεια γιατί δεν είναι ακριβώς «δικές μου απόψεις»…).

Ρωμαίοι και Έλληνες «δεν υπάρχουν». Οι μεν πρώτοι διαλύθηκαν, οι δε δεύτεροι κατακτήθηκαν από αλλόφυλους και «εξαφανίστηκαν» (για τους Δυτικούς).

Χάρτης της Ευρώπης του 1300 μκχ. Στην Ιβηρία σχηματίζονται πολυάριθμα βασίλεια με απογόνους Βησιγότθων περιορίζοντας ταυτόχρονα τους Άραβες στην Γρανάδα. Στην πρώην Γαλατία, οι Φράγκοι ενοποιούν γεωγραφικά το βασίλειό τους επανερχόμενοι περίπου στα όρια των παλαιών Μεροβίγγειων βασιλέων ενώ οι Γερμανοί επιλέγουν τη "μέση λύση" ως κρατική οργάνωση (Αυτοκράτορας-Συγκεντρωτισμός vs Φεουδαρχία - πολυκεντρισμός) με φεουδάρχες που θα εκλέγουν Αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας αυτός ουσιαστικά έχει εξουσία μόνο ως προς τα εξωτερικά ζητήματα αφού στο εσωτερικό, ακόμα και για ζητήματα όπως οι υποδομές ή για το ποιό χριστιανικό δόγμα θα ασπάζονται οι υπήκοοι (!) αρμόδιοι είναι οι κατά τόπους φεουδάρχες. Χαρακτηριστικό είναι οτι τον 16ο αιώνα αποφασίστηκε με τη Συνθήκη του Τρίερ "όποιου η περιοχή εκείνου και το θρήσκευμα", δηλαδή όποιος φεουδάρχης ασπαζόταν τις απόψεις του Λούθηρου ή του Πάπα, αυτομάτως και οι υπήκοοί του (στο κρατίδιό του) ήταν υποχρεωμένοι να ασπάζονται το ίδιο! Εννοείται πως σε αντίθετη περίπτωση έπρεπε να μεταναστεύσουν... Στην Ανατολή, λόγω έλλειψης ισχυρών κρατών σχηματίζονται μεγάλα και μικρά βασίλεια ενώ η Ανατολική Ρώμη ψυχορραγεί. Βαλκάνια, Μικρά Ασία και νησιά αποτελούνται πλέον απο πολυάριθμα κρατίδια τα οποία νέμονται τους πληθυσμούς τους. Την ίδια ώρα οι Ανατολικορωμαίοι αντί, έστω και αυτή την κρίσιμη ώρα να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα παραδίδονται περισσότερο στους ομοφαλοσκόπους θεοκράτες και τους Κολλυβάδες φλερτάροντας με το Ισλαμ.

Αυτοί είναι οι φυσικοί συνεχιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, όπως βέβαια τον αντιλαμβάνονται οι Γερμανοί…

Ρώσοι δεν υπάρχουν ακόμα στον ορίζοντα και οι Οθωμανοί, όταν δεν ασχολούνται οι Γερμανοί και κυρίως οι Αψβούργοι με θρησκευτικές επαναστάσεις ή ενδογερμανικούς πολέμους (πχ με Φράγκους) αφήνοντας τους Βενετούς μόνος τους με μια αχανή Αυτοκρατορία, είναι εύκολος στόχος.

Για τους Οθωμανούς αν και εξήγησα σε προηγούμενο κεφάλαιο να πω ότι ουδέποτε οι Τούρκοι ήταν η τρομερή πολεμική μηχανή που παρουσιάζεται στην ιστορία.

Οι Οθωμανοί ήταν τόσο τρομεροί όσο κάθε μικρός ή μεγάλος ταραχοποιός της καθημερινότητας που είναι τόσο «τρομερός» μέχρι κάποια στιγμή να ασχοληθούν σοβαρά με αυτόν οι αρχές.

Οι Οθωμανοί όσο και να κομπορρημονεύονταν, όσο και να είχαν τον πόθο να κατακτήσουν την Ευρώπη και από κει τον κόσμο, ήξεραν βαθειά μέσα τους ότι κάτι τέτοιο το πιθανότερο ήταν να… παραμείνει πόθος.

Στη Δύση υπάρχει μια σχετική γεωπολιτική σταθερότητα, πράγμα που επιτρέπει την ανάπτυξη του εμπορίου και της κοινωνίας. Η Ιταλία επι τρεις αιώνες (μετά το 1071 μκχ) γίνεται δέκτης πολλών ανατολικορωμαίων προσφύγων και μεταξύ αυτών πολλών Ελλήνων στο πνεύμα οι οποίοι μαζί με σπάνια (και ανύπαρκτα για τη Δύση) χειρόγραφα φέρνουν και τον Ελληνικό στοχασμό που πάντα διώκετο στην Ανατολή σχηματίζοντας, μαζί με άλλους δυτικούς φιλλέλληνες και φιλοπρόοδους, αυτό που αποκαλείται "Ιταλική Αναγέννηση" και παράλληλα δημιουργούν μια ιστορική συνέχεια που θα αλλάξει το μέλλον της Ευρώπης. Μέσω των Μεδίκων και άλλων σχολών που άνοιξαν στην Ιταλία, οι μαθητές τους θα "ξεχυθούν" στην Ευρώπη διδάσκοντας στις δυτικές ακαδημίες και σχολές, πραγματικές επιστήμες, μακρυά απο θεολογίες, δεισιδαιμονίες και ατεκμηρίωτους εμπειρισμούς του Μεσαίωνα.

Η Ευρώπη ήταν ένας «ωκεανός» από λαούς και όσο μεγάλη βάρκα και να έχεις δεν μπορείς να πιάσεις ΟΛΑ τα ψάρια του ωκεανού. Το πιθανότερο είναι να πνιγείς.

Μεγάλη «πολεμική μηχανή» ήταν. Ήταν σε θέση να συγκροτήσουν τεράστιες στρατιές ανά πάσα στιγμή. Όμως αυτό δεν αρκεί. Μπορεί οι κατοσταριές χιλιάδες που συγκρότησαν μέχρι τον 15^ο – 16ο αιώνα να ήταν αρκετές για να εξαλείψουν αντιστάσεις μικρών ή/και αδύναμων κρατών όπως το διαλυμένο Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, τους Βούλγαρους, τους Σέρβους, τους Αιγύπτιους και τους Ούγγρους, αλλά και αυτοί ακόμα έπεσαν μετά από μακρόχρονο αγώνα και κυρίως από λάθη τους ή εσωτερικές έριδες και όχι γιατί τους κατέβαλε ο «τρομερός» Οθωμανικός στρατός.

Το Οθωμανικό κράτος ήταν ένα κράτος που στο μόνο λόγο που όφειλε την υπεροχή του (εκτός από την ικανότητά του να συγκεντρώνει τεράστιες στρατιές από δούλους ή εξισλαμισμένους) ήταν στην υπομονή και  την επιμονή σε ένα στόχο από διάδοχο σε διάδοχο.

Όμως το να πολιορκείς μια απομακρυσμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη πόλη (Βυζάντιο)ή ένα νησί (Ρόδος, Χίος, Κύπρος)που δεν μπορεί να περιμένει καμία σημαντική βοήθεια ή να καταλαμβάνεις μια πόλη επειδή κάποιος σεισμός γκρέμισε προς στιγμήν τα τείχη της αφήνοντάς την απροστάτευτη (πχ Καλλίπολη) δεν απαιτεί ούτε τρομερές στρατηγικές ικανότητες, ούτε σημαντική πολεμική προσπάθεια και ούτε είναι το ίδιο με την κατάκτηση μιας ολόκληρης ηπείρου…

Χαρακτηριστικό για μένα είναι το γεγονός ότι την ώρα που ένας Αλέξανδρος είχε τον 4^ο αιώνα πκχ ολόκληρο επιτελείο επιστημόνων, οι Οθωμανοί 20 αιώνες μετά, δεν είχαν καν επιμελητεία και βάσιζαν την συντήρηση του στρατού τους στην αρπαγή απ’ όπου περνούσαν…

Συνεπώς και κατά την άποψή μου η Οθωμανική Αυτοκρατορία είναι μια Αυτοκρατορία που σχηματίστηκε μάλλον με την ανοχή, παρά με την «αλύγιστη θέληση» των στρατιωτών της και ας θέλουν τα σχολικά βιβλία να το παρουσιάζουν έτσι. Όποιος έχει αμφιβολία, μπορεί για παράδειγμα να διαβάσει τα γεγονότα της εκστρατείας και τη Μάχη της Νικόπολης και θα καταλάβει το πως θα μπορούσε να ήταν η εξέλιξη των γεγονότων αν οι Δυτικοί είχαν (λίγο) πιο σοβαρούς ηγήτορες και πιο σοβαρές προθέσεις έναντι των Οθωμανών (και όλα αυτά μάλιστα πριν την δεύτερη Άλωση του Βυζαντίου που υποτίθεται ότι η Οθωμανική πολεμική μηχανή ήταν στο απόγειό της)… Θυμηθείτε επίσης την ανικανότητα του Πορθητή να νικήσει εν ζωή τον ήρωα των Αλβανών, τον Καστριώτη…

Χάρτης της Ευρώπης του 1500 μκχ. Η Δύση αναλώνεται σε μακροχρόνιους και καταστροφικούς πολέμους με σκοπό τη νομή της εξουσίας μεταξύ των Γερμανών ηγεμόνων ή των πάσης φύσεως θεοκρατών (Πόλεμοι των Δύο Ρόδων - Αγγλία, Εκατονταετής πόλεμος, Τριακονταετής πόλεμος κλπ). Στην Ανατολή Πολωνοί, Λιθουανοί σχηματίζουν μεγάλα βασίλεια τα οποία λίγο αργότερα θα συνενώσουν δημιουργώντας την Πολωνολιθουανική Ένωση, Η Ανατολική Ρώμη (ή ότι απέμεινε απο αυτήν) αφού δεν κατάφερε να εξελιχθεί και ασχολήθηκε με την... μεγάλη επιστήμη της θεολογίας, κέρδισε στον πόλεμο των καντηλομονάστηρων αλλά τα τείχη της πρωτεύουσάς τους εξαϋλώθηκαν κάτω απο τα κανόνια του Ουρβανού. Οι Τούρκοι, ελλείψει σοβαρού κράτους να τους αντιμετωπίσει, θα καταβάλλουν εύκολα και τους Ούγγρους οι οποίοι, ουσιαστικά μόνοι τους, πολεμώντας εναντίον των Τούρκων, θα πέσουν θύματα των Γερμανών Αψβούργων οι οποίοι πρόθυμα θα μοιραστούν τη λεία τους με τους Οθωμανούς. Έτσι βέβαια οι Οθωμανοί θα φτάσουν εύκολα στις πύλες της Βιέννης. Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί μεγάλο πρόβλημα των Αψβούργων αφού "θα τραβηξουν το χαρτί" των "χρυσών εφεδρειών" το οποίο μόνο οι Γερμανοί διαθέτουν και παρά το οτι οι Φράγκοι πολεμούν ως σύμμαχοι των Οθωμανών. Πολωνοί, Γερμανοί, Γερμανικά δουκάτα, Ίβηρες και σύμμαχα Ιταλικά κράτη επιστρατεύονται ανακόπτωντας αρχικά τους Οθωμανούς στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου και έπειτα σε οριστική αναδίπωση και απώλεια εδαφών. Και όλα αυτά χωρίς καν να υπάρχει Ρωσία!

Επιστρέφοντας πάλι στον 18^ο αιώνα, έχουμε μια απόλυτη πολιτική και σίγουρα πολιτισμική επικράτηση των Γερμανών.

Ωστόσο ο 18^ος αιώνας θα αποτελέσει σημείο εκκίνησης κοσμογονικών αλλαγών.

Από το 1701 ξεκινά από τον Πέτρο τον μετέπειτα επονομαζόμενο Μέγα η μεταρρύθμιση ενός μεγάλου αλλά ως τότε ασήμαντου κράτους, αυτού της Ρωσίας.

Η Ρωσία μέχρι τότε ήταν μια μεγάλη μεν, «φούσκα» δε. Ένας απέραντος λασπότοπος, με πλήθος φυλών κατάλοιπα των μεγάλων εισβολών του παρελθόντος και με ντόπια αριστοκρατία να μην πολυδιαφέρει από εκείνην του 1400,του 1200 ή και του 1000…

Χάρτης της Ευρώπης του 1600 μκχ. Στη Δύση δεσπόζουν τέσσερα βασίλεια. Της Ισπανίας, της Φραγκίας, της Αγγλίας και των Αψβούργων. Δευτερευόντως της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, της Ολλανδίας και Ανατολικά της Πολωνολιθουανίας. Οι Τούρκοι παρά το οτι σχημάτισαν ένα υπερ-κράτος που εκτείνεται απο το Ιράν και την Άνω Αίγυπτο μέχρι την Ουκρανία και τη Δαλματία αδυνατούν να περάσουν τα όρια που αρχίζει η κυρίως Γερμανική Ευρώπη ενώ έχουν ηττηθεί κατά κράτος ήδη απο το 1574 στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου. Η ήττα βέβαια είχε μικρή στρατιωτική σημασία αφού μετά κατέλαβαν τελικά την Κύπρο αλλά κατέδειξε όχι μόνοο σε εκίνους αλλά και σε εμάς οτι αν οι Οθωμανοί αντιμετωπίζονταν εξ αρχής σοβαρά απο κάποιο ή κάποια κράτη, θα... παρέμεναν νομάδες... Ωστόσο για την ώρα μπορούσαν να... έχουν τη χαρά να γενοκτονούν τους μη Μουσουλμάνους είτε με εξισλαμισμούς, είτε μέσω της δικής τους πειρατείας (των Κουρσάρων) που είχε στόχο όχι μόνο παράλια της Ευρώπης και αρπαγή πληθυσμών αλλά και της ίδιας της Οθωμανικής επικράτειας όπου διέμεναν "καφίρ"=άπιστοι (βλέπε Αιγαίο, ηπειρωτική Ελλάδα, Κύπρο, Ανατολή κλπ).

Έπειτα έχουμε το 1776 την δύναμη της Βρετανικής αυτοκρατορίας να δοκιμάζεται με την Αμερικανική Επανάσταση, την δημιουργία των Η.Π.Α. και την απώλεια των εκεί μεγάλων εκτάσεων, πλην Καναδά.

Και τελικά το 1789 έχουμε την επίσημη έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης με την Άλωση της Βαστίλης.

Τι σηματοδοτούν τα τρία αυτά γεγονότα.

Το πρώτο σηματοδοτεί την δημιουργία ενός νέου (τότε) εχθρού και μάλιστα «αλλόφυλου» για τους Γερμανούς, της Ρωσίας, η οποία παρά τις κατά καιρούς συμμαχίες ή συγκρούσεις σε στρατιωτικό ή σε πολιτικό επίπεδο θα καταστεί (με την επιθυμία των Γερμανών φυσικά) ένας «προαιώνιος εχθρός» και αυτό γιατί (πάντα κατά τους Γερμανούς) δεν χωράνε δύο κυρίαρχοι στην Ανατολική Ευρώπη και το «παιχνίδι» της κυριαρχίας στον κόσμο…

Το δεύτερο σηματοδοτεί την είσοδο στο παγκόσμιο σκηνικό ενός άλλου νέου κράτους, εκτός Γερμανικής σφαίρας επιρροής βέβαια αλλά σχηματισμένο κατά βάση από Άγγλους Σάξονες ή έστω εκγερμανισμένους Κέλτες και το οποίο από κάποιο σημείο και μετά θα αποτελέσει μια εκ των Μεγάλων Δυνάμεων μέχρι να καταστεί Υπερδύναμη του καιρού μας.

Το τρίτο σηματοδοτεί την έναρξη μιας αρχικά εκτεταμένης λαϊκής επανάστασης, αυτή τη φορά όμως με κάτι πρωτόγνωρο. Αιματηρή, ανατρεπτική, με αιτήματα προς την εξουσία, με ιδεολογική ταυτότητα και μάλιστα σθεναρή που δεν καταστέλλεται ούτε με εξωτερικές επεμβάσεις των γειτονικών κρατών (Αυστριακοί, Βρετανοί κλπ) και όχι μόνο αυτό αλλά φέρνει και γεωπολιτικές αλλαγές που η Ευρώπη δεν έζησε ούτε την εποχή του Καρλομάγνου παρά μόνο συγκρίνεται (ως προς τις συνέπειές της) με τις μεγάλες εισβολές του 4^ου, 5^ου αιώνα.

Το Γερμανικό σύστημα εξουσίας όπως διαμορφώνεται στην Ευρώπη από τον 4^ο αιώνα μκχ

Είπαμε προηγουμένως ότι οι Γερμανοί στην ουσία είχαν «βολευτεί» στο ρόλο ενός πρώιμου «γκαουλάϊτερ» της Ευρώπης. Μετά από την εισβολή τους και την εγκατάσταση με την πρόθυμη βοήθεια της «πέμπτης φάλαγγας» των χριστιανών, ο καθένας πέτυχε το σκοπό του.

Η εκκλησία εκχριστιάνισε δια της βίας τον κόσμο και οι Γερμανοί εποίκισαν την Ευρώπη και εγκατέστησαν βασιλιάδες παντού.

Τα ίχνη ωστόσο των Γερμανών βασιλέων και ευγενών δεν χάνονται παρά τους ομιχλώδεις τίτλους που φέρουν ανά τους αιώνες.

Οι πάσης φύσεως Γερμανοί καταλαμβάνουν τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όσους δεν σφάζουν τους έχουν ως υποτελείς.

«Κλείνονται» σε κάστρα-φέουδα τα οποία χρησιμοποιούν όπως οι σημερινοί εγκληματίες τις βίλες τους για να ορίζουν τις «επιχειρήσεις» τους.

Χρησιμοποιούν από την κουλτούρα των προκατόχων τους ότι τους είναι πρακτικά χρήσιμο, αλλά ότι μπορούν να αλλάξουν το αλλάζουν.

Δεν χρησιμοποιούν θέατρα, δεν τους αρέσει η φιλοσοφία, δεν καταλαβαίνουν γιατί χρειάζεται η ρητορική και το να ξέρεις να μιλάς ή να εκφράζεις ιδέες, η παιδεία απαξιώνεται και ως εκ τούτου αδυνατούν ακόμα και να χτίσουν υποδομές, ως Δίκαιο χρησιμοποιούν μόνο το δικό τους εθιμικό ή το πολύ - πολύ «ακρωτηριάζουν» το Ρωμαϊκό Δίκαιο έτσι ώστε να μοιάζει με το δικό τους.

Δημιουργούν μια καθημερινότητα όπου αναγκάζουν τους υποτελείς τους να μοιάζουν με αυτούς προκειμένου να μην «γίνονται στόχοι» και γενικά με δυό λέξεις εκβαρβαρώνονται όλοι αφού γυρνάει ο πολιτισμός στη Λίθινη Εποχή.

Εδώ γεννάται το εξής ερώτημα. Πώς εκβαρβαρώνεται ο τόπος αφού και άλλες πρωτόγονες φυλές πριν από αυτούς εκπολιτίστηκαν και μάλιστα Ρωμαίοι με μεικτή καταγωγή κατελάμβαναν αξιώματα; 

Η Ευρώπη του 1550 μκχ. Η "Εραλδική" (εκ του Herald) αποτελεί μια πρακτική Γερμανικής εμπνεύσεως που ξεκίνησε με τις Σταυροφορίες και βρήκε μιμητές ακόμα και σε μη Γερμανούς μέχρι και τις μέρες μας. Κάθε πλούσιος "οίκος" είχε το δικό του "σύμβολο" που απεικόνιζε κάτι που (υποτίθεται οτι) εκπροσωπούσε κάθε "αριστοκρατική" οικογένεια. Με την ανάληψη κάποιας εξουσίας, είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε κρατικό, ήταν πάγια πρακτική να αποτελούν τα σύμβολά της εν λόγω οικογένειας, σύμβολα και των υπηκόων της, κάτι που αποτελεί πανάρχαια Γερμανική συνήθεια (ο αρχηγός προστάζει - οι υπήκοοι ακολουθούν)... Τόσα σύμβολα... μια καταγωγή... Ούτε ένας "βασιλικός οίκος" της Ευρώπης δεν υπάρχει που να μην κατάγεται απο Γερμανούς! Εννοείται βέβαια οτι το μόνο Ανατολικορωμαϊκό βασιλικό σύμβολο που διασώζεται (ο δικέφαλος αετός) αποτελεί μιμητική ενέργεια των Παλαιολόγων, αφού ούτε πιο πριν έχει διασωθεί κάποιο επίσημο κρατικό σύμβολο (εκτός απο το γενικό και ουδέτερο σταυρό) και δεν είναι καν Ελληνικό αφού αποτελούσε πιο πριν σύμβολο άλλων λαών πχ Αρμενίων ή και πιο αρχαίων (λχ Χετταίων).

Η απάντηση ήταν απλή. Γιατί στην νέα κατάσταση δεν υπήρχε πλέον μια άρχουσα τάξη με παιδεία βασισμένη πάνω στο φιλέρευνο Ελληνικό πνεύμα, ούτε στο πρακτικό Ρωμαϊκό πνεύμα.

Υπήρχε πλέον μια θρησκευτική σέχτα αρχικά κρυπτόμενη και έπειτα φανερή, η οποία αφού κατέλαβε την εξουσία και εξόντωσε σιγά - σιγά όλους τους αντιπάλους της, επέβαλε τον τρόπο ζωής της.

Μια σέχτα η οποία δια μέσω των αιώνων έπλασε έναν θρησκευτικό μύθο (βλέπε Οικουμενικές Συνόδους) και η οποία ξεκίνησε  τους πρώτους αιώνες της ύπαρξής της ως αντιπολιτευόμενη την Ρωμαϊκή εξουσία τον εκπρόσωπο της οποίας τον ταύτιζε με τον ίδιο τον «διάβολο», μετά τον 4^ο αιώνα, οπότε και παγιώθηκε όντας πλέον καθεστώς (είπαμε με ποιο τρόπο) ο ίδιος φορέας εξουσίας (δηλαδή ο Αυτοκράτορας) έγινε «ο εκπρόσωπος του ίδιου του θεού επί της γης»

Αν μελετήσουμε μάλιστα ενδελεχώς ολόκληρη την μεσαιωνική ιστορία, θα παρατηρήσουμε ότι κατά κανόνα οι περισσότεροι πόλεμοι διεξάγονται είτε με αφορμή, είτε ως βαθύτερη αιτία θρησκευτικές διαφορές μεταξύ των εμπλεκομένων και συνήθως πάντα καταστρεπτική (βλέπε Τριακονταετής Πόλεμος). Ωστόσο τα εκπαιδευτικά κρατικά όργανα  αντί να αναλύουν έστω και στο παραμικρό τα ιστορικά δεδομένα, αρκούνται σε μια απλή χρονολογική εξιστόρηση γεγονότων  με συνέπεια (για να φέρω ένα παράδειγμα) όποιος ασχοληθεί να διαβάσει για τον Ιουστινιανό θα «καταλάβει»  ότι επί παραδείγματι εξεστράτευσε εναντίον των Βανδάλων επειδή ήθελε να ανασυστήσει την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και εκδικούμενος τους βαρβάρους (sic).

Το ότι η απόφαση για την κατά Βανδάλων (ή Βανδήλων) εκστρατεία ανελήφθη μόνο και μόνο γιατί απλά μετά τον Χιλδέριχο ανέβηκε στο θρόνο ο φανατικός Αρειανιστής και μη ανεκτικός προς τους «Νικαιώτες» (δηλαδή τους οπαδούς του Δόγματος της Συνόδου Νικαίας, κάτι σαν τους «Ορθόδοξους» εκείνης της εποχής δηλαδή) Γελίμερος, «ξεχνώντας» φυσικά οι σύγχρονοι ότι οι Ανατολικορωμαίοι προηγουμένως είχαν εκτρέψει προς τη Δύση εκατοντάδες χιλιάδες βαρβάρους Αρειανιστές (και όχι μόνο) αδιαφορώντας για το τι θα πράξουν αυτοί εναντίον των (ουσιαστικά) συμπατριωτών τους.

Για να επιστρέψουμε στους Γερμανούς θα πούμε ότι τα «ίχνη» τους είναι εύκολα «ανιχνεύσιμα». Οι αρχηγοί τους και οι πολέμαρχοι δημιούργησαν «Βασιλικούς Οίκους», οι αξιωματικοί τους έλαβαν τίτλους ευγένειας και απετέλεσαν κατόπιν την «αριστοκρατία» του Μεσαίωνα η οποία μάλιστα επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας.

Ποιος τα λέει αυτά; Μα οι ίδιοι. Όλοι οι βασιλικοί οίκοι ανάγονται σε γερμανούς εισβολείς. Επειδή όμως δεν μπορούν να πουν ότι οι πρόγονοί τους ήταν ανθρωποφάγοι κατσαπλιάδες που βγήκαν από τα πυκνά δάση και τους βάλτους της Ευρώπης και βίασαν, σκότωσαν και λήστεψαν, η όποια αναφορά γίνεται σχεδόν αποκλειστικά μόνο μέχρι τον Καρλομάγνο (9^ος αιώνας) γενικεύοντας ή και ωραιοποιώντας τις αναφορές τους μιλώντας για Τευτονικά Τάγματα, Knights (ιππότες) και Templars (Ναΐτες) τα οποία βέβαια ανάγονται μετά τον 11^ο αιώνα και την έναρξη των Σταυροφοριών.

Ο ρόλος των Σταυροφοριών

Και μια και αναφέραμε τις Σταυροφορίες ας πούμε μερικά πράγματα. Οι Σταυροφορίες δεν είναι τίποτε άλλο από μια πανηλίθια πρακτική μιας εποχής που οι σκοταδιστές κυβερνούσαν τους αγράμματους και δε χρησιμοποιήθηκε μόνο εναντίον των «αλλόθρησκων Αγαρηνών» οι οποίοι προηγουμένως έκαναν και αυτοί τα ίδια για τη θρησκεία του Μωάμεθ, αλλά στην ουσία με πρόσχημα την προσβολή στην «πίστη του Χριστού» προέβησαν σε πλιάτσικο και βιασμούς ακόμα και μεταξύ χριστιανών.

Τα πράγματα είναι απλά. Η Ευρώπη, μετά την εκβαρβάρωσή της ζούσε στη φτώχεια και τη μιζέρια. Εκτός από τη φτώχεια ζούσε όμως και μέσα στον θρησκευτικό φανατισμό όπου η υπόσχεση και μόνο του παραδείσου από τους θεοκράτες, αρκούσε να κάνει τους αγράμματους πιστούς («αριστοκράτες» και φτωχούς) να… ριγούν από συγκίνηση.

Παρά το γεγονός ότι αποδίδουν την έναρξη των Σταυροφοριών στους Δυτικούς, την κακή αρχή την έκαναν ποιοι άλλοι; Οι Ανατολικορωμαίοι. Αυτοί δηλαδή που έστελναν τα στίφη των βαρβάρων στη Δύση είτε για να την εκχριστιανίσουν είτε «απλά» για να τους ξεφορτωθούν (τέτοια φιλοπατρία… και μετά αναρωτιούνται γιατί οι Δυτικοί τους φέρθηκαν έτσι…).

Την κακή αρχή κάνει λοιπόν ο Αλέξιος Κομνηνός ο οποίος το 1096 περίπου (δηλαδή 25 χρόνια μετά την καταστροφή στο Μάτζικερτ και την εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μ. Ασία) τα «βρίσκει σκούρα» καθώς αυτοί επεκτείνουν τα εδάφη τους εις βάρος της Ανατολικής Ρώμης και ζητά βοήθεια από τον πάπα Ουρβανό. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή ο Κομνηνός περίμενε στρατιωτική βοήθεια ή έστω μισθοφόρους για να τον βοηθήσουν στην εκστρατεία του στην Μικρά Ασία. Αλλά αντί αυτού, ο Ουρβανός κήρυξε ιερό πόλεμο στο Ισλάμ και κάλεσε όλους τους χριστιανούς να απελευθερώσουν την Ανατολή από τους «άπιστους».

Αποτέλεσμα ήταν αντί για στρατό, ο Ανατολικορωμαίος αυτοκράτορας να δει έξω από τα τείχη του Βυζαντίου έναν όχλο από γυναίκες, παιδιά, γέρους και στρατιώτες έτοιμοι να τον πολιορκήσουν αν δεν τους επέτρεπε να περάσουν απέναντι. Εννοείται ότι για να τραφούν όλοι αυτοί οι καμένοι εγκεφαλικά από την Ευρώπη που ξεκίνησαν, μέχρι την Ιερουσαλήμ που έφτασαν, δεν άφησαν πόλη και ύπαιθρο απ’ όπου πέρασαν που να μην άρπαξαν, βίασαν και κατέστρεψαν.

Αυτή είναι η κύρια εκδοχή για το ξεκίνημα των Σταυροφοριών. Η άλλη σχετίζεται με το προσκύνημα του «πανάγιου τάφου» όπου σύμφωνα με αυτήν και σχετικά με το θαύμα του «αγίου φωτός» καθώς ο Σιίτης χαλίφης Χακίμ (Αλ-Χακίμ, 996-1021) αν και γιος χριστιανής έδωσε την εντολή το 1009 να καταστραφεί εξ ολοκλήρου ο ναός τον οποίο κατηγορούσαν οι Άραβες ότι εξαπατούσε.

Εξ αυτού του περιστατικού, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, ξεκίνησαν οι Σταυροφορίες. Προσωπικά θεωρώ ως πιο πιθανή την πρώτη εκδοχή διότι, εκτός του ότι στη δεύτερη εκδοχή η πρώτη Σταυροφορία κηρύχτηκε 89 χρόνια μετά το προαναφερθέν περιστατικό, η πρώτη εκδοχή είναι και πιο βάσιμη αφού οι Ανατολικορωμαίοι έχασαν την Μικρά Ασία το 1071 οπότε και είναι πιο λογικό να ζήτησαν βοήθεια από την μόλις «αποσχισθείσα» Δύση χωρίς να ξέρουν όχι μόνο τι συνέπειες είχε το «σχίσμα» του 1054 αλλά και τι συναισθήματα θα έφεραν πλέον οι δυτικοί μετά από αιώνες συμβίωσης Λατίνων και Γερμανών (με τους δεύτερους ως αφέντες).

Για την ακρίβεια αφενός μεν η αφέλειά τους, τους έκανε να πιστεύουν ότι αφού οι Δυτικοί είναι και αυτοί χριστιανοί, δεν θα μπορούσαν παρά να φερθούν σαν «αδέρφια» στους Ανατολικούς ομοθρήσκους τους και αφετέρου, η υπεροψία τους, ακόμα και αν καταλάβαιναν ότι μπορεί να διέτρεχαν κίνδυνο δεν μπορούσε να τους κάνει να πιστέψουν ότι είναι δυνατόν ποτέ  η από αιώνων «θεοφρούρητη» και απόρθητη Πόλη τους να κυριευθεί από αυτούς. Βέβαια μετά άλλαξαν γνώμη αλλά ήταν αργά.

Επίσης δείχνει και το μέγεθος της πολιτικής ανεπάρκειας και κυρίως της βλακείας των επονομαζόμενων «Βυζαντινών». Οι ίδιοι με τη συμμετοχή των χριστιανών της Δύσης χρησιμοποίησαν τους βαρβάρους για να εκχριστιανίσουν τους… συμπατριώτες τους. Και όταν αυτοί εκβαρβαρώθηκαν, μετά αγανακτούσαν γιατί οι Δυτικοί τους φέρθηκαν τόσο άτιμα.

Δηλαδή φανταστείτε για παράδειγμα η Ελλάδα να χωρίζεται στα δύο. Ας πούμε Βορράς και Νότος (κάτι που άλλωστε έγινε το 1916) και επί παραδείγματι ο Νότος να… βοηθά ή και να στρατολογεί τους Τούρκους για να τους «συνετίσει» (για κάτι)και όταν ο Βορράς υποταχτεί στους Τούρκους, να τους φαίνεται περίεργο μετά τους Νότιους που εκστρατεύουν μαζί τους για να καταλάβουν την Αθήνα… Αν αυτό δεν είναι η επιτομή της πολιτικής αφροσύνης τότε τι είναι; Και μετά μας αραδειάζουν στα σχολικά βιβλία ότι οι «Βυζαντινοί» ήταν και… ικανότατοι διπλωμάτες…

Σε ότι αφορά τις Σταυροφορίες, τα γεγονότα είναι λίγο έως πολύ γνωστά. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ακόμα και από καθαρά στρατιωτική άποψη, ως πολεμική πρακτική δηλαδή, πραγματοποιήθηκε για γελοίους λόγους, με γελοίους τρόπους και χρησιμοποιήθηκε περισσότερο για την εκτόνωση ζωωδών παθών, πλιάτσικο και μικροπολιτικά πολιτικά οφέλη μακριά από τις θρησκευτικές «γαρνιτούρες» ή πολύ περισσότερο εξυπηρετώντας κάποιον σοβαρό πολιτικό σκοπό.

Και για να εξηγήσω και να μην μιλάω αόριστα.

Έγιναν για γελοίους λόγους γιατί μόνον γελοιωδώς βλαξ πρέπει να είναι κάποιος να παρατά πατρίδα και οικογένεια για να πάει να σκοτωθεί χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά επειδή κάποιοι «άπιστοι» κατέλαβαν κάποια «ιερά εδάφη» και δεν αφήνουν προσκυνητές να πάνε να πλουτίσουν με τα τιμαλφή τους την εκκλησία και επειδή έτσι τους είπαν κάποιοι ρασοφόροι με υπόσχεση για «αιώνιο παράδεισο».

Έγινε με γελοίο τρόπο διότι ακόμα και αν παραβλέψουμε τον λόγο που έγιναν, είναι να γελάς με την οργάνωση των στρατών τους. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και σε αυστηρά στρατιωτικό πλαίσιο να το δούμε, παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι δεν είναι απλά γελοίοι, αλλά τέσσερις με πέντε αιώνες μετά την εγκατάστασή τους μάχονται όπως όταν έβγαιναν ως στίφη από τα δάση της… Germania…

Αποφασίζουν μια εκστρατεία, στην οποία δεν ξέρουν ούτε πόσοι θα πάνε ούτε πώς θα πάνε στον προορισμό τους.

Ξεκινούν υποτίθεται για πόλεμο και παίρνουν μαζί τους αμάχους (γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους ή και αναπήρους)… Ενώ ξέρουν ότι θα διασχίσουν θάλασσα δεν έχουν πλοία και παρακαλάνε/εκβιάζουν τον έναν και τον άλλον να τους μεταφέρει απέναντι. Έχουν παντελή άγνοια από πολιτική αφού ενώ πορεύονται εναντίον συγκεκριμένου πολιτικού-στρατιωτικού στόχου κάνουν πλιάτσικο στους αλλότριους (συνήθως Ανατολικορθόδοξους… και το ίδιο έκαναν και 3 αιώνες μετά στη μάχη της Νικόπολης ενώ υποτίθεται ότι εχθρός τους ήταν οι Τούρκοι…) δημιουργώντας πρόσθετους εχθρούς και φυσικά προβλήματα.

