Ματωμένοι σταυροί - Πως χριστιανισμός και Γερμανοί έφεραν την "Νέα Τάξη Πραγμάτων" στον κόσμο (Γ' μέρος)

Οι πολιτικές ζυμώσεις και οι διεθνείς σχέσεις την περίοδο 1850-1914

Οι επαναστάσεις του 1848

Το 1848 ξεσπά μια σειρά επαναστάσεων κυρίως στην Ευρώπη αλλά σε όλο τον κόσμο. Οι λόγοι της έκτασης του φαινομένου θεωρούνται άγνωστοι καθώς στις κατά τόπους και πόλεις επαναστάσεις τα αιτήματα τίθενται από επιτροπές ανθρώπων που δημιουργούνται ad hoc.

Τα αιτήματα διαφέρουν κατά πολύ από περιοχή σε περιοχή. Σε ότι αφορά δε την Ευρώπη, ένα κύριο μέρος αυτών είναι η κατάργηση των φεουδαρχικών δομών και των απόλυτων μοναρχιών.

Εδώ βέβαια θα ήταν πολύ εύκολο να «επιβεβαιώσουμε» την άποψη ότι «οι λαοί τα έβαλαν με του Γερμανούς» αλλά αφού αυτό δεν τίθεται ως λόγος από τους ίδιους τους κινηματίες και αφού δεν γίνεται οργανωμένα ενάντια σε αυτό το σύστημα εξουσίας, καλό θα ήταν χάριν σοβαρότητος να… μην βγάλουμε λαγούς από το καπέλο.

Ωστόσο το βέβαιο είναι ότι τις φεουδαρχικές αυτές δομές και τον απολυταρχισμό τον έφεραν χέρι-χέρι η εκκλησία με τους βάρβαρους φίλους της ενώ παράλληλα εκτός του ότι παρατηρούμε ότι κι εδώ οι Γερμανοί προσπαθούν να ποδηγετήσουν τα κινήματα εισάγοντας εγκάθετους «επαναστάτες» που προωθούν είτε άσχετα αιτήματα είτε πολύ συμβατά με τον… Παγγερμανισμό θα έπρεπε να προβληματίσει πολλούς. Όπως και το γεγονός ότι πρόβλημά των επαναστατών είναι τα «ελέω θεού» γερμανικά απολυταρχικά συστήματα.

Όμως αντί αναλύσεων επί του θέματος, παρατηρούμε μόνο ιστορικούς που αρκούνται σε μαρξιστικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές και πάντως εντελώς αποχρωματισμένες αναλύσεις που το μόνο που κάνουν είναι να επαναλαμβάνουν το δεδομένο της εξαθλίωσης των λαών ως βασικό λόγο αποτίναξης του ζυγού από μια (κατ’ αυτούς) απρόσωπη εξουσία χωρίς να αναλύεται περαιτέρω ποια είναι αυτή η εξουσία. Λες και αυτή η εξουσία δεν αποτελείτο από βασιλείς, από ευγενείς, από κτηματίες, από πλούσιους που τους είχαν εκχωρηθεί βασιλικοί τίτλοι και προνόμια για κτήματα, εμπορικές συναλλαγές. Λες και ο καθένας μπορούσε να ζητήσει και να μπει στους κύκλους των «ευγενών». Λες και η Ευρώπη δεν έζησε ποτέ κάτω από φεουδαρχία…

Και μια και ανέφερα πάλι τους μαρξιστές, ποιες ήταν μεταξύ άλλων οι θέσεις των Μαρξ-Ένγκελς και λοιπών πρώϊμων κομμουνιστών εκείνης της περιόδου; Την ώρα που στην επικράτεια των Αψβούργων και της Πρωσσίας ξεσπούν ταραχές, ο Μαρξ και ο Ένγκελς, ευρισκόμενοι στις Βρυξέλλες γράφουν στα Γερμανικά το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» το οποίο εκδίδεται στο Λονδίνο όπου έτσι κι αλλιώς από χρόνια είχαν φίλους «την κομουνιστική Λέγκα» και ανάμεσα στα αιτήματα είναι ΚΑΙ η ενοποίηση της Γερμανίας. Οπότε εδώ έχουμε δύο περίεργες συμπτώσεις. Ότι πέραν του ότι ο Μαρξ (υποτίθεται) ονειρευόταν μια επανάσταση του προλεταριάτου στην κατεξοχήν καπιταλιστική Αγγλία η οποία τύγχανε και κύριος ανταγωνιστής των Γερμανών επιθυμεί το ίδιο ακριβώς που επιθυμεί και ο… μιλιταριστής Βίρμαρκ ο οποίος θέλει επίσης μια ενοποιημένη και μάλιστα καθαρή από ξένους Γερμανία… Μετά θα δούμε και άλλες συμπτώσεις γι αυτούς τους… επαγγελματίες επαναστάτες…

Κάτι που πρέπει επίσης να μας κάνει εντύπωση είναι το γεγονός ότι οι επαναστάσεις ξεσπούν πρώτα στις πόλεις. Δηλαδή οι πρώτες μαζικές επαναστάσεις που ξεσπούν ενάντια σε αδυσώπητες απόλυτες μοναρχίες και τα κατασταλτικά τους όργανα ξεκίνησαν από… αστούς. Αυτό να το θυμάστε για όσους μιλούν για «αγροτιά» και πρωτιά στους αγώνες (θα το αναπτύξω σε κάποιο άλλο άρθρο ξεχωριστά γιατί το ζήτημα έχει προϊστορία…)

«Πόλεμοι Γερμανικής ενοποίησης» - Η αρχή της «Μεγάλης Γερμανίας»…

Ως τέτοιοι αποτελούν μια σειρά από πολέμους που ξέσπασαν κατά τη δεκαετία του 1860 και οδήγησαν στην ενοποίηση των ομόσπονδων κρατιδίων σε ένα κράτος την Πρωσία, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Γερμανία.

Αιτία αποτέλεσε η βιομηχανική πρόοδος που συντελέστηκε κατά τον 18^ο και 19^ο αιώνα, τα οποία με τη σειρά τους οδήγησαν στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, τόσο των ομόσπονδων κρατιδίων, όσο και της Πρωσίας και της Αυστρίας, με την παράλληλη δημιουργία δρόμων, υποδομών και βελτίωση των συγκοινωνιών, τα οποία έφεραν πιο κοντά τους γερμανικούς πληθυσμούς τονώνοντας την εθνική τους συνείδηση, η οποία μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους βρέθηκε όπως είπαμε σε έξαρση. Άρχισε τότε να τίθεται το ζήτημα της «Μικρής Γερμανίας» (Kleindeutschland) που δεν είναι άλλο από την άποψη ότι η Γερμανία έπρεπε να ενοποιηθεί και να σχηματίσει μια «Μικρή» μεν Γερμανία αλλά αποτελούμενη μόνο από Γερμανούς, σε αντιδιαστολή με την ιδέα της Μεγάλης Γερμανίας (Grossdeutschland) που πρέσβευαν οι Αψβούργοι και οι οποίοι πρέσβευαν την ιδέα της ενοποίησης όλων των Γερμανικών κρατών ακόμα και αν αυτά περιείχαν μη Γερμανικούς πληθυσμούς (όπως δηλαδή οι Αψβούργοι). Στην ουσία τα δύο σχέδια είναι Καθαρή Γερμανία και ας είναι μικρότερη ή Μεγάλη Γερμανία εκτεταμένη εδαφικά. Αν και φαινομενικά επικράτησε η πρώτη άποψη των Πρώσσων (οι οποίοι νίκησαν τους Αυστριακούς) αργότερα υπήρξε συνδυασμός των δύο και το σχέδιο μεταπολεμικά απλά εξελίχθηκε με… «άλλα μέσα».

Γαλλοπρωσικός πόλεμος 1870-1871

Είδαμε σε προηγούμενα κεφάλαια ότι στην Ευρώπη αυξάνονται οι ανταγωνισμοί σε μια προσπάθεια για παγκόσμια επικράτηση. Επειδή όμως αυτή γίνεται κατανοητό από όλους ότι δεν επιτυγχάνεται χωρίς την επίτευξη συμμαχιών, ήδη από τα μέσα του 19^ου αιώνα αρχίζει παράλληλα κι ένας διπλωματικός «μαραθώνιος» για την επίτευξη συμμαχιών με σκοπό την καλύτερη προώθηση των εξωτερικών πολιτικών του κάθε κράτους.

Είδαμε επίσης ότι ήδη από το Συνέδριο της Βιέννης η Γαλλία ήταν ο κύριος εκφραστής της θέσης ότι η επανασύσταση της Πρωσσίας έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο περιορισμένη και τα κρατίδια Δυτικά αυτής (στα εδάφη της σημερινής Βορειοδυτικής Γερμανίας) να παραμείνουν υπό την μορφή μικρών ομοσπονδιών, προκειμένου να μην δημιουργηθεί μια μείζων Γερμανία από την Πομερανία μέχρι το Ρήνο και από την χερσόνησο της Ιουτλάνδης μέχρι τις Βαυαρικές Άλπεις, η οποία σε συνδυασμό με την Αψβουργική Αυτοκρατορία θα ανέτρεπε πλήρως το Ευρωπαϊκό γεωπολιτικό σκηνικό υπέρ των Γερμανών (όπως και έγινε).

Ωστόσο αυτό που επετεύχθη το 1815 αποφάσισε να το ανατρέψει ο Γερμανός… Καίσαρας (Keizer) Βίλχελμ I διoρίζοντας το 1862 ως Καγκελάριο, τον Πρώσσο αριστοκράτη Βίσμαρκ και επιφορτίζοντάς τον με αυτό το έργο.

Σε γενικές γραμμές ο Βίσμαρκ δεν έκανε κάτι που κανονικά δεν κάνει ένας πολιτικός. Ενδυνάμωσε την οικονομία, το στρατό και προώθησε τα συμφέροντα της χώρας του. Ούτως ή άλλως οι πολιτικοί εκείνης της εποχής και πολύ περισσότερο οι Γερμανοί δεν ήταν απλά φερέφωνα των βασιλέων τους αλλά απλά εκτελεστικά τους όργανα και οι όποιες ικανότητές ή χαρίσματα που είχαν (όσοι είχαν)εξαντλούνταν περισσότερο σε αυτά του συμβούλου, παρά ως ανεξάρτητοι και αυτοδύναμοι ηγέτες. Έτσι κι αλλιώς απολυταρχία είχαν τότε στην Γερμανία, κάτι που δεν απέβαλαν ποτέ κάτω από οποιασδήποτε μορφής δημοκρατία…

Στη συνέχεια, ξεπερνώντας σχετικά εύκολα «εμπόδια» όπως οι επαναστάσεις του 1848 ξεκίνησε μια σειρά πολέμων εναντίον κατά σειράν της Δανίας (1864) με σύμμαχο την Αυστρία, της οποίας επίσης θα κηρύξει τον πόλεμο το 1866 με πρόσχημα ότι προκαλεί προβλήματα στην υπ’ αυτήν κατεχόμενη περιοχή του Σλεσβιχ Χόλσταϊν (την οποία είχε προηγουμένως αποσπάσει από τη Δανία). Κατόπιν μετά και από αυτό το νικηφόρο πόλεμο δημιούργησε την Ομοσπονδία των Βορειογερμανικών κρατών αφήνοντας απ’ έξω τα προσκείμενα (μέχρι τότε) στους Γάλλους Νοτιογερμανικά κράτη της Βαυαρίας, του Μπάντεν και της Βυρτεμβέργης.