Από επιμελητεία και εφοδιασμό στρατού (αντιπαραβάλατε επί παραδείγματι την οργάνωση του στρατού του Αλεξάνδρου και του Καίσαρα 10-13 αιώνες πριν…) «σκαμπάζουν» όσο και οι μαϊμούδες από καλλιτεχνία, με συνέπεια να ξεμένουν στα μισά από φαγητό και (αν λάβουμε υπόψη τις ίδιες τις μαρτυρίες των Σταυροφόρων)να φτάνουν στο σημείο να προβαίνουν και σε πράξεις κανιβαλισμού (!)με μουσουλμάνους ενώ στην Αντιόχεια ένας στους επτά στρατιώτες πέθανε από την πείνα!

Ο Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος ήταν ο ευνοούμενος γιος της μητέρας του Ελεονώρας, από την οποία χρίστηκε δούκας της Ακουιτανίας (1168) και κόμης του Πουατιέ (1172). Ήταν Γάλλος, όπως όλη η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, εκπαιδεύτηκε σαν Γάλλος και έγραψε στη γαλλική γλώσσα πολλά ποιήματα, ενώ αδιαφόρησε ακόμα και να μάθει την αγγλική γλώσσα. Χαρακτηρίζεται και ως ο απών βασιλιάς, επειδή από τα 10 χρόνια που βασίλεψε στην Αγγλία, έζησε μονάχα έξι μήνες σε αγγλικό έδαφος, κάτι το οποίο χρησιμοποιούν οι σύγχρονοι συγγραφείς για να ασκήσουν έντονη κριτική για την πλήρη αδιαφορία του Ριχάρδου για την Αγγλία. Απεχθανόταν την Αγγλία λόγω του άσχημου καιρού της και απέφευγε με κάθε μέσο να βρεθεί σε αυτή, προτιμώντας να ζει σε γαλλικά εδάφη. Αισθανόταν Γάλλος βασιλιάς της Αγγλίας, όπως όλοι οι πρώτοι βασιλείς της δυναστείας των Πλανταγενετών. Συμμετείχε στις Σταυροφορίες όπου διέπρεψε σε χριστιανικό ήθος. Στην Άκκρα αφού την κατέλαβε, ζήτησε απο τον Σαλαδίνο λύτρα για την απελευθέρωση των αμάχων. Επειδή όμως βαρέθηκε να περιμένει τους αποκεφάλισε όλους έναν - έναν.Του πήρε τρείς μέρες για να τους εξολοθρεύσει! Αριστερά κάτω ο... μέγας Ριχάρδος. Αριστερά πάνω ο αποκεφαλισμός των 3.000 αμάχων της Άκκρα σε μεσαιωνική μικρογραφία. Δεξιά ήρωες Σταυροφόροι ψήνουν νεκρούς Σαρακηνούς και τους τρώνε! (απο Μεσαιωνικό χειρόγραφο)

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει καν διάταξη μάχης (πχ το Αλεξανδρινό «ως ες μάχην»). Μπορεί να έμαθαν την κατεργασία του σιδήρου την οποία επεξέτειναν στη χρήση του και έγιναν σιδηρόφρακτοι (οι πιο πλούσιοι βέβαια γιατί οι φτωχοί ως αναλώσιμοι φορούσαν μόνο… σακιά και το πολύ - πολύ έφεραν κάποιο μικρό εγχειρίδιο) αλλά η χρήση των όπλων ήταν πρωτόγονη. Δηλαδή αντί να καταστρώνουν την στρατιωτική διάταξη και το πλάνο μάχης, αρκούνται σε τοποθέτηση σε γραμμές και επίθεση κατά κύματα. Η μόνη «καινοτομία» ήταν η σταδιακά διευρυνόμενη χρήση του τόξου ως μέσου προπαρασκευής επίθεσης, αλλά όχι επιλεκτικά, όχι σε πόλεμο κινήσεων παρά μόνο κάτι σαν προπομπός της επίθεσης και ως εκ τούτου με πολύ αμφίβολη αποτελεσματικότητα (τουλάχιστον μέχρι τον 15^ο αιώνα).

Αλλιώς τα «ανθρωποκύματα» μπορούσαν να επιτεθούν οπουδήποτε κατά το «φράγκικο πρότυπο». Δηλαδή επιθέσεις μέχρι να εξασθενήσουν ή έστω να διαταραχθούν οι αντίπαλες γραμμές και μετά επέλαση των σιδηρόφρακτων ιπποτών και διάσπαση του μετώπου. Αυτός ο τρόπος διεξαγωγής μάχης τους πρώτους αιώνες και μέχρι 2 αιώνες μετά τον Καρλομάγνο (10^ος αιώνας μκχ) απέδωσε. Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχαν αντίπαλοι με ιδιαίτερες απαιτήσεις μετά την επικράτηση των Γερμανών στην Ευρώπη. Ωστόσο στην Ανατολή που ο συνηθέστερος τρόπος μάχης ήταν (από αιώνων) «χτυπάμε και φεύγουμε» οι Άραβες αν και στην αρχή τα βρήκαν σκούρα λόγω του βαρέως οπλισμού που έφεραν οι Σταυροφόροι δεν δυσκολεύτηκαν κατόπιν να τους μάθουν να τους αντιμετωπίζουν και στο τέλος να τους εκδιώξουν πλήρως από τα ψευδοκράτη που ίδρυσαν στην Ανατολή… Τον βλακώδη αυτό τρόπο μάχης (των… ηρωϊκών ιπποτών) διακωμωδεί εν ολίγοις και ο Θερβάντες τον 16^ο αιώνα αλλά συνήθως ο βλαξ ή καταλαβαίνει τελευταίος ή δεν καταλαβαίνει και ποτέ…

Εκείνα που μας ενδιαφέρουν επιπλέον από τις Σταυροφορίες είναι τα εξής δύο:

-Ότι ο ερχομός για πρώτη φορά μετά τις βαρβαρικές εισβολές των φραγκογερμανών στην Ανατολή σημαδεύτηκε από τέτοιου μεγέθους  και έκτασης βιαιότητες ώστε σφράγισε και εν τη πράξει το σχίσμα Δύσης-Ανατολής και αυτή τη φορά πολύ πέραν από οποιεσδήποτε θεολογικές διαφορές ή «διαφορές».

-Και ότι οι Ανατολικοί έζησαν σε πραγματική έκταση (αν και εδώ που τα λέμε πάλι λιγότερο)τη βιαιότητα που έζησαν οι Δυτικοί συμπατριώτες τους 5-6 αιώνες πριν όταν οι Ανατολικοί αντί να κάνουν το προφανές, δηλαδή να διώξουν με τις κλωτσιές τους Γερμανούς εισβολείς και να ενωθούν με τους Δυτικούς, συμπατριώτες τους στην ουσία (αφού και οι δύο αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι) ασχολούνταν είτε με το αν ο Ιησούς ήταν περισσότερο θεός ή περισσότερο άνθρωπος και πως θα εκχριστιανίσουν τους «θεοκατάρατους παγανιστές»…

Σε κάθε περίπτωση τα έκτροπα που σημειώθηκαν στην Ανατολή από τους Δυτικούς, ασχέτως  της πολιτικής ανεπάρκειας των εξουσιαστών της Νέας Ρώμης, εξηγούν πολύ καλά μάλιστα και το κλίμα έχθρας εναντίον των Λατίνων, τόσο την εποχή της πρώτης και της δεύτερης Άλωσης της Πόλης όσο και πολύ αργότερα κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Το ότι στην Ανατολή υπήρξε μετάπτωση μέσω των… ομφαλοσκόπων «κολλυβάδων» ή «Παλαμιστών» σε πιο σκοταδιστικές και πιο… φιλοθωμανικές απόψεις (και… πρακτικές… βλέπε παράδοση της Θεσσαλονίκης, παράδοση Μυστρά, Άλωση-Κερκόπορτα) δεν έχει να κάνει μόνο με το ρόλο της εκκλησίας ως προς την καλλιέργεια μίσους έναντι της Δύσης λόγω του φιλελληνικού της πνεύματος (έτσι κι αλλιώς τέτοιο δεν είχε ποτέ μετά την παράδοσή της Ευρώπης στους Γερμανούς) όσο στη Φραγκοκρατία. Και φυσικά η εκκλησία μπορούσε εύκολα να διαλέξει… τύραννο για τον λαό, διαλέγοντας έτσι τον πιο ακίνδυνο γι αυτήν, τον Οθωμανό.

Και για να το εξηγήσω πιο εμπορικά… Εννοείται ότι οι Οθωμανοί είναι πιο ακίνδυνοι για την εκκλησία της Ανατολής όχι βέβαια λόγω της Φραγκοκρατίας που έζησε ο Ελλαδικός χώρος (τις σφαγές και τις καταστροφές των Φράγκων στον Ελλαδικό χώρο θα μπορούσαν και να τις δικαιολογήσουν ή έστω να τις αποσιωπήσουν οι θεοκράτες όπως έχουν κάνει και μ’ άλλους κατακτητές) αλλά γιατί λόγω «παπικών πρωτείων» και για να μην υπάρχουν δύο ανταγωνίστριες «έδρες», η προϊστάμενη εκκλησία θα… έκλεινε την άλλη («θυγατρική» της πλέον) για να επιζήσει εκείνη…

Άλλωστε για τους θεοκράτες της Ανατολής μπορεί οι Οθωμανοί βέβαια να ήταν «καλύτεροι» από τους Λατίνους αλλά τίποτα δεν ήταν καλύτερο γι αυτούς από το «Βυζάντιο» δηλαδή το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, όπου η εξουσία ήταν ουσιαστικά οι ίδιοι…

Το δεύτερο που μας ενδιαφέρει είναι ότι όπως ανέφερα και σε προηγούμενο κεφάλαιο, η Γερμανικής καταγωγής αριστοκρατία και οι βασιλείες τους «αναβαπτίστηκαν».

Στους ήδη εξαγορασμένους από αιώνων τίτλους τους, για κάθε νίκη, ανδραγάθημα ή έστω καλή πράξη (όπως αυτοί τα εννοούσαν βεβαίως)προσέθεσαν και νέους βαρύγδουπους τίτλους. Καταλαμβάνοντας νέες πόλεις, περιοχές και τεμένη. Η… «αυτοθέωσή» τους, έλαβε χαρακτήρα «κρίσης μεγαλείου» νομίζοντας ότι μιλούν με τον ίδιο τον θεό, ο οποίος μάλιστα τους επιφόρτισε με κάποια αποστολή…

Σε αυτό το σημείο ξεπέρασαν και τους Ανατολικούς σε φανατισμό «δημιουργώντας το μύθο τους» (όπως λένε και οι Αμερικανοί) ή αλλιώς φτιάχνοντας παραμύθια.

Δημιούργησαν «Τάγματα ιπποτών» με διάφορες ονομασίες τα οποία το καθένα είχε το δικό του λόγο ύπαρξης και το δικό του μύθο περί της «δημιουργίας» του.

Άλλοι ήταν δήθεν επιφορτισμένοι με την αποστολή να προστατέψουν τον τάφο του Χριστού, άλλοι τον τόπο γέννησής του, άλλοι τον λόφο της Σιών, άλλοι του λόφου του ανύπαρκτου πλέον Ναού του Σολομώντος και πάει λέγοντας…

Βέβαια 2-3 αιώνες μετά οι όποιες κατακτήσεις στην Ανατολή χάθηκαν. Ωστόσο η Γερμανική αριστοκρατία, έχοντας ζήσει το όνειρο μιας πολεμικής περιπέτειας θέλησε να συνεχίσει να ονειρεύεται, συνεχίζοντας να συντηρούν το μύθο της «ιπποσύνης» και του «ενάρετου ιππότη».

Το ότι οι Σταυροφόροι δεν ήταν τίποτε άλλο από κατσαπλιάδες (ακολουθώντας πιστά τις «παραδόσεις» των επίσης κατσαπλιάδων Γότθων προγόνων τους), ουδόλως τους πτόησε από το να θεωρούν τους εαυτούς τους εντολοδόχους του Θεού.

Ωστόσο αν και το… παραμυθάκι κράτησε πολύ, ακόμα και οι εξ αίματος συγγενείς τους εξουσιαστές της Ευρώπης, τους αντιμετώπισαν αργότερα ως κλέφτες και απατεώνες (κυρίως λόγω της πολιτικής επιρροής που ήθελαν να έχουν) κλείνοντάς τους φυλακή και δημεύοντας τις ληστρικά δημιουργηθείσες τεράστιες περιουσίες τους διαλύοντας παράλληλα μια για πάντα και το μύθο του «καλού ιππότη».

Από εκεί ξεκινά και η απαρχή της δημιουργίας και ύπαρξης μέχρι σήμερα των τεκτονικών ταγμάτων, των ροδόσταυρων, μασόνων κλπ οι οποίες είναι ένα αμάλγαμα παραμυθιών ανακατεμένα με χριστιανική και ιουδαϊκή μυθολογία με φόντο την «Νέα Ιερουσαλήμ» ή το «Λόφο της Σιών»…

Χάρτης της Ευρώπης του 1700-1714 μκχ. Ισπανία, Φραγκία και Αγγλία δεσπόζουν ως μεγάλες δυνάμεις όχι μόνο της Δυτικής Ευρώπης αλλά και του κόσμου αφού, μετά την Ευρώπη, συνεχίζουν το έργο του εποικισμού του... κόσμου ως αποικιοκρατικές δυνάμεις. Οι "κατώτεροι λαοί" δεν έχουν καμία μοίρα (κατ' αυτούς) αφού... δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ένδοξες βασιλείες όπως αυτοί. Αυτό βέβαια συμπεριλαμβάνει το σύνολο του κόσμου, απο Σλάβους και Έλληνες, μέχρι Ιθαγενείς Αμερικανούς, Αφρικανούς και Ασιάτες. Ακόμα και λαοί μη Γερμανικοί όπως οι Λατίνοι (πχ Ίβηρες και οι Ιταλοί) ή Κέλτες (πρώην Γαλατία, Ισπανία, Βρετανικές νήσοι κλπ) "τη γλίτωσαν" μόνο και μόνο λόγω του απο αιώνων συγχρωτισμού τους, υποδούλωσής τους, συνεργασίας τους και πλήρους ή εν μέρει εκγερμανισμού τους απο τα Γερμανικά φύλα και πάλι όχι χωρίς φυλετικές διακρίσεις που οδήγησαν κατά περιόδους σε μακροχρόνιους πολέμους (πχ Ιρλανδοί, Σκωτσέζοι) ή σε καθημερινή ζωή κάτω απο τον κατακτητή χωρίς ίσα δικαιώματα (βλέπε Αγγλία, ΗΠΑ, Αυστραλία και γενικά αποικίες). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οτι μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα το Ηνωμένο Βασίλειο εξέδιδε διαφορετικά διαβατήρια για τους ιθαγενείς των αποικιών (ακόμα και για την Κύπρο) και διαφορετικά για τους αποίκους που προέρχονταν απο τη Μητροπολιτική Αγγλία... Αν λοιπόν θεωρήσουμε οτι οι φυλετικές διακρίσεις ΔΕΝ είναι πολιτική πρακτική Γερμανικής καταγωγής και εμπνεύσεως, τότε θα πρέπει να θεωρήσουμε οτι ο εποικισμός της Ευρώπης και του κόσμου με Γερμανούς και η εγκαθίδρυση αποκλειστικά Γερμανών ηγεμόνων και αριστοκρατών, ήταν "απλά" συμπτώσεις επαναλαμβανόμενες ή... "θέλημα θεού"... Ο καθένας διαλέγει και παίρνει...

18^ος - 19^ος αιώνας

Εισαγωγή

Φτάνοντας στον 19^ο αιώνα μπορούμε να πούμε ότι τελειώνει μια ολόκληρη εποχή. Ωστόσο, χάριν ακριβείας, δεν είναι η εποχή που τελειώνει, αλλά οι συνειδήσεις που αλλάζουν την συγκεκριμένη εποχή.

Μέχρι περίπου τα μέσα του 18^ου αιώνα, τα περισσότερα πράγματα ως δοσμένα από τους θεόθεν εξουσιαστές δεν αμφισβητούνταν. Τα κυριότερα από αυτά τα ταμπού ήταν η εκκλησία, ο ηγεμόνας και η συνείδηση της θέσης του εξουσιαζόμενου…

Όλα αυτά, έρχεται η Γαλλική Επανάσταση και τα ανατρέπει ή έστω τα αμφισβητεί. Για την ακρίβεια δεν δημιουργεί η ίδια την ανατροπή. Η αμφισβήτηση ξεκινά δειλά-δειλά 4 με 5 αιώνες πριν. Απλά επικρατεί μια γενικευμένη αναρχία που δίνει την ευκαιρία ακόμα και σε εντελώς «αιρετικές» απόψεις για την εποχή να αναφανούν, να εκφραστούν, να αναλυθούν και το κυριώτερο να γίνουν αντικείμενο σκέψης για το ευρύ κοινό που διαβάζει ή ακούει.

Πλήθος ιδεολογιών βρήκαν πρόσφορο έδαφος να ακουστούν και να αναλυθούν περαιτέρω ακόμα και μετά ανακήρυξη της Αυτοκρατορίας από τον Ναπολέοντα και την τελική ήττα του στο Βατερλώ.

Με το πέρας της Ναπολεοντείου εποχής, αυτό που μας ενδιαφέρει ως προς το θέμα, είναι ότι αφυπνίστηκαν οι «εθνικές συνειδήσεις», καλλιεργήθηκε σωρεία ιδεολογιών με αντικείμενα την Κοινωνία, τη θρησκεία, τις τέχνες, την οικονομία, την πολιτική κλπ, Κράτη παλαιά διαλύθηκαν (Βενετία, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) και στη θέση τους εμφανίστηκαν νέα, όπως επίσης και το ότι αμφισβητήθηκε για πρώτη φορά η Γερμανόθεν «αριστοκρατία».

Η Γαλλική Επανάσταση η οποία προηγουμένως ανέτρεψε τους Βουρβόνους (τον Λουδοβίκο XVI και την Αψβουργο σύζυγό του, Μαρία –Αντωνία ή «Αντουανέτα»), βραχίονα του Οίκου των Καπέτιων Φράγκων οι οποίοι διαδέχτηκαν τους Καρολίγγειους (Λουδοβίκο V), «προστατεύτηκε» μεταξύ άλλων από έναν ανώνυμο μέχρι τότε αξιωματικό του πυροβολικού, τον Κορσικανό Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Για τον Ναπολέοντα πολλά ακούμε. Γενικά οι Γερμανοί και οι πάσης φύσεως Γερμανοί (όπως οι Αγγλοσάξονες) όταν δεν τον σατιρίζουν πικρόχολα, εστιάζουν σε διάφορα έκτροπα που σημειώθηκαν κατά την πολύχρονη βασιλεία του όπως οι εκτελέσεις στην Ισπανία κλπ.

Εκείνο που ωστόσο έχει σημασία δεν είναι αν προέβη ή υπήρξε η αιτία ωμοτήτων κλπ (έτσι κι αλλιώς η Δύση από τον 5^ο αιώνα και μετά έμαθε να ζει με τη βία…) αλλά ότι ακόμα και μετά την ανακήρυξη της Αυτοκρατορίας από τον Βοναπάρτη (άρα και το επίσημο… «φιάσκο» της Γαλλικής Επανάστασης) ο ανένδοτος αγώνας από τους (εναπομείναντες εμπολέμους) Βρετανούς δεν σταμάτησε παρά μόνο με την επάνοδο των Γερμανοβουρβόνων.

Παράλληλα, ο Γερμανικός ψυχισμός δέχτηκε και άλλο πλήγμα όταν είδε αφενός μεν να διαλύεται η μετά Καρλομάγνου (9^ος αιώνας) δημιουργηθείσα «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» και αφετέρου η «Ανατολική Αυτοκρατορία» (Osterreich) ή Αυστρία να υποτάσσεται σε έναν κατ’ ουσίαν μη Φράγκο αλλά… Κορσικανό…

Ίσως να μην ήταν υπερβολή και μόνο αποκύημα ενθουσιασμού η άποψη που επικρατούσε σε κάποιους τότε και αργότερα, ότι την Επανάσταση δεν την έκανε απλώς ο λαός αλλά οι… «Γαλάτες» εναντίον των Φράγκων (Γερμανών).

Φτάνοντας στον Μέττερνιχ και στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815 βλέπουμε ότι όπως αναφέρει και η επίσημη ιστορία «Σκοπός του συνεδρίου αυτού ήταν αφενός μεν η αναζήτηση ενός πραγματικού συστήματος ισορροπίας μεταξύ των Δυνάμεων που είχαν εμπλακεί και από τις δύο πλευρές στους Ναπολεόντειους πολέμους, και αφετέρου η δικαία ρύθμιση των χωροταξικών προβλημάτων που είχαν αναδυθεί μεταξύ των Βασιλικών Οίκων της Ευρώπης, της περιόδου εκείνης.»

Με άλλα λόγια δηλαδή οι Γερμανικές βασιλείες και αριστοκρατίες της Ευρώπης, αναζητούσαν έναν τρόπο ώστε να διαμορφωθεί μια… «αειπαγής ειρήνη» τουλάχιστον στην Ευρώπη για τη διαιώνιση της κατοχής. Ως «σύστημα ισορροπίας των Δυνάμεων» εννοείται εδώ η διασφάλιση ότι κάποιος Γερμανός δεν θα είναι δυνατότερος από τους άλλους ώστε να θελήσει κάποια στιγμή να… «καπελώσει» τον άλλο, γιατί οι Γερμανοί το έχουν λιγάκι στη φύση τους να… θέλουν να επιβάλλονται στους άλλους…

Δεν σας φαίνεται αυτό περίεργο; Πρώτη φορά στην ιστορία συγκαλούνται γύρω από ένα τραπέζι και μάλιστα οι ανώτατες ηγεσίες των τότε μεγάλων δυνάμεων του κόσμου για να αποφασίσουν τι; Να μην κάνουν πόλεμο και να καταδιώκουν οποιαδήποτε όχι απλά επανάσταση, αλλά ανατρεπτική επανάσταση!

Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί; Ακούσατε ή διαβάσατε ποτέ να συγκαλεί κάποιο κράτος τις ανώτατες ηγεσίες γειτονικών ή και περιφερειακών χωρών για να συμφωνήσουν ότι θα έχουν ειρήνη, ότι δεν θα κάνουν πόλεμο χωρίς να συνεννοούνται και ότι όταν θα ξεσπούν επαναστάσεις θα τις καταπνίγουν ακόμα και με τη βοήθεια του ενός από τον άλλον; Δεν σας φαίνεται «λιγάκι» ύποπτο;

Αλήθεια φαντάζεστε ποτέ κάποιον Ρωμαίο αυτοκράτορα πχ τον Βαλεριανό να καλεί τον βασιλιά των Περσών Σαπώρ Β για να συμφωνήσουν να μην κάνουν πόλεμο και να καταπνίγουν μόνο εσωτερικές επαναστάσεις;

Και πως θα σας φαινόταν αν κάποιος από τους αυτοκράτορες της Ανατολικής Ρώμης δημιουργούσε μια ανάλογη «ιερά συμμαχία» με τους Άραβες μόνο και μόνο για να μην ανατραπεί ποτέ το καθεστώς;

Εκ των ιστορικών δεδομένων λοιπόν προκύπτει ότι ωφελημένος ήταν η Γερμανική ελίτ και κίνητρό τους μην χάσουν τα προνόμια που άρπαξαν από τους υποτελείς τους και να διαιωνίσουν την εξουσία τους…

Επίσης αξίζει να επισημάνουμε ότι τα κράτη της Ευρώπης, δεν συγκεντρώθηκαν ως εμπλεκόμενα σε έναν πόλεμο με σχέση ηττημένου (Γαλλία) προς νικητή (Αντιβοναπαρτική συμμαχία). Η Γαλλία φερειπείν όχι μόνο είχε λόγο στο Συνέδριο αλλά επέβαλλε και όρους όπως στην μη επέκταση της Πρωσσίας σαν να ήταν ΚΑΙ αυτή νικήτρια. Από αυτό πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι βασικός εχθρός των συνασπισμών στους Ναπολεόντειους πολέμους δεν ήταν ένα κράτος αλλά κατά πρώτον η αντικαθεστωτική και ως εκ τούτου αντι-γερμανική Γαλλική Επανάσταση και μετά ο κυριότερος εκφραστής της, ο Ναπολέοντας. Για το λόγο αυτό, οι Βουρβώνοι εθεωρούντο ΚΑΙ αυτοί σύμμαχοι της Γερμανικής καθεστωτικής τάξης και όχι ως «Γάλλοι» και άρα αντίπαλοι…

Πως διαμορφώθηκε ο Γερμανικός βασιλικός «χάρτης» της Ευρώπης

Αναδρομή

Εδώ καλό είναι να εξηγήσουμε το πως διαμορφώθηκε ο «χάρτης» των «Βασιλικών Οίκων» της Ευρώπης και τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε σε Γερμανική αριστοκρατία.

Με την εγκατάσταση των Γερμανών στα Ρωμαϊκά εδάφη όπως προανέφερα, έγιναν η άρχουσα τάξη. Για την ύπαρξη των υποτελών δεν τους πολυενδιέφερε όσο αυτοί τους υπηρετούσαν πιστά, τους έτρεφαν και τους συντηρούσαν. Άλλωστε οι νέοι σκλάβοι τους, «είχαν πάρει καλά το μάθημά τους» αφού πόλεις, χωριά και ολόκληρες περιοχές όχι απλά καταστράφηκαν αλλά ερημώθηκαν για αιώνες σε σημείο να ξαναγίνουν κυριολεκτικά ξανά… δάση!

Παράλληλα, οι νέοι αφέντες βρήκαν πρόθυμους υπηρέτες αρχικά σε κάτι παράξενα μαυροφορεμένα ανθρωπάκια που τους μίλαγαν συνέχεια για κάποιο θεό που σταυρώθηκε γι’ αυτούς… Άλλωστε οι θεοκράτες όταν δεν σκοτώνανε μαζί με τους βαρβάρους «παγανιστές, υποδείκνυαν παγανιστικούς «στόχους» (πόλεις, ναούς, πληθυσμούς κλπ) και ως εκ τούτου ήταν φυσικοί σύμμαχοι των Γερμανών εισβολέων.

Οι δε εναπομείναντες κάτοικοι δεν ήταν άλλοι από… πλειοψηφούντες πλέον χριστιανούς και γενικά μη δυνάμενους (ή μη βουλόμενους) να αντισταθούν στην νέα κατάσταση πληθυσμούς.

Βέβαια οι βάρβαροι έπρεπε να πληρώσουν και κάποιο «τίμημα». Αν δεν είχαν γίνει ήδη χριστιανοί προ της εισβολής (πχ Αρειανιστές), βαπτίζονταν μετά την εγκατάστασή τους («ρωμαιοκαθολικοί») αναλόγως του τι παζάρι έκαναν με τους χριστιανούς θεοκράτες για να εξαγοράσουν τίτλους και εξουσία. Όπως άλλωστε γίνεται μέχρι και σήμερα όταν γιοί και κόρες γερμανών βασιλιάδων παντρεύονται και αλλάζουν δόγματα σαν τα ρούχα τους. Άλλωστε ο βάρβαρος δεν έχει αρχές και ήθος. Για τον βάρβαρο όλα προσμετρούνται σε χρήμα, τίτλους ή εξουσία.

Και οι χριστιανοί θεοκράτες ήταν πρόθυμοι να τα παραδώσουν και τα τρία αυτά προκειμένου να φέρουν περισσότερα πρόβατα στο πολυεθνικό μαντρί τους και φυσικά περισσότερα προνόμια, χρήματα και εξουσία.

Σε γενικές γραμμές είπαμε ότι οι βάρβαροι είχαν εκχριστιανιστεί και μάλιστα πριν την οριστική τους εγκατάσταση. Όσοι ακόμα παρέμεναν πιστοί στην πάτρια λατρεία τους απλά… εξαϋλώθηκαν από τους άλλους ομοβάρβαρους και η πράξη τους αυτή καθαγιάστηκε και αγιοποιήθηκε από τους «πατέρες της εκκλησίας» ως θεάρεστο έργο (βλέπε Καρλομάγνο). Άλλωστε ο ηγέτης όσο πιο πολλούς άπιστους σφάζει τόσο πιο θεάρεστο έργο προς τον Ανατολίτη θεό τους το Γιαχβέ επιτελεί. Και μετά αναρωτιόμαστε πόθεν ξεφύτρωσαν οι Ταλιμπάν…

Στη συνέχεια και μετά την κατάρρευση της Δυτικής Ρώμης έλαβαν θρόνους και αξιώματα στα εδάφη που κατείχαν από την Ιβηρία μέχρι την Βρετανία και από την Ιταλία μέχρι την Αρμορική.

Μέχρι εδώ ιστορικά δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό υπό την έννοια ότι και άλλες φορές η ανθρωπότητα έχει βιώσει παρόμοιες καταστάσεις, αφού αυτός είναι ο «νόμος του κατακτητή»…

Το πρωτάκουστο είναι ότι βλέπουμε να «ξεπηδάνε» από δω και από κει «Οίκοι» από το πουθενά και ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ ανεξαιρέτως να ανάγονται σε κάποιον Γερμανό πολέμαρχο, δηλαδή με συγκεκριμένη «φυλετική» καταγωγή. Αναφερόμαστε βέβαια σε μια εποχή που ακόμα υποτίθεται δεν είχε εφευρεθεί ο… φυλετισμός…

Οίκος της Βουργουνδίας, Οίκος των Μεροβίγγειων, Οίκος των Καρολίγγειων, Οίκος των Καπέτων, Οίκος των Βαλουά, των Βουρβόνων, των Χόεντσόλερν, των Χόχενστάουφεν, της Σουαβίας, των Αψβούργων κι ένα σορό άλλες δυναστείες, παρακλάδια και παραφυάδες και χωρίς να υπολογίζονται οι ευγενείς ,έχουν όλοι τους σημείο αναφοράς τους Φράγκους και τον Καρλομάγνο και αν πάμε λίγο πιο πίσω… στους Γότθους!

Άρα για ποια εγκόλπωση, ένταξη και… αφομοίωση μιλάμε όταν παρατηρούμε:

1.Μαζική εγκατάσταση των εισβολέων με τις οικογένειές τους, γεγονός που δεν εμπεριέχει κατά καμία έννοια διάθεση ένταξης αλλά μάλλον εκτόπισης του προϋπάρχοντος πληθυσμού ή έστω υποδούλωσης.

2.Δημιουργία μιας άρχουσας τάξης που συνάπτει ενδογαμίες, σε σημείο να γεννιούνται παιδιά με νοητικά προβλήματα, με σωματικές δυσπλασίες, με ψυχολογικές διαταραχές φτάνοντας στον 20^ο αιώνα να οδηγήσουν ακόμα και σε κοινωνική κατακραυγή αφού στον Μεσαίωνα ουδείς μπορούσε να αμφισβητήσει και να μιλήσει για τον… προβληματικό ηγεμόνα…

3.Σπάνιες εξαιρέσεις με είσοδο «ξένου» και αυτό μόνο σε γυναίκες. Προφανώς γιατί τις «ξένες» τις θεωρούσαν κάτι σαν… «παλλακίδες» και ως τέτοιες τις αντιμετώπιζαν (ξακουστό παράδειγμα ο Ερρίκος ο H’ της Αγγλίας).

4.Γάμους μεταξύ ηγεμόνων εθνών/κρατών/βασιλείων, υποτίθεται προαιώνιων αντιπάλων και παρά τις όποιες αντιξοότητες, τα κράτη να αλλάζουν μορφή, να καταλύονται και να επανασυστήνονται, αλλά οι βασιλείς τους είτε να παραμένουν στην εξουσία είτε (αν για κάποιο λόγο έχασαν την εξουσία), να επανέρχονται και μάλιστα με την ενεργό βοήθεια των υπολοίπων βασιλέων…

Ε λοιπόν αυτό δεν το εξηγεί καμιά επιστήμη της ιστορίας. Γιατί, πώς μπορεί να εξηγηθεί το ότι ξεκινούν για παράδειγμα έναν μακρόχρονο και πολυαίμακτο πόλεμο εναντίον του Βοναπάρτη, μόνο και μόνο για να επαναφέρουν τους Βουρβόνους.

Πως γίνεται μετά κόπων και βασάνων και μετά από 800.000 νεκρούς Έλληνες της Επανάστασης να δέχονται την Ελληνική ανεξαρτησία (ελέω Ρώσων) αλλά με «καπέλο» Γερμανό βασιλιά; Και αν όντως παραδεχτούμε ότι ίσχυε αυτό που αναφέρουν πολλοί ιστορικοί, ότι δηλαδή «οι Αυλές της Ευρώπης δεν θα δέχονταν ποτέ μια δημοκρατική Ελλάδα», τότε γιατί ο βασιλιάς αυτός να μην ήταν κάποιος Έλληνας, ας πούμε ένας φαναριώτης «ευγενής», ή ένας «ευγενής» Έλληνας τη ομογένειας του εξωτερικού;

Και γιατί Γερμανούς βασιλείς απέκτησαν και οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι, και οι Ιταλοί και τόσοι άλλοι; Για ποιόν λόγο όλοι οι βασιλικοί οίκοι της Ευρώπης «οδηγούν» στη Γερμανία;

Εγώ προσωπικά η μόνη εξήγηση που δίνω είναι το φυλετικό μίσος (συνήθως κρυπτόμενο και σπάνια πιο εμφανές)εναντίον «των άλλων», των «μη ανώτερων», των «μη ευγενών» και η προσπάθεια να μην «αναμιχθούμε με τους κατώτερους»…

Ούτε ένα Οικογενειακό δέντρο δεν υπάρχει στην Ευρώπη που να έλκει καταγωγή άσχετη από Γερμανία.

Δηλαδή πρέπει σώνει και καλά να πιστέψουμε πως ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους και εκατομμύρια οικογένειες από τον 5^ο αιώνα και εντεύθεν, ανάμεσα σε τόσες φυλές, έθνη και κράτη, οι ηγεμόνες και (τουλάχιστον οι υψηλόβαθμοι) οι ευγενείς ΤΥΧΑΙΝΕΙ να κατάγονται από Γερμανούς;

Κάπως έτσι ξεκίνησε και ο Αντισημιτισμός ως ιδεολόγημα (για όλα φταίνε οι Εβραίοι). Μάλλον οι Γερμανοί… βλέπουν τα μούτρα τους παντού…

Αντί να κοιτάξουν να κάνουν την αυτοκριτική τους, κατηγορούν τους άλλους γι αυτά που κάνουν οι ίδιοι.

Κλείνοντας το θέμα να πω πως οι μόνοι μη Γερμανικής καταγωγής βασιλείς των οποίων οι Βασιλικοί Οίκοι επιζούν μέχρι σήμερα είτε βασιλεύουν είτε δεν βασιλεύουν είναι τρεις. Οι Καραγιώργηδες της Σερβίας οι οποίοι ξεπήδησαν μέσα από την Σερβική επανάσταση του 1813 και προέρχονται από οικογένεια χοιροτρόφων, οι τυχοδιώκτες Γκριμάλντι του Μονακό οι οποίοι φέρονται να προέρχονται, από Γενοβέζο προύχοντα αλλά κι εδώ ακόμα έχουμε την «ομιχλώδη» καταγωγή του Otto Grimaldi (του οποίου μάλιστα παραχωρήθηκαν εκτάσεις από τον… Αυτοκράτορα της Γερμανίας μετά τις Σταυροφορίες και… ο Αλβανός Βασιλιάς (μέχρι τουλάχιστον το 1936) Λέκα Ζώγου για τον οποίο δεν σώζεται κανένα αρχείο (η Αλβανική γλώσσα απέκτησε αλφάβητο και γραπτό λόγο μόλις το 1914 και δεν υπάρχουν γραπτά) και λένε ότι συνδέεται με την θυγατέρα του Σκεντέρμπεη…

Για την άποψη που είχαν οι Γερμανοί για παλαιότερους μη Γερμανούς ηγεμόνες αρκεί να αναφερθούμε στον Τρανσυλβανό ηγεμόνα/βασιλιά Βλαντ Τέπες για τον οποίο οι ιστορίες περί του ότι… έπινε αίμα, ήταν βαμπιρ και αιμοσταγής διαδόθηκαν στην Ευρώπη κυρίως από Γερμανούς εμπόρους της εποχής…

18^ος - 19^ος αιώνας Β’ μέρος

Εισαγωγή

Ας επανέλθουμε όμως στην μετά Ναπολεοντείων πολέμων εποχή. Όπως είδαμε σε προηγούμενα κεφάλαια, οι Αψβούργοι είχαν ήδη αναγκάσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αναδίπλωση με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς που υπογράφτηκε στις 26 Ιανουαρίου 1699 μεταξύ Αυστριακών και Οθωμανών μετά από έναν πολύχρονο πόλεμο που ξεκίνησε με την δεύτερη πολιορκία των Οθωμανών στη Βιέννη και τελείωσε το 1697 με την Μάχη της Ζέντα. Και αν δεν υπήρχε η σύμμαχος του Σουλτάνου Γαλλία να απασχολεί τους Αυστριακούς, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα για τους Οθωμανούς…

Την ίδια εποχή (1698)ένας μεταμφιεσμένος φοιτητής από τη Δύση, επιστρέφει στη Ρωσία. Ονομάζεται Πέτρος Αλεξέγεβιτς Ρομανόβ και θα επιφορτιστεί με το έργο να αλλάξει τελείως τη χώρα του φέρνοντας ότι πιο καινοτόμο είχε να επιδείξει μέχρι τότε η Δύση, σε μια χώρα που η ζωή του μέσου πολίτη όπως και ο δημόσιος βίος, δεν απείχε καθόλου από τον Μεσαίωνα…

Όταν λοιπόν γινόταν το Συνέδριο της Βιέννης, η Ρωσία ως μεγάλη δύναμη ίσα που μετρούσε έναν αιώνα ζωής. Ακολούθησε η Σερβική Επανάσταση, η Ελληνική Επανάσταση η οποία ασχέτως του τι λέγεται, δεν διέλυσε την «Ιερά Συμμαχία», αλλά απλά την ανάγκασε να… μεταμορφωθεί και έπειτα πλήθος επαναστάσεων που υποτίθεται ότι «έδωσαν τη χαριστική βολή» στην «Ιερά Συμμαχία».

Το ξύπνημα των «Εθνικών συνειδήσεων»…

Ωστόσο η έλευση του Ναπολέοντα έστω και για σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα 20 ετών, έφερε όπως ανέφερα κοσμογονικές αλλαγές όχι μόνο στο γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης αλλά και στην διακίνηση των ιδεών και απόψεων, στη φιλοσοφία και γενικά σε αυτό το σύνολο που ονομάζουμε συλλήβδην ως πολιτισμό.

Νέες ιδέες ήρθαν να προστεθούν, στις ήδη υπάρχουσες ή δημιουργήθηκαν επί παντός επιστητού τομέα. Από την Οικονομία και την Κοινωνιολογία μέχρι την Γλωσσολογία και την Λαογραφία.

Σε ότι αφορά το προκείμενο του παρόντος πονήματος, η Ναπολεόντειος εποχή «ξύπνησε» «Εθνικές» συνειδήσεις σε λαούς οι οποίοι μέχρι τότε ζούσαν με την ιδιότητα του υπηκόου του εκάστοτε μονάρχη σε αυτοκρατορίες σχεδόν πάντα πολυεθνικές.

Η αναζήτηση από τους Φράγκους Διαφωτιστές της «εθνικής» ρίζας των Φράγκων και η αναγωγή, άλλες φορές ρομαντικά και άλλες αυθαίρετα στους Γαλάτες έφεραν στο προσκήνιο ένα ερώτημα που έπρεπε κάθε πολίτης να απαντήσει από μόνος του. Ποια η Εθνική μας καταγωγή;

Έθνη-Κράτη, Πολυεθνικές αυτοκρατορίες και φυλετισμός

Το ερώτημα όμως, αν και φαινομενικά «εύκολο», μόνο εύκολο δεν ήταν και ούτε είναι. Γιατί όμως;

Για αιώνες, οι λαοί δημιουργούσαν ιστορία βασισμένοι πάνω στο πρότυπο του ελέω θεού μονάρχη. Ένα πρότυπο φερμένο από… τα δάση της Γερμανίας, όπου οι έτσι κι αλλιώς πολεμοχαρείς φυλές, όταν βρίσκονταν σε πόλεμο αναγόρευαν «αρχηγούς» πίσω από τους οποίους στοιχίζονταν όλοι επί ποινή θανάτου (πρότυπο το οποίο ποτέ δεν αποχωρίστηκαν οι Γερμανοί, τουλάχιστον επίσημα μέχρι και τον 20 αιώνα…).

Οι «αρχηγοί» αυτοί ή «πολέμαρχοι» ή «βασιλείς» (βλέπε καταλήξεις ονομάτων όπως πχ Αλάριχος - Ala-ric ή Ul-rich, Θεϋδέριχος - Teode-ric όπου “ric”= βασιλιάς, αρχηγός) εισβάλοντας και κατακτώντας την Ευρώπη πήραν και επίσημα το «αυτοκρατορικό» χρίσμα από τους… εναπομείναντες υποτελείς τους Ρωμαίους, στους οποίους ήρθε επίσης από τα Ελληνιστικά βασίλεια της Ανατολής και πιο πριν από την Ανατολική Δεσποτεία.

Οι μονάρχες αυτοί, ακολουθώντας άλλωστε τα δεδομένα της εποχής, δεν γνώριζαν από φυλές έθνη κλπ παρά μόνο το εξής απλό δεδομένο το οποίο ήταν και η μόνη πραγματικότητα, ότι δηλαδή φυλή τους είναι αυτή μέσα στην οποία γεννήθηκαν και έχουν από πρόγονο σε πρόγονο παραδεδομένα τα ίδια ήθη και έθιμα. Αυτό άλλωστε σημαίνει και «παράδοση». Δηλαδή τα παραδεδομένα από τους προγόνους μας ήθη και έθιμα.

Ωστόσο με την έλευση του χριστιανισμού (όπως και του μωαμεθανισμού, αλλά εδώ ασχολούμαστε κατά κύριο λόγο με την Ευρώπη και άρα το χριστιανισμό) έρχεται ένα νεοεισελθέν «δεδομένο». Ότι οικογένεια δεν είναι όσοι μέχρι τότε είχαν κοινή γλώσσα, κοινά ήθη και έθιμα και παραδόσεις και πολύ περισσότερο δεν είναι όσοι είναι συμπολίτες μας ακόμα και αν κατοικούν από πάππο προς πάππο στην ίδια πόλη αλλά οι… «εν χριστώ αδελφοί» που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει όσοι «αδελφώνονται» πιστεύοντας στον χριστό…

Έτσι, όμως ο χριστιανισμός θέτει την σύνδεση του ατόμου με το κοινωνικό σύνολο όχι πάνω στις παραδόσεις ή την γλώσσα αλλά πάνω σε ένα θολό και ακαθόριστο θρησκευτικό υπόβαθρο. Εξ’ αυτού και μόνο θα μπορούσε να οριστεί ως οικουμενιστική θρησκεία κάτι που αποδέχονται και οι ίδιοι οι εκπρόσωποί της όχι μόνο με βάση τα ιερά τους κείμενα και τη διδασκαλία του Ιησού και ως θρησκευτική πολιτική από αυτούς (οικουμενικές οι Σύνοδοι, προσηλυτισμός λαών και αναγόρευσή τους ως «αδελφός λαός») ενώ και οι ίδιοι δηλώνουν πως όλοι είναι «εν χριστώ αδελφοί»…

Ωστόσο η δια της βίας επιβληθείσα αυτή «καινοτομία» και η παράλληλη κατάργηση ή ισοπέδωση/εξομοίωση ή έστω αλλοίωση όλων των άλλων πολιτισμικών στοιχείων που για αιώνες αποτελούσαν όχι απλά συνεκτικό δεσμό για τους λαούς αλλά και τους χαρακτήριζαν εξ’ ορισμού ως φυλή-παράδοση-τρόπος ζωής, δημιούργησε ένα αμάλγαμα ευρωπαϊκών φυλών τα οποία ως μόνο συνεκτικό κρίκο τους είχαν τον εκάστοτε μονάρχη, ο οποίος όπως προαναφέραμε ήταν κατά κανόνα… Γερμανικών καταβολών.

Ανέφερα προηγουμένως «ξύπνησαν οι εθνικές συνειδήσεις». Στην πραγματικότητα δεν «ξύπνησαν», γιατί αυτό είναι ένα επιχείρημα που ακούω από τους διάφορους «οικουμενιστές»-«διεθνιστές», αυτούς δηλαδή που για τον ένα ή τον άλλο πολιτικό-θρησκευτικό ή άλλο λόγο δεν αποδέχονται την ύπαρξη εθνών παρά ως αποτέλεσμα μιας ιστορικής «παρεξήγησης» που ανάγεται στην Γαλλική Επανάσταση.

Φυλετισμός-Εθνικισμός

Επίσης λάθος θεωρώ και τον αντίποδα αυτής που είναι ο Εθνικισμός και τα διάφορα ιστορικά του παράγωγα αυτής της ιδεολογίας, Εθνικοσοσιαλισμός, Φασισμός κλπ

Ο φυλετικός διαχωρισμός με βάση την καταγωγή, πολύ πριν την έλευση του χριστιανισμού, όχι απλά δεν υφίστατο αλλά και εθεωρείτο βάρβαρος. Αρκεί να αναφέρω την περίπτωση του βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη ο οποίος ενώ αρχικά έτυχε της ενθουσιώδους αποδοχής από τις Ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, κατόπιν ήρθε η αποστροφή τους προς τις βάρβαρες μεθόδους του να εξοντώνει τους Ρωμαίους αποίκους των πόλεων της Μικράς Ασίας ασκώντας στην ουσία μια αν και αδόκιμος ο όρος για την εποχή «γενοκτονία» με βάση την καταγωγή. Αποτέλεσμα ήταν οι πόλεις να ζητήσουν την προστασία του Ιουλίου Καίσαρος.

Όσο για τα κατά καιρούς αποσπασματικά δοθέντα ως «πειστήρια» για την ύπαρξη… πρώιμων «φυλετικών νόμων» (ζέχνει Χίτλερ η έκφραση και μόνο) με βάση είτε αποσπασματικούς νόμους «εξ αμφοίν γονέειν αστοίν» (ο… περιώνυμος Αθηναϊκός νόμος για απόδοση πολιτικών προνομίων στην κλασσική Αθήνα) ή ρήσεις όπως «Πας μη Έλλην βάρβαρος» κλπ κλπ υπενθυμίζω το γελοίον του πράγματος, δηλαδή του ότι, ακόμα και να υπήρχε κάποιος… «φυλετιστής» στην αρχαιότητα (τον οποίο θα θεωρούσαν αυτομάτως βάρβαρο) θα ήταν αδύνατο να κάνει… ανάλυση DNA για να βρει καταγωγές και «όμαιμους».

Το κατά Ηρόδοτον λοιπόν «όμαιμον» οριζόταν αυτομάτως από την γέννηση κάποιου σε μια πόλη ή έστω σε μια πατρίδα (πχ Μακεδονία) μέσα σε έναν κοινωνικό περίγυρο με συγκεκριμένα ήθη έθιμα και παραδόσεις και γι αυτό άλλωστε εκτός από το όμαιμον υπάρχει και το «ομότροπον» και το ομόγλωσσον». Όπως επίσης και ευθέως ανάλογα αναφέρεται σε αυτό ΚΑΙ ο Ισοκράτης όταν μιλάει ότι και μόνο από την παιδεία να χαρακτηρίζεται κάποιος ως συμπολίτης μας.

Για το λόγο αυτό άλλωστε και οι Σπαρτιάτες επέλεγαν να μην ανακατεύονται με ξένους (περιλαμβάνοντας ΚΑΙ τους Έλληνες) αλλά όχι πάνω σε κάποια… φυλετική βάση αλλά ως παράδοση και ως τρόπο αποφυγής αλλοίωσης του τρόπου ζωής τους (θυμηθείτε για παράδειγμα την απάντηση στον Φίλιππο Ε).

Ο ίδιος ο Αλέξανδρος νύμφευσε χιλιάδες αξιωματικούς του με κόρες επιφανών Περσών πράγμα που έκαναν και οι στρατιώτες του στις πόλεις που εγκαθιστώντο. Το ίδιο συνέβαινε και με τους Ρωμαίους στρατιώτες (στους οποίους βέβαια συμπεριλαμβάνονται και Έλληνες)οι οποίοι μάλιστα Ρωμαίοι, στα στρατόπεδα που υπήρχαν ανά την Ρωμαϊκή επικράτεια δημιούργησαν ολόκληρες πόλεις οι οποίες υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας (Arles, Vindobonna, Argetoratum, Colonia Agripinna, Colonia Treverorum, Aquincum, Sirmium κλπ). Από που λοιπόν προκύπτει ότι οι αρχαίοι ήταν φυλετιστές και έκαναν φυλετικούς διαχωρισμούς; Ουδέποτε έγινε κάποια γενική εκκαθάριση πληθυσμών με βάση τη φυλετική καταγωγή και κυρίως, ουδέποτε κάποια φυλή, ακόμα και η πιο πολεμοχαρής ή βάρβαρη αναφέρεται ποτέ να διέπραξε βιαιοπραγίες με βάση τη φυλετική καταγωγή του αντιπάλου. Αυτό δεν αναφέρεται ούτε καν στις βαρβαρότητες του Αττίλα, του Τζέγκις Χαν, του Ταμερλάνου ή των Οθωμανών. Ακόμα  και αυτοί που δημιουργούσαν… πυραμίδες από ανθρώπινα κρανία στις πόλεις που τους αντιστέκονταν, όταν αυτές παρεδίδοντο, τους εφέροντο με σχετική επιείκεια, όπως τουλάχιστον την εννοούσε ο κάθε κατακτητής («ουαί τοις ηττημένοις»…)

Συνεπώς λοιπόν, ιστορικά όχι μόνο δεν προκύπτει ότι ο αρχαίος κόσμος είχε… φυλετικούς διαχωρισμούς, αλλά το αντίθετο. Μόνο στον εγκέφαλο των φυλετιστών υπάρχει η εμμονή ότι «όλα μιλάνε για φυλή», πράγμα πολύ φυσικό αφού η πίστη αυτή είναι αποτέλεσμα καλλιεργημένου φανατισμού δύο αιώνων και όχι ιστορικό δεδομένο. Παρακάτω θα αναφερθούμε επακριβώς απο που μας προέκυψε αυτό το ιδεολόγημα.

Διεθνισμός-Κομμουνισμός

Επίσης νοητική ακροβασία είναι και ο ισχυρισμός της μη ύπαρξης φυλών κλπ. Κατά πρώτον και βασικότερο, αφού Διεθνισμός και Εθνικισμός θέλουν να μας τραβήξουν σε… «φυλετικά νερά» θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το ανθρώπινο DNA δεν αλλοιώνεται μονομιάς ώστε να χαθούν κάποια γενετήσια φυσικά ή ψυχικά χαρακτηριστικά κάποιας φυλετικής ομάδας απότομα. Αν θέλαμε να περιγράψουμε το πώς «λειτουργεί» το DNA θα το παρομοιάζαμε με ένα ποτήρι γεμάτο με νερό, το οποίο το γέρνουμε ελαφρά ώστε να τρέχει σε ένα άλλο ποτήρι γεμάτο με νερό, το οποίο επίσης γέρνουμε ελαφρά ώστε να τρέχει σε ένα τρίτο ποτήρι γεμάτο με νερό και ούτω καθεξής. Αυτό σημαίνει ότι αν ρίξουμε ένα ξένο υγρό στοιχείο μέσα (πχ μελάνι ή ξύδι κλπ) μπορεί στο αμέσως επόμενο ποτήρι να υπάρχει ακόμα στοιχείο από αυτό, όπως και στο τρίτο και μπορεί και στο τέταρτο ή και το πέμπτο. Όμως πχ στο 10^ο, 15^ο θα είναι από ελάχιστο έως αμελητέα μετρήσιμο ως ίχνος. Κάπως έτσι λειτουργεί το DNA και απλά το αναφέρω ως απάντηση στους πάσης φύσεως εμμονικούς Εθνικιστές και Διεθνιστές που είτε διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους ή απλά δεν αποδέχονται την ύπαρξη φυλών. Και οι μεν και οι δε είναι εκτός πραγματικότητας γιατί είναι δογματικοί.

Όπως προανέφερα για αιώνες μέχρι την έλευση του χριστιανισμού, πολιτισμικό υπόβαθρο αποτελούσε ο πολιτισμός (συγκεκριμένα η Παιδεία και η διαπαιδαγώγηση)που φέρει ο καθένας, ο οποίος βέβαια συνδέεται ΚΑΙ με τον κοινωνικό περίγυρο του τόπου καταγωγής του βέβαια (γι αυτό και οι αρχαίοι έδιναν τόσο πολύ βάση στην έννοια του πολίτη). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τιμούσαν την «φράτρα». Τη φατρία, τη γενιά δηλαδή την οποία τιμούσαν τόσο, ώστε εκλεκτά μέλη μιας κοινωνίας να ανάγουν ή και όντως να αποτελούν απογόνους κάποιου ημίθεου, κάποιου μυθολογικού ήρωα ή έστω κάποιου ιδρυτή της πόλης.

Αυτό το πολιτισμικό υπόβαθρο δεν εξέλιπε τον Μεσαίωνα και αυτό γιατί τα υπάρχοντα έθνη στην αυτοκρατορία, παρά τον απηνή θρησκευτικό διωγμό τους αλλά και τις ολοσχερείς καταστροφές πόλεων και χωριών, επέζησαν και συνέχισαν τον βίο τους βέβαια αφού… προσκύνησαν τον σταυρό…

Οι «σκλάβοι» αυτοί, εκατομμύρια όντες, μπορεί να αναγκάστηκαν να αναγκάστηκαν σε θρησκευτική υποταγή στους χριστιανούς, μπορεί να αναγκάστηκαν σε πολιτική υποταγή σε χριστιανορωμαίους και βάρβαρους εξουσιαστές αλλά η εγκατάλειψη των πολιτισμικών τους παραδόσεων δεν σημαίνει αυτόματα και την εξαφάνισή τους από την ιστορία. Δεν είναι περίεργο που τέτοιες αυθαίρετες (και… βολικές) απόψεις χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται τόσο από τους πάσης φύσεως Μαρξιστές, όσο και από τους πάσης φύσεως Χιτλερικούς για την υποστήριξη των θεωριών τους οι οποίοι «όλως τυχαίως» δεν αρέσκονται στην ύπαρξη φυλών αλλά στην ύπαρξη «άλλων», δικής τους εμπνεύσεως… «φυλών» (λευκοί, προλετάριοι, κατώτεροι, αστοί κλπ) και οι οποίες εκτός του ότι δεν υπάρχουν παρά μόνο στο  μυαλό τους, αν τις αποδεχθούμε είναι τόσο γενικές, αόριστες και άτοπες ως προς τον προσδιορισμό τους που είναι σαν να ξεχωρίζουμε τα ζώα σε… ασπρόδερμα και μαυρόδερμα ή τα φυτά ανάλογα με… το ύψος τους!

Η μη εξαφάνισή τους βέβαια δεν οφείλεται στην… καλή καρδιά των κατακτητών αλλά στις ιδιάζουσες συνθήκες της επέλασης των νέων κατακτητών. Κατ αρχάς η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν παρήκμασε αλλά έπεσε εκ των έσω και γι αυτό το λόγο δεν κατέρρευσε μονομιάς αλλά σε ένα πέρασμα 2 ολόκληρων αιώνων αν λάβουμε υπόψη τις βαρβαρικές επιδρομές από τα μέσα του 3^ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 5^ου αιώνα.

Αυτό οφείλεται κατά βάση σε δύο λόγους.

1.Γιατί ο χριστιανισμός για να επιβληθεί αναγκάστηκε να αφομοιωθεί με τους «Εθνικούς» σαν «ξενιστής» προκειμένου να επιβιώσει και

2.Γιατί οι βάρβαροι κατακτητές, με βοήθεια από τους χριστιανούς που λειτουργούσαν ως «Πέμπτη Φάλαγγα» για το Ρωμαϊκό κράτος αλλά ακόμα και από πράξεις και παραλείψεις μη χριστιανών Ρωμαίων, μπορεί να έγιναν οι κυρίαρχοι της Δύσης, μπορεί να επέβαλαν τον τρόπο ζωής τους εκβαρβαρώνοντας μια ολόκληρη ήπειρο, αλλά ως κατσαπλιάδες που δεν δούλεψαν ποτέ τους για να φτιάξουν κάτι παρά μόνο ζούσαν ληστεύοντας και πολεμούσαν ο ένας τον άλλον και όλοι εναντίον της Ρώμης, χρησιμοποίησαν τους νέους δούλους για να τους τρέφουν και να τους συντηρούν…

Η αναφορά στις φυλές και τις καταγωγές δεν γίνεται για να επισημανθεί κάτι σκόπιμα αλλά ως συνέπεια της μετέπειτα πορείας της Ευρωπαϊκής αλλά και παγκόσμιας ιστορίας και ιδίως μετά τον 20^ο αιώνα, διότι από αυτή την εποχή αυτή και μετά, ξεκινά μια έξαρση αισθημάτων με βάση τον διαχωρισμό των ανθρώπων σε λευκούς, μαύρους, κίτρινους, σε Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, Σλάβους, σε «ανώτερους» και «κατώτερους», σε «υπερασπιστές της Δύσης» και σε εκπροσώπους της βάρβαρης Ανατολής και άλλα τέτοια τα οποία μάλιστα περιενεδύθησαν τον μανδύα της ψευδοεπιστημοσύνης με «κατατομές κρανίων», με «συγκριτικές έρευνες» επί οστών, ματιών, προσώπων, αυτιών, ρινών, στομάτων, δακτύλων και κάθε μέλος του ανθρωπίνου σώματος που θα μπορούσε να συγκριθεί με κάποιο άλλο και να βρει «υπάρχουσες διαφορές»…

Η «ειρηνική» εκατονταετία 1815-1914 που… υπέθαλψε το τέρας του 20^ου αιώνα…

Εισαγωγή

Είδαμε ότι το 1815 αποκαθίσταται η Γερμανική βασιλική τάξη της Ευρώπης. Παράλληλα οι Ευρωπαίοι κολλάνε το μικρόβιο του Εθνικισμού και ξεκινάει μια πολιτική χειραγώγηση των υπηκόων με βάση τον φυλετικό διαχωρισμό τους από τα «άλλα έθνη»…

Έτσι, βλέπουμε να παρατηρείται μια βαθμιαία μεταστροφή των ευρωπαϊκών μοναρχιών προς μια πιο «λαοκεντρική» πολιτική. Δηλαδή ενώ μέχρι τότε, το κέντρο βάρους όλου του κράτους είναι ο αυτοκράτορας/βασιλιάς, σταδιακά και λόγω του νέου πολιτικού ρεύματος που ζητά περισσότερα δικαιώματα για τη «μεσαία τάξη», δηλαδή αυτούς που δεν είχαν τίτλους ευγενείας και προνόμια μέχρι τότε, οι απόλυτες και ελέω θεού μοναρχίες εξελίσσονται.  Η εξέλιξή των μοναρχιών παρατηρούμε ότι έχει τα εξής στάδια: 1.Κυρίαρχοι ενός λαού (απόλυτες μοναρχίες) 2.Διαχειριστές της εξουσίας υπέρ ενός λαού (Συνταγματικές μοναρχίες) 3.Σύμβολα πολιτικής εκπροσώπησης ενός λαού («βασιλικές δημοκρατίες»)4.Μη πολιτικά θεσμικά «Σύμβολα» εκπροσώπησης ενός λαού (πάσης φύσεως «βασιλευόμενες δημοκρατίες» έως και εκπώληση βασιλικού φολκλόρ).

Το οξύμωρο βέβαια είναι ότι αυτή η εθνικιστική χειραγώγηση, ξεκινά στην μεταναπολεόντειο εποχή από Γερμανικές ή Γερμανόθεν μοναρχίες οι οποίες για αιώνες εκχριστιάνιζαν και υπέτασσαν φυλές του κόσμου δια πυρός και σιδήρου έχοντας πλέον κάτω από το ζυγό τους πλήθος εθνών υπό κατοχή…

Όταν μετά από δεκαετίες η χειραγώγηση αυτή θα γυρίσει «μπούμερανγκ», θα προσπαθούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα στους… «χαζούς ιθαγενείς» όταν αυτοί θα θελήσουν με τη σειρά τους εθνική αποκατάσταση… Θα τους καταστείλουν, θα τους διαβάλουν, θα τους υποσχεθούν και μετά θα αθετήσουν τις υποσχέσεις τους, θα προβούν σε μέτρα γελοία και φυσικά ανούσια προκειμένου να τους εξαπατήσουν όπως το… πρωτότυπο ιστορικά παράδειγμα της… εθελοντικής μετονομασίας της Αυστρίας σε Αυστροουγγαρία και της αλλαγής του τίτλου του αυτοκράτορα ΚΑΙ σε βασιλιά της Ουγγαρίας με παράλληλες παραχωρήσεις περιορισμένων και ανούσιων πολιτικών προνομίων στους Ούγγρους οι οποίοι παρέμεναν έτσι δεμένοι στο Αυστριακό άρμα που απλά τώρα θα λεγόταν Αυστροουγγρικό (έτσι κι αλλιώς και ανεξαρτησία να τους παραχωρούσαν πάλι Γερμανό ηγεμόνα θα τους τοποθετούσαν οπότε από μια κυνική άποψη… «λογική» η στάση των Αυστριακών)…

Παράλληλα παρατηρείται μια γενικότερη τάση για… «αυτοθέωση» των λαών, άλλες φορές αυτοτροφοδοτούμενη και άλλες υποκινούμενη, που οδηγεί σε μια παγκόσμια γενική πολιτική αστάθεια.

Παλιές αυτοκρατορίες χάνονται ή καταρρέουν ενώ νέες δυνάμεις αναφαίνονται στο προσκήνιο της ιστορίας. Μικροί λαοί που για αιώνες βρίσκονται κάτω από το ζυγό ξένων, πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης των μεγάλων δυνάμεων οι οποίες όταν δεν είναι Γερμανοί (Γερμανοί, Αυστριακοί, Άγγλοι), είναι υπό Γερμανική ηγεμονία/βασιλεία (Ισπανία, Ρωσία, Ιταλία, Βέλγιο, Ελλάδα, Βουλγαρία κλπ) και όταν δεν είναι υπό γερμανική βασιλεία είναι Γερμανικού (και φυσικά πάντα ΚΑΙ χριστιανικού) πολιτισμικού υπόβαθρου (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία κλπ).

Γενικά θα λέγαμε ότι βλακωδώς θεωρούμε ότι ο Μεσαίωνας τελείωσε με τη βιομηχανική επανάσταση όταν για παράδειγμα τον 19^ο αιώνα οι άνθρωποι εμπνέονταν ακόμα με τις Σταυροφορίες, με τους Τεύτονες Ιππότες, έβλεπαν το κράτος τους ως συμμέτοχο σε έναν παγκόσμιο αγώνα της «χριστιανικής Δύσης εναντίον της βάρβαρης Ανατολής», ζώντας στην ουσία σε ένα εξωραϊσμένο παραμύθι περί καλοκάγαθων ιπποτών που κάποτε διέδωσαν τη «μια και αληθινή πίστη» και που τώρα (αλίμονο μας) αυτοί ως συνεχιστές τους πρέπει να ολοκληρώσουν…

Οι ιδεολογικές ζυμώσεις και ο Μαρξισμός

«Διορθωτιστικές» θεωρίες, δηλαδή, θεωρίες που έχουν ως στόχο να «διορθώσουν» τον κόσμο, δεν δημιουργήθηκαν μόνο με υπόβαθρο την καταγωγή, αλλά με πλήθος άλλων φιλοσοφικών ή αμπελοφιλοσοφικών θεωριών.

Για την ακρίβεια, ότι ξεκίνησε τον ύστερο Μεσαίωνα ή αλλιώς με την «Αναγέννηση» συνεχίστηκε στο πολλαπλάσιο τόσο τον 18^ο, όσο και τον 19^ο αιώνα.

Μια εξ αυτών είναι και ο Μαρξισμός, ο οποίος δεν θα αποτελούσε μια υποσημείωση της ιστορίας αν δεν γινόταν αντικείμενο περαιτέρω ανάλυσης-ανάπτυξης από τον Λένιν και κυρίως αν δεν γινόταν αργότερα πολεμικό όργανο των Γερμανών για την επιδίωξη του ποθητού πολεμικού αποτελέσματος.

Επειδή δεν έχω πρόθεση στο παρόν άρθρο να αναλύσω εις βάθος τον Μαρξισμό, όχι μόνο γιατί δεν θεωρώ ότι δεν είναι επί του παρόντος, αλλά και επειδή θεωρώ ανούσιο να αναλύσω ένα δόγμα που βασίζεται πάνω σε αυθαίρετους αφορισμούς επί μιας οικονομικοκοινωνικής θεωρίας, αφορισμοί που άλλοτε είναι γενικά παραδεκτοί και ουδέν καινόν παραθέτουν και άλλες φορές παραθέτει, μη ολόπλευρα εξεταζόμενα, φαινόμενα ως αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων οι οποίοι όμως πάντοτε «πρέπει να επιβεβαιώνουν» τη θεωρία, ασχέτως αν πολλές φορές δεν στηρίζονται από τα γεγονότα, με συνέπεια το όλο ιδεολογικό οικοδόμημα να είναι ετοιμόρροπο…

Ο Μαρξισμός σαν θεωρία, είναι αδιάφορος. Αποτελεί άλλη μια οικονομική θεωρία, η οποία δημιουργήθηκε στη Γερμανία την εποχή του ξεσπάσματος μιας σειράς επαναστάσεων στην Ευρώπη (δεκαετία του 1840), επαναστάσεων είτε μεγάλων (πληθυσμιακά πάντα)εθνών όπως των Γερμανών, είτε μικρών εθνών που ζητούσαν την ελευθερία τους από ξένους τυράννους, είτε από κοινωνίες που αν δεν γύρευαν να ξεφύγουν από το μεσαιωνικό τρόπο ζωής που τους είχαν καταδικάσει οι πάσης φύσεως χριστιανοί θεοκράτες και οι Γερμανοί φεουδάρχες από τα καστρομονάστηρά τους, τουλάχιστον γύρευαν καλύτερες συνθήκες ζωής, όσο αυτό ήταν εφικτό μέσα στους λασπωμένους δρόμους, τις αρρώστιες και τη μιζέρια όπου τους επέβαλαν να ζουν οι δήθεν «συνεχιστές του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού» για 1500 χρόνια… Αν μας ενδιαφέρει είναι μόνο και μόνο επειδή κάποιοι θέλησαν τον20 αιώνα να παίξει κάποιο ρόλο σε μια πολεμική σύρραξη και από κει και πέρα πήρε το… μοναχικό του δρόμο…

Αυτό που χρειάζεται να συγκρατήσουμε για τον Μαρξ είναι ότι γεννήθηκε και έζησε στη Γερμανία, διαμόρφωσε μαζί με άλλους (άλλη) μια οικονομικοκοινωνική θεωρία με την οποία ξεχωρίζει τους ανθρώπους με βάση την οικονομική τους επιφάνεια και όπου στο παραμύθι του το ρόλο του καλού έχει ο φτωχός εργάτης (αργότερα λόγω μη απήχησης στις εργατικές τάξεις θα προσθέσουν ΚΑΙ τους φτωχούς αγρότες) οι οποίοι υποτίθεται ότι θα λυτρωθούν όταν καταλάβουν αιματηρά την εξουσία με επανάσταση…

Την αγυρτεία (διότι περί αγυρτείας πρόκειται) θα συμπληρώσει αργότερα ο Λένιν, τόσο όσο θα χρειαστεί για να παρουσιάσει στα υποψήφια πρόβατα μια «ολοκληρωμένη» θεωρία πάνω σε μια ήδη υπάρχουσα. Το πως θα το αναφέρω στη συνέχεια.

Ο Γεωπολιτικός χάρτης του 19^ου αιώνα…

Προχωρώντας προς τον 20^ο αιώνα οι ανταγωνισμοί των μετά Ναπολεόντειου εποχής διαμορφωμένων ευρωπαϊκών κρατών εντείνονται. Συμμαχίες συμπηγνύονται και διαλύονται καθώς η πολιτικοστρατιωτική και οικονομική ισχύς των κρατών μεταβάλλεται από τη μια στην άλλη.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο η Ρωσία, ενώ μετά το συνέδριο του 1815 φαίνεται να αποκτά χαρακτηριστικά υπερδύναμης θα ταπεινωθεί το 1853-1856 στον Κριμαϊκό πόλεμο αλλά στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877 θα επανακάμψει και μόνο με την άμεση παρέμβαση όλων των άλλων δυνάμεων θα ακυρωθεί η Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου μεταξύ Ρωσίας Τουρκίας που δημιουργούσε μια υπερεκτεταμένη Βουλγαρία από τη Δοβρουτσά μέχρι τον Όλυμπο και από τις Πρέσπες μέχρι… τα προάστια της Κωνσταντινούπολης.

Αναφέρομαι στη Ρωσία για τον εξής απλούστατο λόγο. Συνοψίζοντας όσα έγραψα σε προηγούμενα κεφάλαια η Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετά την ήττα της στην (ουσιαστικά… «ασόβαρη») δεύτερη προσπάθειά της να καταλάβει, ή καλύτερα να απειλήσει τη Βιέννη, οδηγήθηκε στην ευνοϊκή για την νικήτρια Αυστρία υπογραφή της Συνθήκης του Καρλοβιτς (1699) και σε Γεωπολιτική αναδίπλωση, υπό την έννοια ότι από δω και πέρα παύει η επέκταση των Οθωμανών και αρχίζει η απώλεια εδαφών που θα τελειώσει με την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918 και την συνέχισή της στα εναπομείναντα εδάφη του ανακηρυγμένου κράτους της Τουρκίας (1923). Με άλλα λόγια δηλαδή, ήδη αρκετά πριν δημιουργηθεί η Ρωσία του Μεγάλου Πέτρου, της Μεγάλης Αικατερίνης και της υπόλοιπης επίσης την Γερμανικής καταγωγής δυναστείας των Ρομανώφ, οι Αυστρογερμανοί είχαν ήδη καταφέρει να κατισχύσουν την τουρκική δύναμη και να εκκινήσουν την διαδικασία αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τουλάχιστον από την Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ωστόσο… σιγά - σιγά οι Γερμανοί συνειδητοποιούν ότι από την Ανατολή ξεπροβάλει ένας νέος και μάλιστα… γιγάντιος ανταγωνιστής, τον οποίο θεωρούν μη ομόφυλο, αλλά ούτε και ομόθρησκο (καθολικός) με αυτούς και αυτή ήταν η Ρωσία.