Στη συνέχεια, το 1870 ξέσπασε ο Γαλλοπρωσσικός πόλεμος του 1870. Για την ακρίβεια, ο Ναπολέων ο III (μικρότερος αδελφός του μη Γερμανικής καταγωγής Ναπολέοντα) έπεσε στην παγίδα των έτσι κι αλλιώς επιθυμούντων πόλεμο Γερμανών όταν για το θέμα της Ισπανικής Διαδοχής ζήτησε μετ επιτάσεως από τον Γερμανό… «καίσαρα» να δεσμευθεί ότι ποτέ δεν θα προτείνει υποψήφιο για την Ισπανία από τον Οίκο των Χόεντσόλερν και αυτό γιατί λόγω του ότι ένας προτεστάντης Χόεντσόλερν στον Ισπανικό θρόνο θα μπορούσε άνετα να είναι σύμμαχος του επίσης προτεστάντη Πρώσσου «καίσαρα» κυκλώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την «καθολική» Γαλλία.

Οι Γερμανοί παίζουν ένα παιχνιδάκι με τα μέσα ενημέρωσης της εποχής όταν εκδίδουν αμφίσημο ανακοινωθέν χαλκευμένο από τον ίδιο τον Βίσμαρκ, ο οποίος για μία λέξη (adjutant) έκανε τους μεν Γάλλους να πιστέψουν ότι ο Πρέσβης τους προσβλήθηκε και για τους δε Γερμανούς ότι ο βασιλιάς τους δεν προσβλήθηκε από τον Γάλλο Πρέσβη, ώστε και να εξάψει τα αντιγερμανικά αισθήματα των Γάλλων και να τους οδηγήσει σε πόλεμο αλλά και οι Γερμανοί να θεωρήσουν από το ανακοινωθέν ότι ο βασιλιάς τους προσβλήθηκε (για την ιστορία, ο βασιλιάς τους είχε λάβει κατ’ιδίαν ένα τελεσίγραφο από τον Πρέσβη και απλά αρνήθηκε… τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο Βίσμαρκ και οι θερμοκέφαλοι της Φραγκίας που έριξαν τη χώρα τους στην παγίδα του Γερμανού…)

Οι Φράγκοι χάνουν τον πόλεμο λόγω του ότι δεν πρόλαβαν τους… πανέτοιμους Γερμανούς οι οποίοι εκδηλώνοντας μεγάλη επίθεσή διασπούν σχετικά εύκολα το Φραγκικό μέτωπο φτάνοντας στο Παρίσι όπου και ως κατακτητές στέφουν στα Γαλλικά Ανάκτορα των Βερσαλλιών τον Βίλχελμ I «καίσαρα» της ενωμένης πλέον Γερμανίας… Με τη λήξη του πολέμου και αφού έφτασαν να κυνηγούν σκοτώνοντας Γάλλους στρατιώτες και πολίτες σε όλη την επικράτεια της Γαλλίας την οποία βύθισαν στο χάος, οι «μεγαλόψυχοι» Γερμανοί αποσπούν από τους Φράγκους την Αλσατία και τη Λωρραίνη, θα απαιτήσουν 5 δις χρυσά Γαλλικά φράγκα ως αποζημιώσεις, γονατίζοντας την οικονομία των Γάλλων για πολλά χρόνια και θα δημιουργήσουν ένα κύμα ρεβανσισμού που θα εκτονωθεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο…

Για να συνοψίσουμε, η Γερμανία υπό τον νεαρό τότε «καίσαρα» και με οδηγό τον Βίσμαρκ εκπλήρωσε όλους τους στόχους της ενοποιώντας την Γερμανία όχι μόνο οικονομικά αλλά διπλωματικά και στρατιωτικά, εξαπολύοντας έναν-έναν πολέμους εναντίον οποιουδήποτε «ενοχλητικού» γείτονα δεν συμβιβαζόταν με τις επιδιώξεις της, ενώ παράλληλα συμμάχησε με οποιονδήποτε την εξυπηρετούσε αφού έτσι κι αλλιώς είχε μεγάλη «γκάμα» υποψηφίων συμμάχων.

Και αφού αναφερόμαστε σε «πρόθυμους», δεν γίνεται να μην αναφέρουμε και την περίπτωση της Ιταλίας η οποία κατέλαβε ολόκληρη χερσόνησο χωρίς να… βήξει κανένας… Το Πεδεμόντιο, ανήκε σε έναν Σαξονικό (Γερμανικό Οίκο) που κυβερνούσε εναλλάξ ανά τους αιώνες, περιοχές στην Ελβετία, την Γαλλία και την Ιταλία. Αργότερα τους δόθηκε ως «προίκα» η Σαρδηνία και η Κορσική και ονομάστηκε «Βασίλειο Σαρδηνίας-Κορσικής και Πεδεμοντίου. Κατά τον πόλεμο του Βίσμαρκ ενάντια στους… ενοχλητικούς Αυστριακούς που ήθελαν να ενσωματώσουν την Πρωσσία και τα Γερμανικά κρατίδια στην δική τους Αυτοκρατορία, αποτέλεσαν ένα χρήσιμο σύμμαχο ως αντιπερισπασμός ενάντια στους Αψβούργους και ως τέτοιος λειτούργησε περίφημα αφού στρατιωτικά… απέτυχε…

Αποτυγχάνοντας στρατιωτικά με τους Αψβούργους, το Πεδεμόντιο, δοκίμασε την τύχη του εναντίον των υπολοίπων Ιταλικών κρατιδίων τα οποία μέσα στη δεκαετία του 1870 κατέλαβε ένα προς ένα. Βέβαια επαναστάσεις και απελευθερώσεις από ξένο ζυγό συνέβαιναν την ίδια εποχή και στον υπόλοιπο κόσμο και μάλιστα στην Ευρώπη, όπου πολύ εύκολα οι «μεγάλες δυνάμεις» ζήτούσαν επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς. Αλλά φαίνεται ότι εδώ για… κάποιους λόγους δεν υπήρχε πρόβλημα. Φαίνεται ότι οι Γερμανοί είχαν βάσιμους λόγους να θέλουν να δουν τον πάπα να χάνει την επιρροή του, αν λάβουμε υπόψη, όχι μόνο την από αιώνων σύγκρουση «Γουέλφων» (παπιστών) και «Γκιμπελίνων» (Γερμανόφρονων) στην Ιταλία αλλά και το ίδιο το κυβερνητικό πρόγραμμα του Βίσμαρκ ο οποίος μεταξύ άλλων ήθελε τη Γερμανία μακριά από τη Ρώμη… Έτσι, οι παπικοί που κάποτε εκχωρούσαν τίτλους και οφίκια στους βαρβάρους Γερμανούς και παρά τις όψιμες διαμαρτυρίες τους, περιορίστηκαν από κεικι έπειτα (μέχρι το 1923) στο να φωνάζουν από το Βατικανό ότι… είναι αιχμάλωτοι.

Η επανασύσταση της Ιταλίας και μάλιστα υπό Γερμανικό στέμμα («Οίκος Σαβοΐας»)αποτελεί αναμφισβήτητα μια ακόμα Γερμανική επιτυχία αλλά και εξηγεί την μετέπειτα εξωτερική πολιτική της στα Βαλκάνια η οποία στην ουσία έχει ταυτιστεί πλήρως με αυτή της Γερμανίας…

Η Γερμανική προπαγάνδα στην Ευρώπη

Όπως προανέφερα, η εποχή μετά τους Ναπολεόντειους βρίθει από δημιουργίες οργανώσεων, ενώσεων κλπ άλλοτε «κρυφών»-μυστικιστικών και άλλοτε φανερών βασισμένες πάνω σε διάφορες θεωρίες και με διαφορετικούς σκοπούς η καθεμία. Είναι η εποχή που ο πάσης φύσεως μυστικισμός γοητεύει τις μάζες και ιδίως τους ανθρώπους του τότε «καλού» κόσμου.

Από την Αιγυπτιολογία μέχρι τους μύθους των "Αρίων" και από πριγκιπικές συνωμοσίες κατά της εξουσίας μέχρι την ολοκληρωτική κατάλυση της έννοιας του κράτους, διάφοροι συνασπισμοί ανθρώπων ιδρύονται άλλοι με σκοπό την πραγματική υλοποίηση των σκοπών τους και άλλοι απλά ρητορεύουν σε φιλολογικό επίπεδο.

Βέβαια ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και πάρα πολλοί τέτοιοι συνασπισμοί οι οποίοι απλά δεν μπορούν να περατώσουν τις επιδιώξεις τους λόγω έλλειψης μέσων και έμψυχου δυναμικού. Ωστόσο ο 19^ος αιώνας και κυρίως ο 20^ος δεν θα τους… απογοητεύσει καθώς θα έρθει η ώρα που κάπου θα «χρησιμεύσουν». Κυρίως βέβαια για… κακή χρήση. Και αυτό γιατί όταν κάποιος άλλος επιλέξει «πότε θα έρθει η ώρα σου» όσο Μακιαβελικά και αν καθαγιάσεις αυτή την «ανίερη συμμαχία» απλά έχεις παίξει το παιχνίδι του αντιπάλου.

Δύο από αυτές τις ιδεολογίες βέβαια είναι ο εθνικισμός και ο κομμουνισμός, οι οποίες, ω της συμπτώσεως, γεννήθηκαν και κυρίως ανδρώθηκαν στην Γερμανία όχι βέβαια κάτω από κάποια κομματική ή έστω παραταξιακή ταμπέλα αλλά ως ένα αμάλγαμα (κοινώς τουρλουμπούκι) ανθρώπων, οι οποίοι όταν δεν διχάζονταν και συγκρούονταν μεταξύ τους, δίχαζαν και συγκρούονταν με την κοινωνία.

Από τον 19^ο αιώνα ήδη «εκτιμήθηκε» η αξία τέτοιων «χρήσιμων ηλιθίων» (κατά… Λένιν) από τα καθεστώτα και χρησιμοποιήθηκαν ανάλογα.