Χάρτης της Ευρώπης του 1848 μκχ όπου σημειώνονται με κόκκινο οι μεγάλες επαναστάσεις στην Ευρώπη με  κύριο αίτημα την απαλλαγή ή έστω την απόδοση περισσότερων ελευθεριών στους ποίτες απο τις ελέω θεού Γερμανικές απολυταρχίες της Ευρώπης και του κόσμου... Οι δε σημερινοί συνωμοσιολόγοι που ανάγουν τις επαναστάσεις σε διάφορους παράγοντες προφανώς και δεν έχουν ανοίξει καν βιβλίο για να διαβάσουν πως ήταν να ζεις σε μια καθημερινότητα όπου μια κακόβουλη μαρτυρία και μόνο μπορούσε να σε στείλει όχι μόνο σε δικαστικές περιπέτειες ή σε ισόβια (πραγματικά ισόβια και όχι όπως σήμερα με αναστολές και ελαφρυντικά) σε σκοτεινά και υγρά κελιά, αλλά ακόμα και στην αγχόνη. Στην ουσία αν είχαμε μια μηχανή του χρόνου να ζήσουμε λίγο εκείνη την εποχή, θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε οτι επρόκειτο για βασιλεύοντες δικτάτορες όπου οι λίγοι αυλικοί ή αυλοκόλακες πλούσιοι και αριστοκράτες καλοπερνούσαν και οι πολλοί δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί. Ούτε κράτος πρόνοιας, ούτε κοινωνικές δομές, ούτε κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα. Και το κυριώτερο... Κανένας Γερμανός και χριστιανός ηγεμόνας δεν δίνει δεκάρα... Μόνο απο τον 19ο αιώνα ξεκινούν σοβαρες προσπάθειες αλλά και πάλι όχι χωρίς διακρίσεις. Απλά τη θέση του ελιτισμού (προτεραιότητα στους άρχοντες) παίρνει ο φυλετισμός (προτεραιότητα στον... "Άριο"). Τα αποτελέσματα γνωστά... Α' και Β' Παγκόσμιοι Πόλεμοι

Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι η Ρωσία θεωρήθηκε από τότε εχθρός γιατί εκτός του ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν αιώνιοι εχθροί και αιώνιοι φίλοι, πολλές ήταν οι φορές που συμμάχησαν ή και έσωσαν ο ένας τον άλλον από σοβαρές καταστάσεις (πχ Ναπολεόντειοι Πόλεμοι, επανάσταση Ουγγαρίας 1848 κλπ), όπως άλλωστε λίγο ή πολύ γίνονται και με όλα τα κράτη της γης και κυρίως  με τις μεγάλες δυνάμεις της κάθε εποχής.

Αυτό που έχει σημασία και εξηγεί εν πολλοίς γεγονότα και καταστάσεις του 20^ου ή και του τωρινού αιώνα είναι το πως ξεκίνησε η διαμόρφωσή τους, κάτω από ποιες περιστάσεις και το κυριότερο πως διαμορφώνεται η ψυχοσύνθεση ενός λαού στο διάβα του χρόνου.

Παράλληλα, ο ερχομός της Γαλλικής Επανάστασης και ο συνασπισμός των Γάλλων κάτω από μια σημαία «για τη δόξα» των Γάλλων και της Γαλλίας οπότε και ξεκίνησε η «ρομαντική» αρχικά θεοποίηση του έθνους (όπως το εννοούσαν οι ίδιοι φυσικά) και το ξύπνημα των Εθνικών συνειδήσεων στην Ευρώπη, δημιούργησε μεταξύ άλλων και νέους πολιτικούς προσανατολισμούς.

Τον 19^ο αιώνα όμως η διαμορφωθείσα κατάσταση δεν ικανοποιεί καθόλου τους Γερμανούς. Βλέπουν το τότε χιλιόχρονο «πρώτο ράϊχ» τους (Η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους») να έχει διαλυθεί, η Αυστρία να διατηρεί μεν τα εδάφη της αλλά με μια περιορισμένη στα Ανατολικά Πρωσσία και με αναρίθμητα Γερμανικά κρατίδια να δημιουργούνται στα εδάφη της Κεντρικής και Δυτικής (σημερινής) Γερμανίας, αφού οι σύμμαχοι του αντιναπολεόντειου συνασπισμού δεν θέλουν ένα εκτεταμένο και πολιτικά ισχυρό Γερμανικό κράτος.

Από την άλλη, βλέπουν ότι η γεωπολιτική τους θέση στην Ευρώπη τους στέρησε τη δυνατότητα απόκτησης υπερπόντιων αποικιών (στην ουσία εποικισμών και όχι αποικισμών), όπως η Ισπανία (άλλοτε μεγάλη δύναμη, τον 19^ο αιώνα σε παρακμή) και κυρίως της μεγάλης δύναμης της εποχής, της «όμαιμης» με τους Γερμανούς αλλά πολιτικά ανταγωνίστριας Αγγλίας.

Τέλος δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τον σημαντικότερο παράγοντα. Τη Βιομηχανική Επανάσταση που ξεκίνησε δειλά - δειλά το 1760 στην Βρετανία. Η ανάγκη για εξυπηρέτηση πληθυσμών (Μητρόπολη + αποικίες) δυσανάλογων με την μέχρι τότε διάθεση προϊόντων της υπάρχουσας παραγωγής, δημιούργησε και την ανάγκη για μαζική παραγωγή προϊόντων, που θα αποσκοπούσαν στην εξυπηρέτηση εκατομμυρίων ανθρώπων της αυτοκρατορίας αλλά και άλλων χωρών με τις οποίες υπήρχαν διακρατικές εμπορικές σχέσεις. Η συσσώρευση όμως τεράστιου πλούτου από ιδιώτες, όπως και το κέρδος που είχε το κάθε κράτος από τα φορολογούμενα κέρδη, δημιούργησε και μια άλλη «ανάγκη» για επέκταση των αγορών είτε μέσω ενός κυνηγητού εμπορικών συμφωνιών ακόμα και με χώρες που μέχρι τότε δεν είχαν εμπορικές συμφωνίες ή και με κλειστά σύνορα και εάν αυτό δεν ήταν εφικτό, τότε με την απειλή ή/και τη χρήση ένοπλης βίας (βλέπε Κίνα, Ιαπωνία).

Αυτό ήταν κάτι που το εφήρμοσαν ήδη οι πρώτες μεγάλες αποικιακές δυνάμεις της «Εποχής των Μεγάλων Ανακαλύψεων»(Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία κλπ) και από κει και πέρα όλες οι υπόλοιπες μέχρι και μικρότερες αποικιακές χώρες.

Έτσι λοιπόν, ο αγώνας απόκτησης ισχύος για την άσκηση όσο δυνατόν μεγαλύτερης γεωπολιτικής επιρροής σε έναν, πλέον διευρυμένο από το 1492 και μετά, κόσμο, μετατοπίζεται από το αυστηρά στρατιωτικό πεδίο και την απόκτηση περισσότερων εδαφών, στην απόκτηση ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ εδαφών που θα δημιουργήσουν αν όχι ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ, τουλάχιστον (και πάντα προσωρινά) ΕΠΑΡΚΕΙΑ στην τροφοδότηση της ολοένα αναπτυσσόμενης βιομηχανίας, η οποία με τη σειρά της εξελίσσει μια κοινωνία και φέρνει εκτός από κέρδη ΚΑΙ ισχύ στο κράτος μέσω της τεχνολογικής προόδου.

Το… «κακό» όμως για τη Γερμανία, είναι ότι ευρισκόμενη στο κέντρο μιας ηπείρου όπως η Ευρώπη, χωρίς διέξοδο σε μεγάλες θάλασσες, χωρίς τη δυνατότητα απόκτησης περισσότερων και πλουσιότερων εδαφών άνευ διεξαγωγής μεγάλου και ριψοκίνδυνου πολέμου με άλλες ή και με όλες τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (σας φέρνει στο μυαλό κάτι;;;) και φυσικά χωρίς εδάφη τόσα και τέτοια ώστε να της δημιουργήσουν έστω την προαναφερόμενη ΕΠΑΡΚΕΙΑ, κάνουντους Γερμαανούς να βλέπουν ότι μένουν σιγά – σιγά θεατές στο παιχνίδι της παγκόσμιας κυριαρχίας, η οποία αυτή τη φορά δεν πρόκειται να είναι του «γνωστού τότε κόσμου» όπως στην αρχαιότητα αλλά ενός πραγματικά ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ και αυτό τους κάνει πιο αδίστακτους.

1850-1914… Η πορεία προς το πρώτο παγκόσμιο ολοκαύτωμα

Όπως έγραψα προηγουμένως, οι Γερμανοί θεωρούν πως από κει που ήταν κυρίαρχοι της Ευρώπης, αρχίζουν να «ασφυκτιούν» (τώρα το πως γίνεται να ασφυκτιάς κατέχοντας όλη την Κεντρική Ευρώπη, υπερπόντιες κτήσεις και υποτελείς λαούς, μόνο ένας Γερμανός μπορεί να μας «εξηγήσει»).

Παρά το γεγονός ότι με συμμαχίες κατορθώνουν και επιβάλλονται σε συγκρούσεις τους με άλλες μεγάλες δυνάμεις, γνωρίζουν ότι θα έρθει κάποια στιγμή που και οι υπόλοιποι θα συνασπιστούν εναντίον τους αφού αυτό είναι ο νόμος της παγκόσμιας κυριαρχίας όταν κάποια χώρα αποκτά ισχύ ακατάβλητη από κάποιες ή πολλές άλλες δυνάμεις μαζί.

Με άλλα λόγια ξέρουν πως ότι έπαθε η Ισπανία μετά την απώλεια της «Αήττητης Αρμάδας», ότι έπαθε η Γαλλία μετά την ήττα στο Βατερλό, ότι έπαθε η Ρωσία μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, μπορεί να πάθει και η ίδια κάποια στιγμή και πολύ περισσότερο όταν έχει μια Βρετανική Αυτοκρατορία αήττητη να της κλείνει όλες τις θαλάσσιες διεξόδους όχι μόνο στα στενά περάσματα της υφηλίου (Γιβραλτάρ), Σουέζ, Μαλαισία αλλά ακόμα και… λίγα χιλιόμετρα έξω από τα λιμάνια της μητροπολιτικής Γερμανίας…

Από την άλλη βλέπουν μια Ρωσία η οποία αναγεννημένη από τον Μεγάλο Πέτρο διεκδικούσε την πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Ευρώπη και τα Στενά του Βοσπόρου ενώ παράλληλα διεκδικούσε και το πατρονάρισμα των Σλαβικών πληθυσμών της Ευρώπης, πολλοί εκ των οποίων μέχρι τότε αποτελούσαν υπηκόους είτε του Αυστριακού είτε του Πρώσσου Αυτοκράτορα.

Εάν λοιπόν ήθελαν να γίνουν… «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη» θα έπρεπε όχι μόνο να πολεμήσουν κάποια στιγμή με όλους γι’ αυτό αλλά και να ξεφύγουν πρώτα από τις γεωπολιτικές «συμπληγάδες» όπου βρίσκονταν.

Παγγερμανισμός εναντίον Πανσλαβισμού

Είδαμε ότι στην Ευρώπη σε ότι αφορά τη Γεωπολιτική κατάσταση, από την μετά Ναπολέοντα εποχή αρχίζει και αναπτύσσεται μια έξαρση των εθνικών αισθημάτων διαφόρων λαών. Επειδή αυτό ως επιχείρημα έχει καταντήσει  κοινός τόπος για την κατά κόρον ισοπέδωση/εξομοίωση λαών και λαών με… άλλους απώτερους στόχους, καλό θα ήταν να κάναμε έναν διαχωρισμό.

Ο διαχωρισμός αυτός έχει να κάνει με το γεγονός ότι σε έναν κόσμο πολυφυλετικό, είναι πολύ λογικό οι διάφορες φυλές που ζουν, είτε σε οργανωμένα κράτη είτε σε πιο πρώιμες κοινωνίες, για διάφορους λόγους, να διατηρούν διαφορετικό βαθμό αυτογνωσίας, ομοίως όπως αναπτύσσουν για παράδειγμα σε διαφορετικό βαθμό και η κάθε κοινωνία με διαφορετικό τρόπο τον δικό της πολιτισμό και τα δικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Άλλες αναπτύσσουν πιο έντονα την ναυσιπλοΐα, άλλες τη γεωργία, άλλες την υφαντουργία, άλλες τις τέχνες και τα γράμματα. Ευθέως ανάλογα όπως κάθε άνθρωπος έχει τη δική του τάση και έφεση προς κάτι, ξεχωριστά από κάποιους άλλους.

Ένα ακόμα λοιπόν ανθρώπινο χαρακτηριστικό είναι και αυτό του «ελευθέρως φρονείν» ή φιλελευθεροσύνης ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε την.

Άλλες κοινωνίες είναι πιο πειθήνιες και άλλες πιο ατίθασες, είτε ζουν εν ελευθερία είτε ζουν κάτω από κάποιας μορφής καταπίεση/αυταρχισμό. Αυτό αντανακλάται στην ιστορία της κάθε κοινωνίας και δεν έχει να κάνει τόσο με γενετικά χαρακτηριστικά όσο με τις περιστάσεις που τις οδήγησαν να αναπτύξουν μια τέτοια κοινωνική συμπεριφορά. Συμπεριφορά που κάτω από άλλες περιστάσεις μπορεί να αλλάξει.

Όπως περιγράφει για παράδειγμα ο Ηρόδοτος, οι Λύδοι της Μικράς Ασίας ήταν «οι πολεμικότεροι από τους βαρβάρους». Όταν όμως τους κατέκτησε ο Κύρος ο Μέγας, τους υποχρέωσε να ασχοληθούν όλοι με την υφαντουργία, ώστε μετά από πολλά χρόνια, από τους «πολεμικότερους των βαρβάρων» όπως περιγράφει, έγιναν οι πιο τρυφηλοί εξ αυτών… Βέβαια αυτό είναι μια ακραίας μορφής αναγκαστική μεταστροφή κοινωνικής συμπεριφοράς. Απλά θέλω να τονίσω ότι δεν θεωρώ τα γενετικά χαρακτηριστικά τόσο σπουδαία ώστε να καθορίζουν, όπως πιστεύουν κάποιοι, το ποιοι είμαστε (αλλιώς οι Λύδοι, για παράδειγμα θα μπορούσαν να ξαναγίνουν… πολεμικότατοι…).

Και φυσικά παραδείγματα τέτοιας μεταστροφής υπάρχουν πολλά μέσα στην ιστορία.

Γι’ αυτό λοιπόν και όλοι οι λαοί, όπως ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά, δεν αναπτύσσουν την ίδια ιδιοσυγκρασία, φαινόμενο που, μαζί με πολλά άλλα, τους χαρακτηρίζει.

Το να βάζουμε λοιπόν «στο ίδιο τσουκάλι» ανθρώπους και λαούς, γιατί έτσι βολεύει στην υπεράσπιση κάποιου δόγματος είναι εκτός από άδικο και αντιεπιστημονικό.

Και εν προκειμένω… Στην Ευρώπη υπήρχαν τον 19^ο αιώνα λαοί και λαοί. Άλλοι από αυτούς είχαν, για διάφορους λόγους όπως προείπα, «εξοικειωθεί» με την κατάσταση της διαβίωσης κάτω από ξένο δυνάστη και άλλοι όχι. Άλλοι από αυτούς κατόρθωσαν με αγώνες να ελευθερωθούν και άλλοι παρά τους αγώνες τους όχι. Άλλοι ελευθερώθηκαν με δικούς τους αγώνες και άλλοι μετά από ξένη υπόδειξη για χειραφέτηση…

Το ίδιο που συνέβαινε τότε στην Ευρώπη συνέβαινε άλλωστε και πάντα και σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε πιο πρώιμα οργανωμένες κοινωνίες.

Από που κι ως που λοιπόν μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυθαίρετα την έγερση των εθνικών συνειδήσεων μετά την Γαλλική Επανάσταση ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ όταν επαναστάσεις λαών υπήρχαν πάντοτε όχι απλά πριν την Γαλλική Επανάσταση αλλά από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας;

Αναφερόμενοι λοιπόν σε αυτό το ζήτημα (δηλαδή τις συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεοντείων πολέμων), εννοείται:

1.Η σύνδεση των πληθυσμών που διαβιούσαν στα υπάρχοντα τότε κράτη κάτω από μια «Εθνική» ταυτότητα (άσχετο αν αυτό έγινε πολλές φορές αυθαίρετα και με υποκειμενικά κριτήρια) τα οποία μπορούσαν να είναι  γλώσσα, η θρησκεία, τα έθιμα, η γεωγραφία ή συνδυασμός αυτών.

2.Η επέκτασή της ιδέας της «Εθνικής Συνείδησης» ακόμα και σε λαούς που μέχρι τότε είχαν έστω και φαινομενικά χαθεί από το προσκήνιο της ιστορίας χωρίς ποτέ να έχουν διεκδικήσει αυτοδιάθεση. Και αυτό είτε χάρη στην εξάπλωση των ιδεών του διαφωτισμού, είτε μέσω… έξωθεν «διαφώτισης», δηλαδή από ξένους, με ξένους πράκτορες και με συγκεκριμένο σκοπό.

Τώρα, γιατί κάνω αυτό το διαχωρισμό; Ο διαχωρισμός αυτός δεν γίνεται για να δικαιολογήσει κάτι ή να απορρίψει κάτι άλλο. Απλά περιγράφει μια κατάσταση η οποία αν στράβωσε, δεν στράβωσε γιατί ήταν στραβή η ιδέα, αλλά γιατί το στήριγμα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε για να αναπτυχθεί (αν το παρομοιάσουμε με φυτό) ήταν στραβό.

Λαοί υπήρχαν από την αρχαιότητα. Ποιος αμφιβάλει; Ούτε ποτέ ενδιαφέρθηκαν για… φυλετικές καθαρότητες (αλλά η ταυτότητά τους καθοριζόταν από τις παραδόσεις τους) αλλά ούτε και ποτέ τρελάθηκαν και θέλανε να παρατήσουν τις πατρογονικές τους εστίες και τα έθιμα που παρέλαβαν από τους προγόνους τους για κάποιον υποσχόμενο «ουράνιο παράδεισο».

Και για να γίνω πιο κατανοητός. Το πρόβλημα δεν είναι να αγαπά κάποιος τη φυλή του. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η φυλή που αποτελεί μια τυχαία ιδιότητα του καθενός, γίνεται «ιδέα», θεοποιείται, όλα εξηγούνται μέσω αυτής και υπάρχουν γι’ αυτή την «ιδέα» και φυσικά ότι αποτελεί (συνήθως υποκειμενικά)εχθρό ή εμπόδιο αυτής της ιδέας «πρέπει να» εξοντώνεται. Έτσι ως εμμονή, γίνεται και αυτή «–ισμός» και λέγεται εθνικισμός.

Ο δε εθνικιστής πάντα θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο λόγω… ιδιότητος. Ποτέ κανένας εθνικιστής δεν θα πει ότι πιστεύει στη θεωρία του εθνικισμού και θεωρεί ότι ανήκει στους κατώτερους. Από αυτό και μόνο καταλάβετε κατά πόσο επιστημονική θεωρία είναι… Τουλάχιστον οι Μαρξιστές προσπάθησαν και λίγο…

Οπότε αναζητήστε το «στράβωμα» στους θρησκευόμενους χριστιανούς εξουσιαστές και στους… «βαλέδες» του, τους Γερμανούς αριστοκράτες που από τον 6^ο αιώνα έγιναν οι απόλυτοι αφέντες ζώντες κλεισμένοι οι μεν πρώτοι στα πλούσια μοναστήρια τους, οι δε δεύτεροι στα κάστρα τους εις βάρος των υπολοίπων σκλάβων.

Αναζητήστε το «στράβωμα» στο ερώτημα πως γίνεται από μια αυτοκρατορία που προήγαγε την παιδεία και την καλή διαβίωση των πολιτών της, να καταντήσουν αγροίκοι ένοικοι αχυρόσπιτων εν μέσω λασπότοπων, σταυροκοπούμενοι και διαρκώς κρυπτόμενοι και φοβούμενοι επιδρομές ή επιδημίες και… συντέλειες κόσμου…

Συνεπώς η ιστορία δεν έχει να κάνει με την άποψη ότι ξαφνικά οι Γάλλοι «την είδαν Γαλάτες» και ήθελαν «…να καταλάβουν την Ευρώπη…» (για την ακρίβεια οι Ευρωπαίοι ήταν αυτοί που δεν σταματούσαν τον πόλεμο με τον Ναπολέοντα ούτε όταν η Αγγλία βρέθηκε αποκλεισμένη και μόνη στο νησί της…) αλλά το γεγονός ότι είτε γιατί δεν μπόρεσαν, είτε γιατί δεν ήθελαν, δεν έθεσαν ποτέ σε δημόσια συζήτηση το θέμα «ποιοι είμαστε, Φράγκοι ή Γαλάτες;», Και αν είμαστε Γαλάτες ποιοι ήταν αυτοί; Και τι γλώσσα ομιλούσαν; Και σε τι Θεό/θεούς πίστευαν; Ποια τα έθιμα και οι παραδόσεις τους; Τι πρέπει να αλλάξουμε στα ήθη και τα έθιμά μας χωρίς βέβαια σοβαρές αρνητικές συνέπειες; Πρέπει επειδή είμαστε (αν είμαστε) Γαλάτες να… εξαφανιστούν οι άλλοι;

Βέβαια, αντικειμενικά, «των πολέμων οι καιροί ου μενετοί». Είναι σχεδόν αδύνατο για ένα κράτος που δίνει αγώνα επιβίωσης, να θέτει προς διαβούλευση θέματα που ανοίγουν άλλες «πληγές» και νέα μέτωπα. Είναι μάλιστα προς τιμήν τους που κατάφεραν επί παραδείγματι να αλλάξουν το ημερολόγιο και μάλιστα όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη την ώρα που άλλα κράτη ως πιστά πρόβατα, ακολουθούν παραδόσεις… άλλων πολιτισμών από άλλες εποχές και κυρίως… για εμπορικούς λόγους…

Ως προς την Γαλλική Επανάσταση, μπορεί η άποψη ότι «…η ανατροπή της απολυταρχίας έγινε από Γαλάτες εναντίον των Γερμανών φεουδαρχών…» να ακούγεται πολύ συνωμοσιολογική, ωστόσο αν και οι πρόθεση αυτή μπορεί να μην τεκμηριώνεται επαρκώς, αποτελεί έτσι κι αλλιώς γεγονός αφού κατ’ ουσίαν η μάζα των πρώην σκλάβων των γερμανικών ορδών, ανέτρεψαν τη Γερμανική αριστοκρατία και τους πρόθυμους συνεργάτες της, κατά κύριο λόγο απογόνους «μεγάλων οίκων»… Σύμπτωση; Αλήθεια; Ειρωνεία της ιστορίας; Εσείς επιλέγετε…

 Ο Ιταλικής (και όχι Ελληνικής όπως διαδίδεται απο διάφορους) καταγωγής Ναπολέων Βοναπάρτης (Buona parte=καλή μεριά... Θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο για την ετυμολογία του ονόματος) έσωσε και επεξέτεινε τη Γαλλική Επανάσταση η οποία για πρώτη φορά καθαίρεσε τη Γερμανική Νέα Τάξη, έστω και αν οι επαναστάτες δεν κινήθηκαν με αυτο το κίνητρο. Ωστόσο η δόξα και η νέα ζωντάνια που χάρισε στην επανάσταση ήταν κάτι που δεν του το συγχώρεσαν οι Γερμανοί ηγεμόνες και αριστοκράτες. Του κήρυξαν αλλεπάλληλους πολέμους μέχρι που τον καθαίρεσαν. Τον δε γιό του, τον Αετιδέα, τον έριξαν στα πορνεία τους οι Αυστριακοί ώσπου πέθανε απο σύφιλη νεότατος. Εδώ ο Ναπολέων Βοναπάρτης σε νεανική ηλικία στην Ιταλία. Φανταστική απεικόνιση απο πίνακα του Jacques-Louis David.

Έγραψα λοιπόν προηγουμένως ότι είναι χρήσιμος ο διαχωρισμός ανάμεσα στους λαούς που έθρεψαν εθνική συνείδηση μετά τη Γαλλική Επανάσταση και σε αυτούς που την διατήρησαν ακόμα και κάτω από ξένο ή ξένους ζυγούς γιατί υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Κάνοντας αυτόν τον διαχωρισμό, αντιλαμβανόμαστε και το ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ πολιτικό κλίμα που επικρατούσε στην Ευρώπη ανά εποχή, αλλά και στις διάφορες περιοχές της «Γηραιάς Ηπείρου».

Όταν λέμε για παράδειγμα, ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι «όλοι οι λαοί κοιμόνταν κάτω από ξένο ζυγό και ξαφνικά με τη Γαλλική Επανάσταση ξύπνησαν» εκτός του ότι αυτό μπορεί να εξυπηρετεί άλλους πονηρούς σκοπούς, ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΕΜΑΣ που θέλουμε να δούμε τα γεγονότα όπως ήταν και να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα κατανοώντας τις αγωνίες, τους φόβους αλλά και τις ελπίδες ή τις επιδιώξεις της κάθε κοινωνίας εκείνης της εποχής.

Με απλά λόγια και παίρνοντας ως παράδειγμα τις πρώτες επαναστάσεις της Βαλκανικής, εάν αποδεχτούμε αυτόν τον αυθαίρετο αφορισμό για όλους τους λαούς, μετά πως θα εξηγήσουμε επί παραδείγματι τις ουκ ολίγες «υποχωρήσεις» από τις αρχικές επιδιώξεις τους των Σέρβων και των Ελλήνων όταν δημιουργούσαν κράτος φόρου υποτελές στον Σουλτάνο (οι πρώτοι) και ένα κουτσουρεμένο κρατίδιο με 850.000 νεκρούς μετά από δεκαετή πόλεμο (οι δεύτεροι); Θα δημιουργηθεί το εύλογο ερώτημα «γιατί δεν επιδίωξαν ανεξαρτησία οι πρώτοι και ενσωμάτωση ΟΛΩΝ των περιοχών με ελληνικούς πληθυσμούς οι δεύτεροι και μάλιστα με κοινοβουλευτικό καθεστώς και αβασίλευτο. Όμως πώς να έχεις απαιτήσεις όταν μετά βίας επιβιώνεις κατεστραμμένος και το κυριότερο χωρίς συμμάχους;

Γιατί για να πούμε την αλήθεια, από τους βαλκάνιους υποψήφιους συμμάχους οι μεν βούλγαροι αφυπνίστηκαν εθνικά με την… βοήθεια των Ρώσων μετά το 1850, οι Ρουμάνοι όχι απλά δεν συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση αλλά «τα γύρισαν» και κατέλαβαν αυθαίρετα το Βουκουρέστι αφήνοντας τον Υψηλάντη στα Βουνά μόνο του και τελικά διαλύθηκαν, και οι Αλβανοί μετά την αποτυχημένη εκστρατεία του Κροκόδειλου Κλαδά και την επανάσταση του Διονυσίου του φιλοσόφου, εξισλαμίστηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε όταν επανέκαμψαν ως κράτος (1914), αυτό έγινε με τις συντονισμένες προσπάθειες των Οθωμανών (που έβλεπαν να χάνουν έτσι κι αλλιώς τα Βαλκάνια και ήθελαν να θέσουν ένα ανάχωμα σε Σέρβους και Έλληνες), τους Αυστριακούς και τους Ιταλούς.

Παράλληλα, την ώρα που βλέπουμε μικρούς πληθυσμιακά λαούς όπως οι Ούγγροι, οι Έλληνες κ.ά. να δίνουν αγώνες εναντίον πολλών επικυρίαρχων, άλλοι να επαναπαύονται, ενώ πολυπληθή κράτη «αφυπνίζονται» όχι γιατί απειλούνται με εξαφάνιση από την ιστορία, αλλά γιατί απειλείται η… πρωτοκαθεδρία τους στα διεθνή δρώμενα.

Συνεπώς κατά την άποψή μου μόνο εκ του πονηρού γίνονται ανεκτοί τέτοιοι αφορισμοί από διάφορους…

Προχωρώντας παρά πέρα βλέπουμε τρεις κύριες εθνικιστικές τάσεις να διαμορφώνονται σε Δυτική και Ανατολική Ευρώπη, καθώς και πέριξ αυτής.

Τον Παγγερμανισμό, τον Πανσλαβισμό και εντόπια εθνικιστικά ιδεολογικά ρεύματα που είτε αναπτύσσονται ακολουθώντας το γενικότερο ιδεολογικό περίγραμμα της εποχής, είτε όταν πρόκειται για κοινωνίες και κράτη που βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, αυτό να γίνεται κατόπιν σκόπιμης καθοδήγησης από άλλες δυνάμεις και με δικούς τους σκοπούς.

Παγγερμανισμός

Η προέλευση της Παγγερμανικής Θεωρίας ξεκίνησε με τη γέννηση του «Ρομαντικού εθνικισμού» κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, με τους Friedrich Ludwig Jahn και Ernst Moritz Arndt οι οποίοι θεωρούνται και οι πιο πρώιμοι υποστηρικτές της.

Οι Γερμανοί, ως επί το πλείστον, ήταν μια χαλαρή και διασπασμένη πληθυσμιακή ομάδα μετά τη Μεταρρύθμιση, όταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε συντριβεί και μετατραπεί σε ένα συνονθύλευμα κρατών μετά το τέλος του «πολέμου των τριάντα ετών» με την Ειρήνη της Βεστφαλίας.
 
Οι υποστηρικτές της λύσης «Großdeutschland» (Μεγαλύτερη Γερμανία) ζήτησαν να ενωθούν όλοι οι γερμανόφωνοι πληθυσμοί της Ευρώπης, υπό την ηγεσία των Αυστριακών Γερμανών από την Αυστριακή Αυτοκρατορία. 

Οι πόλεμοι της Γερμανικής ενοποίησης. Με μωβ χρώμα η Πρωσσία μέχρι το 1862. Με γκρίζο οι προσαρτήσεις με τον πόλεμο εναντίον των Δανών και των Αυστριακών, με τυρκουάζ χρώμα απεικονίζεται η προσχώρηση της (μέχρι τότε υποτίθεται "φιλογαλλικής") Βαυαρίας στο βασίλειο της Πρωσσίας και με ανοιχτό μπεζ χρώμα οι προσαρτήσεις Αλσατίας και Λωρραίνης στον στημένο απο τους Πρώσσους Γαλλοπρωσσικό πόλεμο του 1871.

Ο Παγγερμανισμός ήταν διαδεδομένος μεταξύ των επαναστατών του 1848, κυρίως μεταξύ των Richard Wagner και των αδελφών Γκριμ (όχι των εκδοτών των παραμυθιών).

Συγγραφείς όπως ο Friedrich List και ο Paul Anton Lagarde υποστήριξαν την γερμανική ηγεμονία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου η γερμανική κυριαρχία σε ορισμένες περιοχές είχαν αρχίσει ήδη από τον 9ο αιώνα με την Ostsiedlung (Γερμανική Ανατολική Επέκταση ή απλά… Γερμανικός ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ της Ανατολικής Ευρώπης)και την Γερμανική επέκταση σε Σλαβικά και της Βαλτικής εδάφη. Για τους Παγγερμανιστές αυτό το κίνημα θεωρήθηκε ως μια Drang nach Osten (Ανατολική εξόρμηση), στην οποία οι Γερμανοί θα αναζητούσαν έναν νέο «Ζωτικό Xώρο» (Lebensraum) με τη μετακίνηση των Γερμανικών συνόρων προς τα ανατολικά για να επανασυνδεθεί με τις γερμανικές μειονότητες εκεί.

Το «Τραγούδι της Γερμανίας», γραμμένο το 1841 από τον Hoffmann von Fallersleben, στην πρώτη στροφή του ορίζει τη Γερμανία «Από τον Meuse ως το Memel / Από το Adige στη Ζώνη", δηλαδή από τον ποταμό Μεζ (Γαλλοβελγικά σύνορα) και το Μέμελ (σημερινά σύνορα ρωσικού θύλακα Καλίνιγκραντ με Λιθουανία) ως το Αντίζ (παραπόταμος του Πάδου που εκβάλει έξω από τη Βενετία) ως τη Ζώνη (τα νησιά Ανατολικά της Δανίας).

Το πνεύμα αυτό (όλως… «περιέργως») δεν άφησε ανεπηρέαστο ούτε τον ίδιο τον κατά τ’ άλλα Διεθνιστή Καρολο Μάρξ ο οποίος σε έναν «ενδογερμανικό πόλεμο» (συγκεκριμένα τον πρώτο Δανογερμανικό πόλεμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν 1848-1851) σημείωσε ότι «με το να διαπληκτίζονται μεταξύ τους, αντί συνενώνονται, οι Γερμανοί και οι Σκανδιναβοί, οι οποίοι και οι δύο ανήκουν στην ίδια μεγάλη φυλή, το μόνο που κάνουν είναι να στρώνουν το δρόμο στον κληρονομικό εχθρό τους, τους Σλαβους»…

Το Γερμανικό… δίλλημα (19^ος αιώνας)

Πριν αναφέρθηκα σε “Großdeutschland”. Από τη δεκαετία του 1860, το Βασίλειο της Πρωσίας και η Αυστριακή Αυτοκρατορία είχαν γίνει τα δύο πιο ισχυρά κράτη, όπου φυσικά κυριαρχούν γερμανόφωνες ελίτ. Και τα δύο προσπάθησαν να επεκτείνουν την επιρροή και την επικράτειά τους.

 Η Αυστριακή Αυτοκρατορία, όπως και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ήταν ένα πολυεθνικό κράτος, αλλά οι γερμανόφωνοι εκεί δεν έχουν την απόλυτη αριθμητική πλειοψηφία. Η ύστερη αναδιαμόρφωση της σε «Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία» ήταν ένα αποτέλεσμα του αυξανόμενου εθνικισμού των άλλων εθνοτήτων και ειδικά των Ούγγρων. 

Ο Βίλχελμ αναγορεύεται... "Καίσαρας" της Γερμανίας στην "Αίθουσα των Κατόπτρων" των ανακτόρων των Βερσαλλιών στο Παρίσι αριστερά και ο Βίσμακ δεσπόζει στο κέντρο. Εννοείται οτι οι απόγονοι του Αρμίνιου, του Αλάριχου, του Οδόακρου, του Γελίμερου και του Θεϋδέριχου ουδόλως εκτιμούν τον Ελληνορωμαίκό πολιτισμό παρά μόνον ως... φολκλόρ... Για το λόγο αυτό άλλωστε οσάκις τίθεται ζήτημα Ελλήνων ή Ρωμαίων το ρίχνουν στις... φυλετικές επιμειξίες (βλέπε Φαλμεράϋερ). Λες και οι αρχαίοι ήταν ναζί σαν τα μούτρα τους και ζήταγαν φυλετικές ταυτότητες... Ωστόσο εδώ έχουμε άλλη μια επίδειξη δύναμης των Γερμανών οι οποίοι αφού νικούν τους Φράγκους κατά κράτος σε έναν στημένο πόλεμο περιορίζουν τις εδαφικές απολαβές τους σε δύο μόνο επαρχίες της Φραγκίας και σε δυσβάσταχτες πολεμικές αποζημιώσεις, απο αυτές που αργότερα οι ίδιοι θα τις βρουν δυσβάσταχτες και το ωραίο είναι οτι εξακολουθούν να το χρησιμοποιούν ως ιστορικό επιχείρημα μέχρι και σήμερα...