Γιατί δεν υπάρχει χρησιμότερος για τον κακόβουλο από έναν φανατικό, ο οποίος στο άκουσμα και μόνον από τον προβατάρχη του της λέξης «εχθρός» θα ψάξει γύρω του να τον βρει πριν ακόμα καταδειχθεί…

Μέσα σε αυτόν τον γενικότερο κυκεώνα των εξελίξεων και των ιδεολογικοπολιτικών ζυμώσεων, ο πόλεμος έχει κηρυχθεί πριν καλά - καλά αρχίσει.

Για τους Γερμανούς υπό την καθοδήγηση του Κάϊζερ και της Πρωσσικής άρχουσας τάξης, μια προσπάθεια για επέκταση της Γερμανίας στη Δύση είναι από ανέφικτη μέχρι και άκρως επικίνδυνη, τουλάχιστον όχι χωρίς τον κίνδυνο να ενωθούν όλοι εναντίον της.

Στην Ανατολή ωστόσο υπάρχει μια εκτεταμένη Αυτοκρατορία η οποία ως κράτος έχει Μεσαιωνικές ακόμα δομές. Το κακό βέβαια είναι ότι από δεκαετιών (τότε), άλλες δυνάμεις έχουν αναλάβει την οικονομική διείσδυση. Ωστόσο αυτό είναι μικρό πρόβλημα για τους Γερμανούς αφού όπου δεν ευδοκιμεί η απειλή (βλέπε Ελλάδα) ευδοκιμεί η δωροδοκία. Άλλωστε το ρουσφέτι και το μπαξίσι είναι τουρκικές εφευρέσεις…

Ο σκοπός βέβαια της Γερμανικής άρχουσας τάξης δεν είναι άλλος από τη διάσπαση του κλοιού στον οποίο θεωρούν ότι βρίσκονται και η κυριαρχία τους στη Μέση Ανατολή και ακόμα παραπέρα. Αυτό βέβαια σε συνδυασμό με την κυριαρχία τους στην Ανατολική Ευρώπη μέχρι και τα Ουράλια τα οποία θεωρούν ως δικό τους «Ζωτικό Χώρο» στον οποίο βέβαια οι ήδη υπάρχοντες Σλάβοι απλά στην καλύτερη περίπτωση θα εκτοπιστούν…

Για την ακρίβεια ο 19^ος αιώνας θα αποτελέσει τη «θερμοκοιτίδα» του «τεράτων» του 20^ου αιώνα. Όλες οι Γερμανικές ψευδοθεωρίες του 19^ου αιώνα, θα βρουν πρακτική εφαρμογή ήδη από τις αρχές του 20^ου αιώνα και θα συνεχίζουν έτσι σχεδόν αδιάλειπτα μέχρι και τον Β ΠΠ. Αυτό ουδόλως έχει σχέση με την γενική αίσθηση ότι οι δύο μεγάλοι πόλεμοι ήταν δύο «ξεχωριστά γεγονότα» με (το πολύ – πολύ) μια σχετική σύνδεση μεταξύ τους.

Τα δύο αυτά γεγονότα είναι απλά η κορύφωση μιας διαδικασίας η οποία ξεκίνησε όχι απλά από συγκεκριμένες χώρες και θεωρίες, αλλά και συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι εξέθρεψαν αλλά και δημιούργησαν εκείνες τις συνθήκες που οδήγησαν σε δύο παγκόσμια ολοκαυτώματα και το κυριότερο στην ιδεολογικοποίηση του κατευθυνόμενου ενδοκοινωνικού και φυλετικού μίσους με τον συνεπακόλουθο θάνατο από τότε εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο ακόμα και σε περιόδους ειρήνης.

Η πολιτική έναντι των εθνοτήτων της Ανατολής

Στο πλαίσιο εφαρμογής λοιπόν αυτών των θεωριών, η Γερμανική άρχουσα τάξη ξεκίνησε το παιχνίδι της προπαγάνδας και της παντί τρόπω διείσδυσης στην Ανατολή.

Σε ότι αφορά τις εθνότητες στην Ανατολή, είτε αυτές ευρίσκοντο υπό την κυριαρχία των Γερμανών είτε εκτός αυτής, ακολουθήθηκε πολιτική αναλόγως των περιστάσεων. Για τους Πολωνούς αποστροφή και καταπίεση (πολύ περισσότερο που ήταν Καθολικοί και η Πρωσσική άρχουσα τάξη προτεστάντες), για τους Τσέχους πιο «φιλική» πολιτική κάτι άλλωστε που γενικά ανταπέδιδαν και οι Τσέχοι, για τους Ούγγρους μια επίσης πιο φιλική τακτική προσέγγισης όπως πχ και με τους Σλοβένους και τους Κροάτες. Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση της απόλυτης νομιμοφροσύνης προς τους Γερμανούς.

Για τους δε Σέρβους δεν συζητείται καν, αφού αποτελούσαν ανταγωνιστές στην περιοχή και αγωνίζοντο για τον προσεταιρισμό των Σλαβικών εθνοτήτων.

Τακτική προσέγγισης με τους Βούλγαρους (η παρέμβασή των Γερμανών για τη διάλυση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου είχε να κάνει μόνο με το γεγονός της μη ένταξης των Βουλγάρων στη Ρωσική σφαίρα επιρροής ως ευγνώμονες προς τη Ρωσία και όχι επειδή δεν συμπαθούσαν τους Βούλγαρους).

Αριστερά ο Ρουμάνος πρίγκιπας Ιωάννης Κούζα. Δεξιά ο Χόεντσολερν Κάρολος I. Οι Γερμανοί δεν ήθελαν βέβαια κάποιον ντόπιοο ηγεμόνα και ανέτρεψαν τον Κούζα (τον οποίο σημειωτέον τον εξέλεξαν οι ίδιοι οι Ρουμάνοι) και έβαλαν τον δικό τους σε μια ακόμα... Γερμανική μεταγραφή βασιλιά, όπου μέλη Γερμανικών "Οίκων" αλλάζουν εθνικότητα ή/και θρήσκευμα καρπούμενοι τους αγώνες των άλλων λαων για ελευθερία, διαρπάζοντας τον εθνικό τους πλούτο, χρησιμοποιώντας τα ξένα κράτη σαν τσιφλίκια τους και τα ξένα έθνη σαν... προλετάριους που υπάρχουν για να φορολογούνται, να πεθαίνουν για το (Γερμανό μονάρχη) και να εξασφαλίζουν τη διαιώνιση του... "ευγενούς" είδους του... Μη χαθεί...

Σε ότι αφορά τους Ρουμάνους, αν και η όλη στάση τους θα κριθεί περισσότερο από το ότι έχουν «αλύτρωτους» στα γειτονικά Αψβουργικά εδάφη και λιγότερο για το ότι είχαν αντιγερμανική στάση. Αυτό άλλωστε δεν θα «ε[ιτρεπόταν να γίνει από τους Γερμανούς αφού το 1866 ανέτρεψαν με πραξικόπημα τον εκλεγμένο από τους Ρουμάνους Πρίγκιπα Κούζα (Ρουμάνος και αυτός) από άλλον έναν Χόεντσόλερν υπο το όνομα Κάρολος Α’… 

Ναζιστοκομμουνιστική (ή καλύτερα Γερμανορωσική) συμμαχία. Γερμανική ταχυδρομική κάρτα στρατιωτικού που παραβρέθηκε στη Μπρεστ το 1939 και αναγράφει (στα Γερμανικά): Unterwegs durchfuhren wir noch einmal Brest-Litowsk und wurden durch Zufall Zeugen der deutschen und russischen Parade vor dem Kommandierenden General. Die Stadt wurde nach Verhandlungen den Russen übergeben und als Abschluß führen unser J. R. 90 und Batterien der AR20 und AR56 die Parade, von russischer Seite nahm ein Panzer-Regiment daran teil. Die Bevölkerung, größtenteils Russen, empfingen ihre russischen „Befreier” mit Blumen, Transparenten, Sprechchoren. Και στα Ελληνικά "Κατά την πορεία μας περάσαμε για ακόμα μια φορά μέσα απο το Μπρεστ - Λιτόφσκ, όπου επι τη ευκαιρία γίναμε μάρτυρες της Γερμανορωσικής στρατιωτικής παρέλασης που οργανώθηκε ενώπιον του διοικητή. Κατά τα συμφωνηθέντα η πόλη παραδόθηκε στους Ρώσους και κατόπιν τούτου οι πυροβολαρχίες μας ηγήθηκαν της παρελάσεως.Απο τη Ρωσική πλευρά έλαβαν μέρος ένα τεθωρακισμένο σύνταγμα. Ο κατά πλειοψηφία Ρωσικός πληθυσμός υποδέχθηκε τους Ρώσους "ελευθερωτές" με λουλούδια, ομιλίες και χορωδίες". (η εικόνα απο πανώ εκδήλωσης ευγνωμοσύνης προς τον Στάλιν απο τους "απελευθερωμένους" Σλάβους της Πολωνίας)

Οι Ρουμάνοι οι οποίοι πολέμησαν τους Γερμανούς με πάνω από 700.000 θύματα τον Α ΠΠ βρέθηκαν μόνοι τους όταν ξέσπασε η Μπολσεβικική επανάσταση και υπέγραψαν ανακωχή για να ξαναπολεμήσουν αργότερα. Ωστόσο στο Μεσοπόλεμο οι Γερμανοί τους έπαιξαν ύπουλο παιχνίδι μαζί με τους σοβιετικούς συμμάχους τους.Οι Σοβιετικοί τους έστειλαν τελεσίγραφο να αποχωρήσουν από τη Βεσσαραβία υπο την απειλή πολέμου. Από τη μια οι συμμαχικές δυνάμεις που ακολουθούσαν κατευναστική πολιτική έναντι του Χίτλερ (μάλλον συμμαχική πολιτική θα ήταν η ακριβέστερη έκφραση) και από την άλλη οι Γερμανοί πίεσαν αφόρητα την Ρουμανική κυβέρνηση να υποχωρησει με συνέπεια ο Ρουμανικός στρατός να αποχωρήσει από Βεσσαραβία και Βουκοβίνα ενώ στη συνέχεια τους επέβαλαν (οι Γερμανοί) τον ομοϊδεάτη τους Ίαν Αντονέσκου και παράλληλα απέσπασαν και άλλο κομμάτι υπέρ της Βουλγαρίας (τη Δοβρουτσά). Η σημερινή υφιστάμενη προπαγάνδα αντί να τους υπενθυμίζει τις ιστορικές αδικίες αναλίσκεται στην κατοχή της Βεσσαραβίας από τους Ρώσσους αλλά ξεχνούν (τουλάχιστον οι περισσότεροι) το ρόλο των Γερμανών και το πατροπαράδοτο διπλό τους παιχνίδι. Οι ίδιοι βέβαια υποστηρίζουν την Ρωμα(ν)ική καταγωγή τους, εξ ου και το όνομά τους, αλλά αντί προς το παρόν δεν δείχνουν καμία αντιπάθεια προς τους… καταστροφείς της Ρώμης.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα, αν και θα μιλήσουμε παρακάτω και αναλυτικά, η πολιτική τους σε σχέση με τους Σλάβους θα κριθεί σε δύο επίπεδα. Αφ ενός μεν με το να «αποδομήσει» με «θεωρίες» (βλέπε τον πρώτο διδάξαντα Φαλμεράϋερ)την ιδέα ότι οι Έλληνες οι σημερινοί είναι απόγονοι των αρχαίων και αφετέρου να ενισχύσει τα ιστορικά (και όχι μόνο) δικαιώματα των γειτόνων της έναντι αυτής. Σε περίπτωση δε που τέτοια δεν υπάρχουν να «δημιουργηθούν» εκ του μη όντος. Το πού και πώς θα το αναλύσω επίσης παρακάτω.