Με επικεφαλής στην πρωσική ηγεσία τον Otto von Bismarck και με όχημα τον εθνικισμό, θα τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο ένωσης όλων των Βόρειων Γερμανικών εδαφών των μέχρι τότε πολυδιασπασμένων κρατιδίων της Γερμανίας.

Ωστόσο ο Βίσμαρκ αποκλείει την Αυστρία και τους αυστρογερμανικούς πληθυσμούς από το νεότευκτο Γερμανικό κράτος του ενώ για την επικυριαρχία πάνω στους Γερμανούς θα γίνει και ο Αυστροπρωσσικός πόλεμος του 1866 μέχρι την οριστικοποίηση της ενοποίησης της Γερμανίας, η οποία όμως πλέον… πρωσσο-κυριαρχείται και ονομάζεται Γερμανική Αυτοκρατορία ή «Δεύτερο Ράιχ» (1871), με την ανακήρυξη του Wilhelm μάλιστα ως Κάϊζερ (Keizer) ή… «Καίσαρας», σφετεριζόμενοι έτσι για ακόμα μια φορά τον τίτλο των Ρωμαίων Καισάρων από έναν πολιτισμό τον οποίο οι πρόγονοί τους διέλυσαν.

Οι ίδιοι στην πραγματικότητα σιχαίνονται αυτό που αντιπροσώπευε και είναι μάλιστα υπερήφανοι ως απόγονοι (όχι βέβαια των Ρωμαίων ή ως φορείς του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού) των διαβόητων κατσαπλιάδων εισβολέων και εκπορθητών της Ρώμης, δηλαδή για τις σφαγές, τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τις καταστροφές και τελικά τον εποικισμό. Γεγονότα τα οποία οι ίδιοι αποκαλούν με διάφορα… ωραία ονόματα («Αρχαίοι πόλεμοι», «Βαυαρικές επιδρομές», «εποχή των μεγάλων Τευτόνων ιπποτών») απλά για να μην πουν τι ακριβώς σημαίνουν αυτά… Άλλωστε τι θα διδάξουν στους συμπατριώτες τους και τι θα πουν στον κόσμο; Ότι ήταν υπερήφανοι ως απόγονοι ανθρωποφάγων που έσφαζαν και λήστευαν από μίσος προς τον πολιτισμό; Λέγονται αυτά;;;

Την ίδια εποχή αρχίζει η παραφιλολογία, όπου μη υπαρχόντων στοιχείων που να αποδεικνύουν την ύπαρξη πολιτισμού εκεί που πάτησε το πόδι Γερμανού, πλάθουν μύθους και σάγκες (saga), δηλαδή μυθιστορήματα βασισμένα πάνω σε υπαρκτά και κυρίως ανύπαρκτα πρόσωπα (Ζίγκφριντ, ο μύθος των Νιμπελούγκεν, Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσσα, Βαλκυρίες, Γερμανοί πολέμαρχοι κλπ κλπ) τα οποία εμπνέουν μουσικά και λογοτεχνικά έργα και τα οποία θα εμπνεύσουν αργότερα τους ναζί ώστε να συνεχίσουν το δικό τους… «έργο» πλάθοντας επίσης μύθους.

Με άλλα λόγια δηλαδή, χρησιμοποιώντας μακιαβελικές μεθόδους δεν αρκούνται στην από αιώνων εγκατάστασή τους σε περιοχές πέραν της σημερινής Γερμανίας. Δεν αρκούνται στην πολιτισμική εκβαρβάρωση της Ευρώπης με τη συνδρομή των οικουμενιστών χριστιανών. Δεν αρκούνται καν με την επιβολή Γερμανικής κηδεμονίας στους υποτελείς τους ακόμα και όταν αυτοί υπερτερούσαν πληθυσμιακά σε σύγκριση με τους νεοεγκατεστημένους γερμανούς αποίκους. Τώρα θέλουν και ιστορικούς τίτλους!

Και αφού χρησιμοποιώντας την νέα τότε επιστήμη της αρχαιολογίας δεν καταφέρνουν να βρουν κάτι που να τους συνδέει με τον πολιτισμό αλλά μάλλον το αντίθετο (με την καταστροφή του) αρχίζουν και πλάθουν «σάγκες» (μυθιστορήματα)…

 Την ίδια εποχή ο Βίσμαρκ ή «σιδηρούς Καγγελάριος» ως επικεφαλής της ένωσης των γερμανόφωνων κρατών, αγνοεί τα εκατομμύρια των μη Γερμανών υπηκόων της που επιθυμούσαν αυτοδιάθεση από τη γερμανική κατοχή.

Αν και ο Βίσμαρκ είχε αποκλείσει την Αυστροουγγαρία (δεχόμενος ενσωμάτωση μόνο των Αυστριακών) από την δημιουργία του «Kleindeutschland» (μικρή Γερμανία)το 1871, αυτό παρέμεινε μια ισχυρή επιθυμία για πολλούς ανθρώπους της Γερμανίας και της Αυστρίας, ειδικά μεταξύ των φιλελεύθερων, των σοσιαλδημοκρατών και των Καθολικών (οι οποίοι σχημάτιζαν μια μειοψηφία μέσα στο Δεύτερο Ράιχ).

Παράλληλα πολιτικοί και αρθρογράφοι όπως ο Georg Schönerer (1842-1921) και ο Karl Hermann Wolf (1862-1941) αποτέλεσαν μερικούς από τους κυριότερους εκφραστές του Παγγερμανισμού στην Αυστρία-Ουγγαρία όπου μεταξύ άλλων παραινέσεων, περιγράφεται η απόρριψη του Ρωμαιοκαθολικισμού, όχι όμως στη βάση κάποιας πολεμικής ενάντια στη χριστιανική θεοκρατία αλλά στην βάση μιας συνειδητής πολιτικής  απομάκρυνσης… από τη Ρώμη, δημιουργώντας μάλιστα και κίνημα το 1900 «μακριά από τη Ρώμη» ζητώντας από τους Αυστριακούς να ταυτιστούν με τη Λουθηρανική ή τις Παλιές καθολικές εκκλησίες. Το Παγγερμανικό κίνημα θα αποκτήσει μια θεσμική μορφή το 1891, όταν ο Ernst Hasse, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και μέλος του Ράιχσταγκ, οργάνωσε Παγγερμανική Λίγκα, μια υπερ-εθνικιστική οργάνωση πολιτικού συμφέροντος που προώθησε τον επεκτατισμό, τον αντισημιτισμό, καθώς και την υποστήριξη για τις εθνικές μειονότητες της Γερμανίας σε άλλες χώρες.

Η οργάνωση έτυχε μεγάλης υποστήριξης από τους μορφωμένους της μεσαίας και ανώτερης τάξη προωθώντας τη γερμανική εθνικιστική συνείδηση, ειδικά μεταξύ των μειονοτικών Γερμανών εκτός Γερμανίας. Στο τρίτομο έργο του, «Deutsche Politik» (1905-1907), ο Hasse ζήτησε γερμανική επέκταση στην Ευρώπη ενώ ακαδημαϊκοί όπως ο καθηγητής του Μονάχου Καρλ Haushofer, ο Ewald Μπάνσε, και ο Hans Grimm (συγγραφέας του μυθιστορήματος Volk ohne Raum) διακήρυξαν την «ανάγκη» εφαρμογής παρόμοιας επεκτατικής πολιτικής.

Το κλίμα δεν αλλάζει μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και η φιλοσοφία του Παγγερμανισμού απλά «αλλάζει ρούχο» κατά τη διάρκεια της επικράτησης του Αδόλφου Χίτλερ.

Με την επικράτησή του, ο Παγγερμανισμός αρχικά προσπάθησε να ενοποιήσει όλους τους γερμανόφωνους πληθυσμούς της Ευρώπης σε ένα ενιαίο έθνος-κράτος γνωστό ως Großdeutschland (Μεγάλη Γερμανία), όπου όμως ο όρος «γερμανόφωνοι» συμπεριελάμβανε και τους «γερμανίζοντες» γλωσσικά, με την ένταξη γλωσσών όπως οι Φρίσιοι (Frisian), οι Ολλανδοί των Κάτω χωρών, και οι Σκανδιναβοί.

Παγγερμανισμός στην Αυστρία

Μετά τις επαναστάσεις του 1848 - 1849, στην οποία οι «φιλελεύθεροι εθνικιστές επαναστάτες» υποστήριξαν την ευρύτερη «γερμανική λύση», την Αυστριακή ήττα στην Αυστρο-πρωσικό πόλεμο (1866) με την οποία η Αυστρία εξαιρέθηκε από τη Γερμανία, καθώς και την αύξηση των εθνοτικών συγκρούσεων στην πολυεθνική μοναρχία των Αψβούργων, εξελίχθηκε ένα Αυστριακό γερμανικό εθνικό «κίνημα» με επικεφαλής τον ριζοσπαστικό γερμανό εθνικιστή και αντισημίτη Georg von Schönerer, ο οποίος με οργανώσεις όπως η «Παγγερμανική Εταιρεία» απαίτησε τη σύνδεση όλων των γερμανόφωνων εδάφών της μοναρχίας του Δούναβη στη γερμανική αυτοκρατορία και αναμφισβήτητα απέρριψε κάθε Αυστριακό πατριωτισμό. Οι δε απόψεις περί “völkisch” (λαϊκισμού) και φυλετισμού από τον γερμανό εθνικιστή Schönerer «ενέπνευσαν» την ιδεολογία του Χίτλερ.

Το 1933, οι αυστριακοί Ναζί και οι «εθνικό-φιλελεύθεροι» του «Λαϊκού Κόμματος της Μείζονος Γερμανίας» σχημάτισαν μαζί μια ομάδα δράσης (δηλαδή τάγματα εφόδου), που συγκρούστηκαν ενάντια στους «Αυστροφασίστες» (που από το 1934 είχαν αναλάβει την διακυβέρνηση της Αυστρίας και επέβαλαν μια ξεχωριστή αυστριακή εθνική ταυτότητα) καθώς σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους (των «Αυστροφασιστών»)οι Αυστριακοί ήταν «καλύτεροι Γερμανοί», ενώ ο Κουρτ φον Σούσνιγκ είχε υιοθετήσει μια πολιτική κατευνασμού προς τον γεννημένο στην Αυστρία Χίτλερ που επεδίωκε την προσάρτησή της στο Τρίτο Ράιχ και αποκαλούσε (ο Σούσνιγκ)την Αυστρία το «καλύτερο γερμανικό κράτος»… Παρά τις κατ’ ουσίαν όχι απλά ενδογερμανικές αλλά και ενδοναζιστικές «διχογνωμίες» ο ίδιος εξακολούθησε να παλεύει για να κρατήσει την Αυστρία ανεξάρτητη μέχρι την ένωση «Anschluss» της Αυστρίας το 1938, και την επίτευξη του «εθνικού πόθου» των Γερμανών εθνικιστών της Αυστρίας. Μετά το 1945, το γερμανικό εθνικό στρατόπεδο αναβίωσε στην Ομοσπονδία Ανεξαρτήτων και τις αρχές του Κόμματος της Ελευθερίας της Αυστρίας.

Ο Παγγερμανισμός στη Σκανδιναβία

Η ιδέα της, συμπερίληψης των Βόρειων γερμανόφωνων Σκανδιναβικών χωρών σε ένα παγγερμανικό κράτος, προήχθη παράλληλα με τις επικρατούσες τάσεις των Παγγερμανικών ιδεών.

Ο Jacob Grimm υιοθέτησε την Αντιδανική και Παγγερμανική ρητορική του Μουνκ και υποστήριξε ότι όλη τη χερσόνησος της Γιουτλάνδης (Δανίας)είχε κατοικηθεί από τους Γερμανούς πριν από την άφιξη των Δανών και ότι ως εκ τούτου θα μπορούσε δικαιολογημένα να ανακτηθεί από τη Γερμανία, ενώ το υπόλοιπο της Δανίας θα πρέπει να ενσωματωθεί στη Σουηδία.

Αυτή η θεωρία αντιμετωπίστηκε από τον αρχαιολόγο Jens Jacob Asmussen Worsaae, που είχε ανασκάψει τμήματα του Danevirke, ο οποίος υποστήριξε ότι δεν υπήρχε τρόπος να γνωρίζει κανείς τη γλώσσα από τους πρώτους κατοίκους του Δανικού εδάφους.

Ωστόσο υπερασπιζόμενος τη χώρα του… «χάρισε» άλλες χώρες στους Γερμανούς, τονίζοντας ότι η Γερμανία είχε πιο βάσιμες ιστορικές αξιώσεις σε μεγάλα τμήματα της Γαλλίας και της Αγγλίας και ότι οι Σλάβοι, με το ίδιο σκεπτικό, θα μπορούσαν να προσαρτήσουν τμήματα της Ανατολικής Γερμανίας.

Ανεξάρτητα από τη δύναμη των επιχειρημάτων του Worsaae (έτσι κι αλλιώς στο δογματισμό δεν χωράει αντεπιχείρημα…), ο Παγγερμανισμός ώθησε τις γερμανούς εθνικιστές του Σλέσβιχ και Χολστάιν να προκαλέσουν τον πρώτο πόλεμο για το Δουκάτο του Schleswig το 1848 κάτι που με τη σειρά του, είχε ως πιθανή συνέπεια να συνέβαλε και στο γεγονός ότι ο Παγγερμανισμός δεν είχε τόση απήχηση στη Δανία όσο στη Νορβηγία.

Οι Παγγερμανικές τάσεις ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες μεταξύ του Νορβηγικού κινήματος για την ανεξαρτησία, όπου εξέχοντες υποστηρικτές περιλαμβάνονται οι Peter Andreas Munch, Christopher Bruun, Κνουτ Χάμσουν, Henrik Ibsen και Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον (Bjornson), ο οποίος μάλιστα έγραψε τους στίχους για το Νορβηγικό εθνικό ύμνο, που διακηρύχθηκε το 1901 και αναφέρει: «Είμαι Παγγερμανιστής, είμαι Τεύτων, και το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου είναι για τους λαούς της Νότιας Γερμανίας και τους Γερμανικούς λαούς της Βόρειας και τους αδελφούς τους της διασποράς να ενωθούν σε μια αδελφική συνομοσπονδία».- Bjornson, ενώ αναφορές στον «Σκανδιναβισμό» και τα «αδελφά έθνη» κάνει και ο πρόσφατος εθνικός τους ύμνος, καθώς οι Νορβηγοί δεν έχουν επίσημο Εθνικό Ύμνο αλλά χρησιμοποιούν ανά εποχές τον… πιο δημοφιλή, αλλάζοντας έτσι κάθε λίγο Εθνικό Ύμνο…

Κατά τον 20ο αιώνα το γερμανικό ναζιστικό κόμμα προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο Γερμανικό Ράιχ που θα περιλαμβάνει τους περισσότερους από τους Γερμανικούς λαούς της Ευρώπης, υπό την ηγεσία βέβαια της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων λαών όπως οι Δανοί, οι Ολλανδοί, οι Σουηδοί, οι Νορβηγοί, οι φλαμανδοί κ.ά. με εξαίρεση αρχικά την Αγγλία την οποία ως θαλασσοπόρο δύναμη ήθελαν ως ανεξάρτητο σύμμαχό τους.

Πανσλαβισμός

Η έξαρση του Πανσλαβισμού ξεκίνησε όπως περίπου και στον Παγγερμανισμό, αφού και οι δύο αναπτύχθηκαν από το αίσθημα της «ενότητας» και του «εθνικισμού», μέσα από τα βιώματα των διάφορων εθνοτικών ομάδων μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τους Ναπολεόντειους πολέμους κατά των ευρωπαϊκών μοναρχιών.

Όπως και σε άλλα «Ρομαντικό – εθνικιστικά» κινήματα, Σλάβοι διανοούμενοι και επιστήμονες στους τότε ακόμα αναπτυσσόμενους τομείς της ιστορίας, της φιλολογίας και λαογραφίας ενθάρρυναν ενεργά το πάθος της κοινής ταυτότητας και της καταγωγή τους. Στο πλαίσιο του Πανσλαβισμού ανήκει επίσης και η «νότια σλαβική ανεξαρτησία», δηλαδή τα Βαλκάνια.

Χαρακτηριστικά σύμβολα του κινήματος είναι τα χρώματα μπλε, λευκό και κόκκινο και ο Πανσλαβικός ύμνος, «Εϊ! Σλάβε» (Хеј, Славени ή Хеј, Словени).
 
Τα πρώτα δείγματα Πανσλαβισμού εμφανίστηκαν σε Κροάτες συγγραφείς του 16ου αιώνα Βίνκο Pribojević και το 17ο αιώνα τον Αλεξάνταρ Komulović, Bartol Kašić, Gundulic καθώς και τον Κροάτη καθολικό ιεραπόστολο Juraj Krizanic.

Παράλληλα μερικές από τις πρώτες εκδηλώσεις των Πανσλαβικών ιδεών στο εσωτερικό της μοναρχίας των Αψβούργων έχουν αποδοθεί στον Αδάμ Franz Kollár και Pavel Jozef Šafárik.

Η κίνηση ξεκίνησε μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων το 1815. Στον απόηχο, οι ηγέτες της Ευρώπης προσπάθησαν να αποκαταστήσουν το προπολεμικό status quo, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, ο εκπρόσωπος της Αυστρίας, πρίγκιπας φον Μέτερνιχ, αισθάνθηκε ότι η απειλή για το status quo στην Αυστρία ήταν οι εθνικιστές που απαιτούν ανεξαρτησία από την αυτοκρατορία καθώς οι υπήκοοί τους αποτελούντο από πολλές εθνοτικές ομάδες όπως οι Ιταλοί, οι Ρουμάνοι, οι Ούγγροι και πολύ περισσότερο οι Σλάβοι οι οποίοι ήταν και πιο πολυπληθείς από αυτές τις εθνότητες.

Το πρώτο Πανσλαβικό συνέδριο της Πράγας (1848)

Το πρώτο Πανσλαβικό συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Πράγα της Αψβουργικής τότε Βοημίας, τον Ιούνιο του 1848 και μάλιστα κατά τη διάρκεια του επαναστατικού κινήματος που ξέσπασε την ίδια χρονιά.

Οι Τσέχοι αρνήθηκαν να στείλουν εκπροσώπους στην Συνέλευση της Φρανκφούρτης αισθανόμενοι οτι οι Σλάβοι διαχωρίζονταν από τους Γερμανούς. 

Οι (κυρίως) εκχριστιανιστές των Σλάβων Κύριλος (ή Κωνσταντίνος... αγνώστου προελέυσεως και πιθανόν μισός Σλάβος) και Μεθόδιος σε καρτ ποστάλ με τα χρώματα του Πανσλαβισμού (κόκκινο μπλε λευκό)

Ο «Αυστροσλάβος» (ο Αυστροσλαβισμός ήταν ένα πολιτικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Αψβουργική Αυτοκρατορία κυρίως από Τσέχους «Φιλελεύθερους» ως αντίβαρο στον κυριαρχούμενο πλέον από τη Ρωσία Πανσλαβισμό), František Palacký, προήδρευσε του Συνεδρίου ενώ οι περισσότεροι από τους συνέδρους ήταν Τσέχοι.

Το κατά πόσο βέβαια καθοδηγούμενα ήταν όλα αυτά τα Πανσλαβικά κινήματα εντός κι εκτός Αυστρίας φαίνεται από το πολύ χαρακτηριστικό γεγονός ότι όταν ο Palacky ζήτησε τη συνεργασία των Αψβούργων και αφού το Συνέδριο είχε ΕΓΚΡΙΝΕΙ την μοναρχία των Αψβούργων ως πολιτικό σχηματισμό που μπορεί στο μέλλον να προστατεύσει τους λαούς της κεντρικής Ευρώπης (!!)… Όταν οι Γερμανοί του ζήτησαν να τοποθετηθεί δημόσια υπέρ της επιθυμίας τους (των Σλάβων) για εθνική ενότητα, ο ίδιος απάντησε ότι δεν θα το πράξει δεδομένου ότι αυτό θα αποδυναμώσει (!!) το κράτος των Αψβούργων αναφέροντας συγκεκριμένα οτι: «Πραγματικά, εάν υπήρχε περίπτωση αυτή η ίδια η Αυστρία να μην υπάρχει πλέον, θα υπήρχε αναγκαιότητα για το συμφέρον της Ευρώπης, για το συμφέρον αυτής της ίδιας της ανθρωπότητας να τη δημιουργήσουμε!»… Τα σχόλια δικά σας…

Ωστόσο επειδή η συγκέντρωση φανατικών σε μια περιοχή συνήθως δεν έχει καλά… ξεμπερδέματα, έτσι και στο Συνέδριο της Πράγας, με το ξέσπασμα ταραχών κατά την επανάσταση του 1848 και την κάθοδο του κόσμου στους δρόμους, μια αδέσποτη σφαίρα σκότωσε τη γυναίκα του Στρατάρχη Alfred Ι, Πρίγκιπα του Windisch-Gratz της Βοημίας, οδηγώντας τον διοικητή των αυστριακών δυνάμεων στην Πράγα. Εξοργισμένος ο στρατάρχης κατέλαβε την πόλη, διέλυσε το συνέδριο, και καθιέρωσε στρατιωτικό νόμο σε όλη την Βοημία…

Πανσλαβισμός στην Τσεχία και τη Σλοβακία

Ωστόσο στο πρώτο συνέδριο του Πανσλαβισμού που πραγματοποιήθηκε στην Πράγα στις 2 Ιουνίου - 16 Ιουνίου του 1848 οι αντιπρόσωποι στο Συνέδριο κράτησαν πολιτική ίσων αποστάσεων με Γερμανούς και Ρώσους προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τόσο το αίσθημα των υποτελών των Αψβούργων Σλάβων για αυτονομία, χωρίς να προκαλέσουν ωστόσο τους Γερμανούς αλλά και χωρίς να προσκολληθούν στον Ρωσικό Πανσλαβισμό.

Στα πρακτικά του Συνεδρίου η «δεξιά» πτέρυγα – δηλαδή η μετριοπαθής φιλελεύθερη πτέρυγα του Κογκρέσου υπό την ηγεσία του František Palacký (1798-1876 Τσέχος ιστορικός και πολιτικός) και ο Pavol Jozef Šafárik (1795-1861 Σλοβάκος φιλόλογος, ιστορικός και αρχαιολόγος) ευνοούν την αυτονομία των σλαβικών εδαφών στο πλαίσιο της Αψβουργικής Μοναρχίας. Αντιθέτως η «Αριστερά» πτέρυγα – δηλαδή η ριζοσπαστική πτέρυγα του Κογκρέσου υπό την ηγεσία του Karel Sabina (1813-1877), Τσέχος συγγραφέας και δημοσιογράφος, του Josef Βάτσλαβ Fric, Τσέχος εθνικιστής, του Karol Libelt (1817-1861), Πολωνού συγγραφέα και πολιτικού καθώς και άλλοι, πιέζουν για μια στενή συμμαχία με το επαναστατικό-δημοκρατικό κίνημα που δραστηριοποιείται στη Γερμανία και την Ουγγαρία το 1848.

Παρόλα αυτά ο Πανσλαβισμός ουδέποτε απέκτησε ισχυρά ερείσματα στους Σλάβους της Κεντρικής Ευρώπης παρά μόνο μέχρι το σημείο της αυτοδιάθεσης από ξένες δυνάμεις και πάντα μακριά από την ιδέα ενός ενιαίου Πανσλαβικού κράτους.

Ο Πανσλαβισμός των Νότιων Σλάβων  (Βαλκανική)

Ο Πανσλαβισμός στα Βαλκάνια συχνά έχει προσανατολισμό προς τη Ρωσία για την υποστήριξή του. Το Νότιο Σλαβικό κίνημα υποστήριζε σταθερά την ανεξαρτησία των Σλαβικών λαών της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας, της Δημοκρατίας της Βενετίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα της Ελλάδας. Κάποιοι Σέρβοι διανοούμενοι υποστήριξαν την ένωση όλων των Νότιων, των Βαλκάνιων Σλάβων τόσο Καθολικούς (Κροάτες, Σλοβένους) όσο και μουσουλμάνους (Βόσνιους), ή Ορθόδοξους (Σέρβους, Μαυροβούνιους, Βούλγαρους) ως «Νοτιοσλαβικό έθνος των τριών θρησκειών».
 
Σε μια Αυστρία (και μετέπειτα Αυστρο-Ουγγαρία) υπήρχε πάντα ο φόβος ότι ο Πανσλαβισμός θα έθετε σε κίνδυνο την αυτοκρατορία, καθώς οι νότιοι Σλάβοι κατοικούσαν πληθυσμιακά σε πολλές περιοχές και συγκεκριμένα: οι Σλοβένοι στο Αυστριακό τμήμα (Carniola, Στυρία, Καρινθία, Γκορίτσια και Gradisca, Τεργέστη, Ίστρια (επίσης Κροάτες), Οι Κροάτες και οι Σέρβοι (στο ουγγρικό τμήμα) στο αυτόνομο Βασίλειο της Κροατίας -Σλαβονίας και (στο Αυστριακό τμήμα) στο αυτόνομο Βασίλειο της Δαλματίας, και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, υπό τον άμεσο έλεγχο από τη Βιέννη.

Λόγω των πολλών σλαβικών εθνοτήτων, υπήρχαν πολλές θέσεις που έθεταν πολλές εναλλακτικές πάνω στο θέμα της διαβίωσης των σλαβικών εθνοτήτων εντός της Αυστρίας και γι αυτό το λόγο η κατάσταση ήταν σχετικά εύκολα διαχειρίσιμη από τους Αψβούργους οι οποίοι πότε με τη βία, πότε με ψευδείς υποσχέσεις και πότε με τη μέθοδο «Διαίρει και βασίλευε» κατάφερνε να περνά τις θέσεις της διαιωνίζοντας την επικυριαρχία της.

Σε αυτό το πλαίσιο μια ισχυρή εναλλακτική λύση για τον Πανσλαβισμό (δοσμένη βέβαια από τους… Γερμανούς) ήταν ο Αυστροσλαβισμός που ανέφερα προηγουμένως για την κεντρική Ευρώπη, ο οποίος όμως στο Νότο επικρατούσε μόνο μεταξύ των Κροατών και των Σλοβένων.

Ο λόγος που οι Σέρβοι έμειναν εκτός της Γερμανικής επιρροής, ήταν επειδή οι Σέρβοι λόγω της διασποράς τους σε διάφορες περιοχές, και του γεγονότος ότι είχαν δεσμούς με το ήδη ανεξάρτητο εθνικό κράτος του Βασιλείου της Σερβίας (και μάλιστα με αυτόχθονα και μη Γερμανό βασιλιά), ήταν μεταξύ των πιο ένθερμων υποστηρικτών της ανεξαρτησίας των Νότιων-Σλάβων από την Αυστρο-Ουγγαρία και την τελική ένωση σε ένα κοινό κράτος υπό σερβική μοναρχία.

 Βέβαια εδώ να πούμε ότι προφανώς οι Σέρβοι δεν ήταν χαζοί να θέλουνκαι να ζητούν σοβαρά από τους άλλους, αυθαίρετα να τους κυβερνούν κάτω από δικό τους σκήπτρο, αλλά αφού η Γερμανική προπαγάνδα έβρισκε ισχυρά ερείσματα στις υπόλοιπες Σλαβικές εθνότητες που ευρίσκοντο υπό Γερμανική κυριαρχία και λόγω της μη ύπαρξης ανεξάρτητου κράτους από Σλοβένους, Κροάτες, Βόσνιους όπως είχαν οι Σέρβοι, είναι λογικό να προέκριναν ως την καλύτερη λύση από την πλευρά τους, την απελευθέρωση των Σλαβικών εθνοτήτων από το ήδη απελευθερωθέν από τους Οθωμανούς Σερβικό κράτος.

Οι Γερμανοί από την πλευρά τους διοχέτευσαν ως προπαγάνδα στις Σλαβικές εθνότητες του Νότου ότι οι Σέρβοι ήταν επεκτατικοί και ήθελαν την υποδούλωσή τους (αδιαφορώντας για το γεγονός ότι οι ίδιες εθνότητες ήταν ήδη… υποτελείς τους) και καλλιέργησαν κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα τεχνητό μίσος το οποίο ωστόσο ουδέποτε από τότε εξέλιπε, ακόμα και κατά τη διάρκεια συμβίωσης των σλαβικών εθνοτήτων στο Γιουγκοσλαβικό βασίλειο και την μετέπειτα Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία μέχρι τη διάσπασή της το 1990 οπότε ξέσπασε και ο φοβερός Γιουγκοσλαβικός πόλεμος. Πάντως εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι (σε σχέση με την Ελλάδα) ότι ο Σερβικός Εθνικισμός δεν άφηνε έξω από το μάτι του και ήδη απελευθερωμένες περιοχές όπως η Θεσσαλονίκη, ενώ τον Α ΠΠ υπήρξαν και επεισόδια με τον υποχωρήσαντα σε Ελληνικά εδάφη Σερβικό στρατό.

Για τις προθέσεις του Νοτιοσλαβισμού ενδεικτικό είναι ότι το 1863, ο Σύνδεσμος των Σέρβων Φιλολόγων τίμησε τα χίλια χρόνια από το θάνατο του Κυρίλλου, όπου ο πρόεδρος της Dimitrije Matić, μιλώντας για τη δημιουργία ενός εθνικά «καθαρού» σλαβικού λαού ανέφερε: «με τη βοήθεια του Θεού, θα πρέπει να υπάρχει ένας ολοκληρωτικά σλαβικός λαός, με αμιγώς Σλαβικά πρόσωπα και καθαρά σλαβικό χαρακτήρα»…
 
Στο πλαίσιο αυτών των ιδεών μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργήθηκε το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, κάτω από τη Σερβική κυριαρχία της δυναστείας των Καραγιώργηδων, ενώνοντας τα νότια έθνη των Σλαβόφωνων, ανεξάρτητα από θρησκεία και πολιτισμικό υπόβαθρο αφήνοντας απ’ έξω μόνο τους Βούλγαρους προς τους οποίους όμως ακόμα, και στα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν προτάσεις για την ενσωμάτωση τους σε μια μεγαλύτερη Γιουγκοσλαβία ενώνοντας έτσι όλα τα νότια σλαβόφωνα έθνη σε ένα κράτος. Η ιδέα εγκαταλείφθηκε μετά τη διάσπαση δεσμών μεταξύ του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και του Στάλιν το 1948 και αυτό οδήγησε στην ψύχρανση των σχέσεων των δύο χωρών, απότοκο του οποίου υπήρξε η μετονομασία του νότιου ομόσπονδου κράτους Βαρντάρσκα (Βαρδαρίας)σε «Μακεδονία» καθώς και την δημιουργία στα σχολεία μιας "Μακεδονικής" ταυτότητας, με μόνο στόχο εκ μέρους του Τίτο, την μη διεκδίκηση της πατρότητας των εδαφών και του κυρίως βουλγαρόγλωσσου πληθυσμού της εκ μέρους των γειτόνων.
 
Κατά τα λοιπά, μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κροάτης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, ως  πρόεδρος της σοσιαλιστικής πλέον Γιουγκοσλαβίας, υποστήριξε την αδελφότητα και την ενότητα που σήμαινε την ισότητα μεταξύ των εθνοτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των μη σλαβικών μειονοτήτων. Αυτό οδήγησε σε μια φαινομενικά ειρηνική συνύπαρξη και ευημερία, μέχρι βέβαια τη βίαιη διάλυση της ομοσπονδίας.

Ο Πανσλαβισμός στην Πολωνία

Αν και από νωρίς ο Πανσλαβισμός είχε απήχηση μεταξύ μερικών Πολωνών, σύντομα τον απεστράφησαν, λόγω τη γεωγραφικής θέσης ανάμεσα σε Γερμανία και Ρωσία, του ιστορικού παρελθόντος των Πολωνών αλλά και του Καθολικού θρησκεύματος το οποίο τους έκανε περισσότερο προσκείμενους στους Γερμανούς παρά στους Ρώσους και πολύ περισσότερο όταν οι Πανσλαβιστές μιλούσαν για απελευθέρωση των άλλων Σλάβων μέσω ρωσικών ενεργειών, αφού πρώην Πολωνικά εδάφη και πληθυσμοί βρίσκονταν πλέον στη ρωσική αυτοκρατορία μετά την απώλεια εδαφών υπέρ της Ρωσίας ήδη από το τέλος του 18^ου αιώνα.

 Κατά το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας της, η Πολωνία συμμάχησε πολλές φορές με μη Σλαβικά έθνη, όπως η Ουγγαρία (υπάρχει μάλιστα η φράση «Πολωνοί και Ούγγροι ξαδέρφια είναι», την Σαξονία, τη Σουηδία ή τη Λιθουανία με την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία που διήρκεσε μάλιστα από το 1569 ως το 1795.

 Ειδικά μετά το 1795, βρέθηκαν φιλικά διακείμενοι απέναντι στην Γαλλική Επανάσταση και τον Ναπολέοντα αποβλέποντας στη βοήθειά τους για την ανασύσταση της χώρας τους, καθώς είχαν κοινούς εχθρούς (με την τότε Γαλλία) την Αυστρία, την Πρωσία και την Ρωσία.

Η επιρροή του Πανσλαβισμου τον 19^ο αιώνα είχε μικρή επίδραση στην Πολωνία και ήταν «ανεκτός» μόνο μέχρι του σημείου ύπαρξης μιας «συμπάθειας» προς τα άλλα καταπιεσμένα Σλαβικά έθνη και την ανάκτηση της ανεξαρτησίας.

Την ίδια στιγμή, ενώ ο Πανσλαβισμός εργάστηκε κατά της Αυστρο-Ουγγαρίας με τους Νότιους Σλάβους, οι Πολωνοί απολάμβαναν μία ευρεία αυτονομία εντός του Αψβουργικού κράτους αναλαμβάνοντας μια θέση νομιμόφροσύνης απέναντί τους, αφού ήταν σε θέση να αναπτύξουν την εθνική τους κουλτούρα και να διατηρήσουν την πολωνική γλώσσα, τα οποία απειλούντο τόσο από τις δύο Γερμανικές Αυτοκρατορίες όσο και τη Ρωσική.

Αν και κάποια εποχή είχε κατατεθεί η πρόταση δημιουργίας μιας Πανσλαβικής ομοσπονδίας, αλλά με την προϋπόθεση ότι η Ρωσική Αυτοκρατορία θα αποκλείετο από μια τέτοια οντότητα, μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας και την απελευθέρωσσή της από τη Γερμανία, την Αυστρία και τη Ρωσία το 1918, η θεωρία του Πανσλαβισμού έχασε την οποιαδήποτε επιρροή του και πολύ περισσότερο ως σοβαρή εναλλακτική λύση, την οποία μάλιστα στο πλαίσιο του πολέμου επιρροής μεταξύ Δύσης - Ανατολής, η Δύση ταύτισε τον όρο Πανσλαβισμό ως μια παραπλήσια λέξη - κώδικα του  «εκρωσισμού».

Κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής της Πολωνίας, η ΕΣΣΔ χρησιμοποιεί τον Πανσλαβισμό ως εργαλείο προπαγάνδας για να δικαιολογήσει τον έλεγχό της σε όλη τη χώρα. Ο Πανσλαβισμός δεν ήταν μέρος της επικρατούσας πολιτικής ατζέντας, και θεωρείται ευρέως ως ιδεολογία του ρωσικού ιμπεριαλισμού.
 
Σήμερα ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μέλος της ομάδας του Visegrad, η οποία αν και δεν θεωρείται Πανσλαβιστική αφού περιλαμβάνει κι ένα μη σλαβικό έθνος (Ουγγαρία), προωθεί «συνεργασίες» μεταξύ των χωρών του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού της Κεντρικής Ευρώπης.

Βασικά αποτελεί (άλλη) μια Γερμανική πλατφόρμα προώθησης των Γερμανικών συμφερόντων και προσεταιρισμού των Σλάβων της Ανατολικής Ευρώπης ενώ δεν είναι τίποτα άλλο από άλλο ένα πολιτικό εργαλείο, από αυτά που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια προκειμένου να προωθηθούν τα εκάστοτε πολιτικά συμφέροντα των Γερμανών. Και τα τέσσερα μέλη του Visegrád (το οποίο δημιουργήθηκε το 1991 μετά την πτώση της ΕΣΣΔ)είναι, επίσης, μέλη της «Πρωτοβουλίας Κεντρικής Ευρώπης».

Η χειραγώγηση των Σλαβων υπήρξε ανέκαθεν πάγια πολιτική των Γερμανών και πολύ περισσότερο όταν μετά τον 18ο αιώνα εμφανίστηκαν οι ανταγωνιστές τους Ρώσοι στην Ανατολή. Ένα απο τα "χαρτιά" των Γερμανών αποτελούσε και ο κατευθυνόμενος εθνικισμός που όμως πάντα θα δήλωνε υποταγή στους Γερμανούς. Δεξιά κατά σειρά απο πάνω προς τα κάτω οι "Αυστροσλάβοι"/Πανσλαβιστές κλπ Karol Libelt, Frantisek Palacky και Karel Sabina. Αριστερά η Γερμανική χειραγώγηση Σλάβικών (Σλοβακία, Τσεχία, Πολωνία) και μη (Ούγγροι) εθνοτήτων με το πολιτικό "θεσμικό" όργανο του γκρουπ του Βίζενγκραντ. Οποιαδήποτε απόφαση της Γερμανίας ενισχύεται (μαζί με άλλα "θεσμικά" όργανα της Ε.Ε.) με την σύμπλευση του δήθεν ανεξάρτητου αυτού οργάνου ενώ παράλληλα εκτός του οτι αποτελεί ανάχωμα σε οποιαδήποτε πολιτική επιρροή της ανταγωνίστριας Ρωσίας χρησιμοποιείτα και ως εργαλείο άσκησης επιθετικής εξωτερικής πολιτικής στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, δηλαδή στην "αυλή της Ρωσίας"...

Ενδεικτικό του κατά πόσο «προωθούν την συνεργασία και την αδελφοσύνη» χωρίς να εξαρτώνται από τα συμφέροντα των Γερμανών που τους τα υπαγορεύουν, αποτελεί το γεγονός οτι την ώρα που «αδελφώνονται» και «συνεργάζονται» με την Ουκρανία που φτάνει σχεδόν μέχρι τον Καύκασο, θυμάμαι κάποτε που ο Κώστας Σημίτης κάλεσε την Ουγγαρία να συμμετάσχει σε ένα Συνέδριο Βαλκανικών χωρών (από αυτά που μαζεύονται οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοι για ταξίδι αναψυχής και φωτογραφίες) είχαν δηλώσει δημόσια μεταξύ άλλων ότι «…Εμείς είμαστε κράτος της Κεντρικής Ευρώπης και δεν έχουμε καμιά σχέση με τα Βαλκάνια…»…

Προς τη σύγκρουση των… γιγάντων - Τα αίτια της έξαρσης των εθνικισμών και οι ιδεολογικές ζυμώσεις μέχρι τον 20 αιώνα

Μέχρι εδώ ανέφερα μόνο τον Παγγερμανισμό και τον Πανσλαβισμό παρόλο που δεν ήταν τα μόνα «υπερ-εθνικιστικά» κινήματα που υπήρξαν. Όπως προανέφερα υπήρξαν και άλλα υπερεθνικιστικά ή εθνικιστικά «κινήματα» όμως θα περιοριστώ μόνο σε αυτά τα δύο γιατί

1.Παρά το ότι επηρεάστηκαν από τα ιδεώδη της Γαλλικής επανάστασης, δημιουργήθηκαν από ανθρώπους της ίδιας εθνικότητας στην οποία αναφέρονται, δηλαδή από Γερμανούς και Σλάβους

2.Έπαιξαν και παίζουν ακόμα (θα εξηγήσω παρακάτω γιατί) καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής ιστορίας τόσο τον 19^ο και τον 20^ο αιώνα, όσο και σήμερα που εκτός του ότι ζούμε τα απότοκα των εφαρμογών των ιδεών αυτών, οι εθνικισμοί «ξεπάγωσαν» μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, οπότε μας ενδιαφέρει άμεσα και

3.Γιατί παρά το γεγονός ότι βρέθηκαν σε έξαρση από τα μέσα του 19^ου αιώνα και έπειτα, δεν μπορούμε να πούμε ότι δημιουργήθηκαν έτσι ξαφνικά και έωλα παρά το γεγονός ότι πολλοί θεωρούν ότι συμβαίνει έτσι. Εδράζονται πάνω σε μακραίωνες γεωπολιτικές ζυμώσεις στην Ευρώπη οι οποίες σε συνδυασμό με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των κρατών δημιουργούν νέες καταστάσεις πάνω σε παλαιότερες.

4.Οι θεωρίες αυτές έπαιξαν καταλυτικό ρόλο και σε κάτι ακόμα. Στην δημιουργία άλλων «εθνικών συνειδήσεων» οι οποίες με τη σειρά τους πυροδότησαν άλλα γεγονότα και που όλα μαζί σχημάτισαν νέες καταστάσεις μέσα από πολέμους, συγκρούσεις και έντονες διπλωματικές ζυμώσεις.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, δεν θα μπορούσα να συμπεριλάβω επί παραδείγματι τον Παντουρανισμό, ο οποίος παρά το ότι παραπέμπει και ιδιαίτερα τους Έλληνες στον Παντουρκισμό, αποτελεί ένα ευρύτερο ιδεολογικό περίγραμμα εκπεφρασμένο από Φινλανδούς και Ούγγρους που συμπεριλαμβάνουν και άλλα έθνη όπως τους Τούρκους ή και τους Ιάπωνες (κατά τους Παντουρανιστές βέβαια) όπου μάλιστα υπήρχε πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και οργάνωση…

Επίσης θεώρησα απαραίτητο να αναφερθώ έστω και επιγραμματικά στις δύο κύριες αυτές υπερεθνικιστικές θεωρίες όχι τόσο γιατί «είχαν κάτι σημαντικό να πουν» όσο για το γεγονός ότι θέλω να δώσω μια μικρή γεύση του τρόπου σκέψης των περισσότερων δήθεν μεγάλων διανοητών των πάσης φύσεως «–ισμών» οι οποίοι χρησιμοποιώντας τη δυστυχία των δικών τους ή άλλων ανθρώπων, προώθησαν τα συμφέροντα Γερμανών και Ρώσων, και πολλές φορές εις βάρος ακόμα και των συμπατριωτών τους.

Σύνοψη της Ευρωπαϊκής Γεωπολιτικής και πολιτισμικής διαμόρφωσης από τον 5^ο έως τον 19^ο αιώνα

Ήδη από τον 8^ο-9^ο αιώνα μκχ παγιοποιείται μια συγκεκριμένη γεωπολιτική κατάσταση η οποία υφίσταται μέχρι και σήμερα. Γερμανικοί ή γερμανόφωνοι ή έστω Γερμανοκρατούμενοι (Γερμανικές βασιλείες-Γερμανική «ευγενής» κάστα κλπ) πληθυσμοί υπάρχουν από τις Αζόρες και την Σκανδιναβία, μέχρι τις σημερινές «Βαλτικές δημοκρατίες», την σημερινή Ουκρανία και τις «Σιδηρές Πύλες» του Δούναβη.

Από την άλλη σε μια ολόκληρη περιοχή που ξεκινά από τα Ανατολικά του Οντέρ, Ανατολικά της Βιέννης, Ανατολικά της Τεργέστης (για την Κεντρική Ευρώπη), τις νότιες απολήξεις των Άλπεων που είναι η Πίνδος, η Μακεδονία, η Θράκη (Νότιο Ανατολική Ευρώπη) μέχρι και τα Ουράλια, κατοικούν εκατομμύρια Σλάβων, με πληθυσμιακή πυκνότητα όπως είναι φυσικό διαφορετική από τόπο σε τόπο, δηλαδή αραιή έως πολύ αραιή όσο πηγαίνουμε προς Δυτικά και Νότια και πυκνή έως απόλυτη όσο πηγαίνουμε προς Ανατολικά ή βόρεια (πλην Σκανδιναβίας). Αυτό βέβαια για μας δεν σημαίνει τίποτα γιατί και οι Σλάβοι μισοί Γερμανοί είναι. Αλλά έχει σημασία για το πως το βλέπουν οι Γερμανοί που τους βλέπουν ως «αλλόφυλους» και «αλλόδοξους».

Το ιδιόμορφο πολιτικά σκηνικό της Ευρώπης έχει να κάνει με δύο κυρίως στοιχεία: α) την πολυδιάσπαση της Ανατολικής Ευρώπης και των Σλαβικών Εθνοτήτων σε μικρές Εθνότητες που κατά καιρούς δημιουργούν δικές τους κρατικές οντότητες και σε άλλες που ζουν κατά το μείζον τμήμα της ιστορίας τους υπό επικυριαρχία και β) την ύπαρξη μεγάλων και ισχυρών κρατικών οντοτήτων από Γερμανικούς/Γερμανόφωνους ή έστω υπό Γερμανική κηδεμονία πληθυσμούς στη Δυτική Ευρώπη.

Η πραγματικότητα αυτή που ξεκίνησε να διαμορφώνεται από τον 3ο αιώνα με αραιές κατ’ αρχήν εισβολές, έλαβε τη μορφή «χιονοστιβάδας» τους αιώνες 4ο με 6ο και θα παγιοποιηθεί μέχρι τον 8ο και 9ο αιώνα, καθόρισε και την πολιτική ιστορία μιας ολόκληρης ηπείρου και περαιτέρω τον κόσμο (μετά την εποχή των Ανακαλύψεων το 15ο αιώνα) μέχρι και σήμερα.

Τα μίση, οι αντιπάθειες, οι συμμαχίες και οι όποιες πολιτισμικές και μη επιρροές αντικατοπτρίζονται στην ιστορία και την γεωπολιτική διαμόρφωση της Ευρώπης μετά την Ρωμαϊκή εποχή.

Πως όμως εξηγείται η παγίωση μεγάλων και ισχυρών Γερμανικών κρατών στη Δύση και η πολυδιάσπαση των Σλάβων στην Ανατολή;

Ο μόνος λόγος που μπορεί να το εξηγήσει δεν έχει να κάνει με καμιά «φυλετική ανωτερότητα» των Γερμανών ή… των Δυτικών ή κάποια «ιστορική ανάγκη» κάποιου βλακώδους και αστήρικτου δόγματος αλλά από την… τύχη.

Την «τύχη» δηλαδή που είχαν τα Γερμανικά φύλα (και την… ατυχία για όλους τους υπολοίπους) να περάσουν πρώτα τα Ρωμαϊκά νοητά φυσικά σύνορα του Ρήνου και του Δούναβη και να εγκατασταθούν σε περιοχές με πολιτισμό το οποίο πολύ απλά σημαίνει, να βρούνε έτοιμες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, εμπορικούς δρόμους, λιμάνια, χτισμένες πολιτείες, οργανωμένο και στελεχωμένο κράτος (έστω και αν ήταν υπό κατάρρευση, εννοούμε τις κατώτερες δομές) και γενικά όλα εκείνα που ξεχώριζαν μέχρι τότε τους Γερμανούς που ζούσαν σε συνθήκες παλιολιθικής εποχής από μια σχεδόν πρώϊμη βιομηχανοποιημένη κοινωνία που το μόνο που δεν είχε ανακαλύψει ήταν… την βιομηχανία…

Εδώ να κάνω μια ακόμα παρένθεση και να πω ότι η άποψη (κυρίως… Δυτικής προελεύσεως) ότι οι Γερμανοί είχαν εκπολιτιστεί έτσι κι αλλιώς λόγω της μακρόχρονης επαφής τους με τους Ρωμαίους (τώρα μάλιστα!), όπως επίσης και η άποψη ότι το «πολιτισμικό σοκ» ήρθε από τις εισβολές πληθυσμών που δεν είχαν μέχρι τότε επαφή με τους Ρωμαίους (υπονοώντας εδώ τους Ούννους ή τους Σλάβους) προφανώς θα αφορά πεντάχρονα Γερμανάκια διότι εκτός του ότι βασίζεται στη ΜΗ μελέτη των γεγονότων των σφαγών, των καταστροφών και των μαρτυριών για πολιτισμική οπισθοδρόμηση στην κατακτημένη από βαρβάρους πρώην Ρωμαϊκή επικράτεια (ακόμα και από τους φίλους τους, τους… χριστιανούς) θα πρέπει και να μας εξηγήσουν παράγραφο προς παράγραφο τις γεωγραφικές και λαογραφικές αναφορές των Ρωμαίων για το ποιόν τους, ακόμα και σε εποχές πριν το ξεκίνημα των εισβολών όσο και να μας εξηγήσουν το γεγονός της πολιτισμικής α-συνέχειας που προσπαθούν να την αποκρύψουν με ιστορικά «μπαλώματα» παρά το ότι αυτή η α-συνέχεια βγάζει μάτι.

Από την άλλη οι Σλάβοι είχαν την… «ατυχία» να ξεκινήσουν μεταγενέστερα τις εγκαταστάσεις τους (εποικισμό) και συγκεκριμένα 2 με 3 αιώνες μετά τους Γερμανούς (οπότε και η Γερμανική εξάπλωση στη Δύση είχε ολοκληρωθεί και παγιωθεί) και σε περιοχές εκτός όχι απλά Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, αλλά γενικά… πολιτισμού, δηλαδή χωρίς οργανωμένες πόλεις, οργανωμένες κοινωνίες και γεωργικούς πληθυσμούς.

Μόνη εξαίρεση στους Σλάβους αποτέλεσαν οι «Νότιοι Σλάβοι» οι οποίοι δεν είναι άλλοι από αυτούς που άφησε ο ελεεινός Ανατολικός Αυτοκράτορας Φωκάς (ένας σφετεριστής πρώην… εκατόνταρχος) οπότε, σύμφωνα με τις Ανατολικορωμαϊκές πηγές, εκτιμάται ότι άφησε περίπου 600.000 Σλάβους να περάσουν το Δούναβη, αν και ο αριθμός θεωρείται υπερβολικός. Προσωπικά δεν τον θεωρώ υπερβολικό, διότι εκτός του ότι οι Ανατολικορωμαϊκές πηγές κάνουν λόγο για μια «διάβαση που γινόταν χωρίς ανάπαυλα επί μέρες (!) και καταριόταν τον Αυτοκράτορα (!!) το θεωρώ πολύ πιστευτό νούμερο που εξηγεί την ύπαρξη συμπαγών Σλάβων στα Βαλκάνια. 

Χάρτης της σημερινής Ευρώπης που απεικονίζει τα κράτη με κυρίαρχη εθνότητα τους Σλάβους. Με πράσινο οι Ανατολικοί Σλάβοι (Ρώσοι, Λευκορώσοι και Ουκρανοί) με ανοιχτό πράσινο οι Δυτικοί Σλάβοι (Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία) και με τυρκουάζ οι Νότιοι Σλάβοι των Βαλκανίων (Βούλγαροι, Σέρβοι, Μαυροβούνιοι, Κροάτες, Σλοβένοι, Βόσνιοι και Σκοπιανοί)

Διότι αν λάβουμε υπόψη νούμερα όπως 70. 100 ή έστω και 200.000 δεν εξηγούν την επέκταση της Βουλγαρίας σε όλο σχεδόν το Βόρειο τμήμα της Βαλκανικής ούτε και τις αλλεπάλληλες στρατολογήσεις δεκάδων χιλιάδων Βούλγαρων στρατιωτών σε λιγότερο από δύο αιώνες μετά (σημειωτέον ότι η δημογραφική αύξηση των δύο τελευταίων αιώνων λόγω βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης δεν ομοιάζει με τις όποιες πληθυσμιακές αυξήσεις κοινωνιών του παρελθόντος).

Έτσι λοιπόν δημιουργούνται στην ουσία ήδη από τον 6^ο αιώνα οι βάσεις της ύπαρξης των «Μεγάλων Δυνάμεων» του μέλλοντος μέχρι και την εποχή μας.

Την κατάσταση αυτή βέβαια έπρεπε να επισφραγίσει ο ερχομός του Καρλομάγνου τον 8^ο-9^ο αιώνα, ένας πρώην Αυλάρχης των Μεροβίγγειων, τους οποίους ανέτρεψε και για τον οποίο δεν είναι γνωστό ούτε το που και πότε γεννήθηκε (!) παρά μόνο ότι περιβάλλεται από μια εξιστόρηση που αγγίζει τα όρια του μύθου για… ευνόητους λόγους (έγινε βασιλιάς!). Διοίκησε και επεξέτεινε ένα ήδη μεγάλο κράτος, φτάνοντάς το από τη Δυτική Ευρώπη στα Πυρηναία μέχρι και τη σημερινή Πολωνία και από την Ιταλική χερσόνησο μέχρι και την Μεγάλη Βρετανία.

Η αναφορά στη δράση του Καρλομάγνου για διάφορους λόγους περιορίστηκε μόνο στο διοικητικό, πολιτικό ή στρατιωτικό κομμάτι και ελάχιστα αναφέρονται για το ΤΙ ΗΘΕΛΕ ακόμα να πράξει αλλά για διάφορους λόγους δεν τα κατάφερε ή δεν πρόλαβε.

Τι είναι η "Καρολίγγεια Αναγέννηση" για την οποία επαίρεται σήμερα όλη η Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη; Μα τι άλλο εκτός απο την επέκταση και οριστική επιβολή των εκχριστιανισμένων Βησιγότθων - Βανδάλων του 5ου αιώνα μκχ της πρώην Ρωμαϊκής Δυτικής Γαλατίας σε όλη την Δυτική και Ανατολική Ευρώπη. Μ' ένα σπάρο δυό τρυγώνια... Και οι χριστιανοί θεοκράτες ικανοποιούνται γιατί απέκτησαν περισσότερα εδάφη και... "πρόβατα" (=ποίμνιο) για επιρροή αλλά και οι φυλετιστές Γερμανοί δεν αφήνουν κανέναν μη Γερμανό στην Ευρώπη. Όσοι δε παραμένουν απο τους μη Γερμανούς (Σλάβοι, Κέλτες, Έλληνες, Λατίνοι κλπ) ποδηγετούνται σε τέτοιο βαθμό ώστε η ιστορία τους να αποτελεί σήμερα λίγο έως πολύ... προέκταση της Γερμανικής ιστορίας... Χάρτης της Δυτικής Ευρώπης που απεικονίζει την σταδιακή επέκταση των Βησιγότθων-Βανδάλων (αργότερα Μεροβίγγειοι, Καρολίγγειοι κλπ)

Από τα κυριότερα είναι ότι ο Καρλομάγνος δεν σκόπευε να ενώσει μόνο τη Δυτική Ευρώπη αλλά για την ακρίβεια ΟΛΟΚΛΗΡΗ την μέχρι τότε έτι υπάρχουσα Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που σημαίνει ΚΑΙ την Ανατολική Ρώμη.

Όταν λοιπόν αυτό δεν κατέστη δυνατό μέσω γάμου όπως έχω ήδη προαναφέρει, έθεσε μπροστά το… σχέδιο Β το οποίο δεν ήταν άλλο από την αναγόρευσή του σε αυτοκράτορα, με τη συμβολή βέβαια του χριστιανού προκαθήμενου της Ρώμης.

Παράλληλα βλέπουμε από τότε τη δημιουργία μιας Γερμανικής βασιλικής ελίτ με τάσεις προς εξάπλωσή της και επιβολής της σε όλο τον κόσμο την ώρα που άλλες μοναρχίες και κράτη καταρρέουν στο διάβα του χρόνου χτυπημένα από εσωτερικούς ή εξωτερικούς εχθρούς.

Θα πρέπει να φτάσουμε στον 20^ο αιώνα για να υπάρξει μια φαινομενικά «οριστική» ανάσχεση, η οποία όμως δεν χρειάζεται καν ενδελεχή μελέτη για να αποδειχθεί ότι όχι μόνο δεν ήταν οριστική ανάσχεση αλλά μάλλον την βοήθησε να μετασχηματιστεί και να ακολουθήσει άλλα… Μονοπάτια εξίσου επικίνδυνα όχι βέβαια για τον ίδιο τον Γερμανικό ηγεμονισμό όσο για τα υποψήφια θύματά του…

Συνεχίζοντας λοιπόν, με την παγιοποίηση των Γερμανών στη Δύση αλλά και τη δημιουργία κρατικών οντοτήτων δημιουργείται μια ετεροβαρής πολιτική ισορροπία στην Ευρώπη, όχι θεαματική βέβαια, αφού βρισκόμαστε στο απόγειο του αποκαλούμενου Μεσαίωνα, αλλά όταν στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος είναι επόμενο αυτός να καθορίζει και… τις τύχες των άλλων.

Με άλλα λόγια παρατηρούμε ότι

1.Επεκτείνουν διαρκώς την πολιτική τους εξουσία

2.Συνεχίστηκε ο εποικισμός των ήδη κατεκτημένων πρώην Ρωμαϊκών εδαφών αλλά και νέων στην Κεντρική Ευρώπη, Βόρειο Ιταλία και αργότερα Βρετανικές νήσους (πολύ πριν και μετά το 1066 και τη Μάχη του Χάστινγκς)

3.Απο τον 8^ο-9^ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως όχημα ο Παπισμός για την θεοκρατική «νομιμοποίηση» της επεκτατικής τους πολιτικής είτε με στρατιωτικά μέσα είτε με διπλωματικά (βλέπε πολέμους στην Ανατολή, Σχίσμα εκκλησιών, Σταυροφορίες κλπ). Βέβαια από τον 15^ο αιώνα και μετά, ο ίδιος ο Παπισμός έγινε «αγκάθι» που έπρεπε να φεύγει απ τη μέση (βλέπε σύγκρουση Γουέλφων-Γκιμπελίνων στην Ιταλία, Προτεσταντισμός, «Πολιτισμικός πόλεμος» επί Βίσμαρκ κλπ)

Ιταλία. Ύστερος Μεσαίωνας. Τα εμβλήματα Γουέλφων κι Γκιμπελίνων

4.Σε ότι αφορά τα μη στρατιωτικά μέσα, βλέπουμε τα Γερμανικά κράτη να χρησιμοποιούν την γλώσσα, τη θρησκεία ή ακόμα και συμμαχίες με άλλα κράτη εκτός Ευρωπαϊκού χώρου προκειμένου να επιτύχουν τους σκοπούς τους.

Εδώ πρέπει να κάνουμε κάποιες επισημάνσεις.

Η ύπαρξη διαφόρων Γερμανικών κρατών και οι όποιες έριδες, συγκρούσεις κλπ ουδόλως έχουν να κάνουν με κάποιον διαχωρισμό τους πολιτισμικό. Αποτελούν ΟΛΑ ανεξαιρέτως κράτη διάδοχα μιας Γερμανικής κατάκτησης που ξεκίνησε τον 4^ο  αιώνα και ολοκληρώθηκε τον 6^ο.

Το γεγονός ότι χωρίστηκαν (πολιτικά και μόνο) σε κράτη, δεν έχει να κάνει σε τίποτα άλλο παρά μόνο στο γεγονός ότι κάθε Γερμανική υποφυλή, είτε αυτή ήταν οι Σάλιοι Φράγκοι, είτε αυτοί ήταν οι Αγγλοσάξονες-Νορμανδοί, είτε αυτοί ήταν οι Αλαμανοί της Γερμανίας, επέλεξε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή να εγκατασταθεί σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η όποια σύγκρουση μεταξύ τους στην ουσία αποτελεί συνέχεια των εθίμων τους που έφεραν από τα δάση της Γερμανίας και δεν έχει καν κάποια σχέση με κάποιας μορφής… «αποστασιοποίηση» από τον «Γερμανικό κόσμο» όπως κάποιοι ηθελημένα ή άθελά τους προσπαθούν να μας την παρουσιάσουν…

Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από την μη στιγμιαία αλλά μακροχρόνια ΚΟΙΝΗ προσπάθειά τους να καταβάλουν το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος σταματώντας τον… κοινό τους πόλεμο με την οριστική εγκατάσταση των Οστρογότθων του Θεϋδέριχου στην Ιταλία τον 6^ο αιώνα.

Η αλήθεια είναι ότι αν μπορούσαν εκείνη την εποχή θα προσπαθούσαν να κάνουν το ίδιο και στην Ανατολή, κάτι άλλωστε που προσπάθησαν όχι απλά παρασκηνιακά αλλά πολύ φανερά καταλαμβάνοντας αξιώματα υπό την απειλή των όπλων (ως… προστάτες-Φοιδεράτοι της Ανατολής) και μάλιστα εγκαθιστώντας ήδη πληθυσμούς στην Βαλκανική.

 Ωστόσο τελικά… «δεν ήταν γραφτό» να εποικίσουν ΚΑΙ την Ανατολή όχι τόσο γιατί Ανατολικορωμαίοι αυτοκράτορες σαν τον Ζήνωνα αποφάσισαν να τους ξεφορτωθούν στέλνοντάς τους στην Δύση, όσο γιατί οι βάρβαροι αν και έχοντας επίγνωση της στρατιωτικών τους δυνατοτήτων και αυτών των Ανατολικών, προφανώς σκέφτηκαν ότι θα ήταν πολύ προτιμότερο να αποκτήσουν πρώτα κρατική οντότητα χρησιμοποιώντας τις έριδες Ανατολικής και Δυτικής Ρώμης παρά να ξεκινήσουν έναν πόλεμο ΚΑΙ με την Ανατολή όπου εκεί ίσως το… «φρούτο» αποδεικνύετο πολύ σκληρό για τα δόντια τους.

Κύριοι παράγοντες διαμόρφωσης της Νέας Τάξης Πραγμάτων από τον 4^ο αιώνα και μετά

Παράλληλα θα πρέπει να επισημάνουμε και τα εξής. Από τα ιστορικά δεδομένα δεν προκύπτει ότι κύρια αιτία για την εκβαρβάρωση του Ρωμαϊκού κόσμου ήταν μόνο οι εκχριστιανισμένοι βάρβαροι ή μόνο η ανατολική και δυτική εκκλησία, άποψη που κατά συνέπεια αφήνει απ έξω κάποιον από τους δύο παράγοντες, αφήνοντας όμως έτσι χωλή την όποια αντικειμενική τεκμηρίωση. Βέβαια δεν μπορεί να εκληφθεί σοβαρά και η εκπεφρασμένη άποψη ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία… «κουράστηκε», «παρήκμασε» ή έστω «έπεσε θύμα εσωτερικών ραδιουργιών» αφού έτσι δεν εξηγούνται πλήθος άλλων γεγονότων που μόνο παρακμή δεν μπορούν να υποδείξουν και κορυφαίο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μορφή του Αέτιου.

Τα ιστορικά δεδομένα μας αποδεικνύουν (πλην ελαχίστων ή μεμονωμένων εξαιρέσεων που απλά επιβεβαιώνουν τον γενικότερο κανόνα) ότι:

1.Η Ρώμη οφείλει την γρήγορη αποσύνθεσή της σε παράγοντες που είχαν να κάνουν μόνο με τα ανώτατα ή έστω τα μεσαία κλιμάκια εξουσίας και  κυρίως με την άκρως επιθετική θρησκευτική σέχτα του χριστιανισμού η οποία από μια περιθωριακή επαναστατική αίρεση της Ιουδαίας τον 1^ο αιώνα, εξελίχθηκε μέχρι τον 4^ο αιώνα σε κρατούσα θρησκεία που παρά του ότι ακόμα και τότε δεν είχε σταθερό δόγμα και ενιαία διδασκαλία κατόρθωσε μέσω βίας ή πάσης φύσεως δωροδοκίας και προσηλύτιζε «πιστούς» από τους εξαθλιωμένους άστεγους των πολέμων, μέχρι και αυτοκράτορες ή πολέμαρχους και στρατηγούς ασκώντας έτσι μια πολιτική που δεν είχε καμία σχέση με τα συμφέροντα της Αυτοκρατορίας και των πολιτών αλλά τη δική της ύπαρξη και επιβολή ή έστω στη χειρότερη γι αυτήν περίπτωση, την προώθηση των συμφερόντων της

2.Απο την άλλη ο εθνισμός των βαρβάρων, ελάχιστα έως καθόλου έπαιξε ρόλο στον τρόπο σκέψης τους και το πως έβλεπαν αυτοί τους Ρωμαίους για τους οποίους όλοι απλά ήταν… «Ρωμαίοι». Η όποια «κατανόηση» υπήρξε, αν ποτέ υπήρξε ήρθε πολύ αργά για να υπάρξει κάποιου είδους αναστροφή της κατάστασης πολύ περισσότερο γιατί ούτε οι Εθνικοί Ρωμαίοι ξεχώριζαν τους βαρβάρους σε καλούς εθνικούς και κακούς χριστιανούς αλλά ούτε και οι βάρβαροι ήταν διατεθειμένοι να αναλάβουν κάποιου είδους πρωτοβουλία έστω και τοπική για συνεργασία με τους εθνικούς Ρωμαίους οι οποίοι μάλιστα από κάποια περίοδο και μετά πχ 6^ο-7^ο αιώνα είχαν εκχριστιανιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν θα μπορούσε καν να τεθεί τέτοιο ζήτημα… Με απλά λόγια, οι χριστιανοί έβρισκαν «κοινό πεδίο» συνεννόησης μεταξύ τους την ώρα που οι Εθνικοί ήταν πολυδιασπασμένοι, πράγμα φυσιολογικό για κάθε πολιτισμό που δεν χωρίζει τους ανθρώπους σε «ημετέρους» και «άλλους»…

3.Η κατάσταση που άρχισε να διαμορφώνεται στην Ευρώπη μετά τον 4^ο αιώνα δεν είναι εφικτό να υπολογιστεί πάνω σε κάποια συγκεκριμένη μόνο βάση, είτε αυτή είναι θρησκευτική είτε πολιτική είτε πολιτισμική ή οποιαδήποτε άλλη παρά μόνο σε συνδυασμό αυτών αφού πλήθος παραγόντων συνετέλεσαν στην διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής και κατόπιν παγκόσμιας ιστορίας όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Διαφορετικά δημιουργούμε συνωμοσιολογικό σενάριο το οποίο όμως καταρρέει κάτω από το βάρος των ιστορικών δεδομένων.

4.Απο την άλλη, το ότι στη διαμόρφωση της Ευρωπαϊκής ιστορίας έβαλαν ως παράγοντες τη «σφραγίδα» τους (ή καλύτερα το αιματοβαμμένο χέρι τους) η χριστιανική θεοκρατία και οι Γερμανοί (ως γενικό σύνολο και όχι μόνο ως κρατική οντότητα) αυτό είναι καταφανές και πασίδηλο από την ίδια την επίσημη ιστορία την οποία απλά αναλύω περαιτέρω και απλά κάπου ξεδιαλύνω κάποια θολά σημεία της.

Όταν για παράδειγμα λέω ότι ο Αυτοκράτορας Ζήνων στέλνοντας τους Οστρογότθους στην Ιταλία επισφράγισε την τύχη της Δυτικής Ρώμης αλλά και το πολύ αργότερο μέλλον της Ανατολικής, δεν είναι θεωρία συνωμοσίας ούτε εξωφρενικό. Αντιθέτως εξωφρενικό είναι στο προαναφερθέν παράδειγμα:

1.Η εγκατάσταση εχθρών και μάλιστα απολίτιστων εντός της αυτοκρατορίας οι οποίοι στο παρελθόν είχαν επιτεθεί με μανία κατά Ρωμαϊκών πόλεων στο Δούναβη και είχαν και σκοτώσει σε μάχη τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Δέκιο…

2.Το ότι οι εγκατεστημένοι Γότθοι είχαν εγκατασταθεί μετά από… ικεσία προς τους Ρωμαίους για να σωθούν από τους Ούννους αντί να τους αφήσουν στο έλεός τους να τελειώνουν με δαύτους τους το επέτρεψαν για να τονώσουν πληθυσμιακά περιοχές της Βαλκανικής που είχαν ερημώσει. Το λάθος αυτής της πολιτικής το επεσήμαναν συγγραφείς της εποχής… αλλά…

3.Εξωφρενική είναι επίσης η… ανοχή που επέδειξαν οι Ρωμαίοι και δη οι Ανατολικοί στις επιδρομές που έκαναν μετά την εγκατάστασή τους φτάνοντας όχι μόνο να απειλούν δια των όπλων την αυτοκρατορία αλλά και να ανεβοκατεβάζουν στα αξιώματα αυτοκράτορες μαριονέτες.

4.Εξωφρενική είναι επίσης η ανοχή της Συγκλήτου και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και αξιωματούχων οι οποίοι είτε γιατί ήθελαν είτε γιατί δεν μπορούσαν συνεργάζονταν με τους Γότθους (εν προκειμένω) για την επίτευξη σκοπών είτε θεοκρατικών είτε προσωπικών ή στην καλύτερη περίπτωση εφήμερων πολιτικών (πχ εναντίον κάποιων επιδρομέων) εξαρτώντας όμως ακόμα περισσότερο το κράτος σε αυτούς οι οποίοι εκτός του ότι ζητούσαν δυσανάλογα ανταλλάγματα τους γινόταν όλο και πιο πολύ κατανοητό ότι αυτοί ήταν η πραγματική δύναμη μέσα στο κράτος (κράτος εν κράτει δηλαδή)

5.Στέλνοντάς τους στη Ρώμη (για να τους… ξεφορτωθεί όπως μας λένε απλοϊκά οι ιστορικοί) στην ουσία καταδίκασε σε θάνατο όχι μόνο την όποια εξουσία είχε το κρατίδιο του τελευταίου Ρωμαίου αυτοκράτορα Ρωμύλου Αυγουστύλου, όχι μόνο τις ελπίδες των συμπατριωτών τους στη Δύση Ρωμαίων αλλά και σε βιολογικό θάνατο αφού το… «ξαπόστελμα» εμπεριείχε και μπόλικες καταστροφές Ρωμαϊκών πόλεων από Ιλλυρία μέχρι Ιταλία και μπόλικες χιλιάδες θανάτων από τις λεηλασίες πόλεων άλλοτε λαμπρών…

6.Επίσης εξωφρενική είναι η εξυπηρέτηση της εκκλησίας η οποία είδε στους κατά τ’ άλλα αιρετικούς (όπως λένε σήμερα) Αρειανιστές Γότθους ένα χρήσιμο εργαλείο κατίσχυσης των έτι ζώντων Εθνικών της Δύσης ώστε αυτοί ποτέ να μην ξανασηκώσουν κεφάλι κάτι άλλωστε που έκανε πάντοτε.