Γερμανία-Οθωμανοί: Προσέγγιση-Διείσδυση-Κατάληψη του κράτους και εφαρμογή των φυλετικών τους θεωριών…

Η Γερμανοτουρκική προσέγγιση έχει τη σημασία της όχι μόνο λόγω του ότι τα γεγονότα συνδέονται άμεσα και με εμάς, αλλά και με το γεγονός παγκόσμιας σημασίας ότι:

Α.Η πάσης φύσεως και όχι μόνο οικονομική, διείσδυση των Γερμανών στην Τουρκία αποτελεί το «κλειδί» στο γενικότερο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται και

Β.Αφετέρου, γιατί η τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και αργότερα η Τουρκία αποτέλεσε ένα μεγάλο «εργαστήρι» πρακτικής εφαρμογής φυλετικών θεωριών, τα συμπεράσματα και οι πρακτικές των οποίων όχι απλά εφαρμόστηκαν εναντίον όλης της ανθρωπότητας στον Β ΠΠ, αλλά και δυστυχώς τα αποτελέσματά τους τα ζούμε στο πετσί μας σήμερα επηρεάζοντας την καθημερινότητά μας και συνεχίζουν ακόμα να εφαρμόζονται και στις μέρες μας είτε όπως τότε, είτε… με πιο εξελιγμένες μεθόδους.

Όταν το 1889, ο… «καίσαρας» Βίλχελμ επισκεπτόταν την Κωνσταντινούπολη, οι Οθωμανοί είχαν κάνει πολλά βήματα στην αναδιαμόρφωση του κράτους τους όπως επίσης και στον τομέα της προσέγγισής τους με την Γερμανία.

Για την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Ελλάδα θα ασχοληθώ σε κάποιο άλλο άρθρο, ωστόσο κάνοντας μια σύντομη αναδρομή, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρέπει να επισημάνουμε ότι ήδη μετά την Ελληνική Επανάσταση, είχαν ξεκινήσει με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς οι διαδικασίες αναδιαμόρφωσης όχι απλά κάποιου κρατικού θεσμού όπως ο στρατός, η δημόσια διοίκηση κλπ αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Ως «όχημα» γι αυτήν την αναδιαμόρφωση θα χρησιμοποιηθεί ο στρατός, ο οποίος όμως την εποχή μετά την Ελληνική Επανάσταση οπότε και καταργήθηκαν τα Γενιτσαρικά σώματα (για την ακρίβεια πνίγηκαν στην κυριολεξία στο αίμα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και όλης της Αυτοκρατορίας τους, γεγονός που οι Τούρκοι το αποκαλούν  vaka-I Hayriye=ευτυχές γεγονός) απείχε παρασάγγας από τους άλλους Ευρωπαϊκούς στρατούς και βασιζόταν σε οργάνωση που δεν άλλαξε από τον Μεσαίωνα.

Η κατάσταση αυτή αρχίζει να αλλάζει με τους Σουλτάνους Μαχμούτ Β, Αμντούλ Μετζίτ και Αμπντούλ Αζίζ οι οποίοι προχώρησαν στην εκ βάθρων αναδιάρθρωση του κράτους, τον στρατό και την διοίκηση, αλλαγές όμως που μοιραία όχι απλά επηρέασαν, αλλά άλλαξαν και την ίδια την κοινωνία αλλάζοντας στην ουσία ολόκληρη τη δομή του κράτους (μετά τον 19^ο αιώνα βέβαια φάνηκαν οι αλλαγές).

Παράλληλα με το Τανζιμάτ και το Χατί Χουμαγιούν (το οποίο υποτίθεται ότι είναι κάτι σαν τη “Magna Carta” της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) ενισχύεται ο Τουρκικός Εθνικισμός αν και αυτό μοιάζει οξύμωρο (το πώς γίνεται δηλαδή από τη μια να προστατεύονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων και από την άλλη να ενισχύεται ο φυλετικός διαχωρισμός). Ωστόσο εν προκειμένω για την Τουρκία τα φαινόμενα αυτά είναι αλληλένδετα και το ένα εξέθρεφε το άλλο.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως άλλωστε και όλες οι υπόλοιπες, δεν διαχώριζε μέχρι τότε τους υπηκόους τους σε Τούρκους και μη Τούρκους, αλλά όλοι ήταν υπήκοοι του «Μεγάλου Πατισάχ». Βέβαια διαχωρισμοί πάντα γίνονταν, όπως συνήθως συμβαίνει μεταξύ κατακτητή και κατακτημένου, όμως ο όποιος διαχωρισμός είχε να κάνει ΜΟΝΟ με την θρησκεία και με βάση αυτή ο διαχωρισμός είχε να κάνει ανάμεσα στους «καλούς υπηκόους» (δηλαδή τους μουσουλμάνους στο θρήσκευμα) και όλους τους υπολοίπους οι οποίοι φυσικά ήταν πάντα έκθετοι στην… καλή ή κακή διάθεση του κατακτητή…

Η περίπτωση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου και της "διορθωτικής" Συνθήκης που υπογράφτηκε μετά στο Βερολίνο αποτελεί μια ακόμη επιβεβαίωση (κάτι άλλωστε που είναι και κοινή ομολογία) οτι το όλο παιχνίδι στην Ανατολική Ευρώπη εστιαζόταν (όπως γίνεται μέχρι και σήμερα αλλά με άλλες ισορροπίες πλέον) στον αγώνα προσεταιρισμού των διάφορων λαών της Βαλκανικής όπως και της υπόλοιπης κεντρο ανατολικής και Ανατολικής Ευρώπης, απο το Αιγαίο μέχρι και τη Βαλτική. Για παράδειγμα η άυξηση των ορίων της Ελλάδας και της Σερβίας και ο περιορισμός των ορίων της Βουλγαρίας με τη Συνθήκη του Βερολίνου δεν έγινε απο κάποια συμπάθεια προς τους Ελληνικους ή Σερβικούς πληθυσμούς και με βάση "ιστορικά δίκαια" κλπ αλλά μόνο και μόνο στον αγώνα των Γερμανών με τη Ρωσία ώστε να μην αποκτήσουν χώρα έρεισμα στα Βαλκάνια και μάλιστα τόσο εκτεταμένη όπως η Βουλγαρία της Συθήκης του Αγίου Στεφάνου που επέβαλαν αρχικά οι Ρώσοι...

Με τη Ναπολεόντειο εποχή, το ξύπνημα των Εθνικών συνειδήσεων και το κυριότερο, το σοκ της επιτυχίας της Ελληνικής Επανάστασης (η Ελληνική Επανάσταση ΔΕΝ εντάσσεται στο κίνημα του Ευρωπαϊκού Ρομαντισμού και στην εποχή του όπως και κάποιες άλλες και αυτό θα το εξηγήσω όπως προείπα σε άλλο άρθρο γιατί κάποιοι, ακόμα και ιστορικοί έχουν χάσει τον… μπούσουλα με το θέμα) καθώς  και άλλων εξωτερικών κυρίως προκλήσεων φάνηκε επιτακτική η ανάγκη για βαθύτατες αλλαγές καθώς το χάσμα μεταξύ της εξελισσόμενης Ευρώπης και της στάσιμης σε μεσαιωνικές δομές Οθωμανίας ήταν οφθαλμοφανώς πλέον τεράστιο.

Αυτό δεν είχε να κάνει με κάποια εσφαλμένη πολιτική «κάποιων χρόνων» που οδήγησε στην στασιμότητα αλλά με την γενικότερη στάση μιας ολόκληρης κοινωνίας ενός κράτους, όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία και κυρίως της άρχουσας μουσουλμανικής ελίτ, της οποίας η στάση της είναι ενδεικτική του προσανατολισμού του κράτους. Δεν θέλει να γνωρίζει την γλώσσα των απίστων (εδώ εξηγείται επί παραδείγματι και ο ρόλος των Φαναριωτών), πολύ περισσότερο δεν θέλει να διαβάζει τα βιβλία τους (οπότε και μένουν παντελώς εκτός της Ευρωπαϊκής πραγματικότητας) και θεωρούν υποτιμητικό το να στρατεύονται θεωρώντας (το στρατό), όπως και όλη η κοινωνία άλλωστε, ένα ξεχωριστό σώμα της κοινωνίας, εργαλείο της εκάστοτε εξουσίας (Σουλτάνου).

Παράλληλα ξεκινά ήδη από την δεκαετία του 1840 η δημιουργία στρατιωτικών σχολών σε όλη την επικράτεια (ας πούμε γυμνασίων - λυκείων) στις οποίες σχολές Οθωμανοί από τα πέρατα της επικράτειας μπορούν να φοιτήσουν από μικρή κιόλας ηλικία (9 έως 11 ετών) μαθήματα βασισμένα στα πρότυπα οργάνωσης σχολών της Ευρώπης (στην αρχή πάνω στο Γαλλικό πρότυπο και μετά το Πρωσσικό-Γερμανικό) και το κυριότερο μουσουλμάνοι από κάθε κοινωνική τάξη και κυρίως τα φτωχά λαϊκά στρώματα τα οποία (λόγω οικονομικής ανάγκης) ήταν πιο ανοικτά σε καινοτομίες όπως αυτή.

Η δε συν τω χρόνω πλήρωση/στελέχωση του στρατού με τέτοιους ανθρώπους, δημιούργησε μια νέα κοινωνική «κάστα» οι οποίοι δεν ήταν πια, ως στρατιωτικοί, πιστοί στον Σουλτάνο αλλά σε ένα απρόσωπο κράτος, για το οποίο πολεμούσαν και το οποίο άλλωστε τους ανέδειξε.