Γεγονότα δηλαδή, τα οποία ομιλούν από μόνα τους. Και πολύ περισσότερο όταν το ίδιο φαινόμενο επαναλαμβάνεται τόσες φορές σε σημείο που μόνο ένας βλάξ ή φανατικός να αρνείται να το πιστέψει…

Ωστόσο οι δύο αυτοί σύμμαχοι δεν ήταν πάντα σύμμαχοι και αυτό για δύο λόγους.

1.Γιατί Οι Γερμανοί από αρχαιοτάτων χρόνων έδειξαν πως διαθέτουν μια ακόρεστη δίψα για πόλεμο και επεκτατισμό.

2.Γιατί ο χριστιανισμός κατ’ ουσίαν απέδειξε πως αποτελεί έναν κραταιό οργανισμό μέσα σε κάθε κράτος καθιστώντας τον πηγή εξουσίας (δεν είναι τυχαίο που η έκφραση «κράτος εν κράτει» λέγεται ότι εφευρέθηκε για τον Καρδινάλιο της Γαλλίας Ρισελιέ…), που σκοπό έχει είτε την πλήρη υποταγή της πολιτικής εξουσίας στο ιερατείο της ή όταν δεν συμβαίνει αυτό, την άσκηση πολιτικής τέτοιας ακόμα και πολύ πέραν των ορίων αυτού που λέμε σήμερα «εσχάτη προδοσία» φτάνοντας στο σημείο των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας…

Έτσι λοιπόν μοιραία οι δύο αυτοί παράγοντες αλληλοεπέδρασαν και διαμόρφωσαν την Ευρωπαϊκή ιστορία.

Το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος ως «υπερασπιστής» του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμικού κεκτημένου

Σε ότι αφορά την Ανατολή, η κατάσταση είναι παρόμοια, με τη διαφορά όμως ότι εδώ υπήρχε ένα σχετικά κραταιό Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος, γεγονός που είχε ως συνέπεια οι όποιες γεωπολιτικές διαμορφώσεις να γίνονται αργά, κάτι ωστόσο που δεν έχει καμία σχέση με την παρουσίαση πολλών ιστορικών (κυρίως «βυζαντινιστών» της νεώτερης Ελλάδος) ότι… Το Βυζάντιο πέτυχε στην Ανατολή αυτό που δεν πέτυχε το Δυτικό (sic).

Η εκφορά και μόνο τέτοιας άποψης, ακόμα και σαν αστείο είναι προκλητική, πολύ περισσότερο όταν αυτός που την εκφέρει την εννοεί κιόλας.

Ο μόνος τρόπος να το «εννοούν» είναι να είναι πλήρως αδιάφοροι για την Ελληνορωμαϊκή κληρονομιά, για την τύχη πληθυσμών (γιατί κατοικούσαν άνθρωποι και όχι… κοτόπουλα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επιβίωση της «Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας»…

Αν πρόκειται γι αυτό, δηλαδή αν πρόκειται να μας ενδιαφέρουν το αν συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να ανάβουν τα καντήλια στην Ιερουσαλήμ και αν επέζησε το αυτόνομο του «Αγίου Όρους» τότε μάλιστα! Εκεί το Βυζάντιο πέτυχε μοναδικά αποτελέσματα αφού μετά από μια λαίλαπα παντοδαπών εισβολέων οι οποίοι πέρασαν από αυτά τα μέρη, παρέμεινε αλώβητη με τα… προσκυνήματα της, τα τεμένη της, την κινητή και ακίνητη περιουσία της τα οποία μάλιστα πολλαπλασίασε.

Βέβαια το κακό είναι ότι για όλα αυτά τα τεμένη και τους «ιερούς τόπους» δεν υπάρχει η επιθυμητή «πελατεία» (λόγω του ότι… «έπεσε λεπίδι»), αλλά πάντως, από μια κυνική άποψη, είναι φαινόμενο της ιστορίας το πως ένας οργανισμός επιζεί, όταν αυτοί τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπεί έχουν πάει στα θυμαράκια.

Στην Ανατολή λοιπόν και εδώ εννοώ την Ανατολική Ευρώπη, η κατάσταση είναι παρόμοια επειδή και εκεί έχουμε αλλεπάλληλες μετακινήσεις πληθυσμών ενώ ΚΑΙ εδώ οι Γερμανοί είναι παρόντες.

Οι Γερμανοί είναι παρόντες και εδώ γιατί μετά την μετακίνησή τους από την κυρίως Γερμανία ολόκληρες περιοχές «άδειασαν» δίνοντας την ευκαιρία σε άλλους γειτονικούς (και όχι μόνο) λαούς να εγκατασταθούν εκεί.

Η κατάσταση όμως είναι ρευστή γιατί παράλληλα με τις μετακινήσεις υπάρχουν διαρκείς επιδρομές φυλών από τις Στέππες της σημερινής Νότιας Ρωσίας με συνέπεια πολλοί από αυτούς τους πληθυσμούς είτε να αναζητήσουν καταφύγιο δυτικότερα (Δυτική Ευρώπη) ή Νοτιότερα (Βαλκανική) προκειμένου να προστατευθούν.

Πολλές άλλες φυλές όμως έγιναν υποτελείς σε διάφορους κατά περιόδους κατακτητές (Ούννους, Άβαρους, Βούλγαρους κλπ) με συνέπεια ο Γεωπολιτικός χάρτης της Ανατολικής Ευρώπης να αρχίζει να διαμορφώνεται μετά τον 12-14 αιώνα και την δημιουργία στην περιοχή της σημερινής Ουκρανίας του Πριγκηπάτου των Ρως, ως ένα είδος «τείχους» απέναντι σε νέες εισβολές από την Άπω Ανατολή (Μογγολικά φύλα, τουρκικά φύλα κλπ).

Όπως είναι φυσικό, μια τέτοια μακραίωνη μείξη λαών, φυλών, υποφυλών και νομάδων δημιούργησε ένα μωσαϊκό εθνοτήτων το οποίο μέχρι ένα σημείο «αποκρυστάλλωσε» ο Καρλομάγνος κατακτώντας μεγάλο μέρος της σημερινής Κεντρικής Ευρώπης, φέρνοντάς το όπως είναι φυσικό πολιτισμικά κοντύτερα στους Γερμανούς και θρησκευτικά, κοντύτερα στην Δυτική εκκλησία, δηλαδή τον Πάπα, πάλι δηλαδή υπό την επιρροή των Γερμανών.

Γερμανικές εγκαταστάσεις και μεταναστεύσεις υπήρξαν και εδώ (Ανατολική Ευρώπη), ωστόσο όπως έγραψα και προηγουμένως η μακραίωνη μείξη των πληθυσμών, το γεγονός ότι οι Γερμανικές εγκαταστάσεις δεν είχαν την έκταση που είχαν στη Δύση όπως και το ότι οι Σλαβικοί πληθυσμοί, ακόμα και ως υποτελείς, ήταν περισσότεροι, δεν οδήγησαν στον εκγερμανισμό της Ανατολής, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι εξέλιπε ποτέ η Γερμανική επιρροή (Πολιτισμική, μέσω της θρησκείας ή έστω πολιτική).

Από την άλλη το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος παρατηρούμε ότι από την δημιουργία του, η οποία πρέπει να μεταφερθεί περίπου 60 χρόνια μετά με τον Θεοδόσιο (395) και όχι από τον Κωνσταντίνο Φλάβιο (330) αποτέλεσε ένα κράτος χωρίς σταθερά σύνορα, χωρίς μεγάλα διαστήματα ευημερίας, με πληθυσμούς υπό διαρκή ανασφάλεια ή και αναστάτωση και γενικά όχι ένα κράτος που θα δίσταζε κάποιος «να τα βάλει» μαζί του. Κυρίως όμως χωρίς πολιτισμό με κέντρο τον άνθρωπο, αλλά με κέντρο το θεό της βίβλου.

Από τη στιγμή που ο Θεοδόσιος χωρίζει το κράτος προκειμένου να προικοδοτήσει τα δύο διανοητικά καθυστερημένα παιδιά του και αυτοί όχι απλά συνεργάζονται με τους ανθρωποκανίβαλους, αλλά και ερίζουν για το ποιος θα καταστρέψει πρώτος τον άλλο, όπως και οι δυό τους για το πως θα καταστρέψουν τους εθνικούς (με συνέπεια 50 χρόνια μετά το διαχωρισμό το Δυτικό κομμάτι να διαλυθεί) παύει η οποιαδήποτε «ιστορική ανάγκη» θα λέγαμε να υπάρξει συνέχεια στο κράτος, για να μεταλαμπαδευτεί ο ανθρώπινος πολιτισμός στις επόμενες γενιές και να μην επικρατήσει το σκοτάδι των βαρβάρων.

Αυτό σαν σκοπός παύει να υπάρχει από τη στιγμή που το κράτος, αντί να χτίζει ακαδημίες και να παράγει φιλοσόφους και επιστήμονες για να στελεχώνει το κράτος, χτίζει μοναστήρια και εκκλησίες , παράγοντας ψυχοβαρεμένους ρασοφόρους, που όταν δεν βγάζουν άναρθρες κραυγές «αλληλούια», σφάζουν «συμπατριώτες» τους Εθνικούς και μάλιστα συνήθως μαζί με τους φίλους τους, τους βαρβάρους (συνήθως Γερμανούς), τους οποίους προθυμότατα τους βοηθούν στο έργο τους…

Με μια Ανατολική Ρώμη να αυτοκαταστρέφεται και να βυθίζεται στο σκοτάδι του Μεσαίωνα, το «περίεργο» είναι ότι διατηρήθηκε (ως κρατική οντότητα) τόσους αιώνες και όχι η ραγδαία απώλεια εδαφών. Βέβαια περίεργο δεν είναι καθόλου από τη στιγμή που μια «οικουμενιστική» εξουσία, στην ουσία δεν παρέχει καμία αντίσταση σε όποιον νομάδα θέλει να περάσει στα εδάφη της κι έτσι «έχει το κεφάλι της ήσυχο»… Μέχρι βέβαια κάποια στιγμή ο νομάδας να ξεκινήσει να σφάζει και να αρπάζει περιουσίες Ρωμαίων. Για τέτοιο φιλόστοργο προς τους πολίτες του κράτος μιλάμε…

Εν τάχει λοιπόν, και σε ότι αφορά τα σημαντικότερα σημεία που αφορούν το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος από τον διαχωρισμό του κράτους από τον Θεοδόσιο και μετά, έχουμε:

-5^ος αιώνας Σε 50 χρόνια, με τη βοήθεια του Ζήνωνα διαλύουν οι Οστρογότθοι το Δυτικό Κράτος

-6^ος αιώνας Η Δύση εκγερμανίζεται. Ο Ιουστινιανός αναλαμβάνει εκστρατείες μόνο και μόνο εναντίον των Αρειανιστών Γερμανών και αυτά πολλές φορές με πενιχρά αποτελέσματα τα οποία έτσι κι αλλιώς θα σβήσουν μετά το θάνατό του κάτω από το βάρος των νέων συνθηκών (εισβολών).

-7^ος αιώνας Σε δυόμισι αιώνες από τον διαχωρισμό, ολόκληρη η πάλαι ποτέ Ελληνιστική Ανατολή περνά στα χέρια των Αράβων όπου και παραμένει μέχρι και σήμερα, κάτι πολύ φυσικό αφού οι περισσότεροι πληθυσμιακά ως «σκληροί» μονοφυσίτες είδαν τους Άραβες πιο κοντά στα «πιστεύω» τους. Η Σλαβική χερσόνησος εποικίζεται για πρώτη φορά από Σλάβους που περνούν τον Δούναβη με τη συγκατάθεση ενός ελεεινού αυτοκράτορα ονόματι Φωκάς και κατόπιν εγκατάσταση Αβάρων (και οι δυό τους θα εποικίσουν την Ελλάδα μέχρι και την Πελοπόννησο). Ο πολυδιαφημισμένος αλλά στην πραγματικότητα μέτριος νοητικά και ψυχικά Ηράκλειος εγκαθιστά τους Σαρμάτες (ή Σαυρομάτες) από τον Καύκασο στην περιοχή του παραπόταμου του Δούναβη, τον Σαύο ως Φοιδεράτους(foederati=πιστοί). Από τις εγκαταστάσεις αυτές θα προκύψουν αργότερα το έθνος των Βουλγάρων, των Σέρβων και των Αλβανών (οι τελευταίοι ως υποτελείς των Αβάρων)

-8^ος ,9^ος, 10^ος αιώνας Πόλεμος επιβίωσης εναντίον Αράβων, Αβάρων, Σλάβων της Βαλκανικής, Σλάβων εκτός Βαλκανικής, Νορμανδών, Τουρκογενών και πολλών άλλων.

-11^ος αιώνας Αν και ο αιώνας αρχίζει με μια επιτυχία για τους Ανατολικορωμαίους (καταστολή Βουλγάρων)καταλήγει με καταστροφή στη Μικρά Ασία ενώ χάνονται και οριστικά οι όποιες κτήσεις στην Ιταλία.

-12^ος 13^ος αιώνας περαιτέρω απώλεια σχεδόν ολόκληρης της Μικράς Ασίας πλην παραλίων από τον Πόντο και το Αιγαίο μέχρι την Λυκία. Σαν να μην έφτανε αυτό οι ίδιοι οι Ανατολικορωμαίοι ζητούν βοήθεια κατά των Σελτζούκων από τον Πάπα ο οποίος αντί για βοήθεια καλεί σε Σταυροφορία κατά των «απίστων» μουσουλμάνων με το αιτιολογικό ότι εμποδίζουν τους προσκυνητές που ταξιδεύουν στους «Αγίους Τόπους»… Τα αποτελέσματα τω Σταυροφοριών ξέρουμε που κατέληξαν και ειδικά για τους Ανατολικορωμαίους.

-14^ος αιώνας οι Σελτζούκοι πατούν για πρώτη φορά Ευρώπη με αφορμή έναν σεισμό το 1354 οπότε και τα τείχη της Καλλίπολης σχεδόν ισοπεδώνονται μένοντας απροστάτευτη. Η προώθησή τους εξελίσσεται ραγδαία τόσο στη Μικρά Ασία όσο και την Βαλκανική, όπου μένουν ελάχιστες πλέον κτήσεις της Νέας Ρώμης και κάποια κρατίδια (δεσποτάτα) στην κυρίως Ελλάδα.

-15^ος αιώνας πτώση της Ρώμης του Βοσπόρου στα χέρια των Τούρκων μετά από μακρά πολιορκία και σθεναρή άμυνα των αμυνόμενων. Ωστόσο αν αυτή η γενναιότητα υπήρχε αν όχι 2-3 αιώνες πριν (όταν θεοκρατία και η άρχουσα τάξη ερίζανε για το ποιος θα πάρει περισσότερα προνόμια), έστω και μισό αιώνα πριν ίσως η εξέλιξη αν δεν ήταν διαφορετική, να μην ήταν τόσο δραματική…

Αυτά αποτελούν μια γενική αναφορά στις κυριότερες προκλήσεις που αντιμετώπισε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος κατά τα «πολυδιαφημισμένα» 1000 χρόνια πορείας του στην ιστορία.

Φαινομενικά το να αναφέρουμε χίλια χρόνια είναι πολλά. Αυτό γιατί έχουμε συνηθίσει να έχουμε την «βιβλική οπτική γωνία» των πραγμάτων και κυρίως γιατί… έτσι μας έμαθαν από μικρούς… Δηλαδή να βλέπουμε τα κράτη ως «κάτι εφήμερο»… μπροστά στην Ουράνιο Βασιλεία sic…

Ο βλακώδης αυτός παραλογισμός ουδόλως βέβαια έχει να κάνει με κάποια επιστημονική ανάλυση παρά μόνων από τους «επιστήμονες» της θεολογίας…

Κράτη υπήρχαν πάντοτε. Και σε ότι αφορά την Ελλάδα τα κράτη και οι διάφοροι Ελληνικοί πολιτισμοί μπορεί να έρχονταν και να παρέρχονταν όμως υπήρχε αυτό που λέγεται «Πολιτισμική Συνέχεια». Ακόμα και επί Εθνικής Ρώμης (οπότε και το μεγαλύτερο μέρος του τότε Ελληνικού ή Ελληνιστικού κόσμου ενοποιήθηκε) πόλεις και περιοχές είχαν την αυτοτέλειά τους τόσο πολιτικά όσο και πολιτισμικά ώστε να διατηρούν τα ήθη και έθιμά τους και να λατρεύουν τους πατροπαράδοτους θεούς τους, αυτούς δηλαδή που τους παραδόθηκαν από πολλών αιώνων πριν.

Ουδέποτε υπήρξε μέχρι τον 5^ο – 6^ο αιώνα μκχ διακοπή αυτής της συνέχειας οπότε και βλέπουμε στη θέση των πατροπαράδοτων θεών της Ελλάδας (ασχέτως «συγκρητισμού» των Ελλήνων θεών με άλλους θεούς, το οποίο είναι ένα «φρούτο» που απλά δεν το κατανοούν οι χριστιανοί και καλό θα ήταν να μην το χρησιμοποιούν όπου να ναι…) καθιερώνεται από μια σέχτα ένα δόγμα που μιλάει για κάποιον θεό, ο οποίος θεός φέρεται να κάνει ο ίδιος (μέσω κάποιων τρίτων «απεσταλμένων» του) αναφορά σε έναν άλλον Ανατολίτη θεό μιας άλλης θρησκείας, ο οποίος ο ίδιος όπως και όλοι όσοι τον πιστεύουν έχει ως σημείο αναφοράς κάποια άλλα γραπτά κείμενα, ενός άλλου έθνους.

Και αυτό παρουσιάζεται ως τις μέρες μας όχι μόνο στην σύγχρονη Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο ως συνέχεια του Ελληνικού, του Γαλλικού (Φράγκικου), του Γερμανικού, του Ρωσικού, του Ευρωπαϊκού κλπ πολιτισμού!

Όταν λοιπόν ο παιδιόθεν διδαχθείς φανατισμός κάνει τον άνθρωπο να αρνείται το οφθαλμοφανές, τότε για ποιο λόγο ο ίδιος άνθρωπος θα αναζητήσει τους λόγους αυτής της πολιτισμικής α-συνέχειας;

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ποιο θα είναι το κίνητρό για να ερευνήσει κάποιος έστω και επιφανειακά τα γεγονότα επί παραδείγματι από τον 4^ο μέχρι τον 6^ο αιώνα, αφού για τον ίδιο άνθρωπο, η «συνέχεια του Ελληνορωμαικού πολιτισμού» μέσω του «Βυζαντίου» (εν προκειμένω για τους Έλληνες) ή μέσω της «Καρολίγγειας Αναγέννησης» (σε ότι αφορά τους Ευρωπαίους) θεωρείται δεδομένη; Εδώ να πω ότι στην Ευρώπη τα πράγματα είναι ακόμα πιο δραματικά, αφού σε μια προσπάθεια να παραγκωνιστεί το Ελληνορωμαϊκό παρελθόν θεωρείται πιο «επιτακτική ανάγκη» να θεωρούνται ως απαρχή της πνευματικής Αναγέννησης τα… μεταχριστιανικά έτη κάτι που για τους Γερμανούς εισβολείς μέχρι ένα σημείο είναι και κατανοητό, αν λάβουμε υπόψη ότι και προ και μετά εκχριστιανισμού (βίαιου πάντα), η όποια «πνευματική κίνηση» περιορίζεται από το ποιος τροβαδούρος (bard)θα τραγουδήσει για τις μεγαλύτερες σφαγές και (μετά επιβολής χριστιανισμού)το ποιος θα μάθει απ’ έξω περισσότερα χωρία από τα «ευαγγέλια»…

Επανερχόμενος στο θέμα της Ανατολικής Ρώμης, δεν υπάρχει κάτι το σπουδαίο στην πολυδιαφημισμένη «χιλιόχρονη Αυτοκρατορία» που θυμίζει πολύ τις κραυγές ενός νεώτερου Γερμανού σφαγέα που επιδίωξε το «χιλιόχρονο ράϊχ»…

Αυτό που παρουσιάζεται ως σπουδαίο από πάσης φύσεως «βυζαντινιστές» είναι:

Ένα απόκομμα μιας μεγαλύτερης αυτοκρατορίας με κυρίαρχη την πολιτισμική ταυτότητα του Ρωμαίου. Τι σημαίνει αυτό;

Ότι δεν υπήρξε ούτε επανάσταση των Ελλήνων, ούτε δημιουργήθηκε με το σπαθί το νέο αυτό κράτος, κάτι που με βάση τον «ιστορικό νόμο», όσο λιγότερο αίμα δίνεις για να αποκτήσεις κράτος, τόσο περισσότερο αίμα θα δώσουν οι επόμενες γενιές με πολέμους (βλέπε πολέμους που ξέσπασαν και ξεσπούν ακόμα ανά τον κόσμο από κει που οι αποικιοκράτες έφυγαν χαράζοντας τα δικά τους σύνορα…). Με άλλα λόγια δηλαδή οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας, ξύπνησαν μια μέρα και είδαν ότι ανήκαν σε ένα διαφορετικό κράτος από αυτό που ήταν πριν, με νέα άρχουσα τάξη και το κυριότερο, νέους εχθρούς και φίλους.

Για ποιο λόγο θα πρέπει να εκθειάζουμε την «μοναδικότητα» του Βυζαντίου όταν εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν και πολλά κράτη να χρησιμοποιήσεις ως μέτρο σύγκρισης ώστε να εκθειάσεις για τον πολιτισμό τους, εκτός και αν θέσουμε ως μέτρο σύγκρισης πχ κράτη της Άπω Ανατολής όπως η Κίνα και η Ιαπωνία  και αυτό υπό προϋποθέσεις όπου και πάλι δεν υπήρξε ποτέ και μέχρι σήμερα πολιτισμική α-συνέχεια λατρεύοντας τους ίδιους θεούς και έχοντας ακόμα και τις ίδιες παραδόσεις… Με απλά λόγια ο Αρκάδιος και ο Ονώριος κληρονόμησαν όχι δύο κράτη με λαμπρούς πολιτισμούς, αλλά δύο κράτη με τους μοναδικούς πολιτισμούς αυτού του επιπέδου στην περιοχή, εκτός και αν πάλι θεωρούμε ως σπουδαίο πολιτισμό τους Ναβαταίους στους οποίους οι Ρωμαίοι πλήρωναν κάθε χρόνο ένα ποσό για να μην ληστεύουν τις περιοχές της Ρωμαϊκής Παλαιστίνης και του Σινά ή τους ανθρωποφάγους Γερμανούς (βλέπε σφαγή Τευτοβούργιου Δρυμού)…

Ποιο πράγμα θεωρείται σπουδαίο κατόρθωμα από το «Βυζάντιο»; Το ότι πολέμησε και επέζησε τόσους αιώνες έναντι τόσων αντιπάλων και κυρίως βαρβάρων; Ή ότι τους βοήθησε σε Ανατολή και Δύση να σκλαβώσουν τους συμπατριώτες τους (είτε για να τους εκχριστιανίσουν είτε απλά για να τους… «ξεφορτωθούν»), τους επέτρεψε να εγκατασταθούν ως ξενιστές στη δική τους γη, χρησιμοποιώντας τους συμπατριώτες τους ως δούλους και ως αντικείμενα, χρησιμοποιώντας τις όποιες εναπομείνασες υποδομές, τη γη, τον φυσικό πλούτο κλπ αφού οι βάρβαροι ως γνωστόν δεν ασχολούνται με τέχνες και επιστήμες τις οποίες τις θεωρούν «μη αντρικές ασχολίες»;

Και για ποιο λόγο πρέπει να θαυμάζουμε το «Βυζάντιο» το οποίο παρέλαβε από τους Ρωμαίους μια Ανατολή όπου η Ελληνική εθαυμάζετο ως η γλώσσα των φιλοσόφων και ωμιλείτο περήφανα από τους πλέον μορφωμένους, σε μια απέραντη γη με εγκληματικά φανατικές θρησκευτικές σέχτες που όταν δεν σφάζονταν μεταξύ τους, καλούσαν ξένους επιδρομείς για να γίνει το κακό πιο μεγάλο;

Για ποιο πράγμα πρέπει οι σημερινές γενιές να θεωρούν το Βυζάντιο ως κάτι σπουδαίο και να είναι υπερήφανοι για τον σημερινό κόσμο όπως αυτός διαμορφώθηκε, αν όχι στον κόσμο, τουλάχιστον στην ευρύτερη περιοχή;

Ποιος άραγε φταίει για την εκβαρβάρωση και τον εκγερμανισμό της Ευρώπης, αν όχι η άρχουσα τάξη της Νέας Ρώμης με το χριστιανικό κατεστημένο και των δύο κρατών;

Που οφείλεται η εκβαρβάρωση και εν τέλει η οριστική απώλεια μιας πνευματικά ακμάζουσας από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου Ανατολής αν όχι στην θεοκρατική πολιτική της Ανατολικής Ρώμης και την ανικανότητα της άρχουσας τάξης της;

Που οφείλεται, αν όχι στο «Βυζάντιο» και την χριστιανική θεοκρατία, η οριστική εκβαρβάρωση ακόμα και της Μητροπολιτικής Ελλάδας όπου για χιλιάδες χρόνων κατοικούσαν Έλληνες και μιλούσαν Ελληνικά, σήμερα να υπάρχει στη μια άκρη του Αιγαίου, ένα κουτσουρεμένο ημι-Ελληνόφωνο κρατίδιο όπου όχι μόνο αντιμετωπίζει κίνδυνο επιβίωσης αλλά εσωτερικά ταλαντεύεται μεταξύ Παγγερμανικού Ευρωπαϊσμού, Παντουρανικού Οθωμανισμού και Βυζαντινού Γαλιλαϊσμού;

Όταν λοιπόν ο φανατικός όχλος που όταν δεν χτυπιέται στα τσιφτετελάδικα, χτυπιέται στις ολονυχτίες και σταυροκοπιέται προς «εξιλέωση αμαρτιών», πάψει να είναι όχλος και ο καθένας δεχτεί να δει τα πράγματα όπως έχουν με βάση την υπάρχουσα ιστορία (και όχι κάποια συνωμοσιολογία…) τότε θα είμαστε έτοιμοι και σαν κοινωνία να ορίσουμε τις τύχες μας όχι με βάση τις… προφητείες κάποιου γέροντα, αλλά με βάση τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ, τον πολύ δικό μας σχεδιασμό.

Το κράτος που αποκαλούν σήμερα «Βυζάντιο» λοιπόν ή ιστορικά η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προκαθόρισε με τις πράξεις της (ή την απραγία της) όχι μόνο το μέλλον της, αλλά και το μέλλον της Δυτικής Ευρώπης αρχικά και της Ανατολής κατόπιν.

Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο φανατισμό κρύβουν μέσα τους όσοι υποστηρίζουν την άποψη ότι η Ανατολική Ρώμη προστάτεψε τον… Ελληνισμό για χίλια χρόνια…

Κατ αρχήν συμφωνώ ότι το όνομα Έλλην ήταν ένα επίθετο που απέδιδαν πολλές φορές στους εαυτούς τους ή απέδιδαν και οι ξένοι στους Ανατολικορωμαίους.

Η πολιτισμική τους ταυτότητα όμως ήταν αυτό το επίθετο που αποκαλούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους και οι ίδιοι έλεγαν ότι είναι Ρωμαίοι. Το όνομα «Έλληνας» ή «Ελλάδα» εχρησιμοποιείτο ως ένας παραπλήσιος όρος που περιέγραφε το Ανατολικό κράτος είτε γεωγραφικά, είτε γλωσσικά, είτε ως επίθετο κάποιου ή κάποιων ανθρώπων. Αυτό δεν σημαίνει ότι περιγράφει και την ιδιότητά τους. Με άλλα λόγια το να αναφερθείς σε έναν κάτοικο ενός κράτους είτε του παρελθόντος είτε του παρόντος, δεν σημαίνει ότι περιγράφεις τίποτα παραπάνω από την ιδιότητα της υπηκοότητάς του. Μπορεί πχ ένας Ινδός να είναι υπήκοος Βρετανίας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ως πολιτισμικό υπόβαθρο τον Αγγλοσαξονικό ή ακόμα χειρότερα τον Ουαλό ή τον Σκωτσέζο, ούτε ότι ο προπάπος του πολέμησε τον Ναπολέοντα στο Βατερλό… Και μάλιστα αυτό περιγράφεται, έστω και γενικά, ακόμα και στην ταυτότητά του κάθε υπηκόου (πχ Καυκάσιος, Ασιάτης, Αφρικανός κλπ). Ο ίδιος δε Ινδός που ανέφερα ως παράδειγμα, θα αυτοαποκαλεί τον εαυτό του Βρετανό (ως υπηκοότητα και μόνο) αλλά θα πει «είμαι Ινδικής καταγωγής/καταβολής» ή μπορεί α πει και απερίφραστα ότι είναι και Ινδός, αφού ως όρος το Βρετανός είναι πολύ γενικός (θα μπορούσε ως «Βρετανός» να ήταν και Έλληνας δηλαδή)

Με άλλα λόγια το ότι υπάρχει αναφορά σε «Έλληνες» δεν σημαίνει ότι περιγράφονται οι κάτοικοι ενός κράτους που μελετούν φιλοσοφία, ασκούνται στη Ρητορική και στις παλαίστρες, μαθαίνουν να σκαλίζουν και να ζωγραφίζουν με βάση έργα του Φειδία και του Απελλή ή ότι προωθούν τις επιστήμες φτιάχνοντας δρόμους, υδραγωγεία, θέατρα και δημόσιες υποδομές προωθώντας τις θετικές επιστήμες. Το πολύ – πολύ, αν δημιουργηθεί κάτι, να γίνει με Αυτοκρατορική διαταγή και με ΜΟΝΟ ανάδοχο την εκκλησία η οποία δεν ήταν απλά ο μόνος ευνοούμενος οργανισμός από το κράτος, αλλά η ίδια ήταν το ίδιο το κράτος με άλλη μορφή, υποτίθεται πνευματική, αλλά στην πραγματικότητα με όλες τις εξουσίες που έχει κάθε σημερινό κράτος όπως το γνωρίζουμε πλην (υποτίθεται) της Εκτελεστικής…

Στην πραγματικότητα η πολιτισμική κένωση του κράτους, οδήγησε στην πολιτισμική εξαχρείωση του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας, σε σημείο που οι όποιες αντιστάσεις κάμφθηκαν, αφού πλέον δεν υπήρχε πολίτης, αλλά ένας μέσος υπήκοος που οι όποιες γνώσεις του περιορίζονταν στα αυστηρά όρια της τέχνης για το βιοπορισμό του (βλέπε συντεχνίες) και τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, κράταγε, από τον 4^ο αιώνα και μετά σταθερά, στα χέρια του τις τύχες ολόκληρης της Ελληνιστικής Ανατολής, κάτω από ένα όχι μόνο θεοκρατικό, αλλά και άκρως συγκεντρωτικό (σε σημείο υδροκεφαλισμού της «βασιλεύουσας») καθεστώς οδήγησε αρχικά στην αποξένωση των πληθυσμών, ακόμα και τις ίδιας θρησκείας (χριστιανοί) με αποτέλεσμα η προδοσία προς το κράτος ή έστω η ανοχή προς τον κατακτητή να μην θεωρηθεί τίποτα παραπάνω από ένα είδους δίκαιης αντίδρασης απέναντι στην καταπιεστική πολιτική της Ρώμης του Βοσπόρου, είτε αυτή ήταν αντικειμενικά υπαρκτή (πχ βαριά και άδικη φορολόγηση των χαμηλών κοινωνικά στρωμάτων, πάσης φύσεως διώξεις, εγκατάλειψη υπαίθρου κλπ) ή υποκειμενικά υπαρκτή (θρησκευτικές διαφορές, δυναστικές έριδες μεταξύ πλουσίων οικογενειών κλπ).

Με απλά λόγια το Βυζάντιο πέραν του ότι δεν προστάτεψε τους Έλληνες είτε της Μητροπολιτικής Ελλάδος είτε τους Ελληνόφωνους και πολύ περισσότερο άλλες φυλές εντός του κράτους (μην ξεχνάμε ότι δεν κατοικούσαν μόνο Έλληνες το γένος αλλά και πολλοί άλλοι των οποίων έφερε την ίδια ευθύνη για την τύχη τους), σε μια έκταση που εκτείνεται από την Ιλλυρία μέχρι τη Μεσοποταμία και από την Αίγυπτο και την Κυρηναϊκή, μέχρι τη Συρία, δεν υπήρξε αιώνας που να μην «ακρωτηριάζεται» ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι της και όταν λέμε «ακρωτηριάζεται» εννοούμε όχι μόνο από Έλληνες της Μητροπολιτικής Ελλάδας αλλά και Ελληνόφωνους, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς το μόνο που τους συνέδεε από τον 5^ο – 6^ο αιώνα με την Ελλάδα ήταν στην καλύτερη περίπτωση «η γλώσσα των ευαγγελίων» και στη χειρότερη η επίσημη γλώσσα των διοικούντων.

Παράλληλα έχουμε μια μόνιμη κρατική πολιτική αθρόων εποικισμών με ξένους της ρωμαϊκής επικράτειας, φαινόμενο που μπορεί εν μέρει να ωφέλησε την Ρώμη στους πρώτους αιώνες της Αυτοκρατορίας (από Οκταβιανό Αύγουστο και μετά), ωστόσο η συνέχισή αυτής της πολιτικής οδήγησε στην διάλυσή της 3 αιώνες αργότερα, κάτι που προφανώς δεν ένοιαζε την Ανατολικορωμαϊκή άρχουσα τάξη για την οποία δεν υπήρχε έτσι κι αλλιώς «γη των προγόνων» = πατρίδα όπως στους Ρωμαίους και τους Έλληνες αλλά απλά υπήκοοι και για να εξηγούμαστε… περισσότερα εργατικά χέρια «δουλοπάροικων» για τα κτήματά τους και τη στράτευση, περισσότεροι φορολογούμενοι, και περισσότερα κορόϊδα να σκοτωθούν για τα συμφέροντα της Ρώμης (έτσι νόμιζαν οι ελίτ της εποχής)…

Ο εθνικισμός –αλυτρωτισμός ως εργαλείο των ισχυρών για την παγκόσμια κυριαρχία

Είδαμε λοιπόν σε προηγούμενα κεφάλαια ότι αν με την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης τέθηκε (μάλλον ως κακώς νοούμενο) το θέμα της Εθνικής ταυτότητας του κάθε έθνους, με το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων μπήκαν γερά τα θεμέλια των πάσης φύσεως –ισμών και εν προκειμένω των Εθνικισμών.

Το γελοιωδέστερο ει μη τραγικότερο απ’ όλα είναι το γεγονός ότι ο αλυτρωτισμός τέθηκε από Αυτοκρατορίες που για αιώνες είχαν κάτω από τη μπότα τους (και πιο  πριν την… ξυπόλητη πατούσα τους)πλήθος φυλών τις οποίες δεν μετεχειρίζοντο διαφορετικά από τα αντικείμενα.