Η κοινωνική αυτή τάξη των στρατιωτικών γαλουχημένη μέσα στον εθνικισμό, καλλιέργησε και ανέπτυξε με τη σειρά της στο λαό την εθνικιστική συνείδηση, η οποία ως ιδεολογία την εξυπηρετούσε τόσο για την ίδια την ύπαρξή της (της τάξης των στρατιωτικών) με την πρόφαση της αντιμετώπισης εσωτερικών και εξωτερικών απειλών είτε πραγματικών είτε φανταστικών, όσο και της έδινε το εκ των προτέρων «δικαίωμα» της παρέμβασης στα πολιτικά πράγματα (ως φρουροί του κράτους πλέον) ακόμα και εναντίον της εξουσίας (τον Σουλτάνο)που τους δημιούργησε και τους έτρεφε θεωρώντας ότι δεν είναι υπόλογοι σε κανέναν εξουσιαστή παρά μόνον «στον λαό».

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα ξεκινά ήδη από το 1867 η προσπάθεια της Γερμανίας για διείσδυση στην Οθωμανική αυτοκρατορία με προκαταρκτικές κινήσεις όπως η ίδρυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Γερμανικής σχολής εκμάθησης της Γερμανικής γλώσσας και αργότερα την έκδοση στη Γερμανία βιβλίου-οδηγού «Η Μικρά Ασία πεδίο Γερμανικού εποικισμού» (!!) με σκοπό να προσελκύσει πάσης φύσεως Γερμανούς έποικους στην Τουρκία. Οι σχολές στην Τουρκία πολλαπλασιάστηκαν ενώ για τους μαθητές προσφέρθηκαν και αμοιβές και μάλιστα υψηλότερες στους υψηλούς αξιωματούχους.

Σκοπός των Γερμανών δεν είναι άλλος από την εκτόπιση Γάλλων και Βρετανών από όλους τους τομείς της οικονομίας και την δική τους μονοπώληση, κάτι που όχι μόνο δεν το κρύβουν αλλά και το διατυμπανίζουν. Σε αυτό βρίσκουν πρόθυμους συμμάχους και τους ίδιους τους Τούρκους οι οποίοι επίσης δεν χωνεύουν τους Αγγλογάλλους ενώ οι Γερμανοί κερδίζουν τελικά και τη συμπάθεια του Αβδουλ Μετζίτ.

Έτσι λοιπόν κατά την εποχή της επίσκεψης του Πρώσσου… καίσαρα στην Κωνσταντινούπολη, παράλληλα με τα εκατοντάδες σιδερένια γοτθικά σταυρουδάκια που θα μοιράσει για τους λαιμούς των Οθωμανών αξιωματούχων, τα μπαξίσια και τις φιλοφρονήσεις, θα ξεσπάσει και ένα μεγάλο κύμα εποικισμού της Τουρκίας με χιλιάδες Γερμανούς.

 Όπως περιγράφει ο Μιχαήλ Ροδάς διευθυντής του γραφείου τύπου της Ύπατης Αρμοστείας της Σμύρνης που τα έζησε, τα καταστήματα με Ελληνικές πινακίδες αντικαθίστανται από Γερμανόφωνα ονόματα και γερμανόγλωσσες επιγραφές, αφού πέφτει άφθονο Γερμανικό χρήμα προκειμένου οι Γερμανοί να αγοράσουν από Έλληνες όσο-όσο τις επιχειρήσεις τους και αλίμονο σε όποιον δεν ενέδιδε… Το παρακράτος ανελάμβανε…

Colmar Freiherr von der Goltz (1843 - 1916)

Ο Φον Γκολτς (ο οποίος πλέον από «φον» γίνεται «πασάς») αναλαμβάνει την αναδιοργάνωση του στρατού ενώ τούρκοι αξιωματικοί γίνονται πλέον  δεκτοί στην Στρατιωτική Ακαδημία του Βερολίνου.

Την ώρα που οι Αγγλογάλλοι συρόμενοι πίσω από τους Γερμανούς, κάθιζαν στην Αθήνα πίσω από ένα τραπέζι τον Έλληνα Πρωθυπουργό Τρικούπη και τον απειλούσαν με πόλεμο αν δεν τους παραδώσει την Εθνική κυριαρχία για την εξόφληση των τοκογλυφικών δανείων (πόλεμος που τελικά έγινε με τον… «ανένδοτο» Κουμουνδούρο, εισβολή της Τουρκίας, ταπεινωτική ήττα της Ελλάδας και Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο), οι Γερμανοί ξεκινούσαν το ξήλωμα των Αγγλογάλλων στην Μικρά Ασία από τους Σιδηροδρόμους παίρνοντας με δωροδοκία Τούρκων αξιωματούχων την γραμμή Χαϊδάρ-Πασά-Νικομήδεια και ξεκινούν την επέκτασή τους προς Εσκί Σεχίρ και Άγκυρα.

Στο πλαίσιο του σχεδίου για την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής από το Ικόνιο ως τη Βαγδάτη την ώρα που οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Θεσσαλία, ο Πρώσσος «καίσαρας» Βίλχελμ επισκεπτόταν τον φίλο του Αβδούλ Χαμίτ, όπου παράλληλα με τους θερμούς εναγκαλισμούς και ασπασμούς αποσπούσε από τους Αγγλογάλλους και τη γραμμή Σμύρνη - Άδανα πετώντας με δόλιο τρόπο τους Έλληνες (ζήτησε από τα ελληνικά συνδικάτα να απεργήσουν για να προκαλέσουν ζημιά στους Άγγλους και όταν αυτοί, καταλαβαίνοντας τι παίζεται, αρνήθηκαν… απολύθηκαν). Τη θέση τους βέβαια πήραν όπως αναφέρει ο Μ. Ροδάς Γερμανοί και Τούρκοι, όντας πλέον κύριοι όλου του σιδηροδρομικού δικτύου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αγγλική γελοιογραφία που εικονίζει τον "μικρό Έλληνα" να τον συνοδεύουν 6 αστυνομικοί (μεγάλες δυνάμεις). Ότι ακριβώς λένε και πιστεύουν στην εποχή μας οι ξένοι (επίσημα ή ανεπισημα) έλεγαν και τότε και για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Το επίσης πιο παράδοξο είναι οτι την ώρα που οι Έλληνες ήταν μπαταξήδες επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους υπέρογκους τόκους των δανείων (γιατί τα δάνεια τα είχαν και τα έχουν πληρώσει κανονικότατα), οι Γερμανοί με τόσες γενοκτονίες, πολέμους, ολέθρους, καταστροφές και χρέη δεν έχουν πληρώσει ούτε σεντς αφού και τα ποσά ακόμα που (λένε οτι) έχουν δώσει εκτός απο εκπρόθεσμα δεν μπορούν ν θεωρηθούν ούτε συμβολικά ποσά μπροστά στον όλεθρο που έχουν προξενήσει και δεν αναφέρομαι καν στο... ηθικό κομμάτι... Αλλά το πρόβλημα βέβαια δεν είναι ούτε στο γεγονός οτι "έτσι είναι οι Γερμανοί" ούτε στο οτι η Γερμανία είναι κανένα σπουδαίο κράτος και το φοβούνται. Η ουσία του προβλήματος έχει να κάνει με το γεγονός οτι οσάκις η Δύση είχε και έχει να κάνει με αυτό το λαό στέκεται έκθαμβη λες και βλέπεις τον Καίσαρα να μπαίνει έφιππος στην πολυαγαπημένη του Αθήνα. Αλλά ο Καίσαρας ήταν Καίσαρας και η Αθήνα ήταν Αθήνα. Το για ποιό λόγο η Γερμανία αποτελούσε και αποτελεί το πολυχαϊδεμένο παιδί του κάθε Νορδιστή Δυτικού (=Nordic), αυτό μόνο ένας... "άριος" Γερμανός της Δύσης μπορεί να μας το εξηγήσει που "μάλλον" τη θεωρεί... κοιτίδα του...

Στη συνέχεια και από το 1902 ξεκινά η εφαρμογή του τελικού σχεδίου έξωσης των Άγγλων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία όπου, εκτός του ότι η μια μετά την άλλη οι Αγγλογαλλικές εταιρίες αρπάζονται από τους Γερμανούς, σταματούν με τη βία και τα υδραυλικά και οδικά έργα που πραγματοποιούσαν. Και για να μην πει κανείς ότι «αυτά αφορούν τους αποικιοκράτες και όχι εμάς» υπενθυμίζω ότι οι Αγγλογάλλοι μπορεί να εφέροντο αποικιοκρατικά, όμως στις δουλειές τους δούλευαν Έλληνες, όπως και κάθε άλλο ικανό για την ανάλογη εργασία άτομο χωρίς διαχωρισμούς. Οι Γερμανοί απέλυαν όλους τους άλλους και έβαζαν αποκλειστικά Γερμανούς και Τούρκους, συνεπώς μας ενδιαφέρει όλους και όχι «μόνο τους αποικιοκράτες»… Άλλωστε τους Γερμανούς λίγο του ένοιαζε αν προϋπήρχαν άλλοι αποικιοκράτες. Και αν δεν υπήρχαν άλλοι, θα υπήρχαν οι Γερμανοί και απλά θα ήταν και πιο εύκολα τα πράγματα γι’ αυτούς…

Στα μεγάλα λιμάνια της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όπως η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη, η Θεσσαλονίκη και στη Μαύρη Θάλασσα, κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα ατμόπλοια της «Ντόϊτς Λέβαντ Λόϋντ» τα οποία με εισιτήρια στο 40% του κόστους των Αγγλογάλλων ανταγωνιστών τους, τους εκτοπίζουν ενώ παράλληλα ιδρύουν πρακτορεία και σε άλλες μικρές και μεγάλες πόλεις. Επίσης η Νορθ-Λοϊδ δρομολογεί μεγαλύτερα πλοία και μεταφέρει δωρεάν Γερμανούς που έχουν σκοπό να μείνουν στην Τουρκία. Μάλιστα η θρασύτητά τους είναι τέτοια ώστε για να μην προκαλέσουν και τους… ίδιους τους συμμάχους τους τις ονομάζουν «εμπορικές εκδρομές»…

Από την άλλη η Ντόϊτσε Μπανκ ρίχνει πακτωλό χρημάτων μοιράζοντας καινούργια δάνεια και ανοίγοντας συνεχώς καινούργια υποκαταστήματα τα οποία μέχρι το 1908 έφτασαν τα 200 σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αυτό πάλι με δόλο και ως εξής:  Όταν ο αρχικός στόχος των Γερμανών ήταν μόνο οι Άγγλοι και οι Γάλλοι και έδειχναν πρόθεση συνεργασίας, έφθασε το 1904 στην Ελλάδα εκπρόσωπος της Εθνικής Τράπεζας της Γερμανίας και έπεισε τον τότε διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Στέφανο Στρέιτ να ιδρύσουν την Τράπεζα της Ανατολής.

 Βασικός όρος της συμφωνίας, η πλειοψηφία στο Συμβούλιο θα ήταν ελληνική. Η συμφωνία υλοποιήθηκε και ιδρύθηκαν υποκαταστήματα στη Θεσσαλονίκη, στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο.

 Η ανάπτυξη ήταν ταχύτατη και συμφωνήθηκε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Οι Γερμανοί, τότε, έδειξαν τις πραγματικές προθέσεις τους έναντι των Ελλήνων. Επέβαλαν αντιστροφή του αρχικού βασικού όρου: η πλειοψηφία του Συμβουλίου να αποτελείται από Γερμανούς μετόχους. Η ελληνική πλευρά διαφώνησε και επήλθε ρήξη. Η Τράπεζα της Ανατολής χωρίστηκε σε ελληνική και γερμανική! Μόνος όρος να μην ιδρύσουν οι Γερμανοί υποκαταστήματα στη Σμύρνη και τη Θεσσαλονίκη… Ωστόσο έλεγχαν, την Τουρκία και την Αίγυπτο!

Στον Στρατιωτικό τομέα οι Γερμανοί ανέλαβαν πλήρως όχι απλά την ανασυγκρότηση του Οθωμανικού στρατού, αλλά επειδή γνώριζαν ότι αυτός δεν είναι σε θέση ακόμα να δίνει ανοικτές μάχες, εντείνουν τις προσπάθειές τους στην οχύρωση θέσεων καθιστώντας τες απόρθητες ή σχεδόν τέτοιες, τακτική που ακολουθήθηκε κυρίως κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους αλλά και στον Α’ ΠΠ.

Σε ότι αφορά τους Έλληνες γνωστό είναι για παράδειγμα ότι το Μπιζάνι κατέστη απόρθητο από τους Γερμανούς και ότι παραδόθηκε με τέχνασμα και δεν κατελήφθη. Γενικά ο Ελληνικός στρατός μετράει πολλούς νεκρούς «χάρη»… στους Γερμανούς…

Το ίδιο συνέβη και με το Σαραντάπορο για το οποίο ο Φον Ντερ Γκολτς είχε πει ότι «θα γίνει ο τάφος του Ελληνικού Στρατού» όπως και με άλλες οχυρές θέσεις στη Βαλκανική, είτε τη Βοσνία, είτε τη Βουλγαρία κα.

Ωστόσο οι Βαλκανικοί Πόλεμοι για τους Γερμανούς, παρά το «ατυχές» γι αυτούς αποτέλεσμα, δεν θα αποτελέσουν τροχοπέδη στα σχέδιά τους αλλά θα χρησιμοποιηθούν ως χρήσιμη πηγή συμπερασμάτων και εφαρμογής νέων «διορθωμένων» και αναδιοργανωμένων σχεδίων.

Συνεχίζεται η αφειδώς προμήθεια υλικοτεχνικού εξοπλισμού. Τους ναυπηγεί (τους Τούρκους) το «Τουργκούτ» και το «Χαίρεντίν Μπαρμπαρόσσα» με πυροβόλα Κρούπ ενώ πενήντα Γερμανοί αξιωματικοί αναλαμβάνουν την αναδιοργάνωση, τον εξοπλισμό και τον έλεγχο του στρατού με τον Λίμαν Φον Σάντερς φρούραρχο της Κωνσταντινούπολης και Διοικητή του Α’ Σώματος Στρατού…

Παράλληλα, πριν ακόμη από το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, η ηγεσία των Νεοτούρκων είχε σχεδιάσει την εξόντωση των Ελλήνων με τη συγκατάθεση των Γερμανών. Στον «σχεδιασμό» μετείχαν και εκπρόσωποι του στρατηγού Λίμαν φον Σάντερς (Λίμαν πασάς), οι οποίοι μετέφεραν την άποψή του: «Ουδεμία ασφάλεια έχει η Τουρκία, ούτε μπορεί να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας εχθρικών στοιχείων εμπνεόμενων έξωθεν με επαναστατικάς ιδέας». Εννοώντας βέβαια τους Έλληνες.

 Μάλιστα όπως προανέφερα, στο πρώτο πογκρόμ οι Γερμανοί είχαν άμεση συμμετοχή και στα λάφυρα. Ο Γ. Μικρασιανός (Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Τουρκίας, Αθήνα 1916) καταγράφει : «Εις το Πέραν, τον Γαλατά, εις την Σταμπούλ, εις τον Φραγκομαχαλά της Σμύρνης, όπου κατά το παρελθόν ανεγίγνωσκεν ο επισκέπτης επιγραφάς καταστημάτων με τα ονοματεπώνυμα Παπαδόπουλος, Ιωαννίδης, Αλεξανδρόπουλος κ. α. ήδη αναγιγνώσκει εις ατελεύτητον γραμμήν Κάρολος Φανκλάιν, Ερρίκος Φριτς, Γουλιέλμος Χολβενστάιν κ. α. Οι Νεότουρκοι μας έσφαξαν και μας ελήστευσαν εις τα χωρία και τας μητροπόλεις, οι δε Γερμανοί και Αυστριακοί, την αυτήν εποχήν, μας άρπαξαν τα καταστήματα... Οι Νεότουρκοι και οι Γερμανοί μετέβαλον τον Ελληνισμόν της Μ. Ασίας και της Θράκης εις απέραντον νεκροταφείον».

Ο Λίμαν Πασάς όταν πληροφορήθηκε ότι κάποιες χιλιάδες Έλληνες διέφυγαν των σφαγών (στον πρώτο διωγμό του 1914)δεν απέκρυψε την αγανάκτησή του: «Ο πληθυσμός αυτός σε ενδεχόμενη εκστρατεία της Ελλάδος δύναται εντός βραχυτάτου χρόνου να οπλισθεί και να χρησιμοποιηθεί ως στράτευμα μάχης, συνεπώς επιβάλλεται η συμπλήρωση του έργου του διωγμού»!

Από τους Βαλκανικούς πολέμους μέχρι τον Α’ ΠΠ

Με την επανάσταση του 1908 οι Νεότουρκοι, με επικεφαλής τον Εμβέρ πασά, τον Ταλαάτ κ.ά., επικρατούν στην αυτοκρατορία και σταδιακά αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Στόχος τους υπήρξε η μετατροπή της πολυεθνικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε εθνικό Τουρκικό κράτος με την εξόντωση και τον εκτουρκισμό των άλλων λαών.
Στο συνέδριό τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911, πάρθηκε η εξής απόφαση:
 

«Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Οι μωαμεθανικές αντιλήψεις και η μωαμεθανική ισχύς πρέπει να κυριαρχήσουν στη χώρα. Κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα πρέπει να καταπνίγεται. Η ύπαρξη της αυτοκρατορίας εξαρτάται από τη δύναμη του νεοτουρκικού κόμματος και από τη συντριβή όλων των ανταγωνιστικών σ’ αυτό ιδεολογιών. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να ολοκληρωθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας. Και ασφαλώς, είναι ολοκάθαρο ότι αυτό δε θα μπορέσει να γίνει με την πειθώ και κατά συνέπεια θα πρέπει να προσφύγουμε στην ένοπλη βία. Ο χαρακτήρας της αυτοκρατορίας πρέπει να μείνει μωαμεθανικός και θα πρέπει να δούμε ότι οι μωαμεθανικοί θεσμοί και οι μωαμεθανικές παραδόσεις θα πρέπει να γίνονται σεβαστά. Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν τις δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλειστεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης είναι προδοσία στην Τουρκική Αυτοκρατορία. Οι εθνότητες είναι αμελητέες ποσότητες. Μπορούν να κρατήσουν τη θρησκεία τους, αλλά όχι τη γλώσσα τους. Η διάδοση της Τουρκικής γλώσσας είναι ένα από τα κυριότερα μέσα εξασφάλισης της μωαμεθανικής υπεροχής και της αφομοίωσης των μη μωαμεθανικών στοιχείων...».

Στις 26 Ιουλίου 1909 ο ίδιος ο Γερμανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη Μiguel στέλνει αναφορά στο Βερολίνο σχετικά με τη συνάντηση του πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ με τον Τούρκο πρωθυπουργό Σεφκέτ πασά. Για πρώτη φορά ένας Τούρκος πρωθυπουργός απειλούσε αυτοπροσώπως τον θρησκευτικό ηγέτη της μεγαλύτερης μειονότητας λέγοντας μεταξύ άλλων
 

«Θα σας κόψουμε τα κεφάλια. θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς».

Οι Τούρκοι χωρίς προσχήματα πια περνούν στην επίθεση. Από κάθε γωνιά του Πόντου και της Μ. Ασίας έρχονται καταγγελίες. Στις 30 Μαΐου 1911 ο μητροπολίτης Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης καταγγέλλει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στο υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας τις βαρβαρότητες οργάνων της τουρκικής κυβέρνησης στην περιοχή του.

Οι Νεότουρκοι κηρύττουν οικονομικό πόλεμο σε καθετί ελληνικό. Απαγορεύουν τα ελληνικά προϊόντα και δεν επιτρέπουν στα ελληνικά πλοία να αγκυροβολούν σε τουρκικά λιμάνια. Αυτό το εμπορικό μποϊκοτάζ πραγματοποιείται σ’ ολόκληρη την Τουρκία και φυσικά και στον Πόντο. Η μισαλλόδοξη και αντιχριστιανική πολιτική των Νεότουρκων οδηγεί στους Βαλκανικούς Πολέμους, με ενωμένες τις χώρες της Βαλκανικής εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
 

Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι διωγμοί αυξήθηκαν. Στην Τραπεζούντα, οι Τουρκικές εφημερίδες παρακινούσαν τους αναγνώστες ν’ αρχίσουν τους διωγμούς και τις σφαγές. Οι σποραδικές δολοφονίες αρχίζουν να αυξάνονται. Χωρικοί που πήγαιναν να δουλέψουν στα χωράφια τους βρίσκονταν καθημερινά δολοφονημένοι. Οργανωμένες τουρκικές συμμορίες, κατά τη διάρκεια της νύχτας, λεηλατούσαν πόλεις και χωριά.

Οι διωγμοί εκδηλώθηκαν αρχικά με τη μορφή σποραδικών κρουσμάτων βίας, καταστροφών, απελάσεων και εκτοπισμών. Φαίνονταν σαν να προέρχονταν από ανεύθυνα κυρίως στοιχεία. Πολύ γρήγορα, όμως, έγιναν πιο συστηματικοί, πιο οργανωμένοι και εκτεταμένοι και στρέφονταν τόσο κατά των Ελλήνων όσο και κατά των Αρμενίων. Εμπνευστής και εγκέφαλος αυτής της επιχείρησης γενοκτονίας ήταν ο Μεχμέτ Ταλαάτ, υπουργός των Εσωτερικών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Με δικές του εντολές, που καλούσαν τις αρχές να μη δείχνουν κανένα έλεος και για τους χριστιανούς, εξαπολύθηκαν οι διωγμοί κατά των «ανεπιθύμητων» εθνοτήτων σε μια τεράστια έκταση. Οι εντολές αυτές δόθηκαν με τη μορφή απορρήτων τηλεγραφημάτων προς όλους τους πολιτικούς και στρατιωτικούς διοικητές των διαφόρων νομών, έπειτα από μια σύσκεψη που είχε ο Ταλαάτ στις 8 Μαΐου του 1914 με τους συνεργάτες του, Εμβέρ, Τζεμάλ, Νουρεντίν και άλλους ηγέτες των Νεότουρκων.
Ένα απ’ αυτά τα τηλεγραφήματα κατόρθωσε να το αποκτήσει έπειτα από δυο χρόνια η γαλλική εφημερίδα «Le Temps» και το δημοσίευσε στις 29 Ιουλίου 1916. Έλεγε τα εξής:
«Γιλντίζ 14-5-1914.