Ας μη γελιόμαστε. Πόλεμοι υπήρχαν και θα υπάρχουν γιατί είναι στην ανθρώπινη φύση. Ωστόσο εκείνο που διακρίνει έναν δίκαιο πόλεμο από έναν άδικο είναι ο αγώνας για την ελευθερία από τη μια και η απληστία των τυράννων από την άλλη. Και αυτό ακόμα όμως είναι υποκειμενικό αφού τα όρια δίκαιου-άδικου πολέμου είναι πολλές φορές δυσδιάκριτα (βλέπε για παράδειγμα τον Α’ Καρχηδονιακό πόλεμο) όπου η μάχη για την επιβίωση δεν ξεχωρίζει από την μάχη για την επικράτηση και το μονοπώλιο.

Εδώ όμως τίθεται ένας νέος παράγοντας. Αυτός των διακρίσεων σε άτομα «της φυλής μας» και στους «άλλους» και την απελευθέρωση όλων όσων βρίσκονται «κάτω από ξένο ζυγό». Στο δε ερώτημα «και τι θα απογίνουν οι τέως ξένοι ηγεμόνες των σκλάβων αδερφών μας;» συνήθως η απάντηση που δίνει ο εθνικισμός, είτε αποσιωπάται, είτε υπονοείται, είτε εκφράζεται, αν και σπανιότατα και σε κλειστούς κύκλους εν είδη παραληρήματος και συνήθως είναι… «μαχαίρι».

Βέβαια αυτή η θεωρία θα βρει πρακτική εφαρμογή όχι μόνο από τις λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις αλλά και από κράτη μικρά ή υβρίδια, τα οποία υπό καθοδήγηση έμαθαν να παπαγαλίζουν το μάθημα της «φυλετικής καθαρότητας» από «πανεπιστήμια» και «καθηγητές» ειδικά… καταρτισθέντες στην καλλιέργεια φυλετικού μίσους πάνω στη βάση μιας ψευδοεπιστημονικής «ανάλυσης» της… κατατομής των κρανίων του κάθε ανθρώπου, της κατασκευής ιστορικών μύθων για το πόσο αρχαίος είναι ένας λαός και πόσο υπερτιμημένος είναι ένας άλλος ή το πώς προπαγανδίζουμε τις θέσεις μας σπέρνοντας ψευδείς ειδήσεις στο ακροατήριο…

Γενικά ο Εθνικισμός δεν είναι τίποτα άλλο από ένα «ιδεολογικοποιημένο» συναίσθημα (αυτό της φιλοπατρίας) με στόχο να τεθεί από τους πάσης φύσεως εξουσιαστές ως αντικείμενο μελέτης, ανάλυσης και ει δυνατόν εξαγωγής χρήσιμων θεωριών οι οποίες όμως θα μπορούν να βρουν και πρακτική εφαρμογή για την καλύτερη διαχείριση καταστάσεων μη ελέγξιμων με άλλους τρόπους.

Είναι δύσκολο να διακρίνουμε κύριους εκφραστές τέτοιων θεωριών πολύ περισσότερο, διότι συγκρούσεις και πόλεμοι πάνω σε εθνοτικές ή και πολιτισμικές βάσεις υπήρχαν και πολύ πριν τον 19^ο αιώνα και πολύ περισσότερο με την εποχή της αποικιοκρατίας, οπότε και η επαφή με άλλους «υποδεέστερους» ή «υπανάπτυκτους» σε σχέση με τους «πολιτισμένους» Ευρωπαίους αποίκους, δημιούργησε συναισθήματα «ανωτερότητας» και «υπεροχής» των Ευρωπαίων και ιδιαίτερα των λεγόμενων «ευγενών». Βέβαια να πούμε ότι σκλάβοι υπήρξαν ΚΑΙ λευκοί.

Το γεγονός αυτό έχει τη σημασία του κι επειδή μου αρέσει να περιγράφω αυτό που βλέπω και όχι αυτό που θα ήθελα ενδεχομένως να δω, έχω πεισθεί ότι το πρόβλημα της αποικιοκρατίας δεν είναι τόσο η θεώρηση εκ μέρους των λευκών ότι αυτοί είναι ανώτεροι από τους μη λευκούς, όσο από μια διεστραμμένα εμμονική πεποίθηση της άρχουσας τάξης της Ευρώπης ότι όχι μόνο είναι ανώτερη από τους μη ευγενείς, αλλά και ότι έχει από τον… θεό δοσμένο το δικαίωμα να καθορίζει τις τύχες του κόσμου, κάτι άλλωστε που περιγράφεται και από τις «ιερές» τους γραφές.

Κατ εμέ, ο ίδιος λόγος που έκανε το πλήρωμα του Τιτανικού να κλειδαμπαρώσουν στα υπόγεια τους φτωχούς για να μην ενοχλούν τους πλούσιους ευγενείς των άνω καταστρωμάτων (με συνέπεια οι φτωχοί και κλειδαμπαρωμένοι να πνιγούν αν όχι όλοι, οι περισσότεροι…) ήταν και ο λόγος που έκανε τους ευγενείς κτηματίες να μαστιγώνουν, θανατώνουν, τιμωρούν και γενικά να έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στην… ανθρώπινη ιδιοκτησία τους (αν πούμε βέβαια ότι τους υπολόγιζαν για ανθρώπους).

Για την ακρίβεια, όλοι αυτοί οι απόγονοι βαρβάρων ή εκβαρβαρισμένων δούλων, έχοντας ως μόνη «Παιδεία» στη ζωή τους το ευαγγέλιο και τις υπηρεσίες που αγοράζει ο πλούτος, απέκτησαν όλες εκείνες τις «αρρώστιες» που τις συνοδεύει και που ο Ελληνορωμαϊκός πολιτισμός μίσησε.

Για τον ήδη «άρρωστο» λοιπόν νεοευρωπαίο ευγενή, η απόκτηση περισσότερου πλούτου που του προσέφεραν οι φυσικοί πόροι του Νέου Κόσμου, δε ήταν παράξενο που οδήγησε σχεδόν άμεσα με ένα κυνήγι κεφαλών κατά του πλούτου των ιθαγενών, και όταν εξοντώθηκαν, σε σημείο ανυπαρξίας αυτοί, να ξεκινήσει ήδη από τον 17^ο αιώνα ένας αγώνας του ενός ενάντια στον άλλο με ανίερες συμμαχίες και «αγιασμένα μέσα» για την επίτευξη των Μακιαβελικών σκοπών.

Το θεάρεστο έργο των από αιώνων εκβαρβαρισμένων ευρωπαίων συνεχίστηκε απλά περιλαμβάνοντας καινούργια θέατρα επιχειρήσεων. Από τη Βοημία, τη Γερμανία και τη Φραγκία, μεταφέρθηκε στην Καραϊβική, τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό. Κουρσάροι μισθώνονται από γερμανικής καταγωγής βασιλείς όπως της Αγγλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας κλπ για πλιάτσικο σε εμπορικά πλοία και κτήσεις «των άλλων»…

Πληρώθηκαν και εξερευνήθηκαν νέοι θαλάσσιοι δρόμοι, όχι για το καλό της επιστήμης, αλλά με μόνο τελικό σκοπό να ανακαλυφθούν καινούργιοι εμπορικοί δρόμοι και… νέα θύματα που με την απειλή των όπλων θα τους επιβληθεί το άνοιγμα των συνόρων και των αγορών τους (βλέπε Ιαπωνία, Κίνα κλπ).

Μέσα σε ένα παγκόσμιο θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων, ο χωρίς όριο πλουτισμός κάποιων μοναρχιών και ο φθόνος των υπολοίπων, γέννησε την «ανάγκη» για τα νοσηρά μυαλά κάποιων της εφαρμογής του δόγματος «όλα ή τίποτα». Και στον αγώνα αυτό ούτε ο δεύτερος λογίζεται ως νικητής ούτε ο ανθρωπισμός μετράει ως έννοια.

Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν ιδεολογήματα που έπρεπε να εξηγούν το με ποιόν τρόπο γίνεται ευκολότερη η απόκτηση ή η διαχείριση του πλούτου ως εργαλείο κατάκτησης της παγκόσμιας κυριαρχίας. Έτσι λοιπόν «γεννιέται» ένα νέο είδος ανθρώπου, ο «homo economicus» θα λέγαμε, όπου εδώ η «φιλοσοφία» δεν έχει να κάνει με την απόκτηση της αρετής (κατά την Ελληνική έννοια) ούτε περί ψυχής, ούτε περί λογικής, ούτε περί της ανθρώπινης ύπαρξης. Με άλλα λόγια υπήρξε μια διαστροφή της ρήσης «Πάντων χρημάτων (=αναγκών)μέτρον άνθρωπος» σε «Πάντων ανθρώπων μέτρον χρήμα(=τα λεφτά)».

 Παρατηρούμε δηλαδή ότι ενώ καθόλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα επίκεντρο όλων των επιστημών ήταν μια «σχολαστική θεολογία» που ερμήνευε τα πάντα «κατά τας γραφάς», αργά αλλά σταθερά, από τον 18^ο αιώνα το επίκεντρο αλλάζει και μεταφέρεται σε… πιο «πιασάρικα» θέματα, αυτά δηλαδή που ενδιαφέρουν την χριστιανικών ηθών πεπαιδευμένη ολιγαρχία της Ευρώπης, δηλαδή το πόσα τελάρα θα πρέπει να χωράνε στα εμπορικά για να μειώνεται το κόστος των μεταφορικών ή το αν ο κόσμος πρέπει να ζει ή όχι με θαλασσοδάνεια ή αν τα μαγαζιά πρέπει να τα ανοίγουν ιδιώτες ή το κράτος.

Τώρα βέβαια θα πει κάποιος, μα καλά, τόσοι σπουδαίοι οικονομολόγοι που δημιούργησαν σχολές και έθεσαν τις βάσεις των σύγχρονων οικονομικών επιστημών μας λέγανε μπούρδες; Κάθε άλλο. Η επιστήμη της… μπουρδολογίας σπουδάζεται εντατικά και ενδελεχώς στην Ευρώπη ήδη από την Αναγέννηση.

Οι Ευρωπαίοι, όταν ξεκίνησαν να… ξεστραβώνονται, ακόμα και πριν έλθουν σε επαφή με Έλληνες λογίους της καταρρέουσας (υπό το βάρος των βαρβάρων της Ασίας και τους σκοταδιστές ομφαλοσκόπους του Βυζαντίου) Ανατολής, ήταν κυρίως μεταφραστές αν όχι εντελώς τυχάρπαστοι και για το μόνο λόγο που έμειναν στην ιστορία είναι επειδή είχαν στην κατοχή τους ή ήρθαν σε επαφή με αρχαία κείμενα, τα οποία όταν δεν τα αντέγραφαν εξ ολοκλήρου παρουσιάζοντάς τα ως δικά τους, τα διέστρεφαν παρουσιάζοντας στη συντριπτική πλειοψηφία των γραπτών τους τερατογενέσεις.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εκ του μη όντος, ο μεταφραστής «Αστρολόγος» (και όχι αστρονόμος) Κοπέρνικος αντέγραψε τον Ποσειδώνιο, ή ότι ο «εφευρέτης» Ντα Βίντσι ζωγράφιζε ως δική του εφεύρεση την «Περιστερά» του Αρχιμήδους ή ότι ο Μακιαβέλι αντέγραφε κακήν κακώς παραινετικούς λόγους προς Ιταλούς ηγεμόνες για την πολιτική ενοποίηση της Ιταλίας ως άλλος «Ισοκράτης» ή ότι ακόμα και ρητά τους είναι παρμένα από την αρχαία ελληνική γραμματεία. Οι άνθρωποι απλά είχαν μια ειδικότητα (ασχολία-χόμπυ για τα δεδομένα της εποχής μας) και απλά ήθελαν μέσα στη φιλοδοξία τους να μείνουν για κάτι γνωστοί. Για να γίνεις όμως γνωστός, πρέπει να και έχεις κάποιο έργο να επιδείξεις. Αλλά γιατί να το πολυψάξουν όταν ιδέες βρίσκονταν «έτοιμες» μπροστά τους. Άλλωστε την εποχή του  15^ου, του 16^ου ή και του 19^ου αιώνα, αφενός μεν θεωρούσαν ότι ανήκαν στους λίγους που διέθεταν αρχαία κείμενα και μάλιστα πρωτότυπα (αυτό για τότε δεν απείχε διόλου από την πραγματικότητα αφού το να κατέχεις βιβλίο λχ τον 14^ο ή τον 15^ο αιώνα ήταν προνόμιο των ολίγων) και αφετέρου πέραν του ότι απευθυνόταν σε συμπατριώτες τους ή έστω σε ένα κοινό «Δυτικό» (οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να τους κατηγορήσουν ότι κλέβει τους Έλληνες) δεν υπήρχε καν Ελληνικό κράτος για να σκεφτούν ότι κάποτε οι Έλληνες  μπορεί να τους κατηγορήσουν…

Συνεπώς λοιπόν δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο ούτε σαν Έλληνες, ούτε σαν Ευρωπαίους το γεγονός ότι η ήδη «λοξή» Αναγέννηση «στράβωσε» περισσότερο στους κατοπινούς αιώνες με τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό.

Προηγουμένως αναφέρθηκα σε κάποια ερωτήματα προς τους «Βυζαντινιστές». Παρόμοια για τους λάτρεις του «…Ευρωπαϊκού πνεύματος και όσα αυτός μας κληροδότησε…», των «…Ευρωπαϊκών ελευθεριών…» και γενικά του «Ευρωπαϊσμού» να μας εξηγήσουν το πως το «πνεύμα του ανθρωπισμού» μεταφράζεται σήμερα (και δεν εννοώ τα τελευταία χρόνια αλλά τους τελευταίους αιώνες) σε βόμβες, γενοκτονίες, φυλετικό και θρησκευτικό μίσος, διαστρέβλωση της έννοιας της δημοκρατίας (όπου «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας») και φυσικά σε ένα όχι πλέον κρυπτόμενο μίσος προς τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό… Και αν ακόμα κι έτσι το δικαιολογούν ως «στρέβλωση κάποιων πανανθρώπινων ιδεών από κάποιους λίγους ολιγάρχες», να μας εξηγήσουν κατά πώς ΔΕΝ συνδέεται η εξαπόλυση τέτοιων μαζικών θανάτων και πολέμων με τέτοια ένταση που ποτέ η ανθρωπότητα δεν έχει γνωρίσει ως τώρα με την θέσπιση του «οικονομοκεντρισμού» («το χρήμα κυβερνάει», το «Αμερικάνικο όνειρο», «όλα γίνονται γι το χρήμα» ) ως βασικό εργαλείο όχι μόνο χειραγώγησης, αλλά και θεμελιώδη τρόπο σκέψης του σύγχρονου ανθρώπου…

Ας επιστρέψουμε όμως στα μέσα του προπερασμένου αιώνα. Είπαμε ότι ο Παγγερμανισμός επιδιώκει να σπάσει τον γεωπολιτικό κλοιό στον οποίο θεωρεί ότι βρίσκεται, αφενός μεν από άλλα Γερμανοειδή/Γερμανόφωνα/»γερμανοβασιλευόμενα» κράτη της Δύσης και τους «αλλόφυλους» (κατά τους Γερμανούς) Σλάβους με κύριο προστάτη τους Ρώσους στην Ανατολή.

Από τη μια λοιπόν η θαλασσοκράτειρα Βρετανία κόβει κάθε ελπίδα για θαλασσοκρατορία των Γερμανών στην Δύση και αφετέρου η Ρωσία απειλεί να αποκόψει κάθε διέξοδο προς την Εγγύς Ανατολή και από κει κάθε ελπίδα για επέκταση.

Παράλληλα ήδη οι εντάσεις μεταξύ μικρών εθνών είτε για απόκτηση ελευθερίας είτε για επέκταση των συνόρων, θεωρούν ότι απειλεί αν όχι την ίδια την εδαφική τους ακεραιότητα (βλέπε Σλαβικές εθνότητες Αυστροουγγαρίας), τουλάχιστον την προώθηση είτε άσχετων των δικών τους συμφερόντων είτε και εχθρικών προς τα δικά τους (βλέπε Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία κλπ).

Για το λόγο αυτό, στο πλαίσιο του Παγγερμανισμού, προωθούν κατά περίσταση είτε την εθνικιστική προπαγάνδα (όταν θέλουν να δημιουργήσουν εθνικές και αλυτρωτικές συνειδήσεις σε νεοσχηματισθέντα ή υπό σχηματισμό ή υπό αναμόρφωση κράτη) και αντεθνική όταν θέλουν να αποδομήσουν, να καταστείλουν συνειδήσεις ή έστω να «τροφοδοτήσουν» με επιχειρήματα τρίτους που τίθενται φιλικά διακείμενοι σε τέτοιες απόψεις…

Σε αυτόν τον πόλεμο προπαγάνδας κανείς δεν μένει «ασυγκίνητος» και όλοι σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν την ψευδοεπιστήμη προκειμένου να προωθήσουν τα εντελώς έωλα, αν όχι γελοία, ψεύδη τους. Είναι δε τόση η ένταση και τέτοια η σπουδή όλων να αποδείξουν τις «επιστημονικώς τεκμηριωμένες» μπούρδες τους, ώστε μέχρι την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η «επιστημοσύνη» των πάσης φύσεως «διανοητών»-εξαπατητών εγκαταλείπεται (αφού ο κόσμος «τους πήρε πρέφα»), ο πόλεμος, μαζί με τις βόμβες φωσφόρου, Υπερίτη και άλλων… επιστημονικών όπλων μαζικής καταστροφής, ξεκινά και με ένα επιπλέον «όπλο», αυτό της συστηματικής και οργανωμένης προπαγάνδας, αυτή τη φορά με στόχο τα… μυαλά των ανθρώπων…

Έτσι λοιπόν σε ότι αφορά την Ευρώπη και ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, η κάθε δύναμη (Γερμανίες-Ρωσία) αγωνίζεται να προσεταιριστεί τις Σλαβικές εθνότητες της Ευρώπης χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει η προπαγάνδα δεν θα βρει χρήστες και στον υπόλοιπο κόσμο.

Από τις σημαντικότερες θεωρίες που μας ενδιαφέρουν είτε τοπικά (ως Έλληνες), είτε γενικά (για την επίδραση που είχαν στην παγκόσμια ιστορία) είναι:

Από τους Γερμανούς

-Η επιδίωξη πάσης φύσεως επιρροής μέσω Βασιλικών συγγενειών, πολιτισμικών επιρροών, θρησκευτικών επιρροών ή μέσω προώθησης εμπορικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων σε κάθε κράτος και σε κάθε βαθμίδα εξουσίας σε αυτό, πρακτική που εξασκείται από ανώτατα στελέχη του κρατικού μηχανισμού έως απλούς ιδιώτες με επιρροή.

-Η καλλιέργεια της νομιμοφροσύνης (προς τους Γερμανούς) στους Σλάβους υπηκόους τους και δημιουργία διάφορων προς αυτό το σκοπό κινημάτων όπως των «Αυστροσλάβων»…

-Επιρροή και αφού αυτή επετεύχθη, η καλλιέργεια του Παντουρκισμού στους Τούρκους καθώς και η δημιουργία μιας στρατοκρατικής άρχουσας τάξης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με σκοπό την εκτόπιση πάσης άλλης επιρροής, είτε εξωτερικής είτε ακόμα και εσωτερικής

-Επιρροή μέσω βασιλικής συγγένειας με τους Βούλγαρους και προσεταιρισμό τους μετά την ήττα τους στον πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο εκμεταλλευόμενοι την έχθρα τους με τους Έλληνες και τους Σέρβους

-Καλλιέργεια πολεμικού κλίματος εναντίων των Σέρβων, τους οποίους όχι μόνο έβλεπαν ως εμπόδιο για την διάνοιξη της επιρροής τους από τη Βαλκανική μέχρι τον Ευφράτη αλλά και γιατί ως Σλάβοι απειλούσαν την ίδια την εδαφική ακεραιότητα ως πιθανοί απελευθερωτές όλων των Νοτιοσλαβικών πληθυσμών από Βουλγαρία μέχρι Σλοβενία.

-Αποδόμηση του Ελληνικού κράτους και άρνηση ή έστω αμφισβήτηση αυτοπροσδιορισμού των Ελλήνων είτε με ψευδοθεωρίες (βλέπε Φαλμεράυερ) είτε με καλλιέργεια αρνητικής εικόνας τους ως απατεώνες, κακόβουλοι, τεμπέληδες, καιροσκόποι, επεκτατικοί και κακόβουλοι έναντι των γειτόνων τους (μιλάμε για… επεκτατικότητα εναντίον μιας Οθωμανικής αυτοκρατορίας που εκτεινόταν από τη Μεσοποταμία μέχρι το Αλγέρι…)κλπ.

-Καλλιέργεια και προετοιμασία της Γερμανικής κοινής γνώμης για ύπαρξη ανάγκης «επέκτασης» πάνω στο πρότυπο των παλιότερων Γερμανικών εποικισμών στην Ευρώπη, αυτή τη φορά προς Ανατολάς με σκοπό την εγκατάσταση νέων πληθυσμών, εξαφάνιση της «Σλαβικής απειλής» και δημιουργίας μιας νέας μεγάλης κοσμοκρατορίας  και μάλιστα αυτή τη φορά χωρίς να συμπεριλαμβάνει Φράγκους και Σάξονες αλλά «Καθαρή Γερμανία» (τους άλλους τους θεωρούσε Γερμανούς… γιαλαντζί προφανώς).

Από τους Ρώσους

-Καλλιέργεια της έννοιας του Πανσλαβισμού στους Σλάβους της Ανατολικής Ευρώπης, με σκοπό αν όχι τον προσεταιρισμό τους και την προσάρτησή τους στη Ρωσία, την αποσκίρτησή τους από τους Γερμανούς ή έστω την πολιτική συμπόρευση μαζί τους με σκοπό τουλάχιστον την κατίσχυση των Γερμανών.

-Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται από την πλευρά τους και το… «καλόπιασμα» των Νοτιοσλάβων με καλλιέργεια Σλαβικής Συνείδησης από Ρώσους παπάδες που περιδιάβαιναν την Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1870, νοτίως του Δούναβη με συγκεντρώσεις πολιτών και ομιλίες υπενθυμίζοντας το ένδοξο παρελθόν των Βούλγαρων βασιλιάδων του παρελθόντος από τον Κρούμο και τον Σαμουήλ ως τον Ασάν…

-Περιορισμός έως πλήρης παραγκωνισμός των Ελληνικών προσπαθειών για ανακατανομή της Οθωμανικής Βαλκανικής καθώς μια «αλλόφυλη» Ελλάδα δεν αποτελούσε λύση για τον κάτοχο ή έστω τον επικυρίαρχο της περιοχής που οπωσδήποτε θα έπρεπε να έχει κοινό με τους Ρώσους πολιτισμικό υπόβαθρο και μέχρι κάποια εποχή επροωθείτο προς αυτό η Βουλγαρία.

Η «Θεωρία της μονογονίας» και ο ρόλος της στην φυλετική προπαγάνδα Γερμανίας, Αγγλίας, Ρωσίας(και ΕΣΣΔ) καθώς και οι ιστορικοί αναθεωρητισμοί των ιδεολογιών του Ναζισμού και του Κομμουνισμού

Η θεωρία της Μονογονίας υπήρξε η θεωρητική βάση τόσο του ευρωπαϊκού αποικιοκρατισμού όσο και διάφορων ιστορικών αναθεωρητισμών όπως του Ναζισμού και του Κομμουνισμού. Καθένας για το λόγο του φυσικά…

Οι Άγγλοι έπρεπε ως κυρίαρχοι των θαλασσών να αναζητήσουν έναν μύθο που να δικαιολογεί (έστω και βλακωδώς) στις μάζες τον ρόλο και τον λόγο ύπαρξής τους σε απομακρυσμένες περιοχές της γης όπως την Ινδία, τον Καναδά, τον Ειρηνικό ή την Αφρική.

Για το λόγο αυτό και με βάση μια παλιά άποψη εκπεφρασμένη σε ένα βιβλίο από έναν Άγγλο Δικαστή που υπηρετούσε στην Ινδία που τότε ήταν υπό Αγγλική κατοχή, ονόματι Ουίλιαμ Τζόουνς, τον οποίο μάλιστα κάποιοι βλάκες αριβίστες εν Ελλάδι έχουν δηλώσει στο παρελθόν ότι είναι και… θαυμαστές του, διατυπώθηκε η θεωρία ότι βάση όλων των γλωσσών είναι η Σανσκριτική. Αυτό έγινε συγκρίνοντας λέξεις όλων των γλωσσών με τη Σανσκριτική και έτσι ο ερασιτέχνης γλωσσολόγος κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα. Περιττό βέβαια να σχολιάσουμε το πόσο γελοία είναι η συγκριτική μέθοδος από επιστημονικής πλευράς. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί κάποιες λέξεις να έχουν κοινή ρίζα με κάποια γλώσσα, αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα παρά το ότι μπορεί να είναι σχετικά ομόηχες οι λέξεις.

Βέβαια πέραν του βλακώδους, αλλά κατανοητού για την εποχή του τρόπου «απόδειξης», αν τεθεί το ερώτημα «γιατί οι άλλες γλώσσες να μοιάζουν στην Σανσκριτική και όχι η Σανσκριτική σε κάποια από τις άλλες γλώσσες» η απάντηση είναι πιο πρακτική. Ο άνθρωπος ήταν αποικιοκράτης και αναζητούσε έναν τρόπο σύνδεσης των κατάλευκων Ευρωπαίων με την λευκή περούκα με τους ινδούς ντόπιους. Τέτοιες ή παρεμφερείς θεωρίες (για αγρίους)εφευρίσκουν ακόμα και σήμερα…

 Την άποψη αυτή προώθησε ένας άλλος Γερμανός Εθνικιστής, ο Φράντς Μποπ (1791-1867), ο οποίος ζώντας σε μια εποχή εθνικής ταπείνωσης της χώρας του από τον Ναπολέοντα και κατόπιν επικράτησής της στο Βατερλό και κορύφωσης του Γερμανικού Εθνικισμού, διαβάζοντας το έργο του Τζόουνς το προχώρησε παραπέρα αυτή τη φορά για λογαριασμό της Γερμανίας δημιουργώντας την Ινδογερμανική θεωρία με σκοπό να αποδείξει την Κοινή καταγωγή όλων των Ευρωπαϊκών λαών όχι απλά πάνω στη βάση της γλώσσας με κοινή κοιτίδα και καταγωγή.

Θιασώτες αυτής της θεωρίας υπήρξαν πλήθος ανθρώπων και ιδεολογιών για πλήθος λόγων. Οι απόγονοι των Γερμανών εισβολέων της Ευρώπης είδαν σε αυτή τη θεωρία ένα χρησιμότατο όπλο για την «κατάρριψη» κάθε ιστορικού δικαίου πάνω στη βάση «κανείς δεν είναι αυτόχθων, είμαστε όλοι απόγονοι μεταναστών από την Ασία» και παράλληλα της τόνωσης του δικού τους φρονήματος το οποίο αν βασιζόταν στα αρχαιολογικά ευρήματα της Γερμανίας και της Βρετανίας, το πολύ - πολύ θα απεκάλυπτε προγόνους ανθρωποφάγους ενώ όσα ίχνη από πολιτισμό υπάρχουν, τους… «ζέχνουν» Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και κυρίως Ελλάδα, της οποίας λόγω… ύπαρξης δεν μπορούν να επικαλεστούν κληρονομικότητα…

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι δύο ακραίες ιδεολογίες με τα εκατομμύρια θύματα παγκοσμίως, η κάθε μια για διαφορετικό λόγο. Ο μεν Ναζισμός πάνω στη βάση του προσεταιρισμού όλων των «Άρειων λευκών» υπό την αιγίδα των αυθεντικών Φριτς, ο δε κομμουνισμός με βάση το σκεπτικό ότι ο καλύτερος τρόπος δημιουργίας προλεταριακής συνείδησης, είναι η αποδόμηση της όποιας υπάρχουσας (συνείδησης)στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η εθνική, η γνώση και το συναίσθημα δηλαδή ότι ανήκεις σε κάποιο γένος. Τι κι αν δεν υπάρχουν στοιχεία; Παραφράζοντας λιγάκι τον… Λένιν θα μπορούσαμε να πούμε ότι όταν η τεκμηριωμένη ιστορική αλήθεια συναντά το προλεταριακό παραμύθι, τόσο το χειρότερο για την ιστορική αλήθεια…

Η εικοτολογία αποτελεί μια απλή έκφραση, η οποία αποδίδει την έωλη τεκμηρίων έκφραση απόψεων και θεωριών. Αν και η Ευρώπη έζησε για πάνω απο 1000 χρόνια χριστιανικής αρλουμπολογίας, ο εθνικισμός ήρθε να δώσει... νέα ώθηση στην ανθρώπινη βλακεία, αφού σύμφωνα πάντα με τους εθνικιστές όλοι είναι κατώτεροι εκτός απο τους ίδιους τους εκφραστές του... Για την τεκμηρίωση αυτής της βλακώδους ιδεολογίας χρησιμοποιείται οποιοδήποτε σόφισμα (ή συνήθως ατεκμηρίωτη θεωρία) μπορεί να μειώσει τους άλλους ή να αυξήσει το γόητρο μιας φυλής. Εν προκειμένω έχουμε (απο πάνω προς τα κάτω) τον Άγγλο αποικοκράτη William Jones, τον επίσης Γερμανό εθνικιστή Franz Bob και τον Jacob Phillip Falmerayer. Ο πρώτος γνωρίζοντας 13 γλώσσες (εθεωρείτο φαινόμενο για την εποχή του) αλλά ζώντας σε μια εποχή που όχι μόνον δεν υπήρχαν οι επιστήμες της ανθρωπολογίας, της γεωλογίας, της γλωσσολογίας, της γενετικής αλλά ούτε καν της αρχαιολογίας (και άρα δεν γνώριζε αυτά που γνωρίζουμε τα τελευταία έστω 100 χρόνια) θεώρησε σκόπιμο μέσω της "συγκριτικής γλωσσολογίας" να αναγάγει την ύπαρξη των σημερινών ευρωπαίων σε κάποια φυλή που έμενε... "κάπου" (Κάυκασο; Ινδία; Σημερινή Ουκρανία) και απο κει εξαπλώθηκαν .Ο δεύτερος, Franz Joseph Bob (1733-1802) ως εθνικιστής αποδέχθηκε και επεξέτεινε την θεωρία του Jones (γιατί έτσι βόλευε τους Παγγερμανιστές) και ο τρίτος (Fallmerayer) ως οπαδός της Realpolitik (σε αντιδιαστολή με την Idealpolitik πολλών συμπατριωτών του) θεώρησε οτι οι Γερμανοί δεν θα έπρεπε να είναι τόσο... ιδεολόγοι και να υποστηρίζουν την Ελλάδα, την ώρα που η Ρωσία κινδυνεύει να προσεταιριστεί Σλάβους της Βαλκανικής και της Κεντρικής Ευρώπης αλλά και την τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για το λόγο αυτό με ένα βιβλίο, στο οποίο καταφέρεται κατά των σημερινών Ελλήνων (Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters 1830), δίνει το έναυσμα για εγκατάλειψη των "ανάδελφων" Ελλήνων και προσεταιρισμό των Σλάβων και με ένα άλλο (Fragmente aus dem Orient 1845) καθοδηγεί για το πως πρέπει να ανασχεθεί η Ρωσική επιρροή...

Η θεώρηση «εξ Ανατολών το φως». Αν και δεν πρόκειται για κάποια συγκεκριμένη ή αποκρυσταλλωμένη θεωρία, αποτελεί ωστόσο μια γενικότερη στάση και άποψη, σύμφωνα με την οποία οποιαδήποτε ανθρώπινη εξέλιξη «πρέπει» να προήλθε από την Ανατολή, ασχέτως αν αυτό δεν τεκμηριώνεται με βάση οποιοδήποτε εύρημα ή έρευνα.

Αφορά κυρίως εκπεφρασμένες απόψεις που συνήθως εμπεριέχουν εις ποσότητας εκφράσεις του τύπου «σύμφωνα με έρευνα», «πιστεύεται», «θα πρέπει» και «πιθανό», πασπαλισμένες με μπόλικα «ίσως», «μπορεί» και «πιστεύεται»… Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες δηλαδή…

Το ακόμα πιο περίεργο που το καταντά και ύποπτο είναι ότι συνήθως τέτοιες απόψεις εκφράζονται είτε από επιστήμονες άλλου επιστημονικού πεδίου (πχ ένας φυσικός μιλάει για θεολογία ή ένας γεωλόγος μιλάει για ιστορία, ένας δημοσιογράφος για αρχαιολογία ή ακόμα χειρότερα κάποιος να αραδιάζει δημοσίως αρλούμπες υπό την γενική και αόριστη ιδιότητα του «ερευνητή».

Η θεωρία αυτή, αποτελεί παράλληλη ή συμπληρωματική της «θεωρίας της μονογονίας», δεν μπορεί να βασιστεί σε ευρήματα παρά μόνο τραβώντας θεωρίες από τα μαλλιά και πάλι με πολλά «πιθανόν» και «ίσως».

Γενικά θα έλεγα ότι τέτοιες θεωρίες δεν έχουν ως στόχο να καθιερωθούν επιστημονικά και αυτό το γνωρίζουν και αρκετοί από αυτούς που έχουν ιδέα του τι πρεσβεύουν, αλλά περισσότερο βασίζεται σε μια δημοσιοσχεσίτικη αποδοχή μιας θεωρίας που απλά αφήνεται να πλανάται στον αέρα μόνο και μόνο για να δημιουργεί την εντύπωση στις μάζες ότι «είναι έτσι». Δηλαδή για παράδειγμα πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει σε περιοδικά και εφημερίδες ή στην τηλεόραση ή ακόμα και στην καθημερινότητα να ακούμε εκφράσεις «ε άλλωστε καταγόμαστε όλοι από την Αφρική/Ασία», «Ε όλα στη Μεσοποταμία γεννήθηκαν», «…τα πήραμε όλα από την Ανατολή», «…Και αυτό από την Ανατολή μας ήρθε…»… Έτσι απλά. Χωρίς καμιά επιστημονική τεκμηρίωση. Απλά επειδή «πρέπει» να τα έχουμε πάρει όλα από την Ανατολή…

Και για να μην πάμε στο άλλο άκρο «Όλα τα εφήυραμε εμείς» απλά θα πρέπει να εξηγήσω οτι το πρωταρχικό δεν είναι το αν τα έχουμε πάρει ή όχι από την Ανατολή. Το κύριο ζητούμενο είναι να αναζητούμε την αλήθεια και την τεκμηρίωση. Και από κει ας αφήσουμε τα στοιχεία να μας πουν ότι έχουν να πουν από μόνα τους…

Το κακό ξεκινά όταν «πρέπει» να πιστεύουμε κάτι ατεκμηρίωτα και μάλιστα ως φανατικοί. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται οι τυφλές πίστεις σε αναπόδεικτες θεωρίες για το φανατισμό των ανθρώπων και τη μετατροπή τους από πολίτες σε βίαιο όχλο…

Θεωρίες λοιπόν τέτοιες ή παρεμφερείς κυκλοφορούσαν πολλές κατά τον 19^ο αιώνα οι οποίες είχαν ως σκοπό να δημιουργήσουν μια νέα Σάγκα (μύθο) πάνω στην οποία θα στηρίξουν την προσπάθειά τους για την επίτευξη της παγκόσμιας ηγεμονίας.