Προς τον διοικητή της Σμύρνης Ραχμή μπέη. Οι Έλληνες Οθωμανοί υπήκοοι της περιφέρειας σας αποτελούν πλειονότητα, η οποία δυνατόν να αποβεί επικίνδυνη. Γενικότερα, όλοι όσοι ζουν στα παράλια της Μικρασίας συμπεριλαμβανομένων και αυτών της Νομαρχίας σας πρέπει να εξαναγκαστούν  να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μεταφερθούν στους νομούς Ερζερούμ, Ερζιγκιάν και αλλού. Τούτο επιβάλλουν πολιτικοί και στρατιωτικοί λόγοι. Αν αρνηθούν να εκκενώσουν τις περιοχές τους, δώστε οδηγίες στους Μουσουλμάνους αδελφούς μας να τους εξαναγκάσουν μεταχειριζόμενοι προς τούτο κάθε μέσον και κάθε είδους έκτροπα. Οι Έλληνες πρέπει ακόμα να υποχρεωθούν να υπογράψουν βεβαίωση, στην οποία να δηλώνουν ότι φεύγουν και εγκαταλείπουν τις εστίες τους με δική τους θέληση και πρωτοβουλία. Η βεβαίωση αυτή είναι αναγκαία για να μη δημιουργηθούν αργότερα πολιτικά ζητήματα. Υπογραφές: Υπουργός Εσωτερικών Ταλαάτ, Διευθυντής υπουργείου Εσωτερικών Χιλμή».

Επίσης ήδη κατά τη διάρκεια του Α Βαλκανικού Πολέμου και ενάμισι μήνα πριν ο Ελληνικός στρατός απελευθερώσει τα Ιωάννινα, 150 Τούρκοι τσέτες αποβιβάστηκαν στο χωριό Οικονομείο της Ανατολικής Θράκης και προέβησαν σε σφαγές Ελλήνων όχι μόνο του συγκεκριμένου χωριού αλλά και των παρακείμενων Αιγιαλού, Εξαστέρων και Επιβατών. Αυτή μάλιστα αποτέλεσε το προοίμιο της Ελληνικής γενοκτονίας στη Μικρά Ασία.

Παράλληλα σφαγές και εκτοπίσεις Ελλήνων υπήρξαν και το 1914 οπότε και όσοι κατάφεραν τότε να διαφύγουν, επέστρεψαν στα σπίτια τους με το τέλος του Α ΠΠ και μέχρι το 1922 (όσοι επέζησαν βέβαια από την πρώτη φορά)…

Για τις δε εκτοπίσεις Ελλήνων είναι γνωστές οι προτροπές του Λίμαν Φον Σάντερς ο οποίος μάλιστα και εκδήλωσε την απογοήτευσή του που γλίτωσαν αφού όπως δήλωσε θα μπορούσαν να εξοπλιστούν και να πολεμήσουν τους Τουρκογερμανούς…

Μέχρι τώρα αναφέρθηκα σε διακηρύξεις, διαταγές, προθέσεις και στην πρώτη φάση των διώξεων εκ μέρους των Γερμανών. Πάμε τώρα και στο… "κύριο πιάτο"…

Κατά πρώτον όπως έχω ήδη αναφέρει, 2 δεκαετίες πριν τον Α ΠΠ έχει αρχίσει μια επίθεση με όλα τα μέσα για την οικονομική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και την εκτόπιση κάθε οικονομικού «ανταγωνιστή» μέσα σε αυτή, στους οποίους «ανταγωνιστές» δεν συμπεριλαμβάνονταν μόνο ξένες δυνάμεις αλλά και εντόπιοι πληθυσμοί, μη μουσουλμανικοί.

Στην εφαρμογή αυτών των σχεδίων συμμετείχε, εκτός από τους στρατιωτικούς Συμβούλους που έστειλε ο… «καίσαρας» των Γερμανών, η Ντόϊτσε Μπανκ όπως και άλλες γερμανικές εταιρίες παντός είδους και πάσης συνομοταξίας.

Μάλιστα όπως περιγράφουν μάρτυρες της εποχής, αγόραζαν τα καταστήματα Ελλήνων και εγκαθίσταντο ως νέοι άποικοι εκεί που πριν ασκούσαν οικονομικές δραστηριότητες και ζούσαν Έλληνες και άλλης εθνικότητας άνθρωποι. Συνεπώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ηθικούς αυτουργούς αλλά και με φυσικούς αυτουργούς της εξόντωσης των μη χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, τουλάχιστον σε ότι αφορά τους Έλληνες.

Ας δούμε τι λένε όμως οι ίδιοι οι Γερμανοί αλλά… και ο ίδιος ο Κεμάλ…

Στον Πόντο, οι διωγμοί πήραν τραγικές προεκτάσεις. Πολλοί Γερμανοί βλέποντας τα εγκλήματα άρχισαν να διαφωνούν με την πολιτική της χώρας τους. Ο Γερμανός ιερωμένος J. Leprius έχει γράψει σχετικά:


«Ο ανθελληνικός και αντιαρμενικός διωγμός είναι δύο φάσεις ενός και του αυτού προγράμματος, της εξοντώσεως του χριστιανικού στοιχείου στην Τουρκία». Στις 16 Ιουλίου 1916, ο Γερμανός πρόξενος στην Αμισό Kuckhoff έγραφε στο Βερολίνο: «Από αξιόπιστες πηγές ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης και της παραλιακής περιοχής της επαρχίας Κασταμονής έχει εξοριστεί. Εξορία και εξολόθρευση είναι στα τουρκικά η ίδια έννοια, γιατί όποιος δε δολοφονείται, πεθαίνει ως επί το πλείστον από τις αρρώστιες και την πείνα». Ο Αυστριακός υποπρόξενος Αμισού Kwiatkowski στις 30 Νοεμβρίου 1916 ενημέρωσε τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας του, τον S. BaronBurian, για τις πρόσφατες αποφάσεις του μουτεσαρίφη Αμισού, Ραφέτ μπέη: «... Στις 26 Νοεμβρίου, μου είπε ο Ραφέτ μπέη: Τελικά με τους Έλληνες πρέπει να ξεκαθαρίσουμε όπως και με τους Αρμένιους... Στις 28-11-1916, μου είπε ο Ραφέτ μπέη πρέπει τώρα να τελειώνουμε με τους Έλληνες. Έστειλα σήμερα στα περίχωρα τάγματα για να σκοτώσουν στο δρόμο κάθε Έλληνα, που συναντούν».

Μετά το τέλος του Α ΠΠ, στο έκτακτο στρατοδικείο, που συγκλήθηκε με σουλτανική διαταγή στις 8 Μαρτίου, για να δικάσει τους ηγέτες της κυβέρνησης των Νεότουρκων για τα εγκλήματα κατά του χριστιανικού πληθυσμού, ο Μουσταφά Κεμάλ μεταξύ άλλων κατάθεσε τα εξής:

«Οι πασάδες που διέπραξαν απερίγραπτα εγκλήματα, τέτοια που δεν μπορεί να συλλάβει η φαντασία του ανθρώπου και έφεραν τη χώρα σ’ αυτή την κατάντια, τώρα υποδαυλίζουν ταραχές για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους και μόνο συμφέροντα.

Εγκαθίδρυσαν ένα τυραννικό καθεστώς, οργάνωσαν εκτοπίσεις και σφαγές, έκαψαν βρέφη, που ακόμη θήλαζαν, με πετρέλαιο, βίασαν γυναίκες και μικρά κορίτσια μπροστά στα μάτια των γονιών τους, κατάσχεσαν παράνομα την κινητή και ακίνητη περιουσία τους, εξόρισαν γυναικόπαιδα σε άθλια κατάσταση μέχρι τη Μοσούλη, προβαίνοντας σε κάθε είδους ωμότητες.

Επεβίβασαν σε πλοία χιλιάδες αθώους και τους πέταξαν στη θάλασσα. Ανακοίνωναν με τελάληδες ότι οι πιστοί στην οθωμανική κυβέρνηση χριστιανοί οφείλουν να παραιτηθούν από τη θρησκεία τους και να αποδεχθούν το Ισλάμ.

Επέβαλαν σε γέροντες να βαδίζουν μήνες ολόκληρους νηστικοί και τους εξανάγκαζαν σε διαρκή καταναγκαστική εργασία.

Οδήγησαν γυναίκες σε οίκους ανοχής, που λειτουργούσαν κάτω από ανυπόφορες συνθήκες. Γεγονότα που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία οποιουδήποτε λαού».

Για τη στάση των Γερμανών έναντι των Ελλήνων κατά τους Βαλκανικούς πολέμους αν και η σχετική βιβλιογραφία είναι πολύ περιορισμένη, αυτό που είναι γνωστό με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία είναι ότι εκτός του ότι ανέλαβαν την πολυμέτωπη άμυνα των Οθωμανών σε όλα τα Βαλκάνια έκαναν το παν προκειμένου με την, εις βάρος των Οθωμανών, έκβαση του πολέμου, οι απώλειές τους να περιοριστούν ή έστω να υπάρξει κάποιο άλλο αντίβαρο.

Έτσι, ανάμεσα σε αυτά ήταν η δημιουργία της Αλβανίας, ενός φύλου που όχι μόνο δεν πολέμησε ποτέ για καμιά ανεξαρτησία από τους Οθωμανούς (με εξαίρεση πριν 6 αιώνες από τον Σκεντέρμπεη ο οποίος όμως… τους πολέμησε) αλλά μέχρι σήμερα δεν χάνουν ευκαιρία να εκδηλώσουν την λατρεία τους για τους Τούρκους και μιλάμε για το λαό και όχι απλά για την πολιτική τους στάση, γιατί αν το πάμε στο ποια είναι η πολιτική στάση των Αλβανών πολιτικών, όλοι όσοι έζησαν τη δεκαετία του 90 (και όχι μόνο) θυμούνται τα χειροφιλήματα προς τον Οζάλ και άλλους Τούρκους πολιτικούς επισκέπτες…

Βέβαια στη δημιουργία του κρατιδίου δεν συνέβαλλαν μόνο οι Τούρκοι και οι Γερμανοί, αλλά… παρέα με το μόλις προ 40 ετών νεοδημιουργηθέν βασίλειο της Ιταλίας (όλα βλέπετε έχουν κάποια… σκοπιμότητα). Και όλα αυτά για να ανακόψουν τους «Ρωσόφιλους» Σέρβους και Βούλγαρους αλλά και τους «Αγγλόφιλους» Έλληνες. Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το «ξεπάγωμα» των εθνικισμών, τα ίδια αισθήματα εξακολουθούν να υπάρχουν από τον καθένα για τον καθένα ξεχωριστά… Σαν να μην πέρασε μια μέρα εδώ και 1,5 αιώνα…

Α Παγκόσμιος Πόλεμος

Εισαγωγή

Παρατηρώντας τα σημερινά γεγονότα βλέπω πως η προπαγάνδα συνεχίζει τη μέθοδο του αναθεωρητισμού. Έτσι, ενώ για δεκαετίες μετά τον Β’ ΠΠ και καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όλοι γνώριζαν ότι οι Γερμανοί ήταν οι πρωταίτιοι του Α’ ΠΠ, παρατηρώ, ότι ο αναθεωρητισμός διασπείρει διάφορες γνώμες, που όλες έχουν πάντως ένα σκοπό, να… «βγάλουν λάδι» τους Γερμανούς και να ρίξουν το φταίξιμο «στους άλλους». Και αναλύω.

Βλέπω διάφορες απόψεις όπως:

Α. Ότι ήταν «ο πιο άδικος πόλεμος» γιατί «ξεκίνησε με μια αφορμή που θα μπορούσε να αποτραπεί» (αυτό ας το έλεγαν στον Αψβούργο παράφρονα και σε αυτούς που ακόμα τον θαυμάζουν… εμάς τι μας το λένε;)…

Β. Ότι «έφταιγε ο ανταγωνισμός ΌΛΩΝ των δυνάμεων» (όχι ότι οι Γερμανοί είχαν έτοιμο μέχρι και σχέδιο εποικισμού και εξόντωσης των άλλων…)

Γ. Ότι έφταιγαν οι Βαλκανικοί εθνικισμοί (Φαίνεται κατά τους Γότθους, όσοι διεκδικούν την ελευθερία τους είναι ιμπεριαλιστές ενώ όσοι θέλουν την παγκόσμια κυριαρχία είναι λογικοί πατριώτες… Πάντως το σίγουρο είναι ότι διαχωρίζουν τους εθνικισμούς σε «καλούς γερμανικούς» και «κακούς… των άλλων»)

Δ. Ότι φταίνε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ οι Σέρβοι εθνικιστές που προκαλούσαν αναστατώσεις που τελικά οδήγησε στο φόνο του Φερδινάνδου (ενώ ας πούμε όταν στην καθημερινότητά του Αψβούργου μονάρχη του έφερναν ένα χαρτί και υπέγραφε την θανατική καταδίκη εξεγερμένων ήταν εντελώς αμέτοχος της κατάστασης…)

Ε. Ότι φταίνε κατ αρχήν οι Ρώσοι που δεσμεύτηκαν να κηρύξουν πόλεμο σε όποιον κήρυττε πόλεμο στη Σερβία και κατόπιν οι υπόλοιποι που κήρυξαν στην Αυστροουγγαρία, Γερμανία και Τουρκία και γενίκευσαν την σύγκρουση (εδώ η Γερμανική προπαγάνδα μπαίνει στο ψητό… Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ ήθελαν να άφηναν οι σύμμαχοι τους «μεγάλους πολεμιστές» Αυστριακούς να καθαρίσουν εύκολα με τη μικρή Σερβία, που προφανώς τη θεωρούσαν «εύκολη υπόθεση» και ας έφαγαν τα μούτρα τους οι Αυστριακοί ακόμα κι εκεί… και μετά; Να αφήσουν τους Γερμανούς να φτάσουν τα σύνορα τους ως που; Πιο κάτω ήταν η μόλις απελευθερωθείσα Μακεδονία. Στον Παγασητικό; Την Αθήνα; Το Ταίναρο; Τη Κρήτη; Μήπως να ενώσουν τα σύνορά τους με τους Οθωμανούς με τους οποίους είχαν καταστρώσει μαζί σχέδια για το κοινό τους μέλλον; Δε μας λένε…)

Και αυτά αποτελούν μερικά μόνο επιχειρήματα που έχω ακούσει για το πολύ συγκεκριμένο θέμα της αφορμής για την έναρξη του Α ΠΠ. Έχω ακούσει ακόμα χειρότερα και να είστε σίγουροι ότι αν συνεχιστεί αυτό, κάποια στιγμή ο Χίτλερ θα αθωωθεί και όχι από τους περιθωριακούς νεοναζί, αλλά θα ακούμε τέτοιες απόψεις από πολύ-πολύ… «Mainstream» μέσα ενημέρωσης και πολιτικούς…

(Σχεδόν) όλοι οι Γερμανοί της Ευρώπης συγκεντρωμένοι το 1910 στο Ανάκτορο του Μπάκινγχαμ, στην κηδεία ενός άλλου Γερμανού συγγενή τους, του Άγγλου βασιλιά Έντουαρντ VII. Τίτλοι μοιρασμένοι και άνευ αντικρύσματος. Ούτε ένας δεν είναι ντόπιος και πως να είναι αφού οι Γερμανοί δεν δέχονται να αναμίξουν το αίμα τους με άλλους κατώτερους λαούς. Απόγοινοι των Βανδάλων και των Βησιγότθων, άλλαζαν εθνικότητες και θρησκείες σαν... τα πουκάμισα προκειμένου η οικουμένη να μην χάσει τέτοιους περήφανους απογόνους του Αλάριχου και του Γιζέριχου. Οι όποιες επιγαμίες βασιλικών οίκων και αριστοκρατών με ντόπιους γινόταν σχεδόν αποκλειστικά με θηλυκά για να συνεχιστεί η Γερμανική γραμμή αίματος. Η απαξία για τους μη Γερμανούς έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε απο τις πολλές ενδογαμίες (των βασιλιάδων τους) να καταλήξει παμπολλες φορές σε προβληματικές γεννήσεις με αρρώστιες πάσης φύσεως μέχρι και σχιζοφρένειες. Στην Ελλάδα, ο μόνος που παντρέυτηκε Ελληνίδα (πάλι Γερμανός-αρσενικός με ντόπια-θηλυκό) στα περίπου 130 χρόνια Γερμανοκρατίας (ο πρόγκιπας Αλέξανδρος την Ασπασία Μάνου) πέθανε απο... "δάγκωμα μαϊμούς και σηψαιμία" το 1920... Και μετά οι... βασιλικοί θίγονται όταν αποκαλέσεις τους βασιλιάδες που είχε η Ελλάδα απο το 1832 και μετά Γερμανούς...

Ήδη εδώ και χρόνια έχω αρχίσει να ακούω από τέτοια μέσα, πολλά αθωωτικά (εννοώ για… τον Χίτλερ) και αυτό δεν είναι καθόλου καλός οιωνός…

Για να επιστρέψω στο θέμα, όχι απλά η έναρξη του Α’ ΠΠ πρέπει να επιρριφθεί στους Γερμανούς, αλλά και τα αίτια αυτού. Το ξέσπασμά της δεν ήρθε ως «κεραυνός εν αιθρία» για τον Αψβούργο μονάρχη. Αλλά ως εκπληρωμένη ευχή προκειμένου να ξεμπερδεύει μια και καλή με τους ενοχλητικούς ανταγωνιστές του.

Όσο για τον δολοφονηθέντα Φερδινάνδο, από τα ιστορικά ντοκουμέντα προκύπτει πως μάλλον ήταν «αναλώσιμος» για τον Αυτοκράτορα Φραντς Γιόζεφ (έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ ψυχρός ως άνθρωπος) αφού δεν τον τίμησε δεόντως ούτε στην κηδεία του…

Η έναρξη του πολέμου και μια γενική επισκόπηση

Ο Α ΠΠ ξεκίνησε όπως όλοι ξέρουμε με τη δολοφονία του Αυστριακού αρχιδούκα Φερδινάνδου. Από κει και πέρα η Αυστροουγγαρία απέστειλε προς τη Σερβία, που τη θεωρούσε ηθικό αυτουργό για το φόνο, τελεσίγραφο, στο οποίο, μαζί με άλλα αιτήματα, ζητούσε να διεξάγει δικές της έρευνες στο έδαφός της. Κατόπιν η Σερβία δέχτηκε τα άλλα αιτήματα αρνούμενη όπως είναι φυσικό το συγκεκριμένο αίτημα το οποό εκτός από εξευτελιστικό, το θεωρούσε και ως κατάργηση της εδαφικής της ανεξαρτησίας.

Εκείνο που έχει σημασία είναι η γενική θεώρηση της ιστορίας που έχει ο μέσος άνθρωπος σήμερα, γιατί ο μέσος άνθρωπος διαμορφώνει και την πολιτική του κράτους του, επιδοκιμάζοντας ή αποδοκιμάζοντας δημόσιες τοποθετήσεις επί παντός επιστητού. Σήμερα αυτό που πιστεύουν οι πολλοί, είναι ότι ήταν ένας «άδικος πόλεμος», όχι βέβαια γιατί οι άλλοι ήταν πιο δίκαιοι αλλά επειδή ο συγκεκριμένος «μπορούσε να είχε αποφευχθεί σώζοντας εκατομμύρια ζωές και ματαιώνοντας τους λόγους που τελικά οδήγησαν μετά από 20 χρόνια στο Β ΠΠ».

Παράλληλα ο μέσος άνθρωπος θεωρεί ότι «όλες οι πλευρές φταίνε» λίγο – πολύ, ενώ μαθαίνουμε ότι η γενική ευφορία που υπήρχε εκείνη την εποχή η οποία μάλιστα ονομάστηκε “Belle Epoque” έδινε την εντύπωση ότι «μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, δεν θα γινόταν ποτέ κανένας μεγάλος Ευρωπαϊκός πόλεμος» ή έστω ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο ήταν πολύ μακριά.

Όσο για το κατά πόσο «άδικος» ήταν και πόσο μπορούσε να αποφευχθεί, αυτό μπορεί εύκολα να απαντηθεί. Κατά πόσο σήμερα μια μεγάλη δύναμη που θεωρεί και η ίδια ότι διαθέτει την κατάλληλη ισχύ, είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω όταν θεωρεί ότι διακυβεύεται το κύρος της; Ε, όσο λοιπόν μια δύναμη σήμερα είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω για… «το γενικό καλό», άλλο τόσο και χειρότερα ήταν διατεθειμένη να κάνει πίσω μια μεγάλη δύναμη τότε, πολύ περισσότερο που οι ανώτατοι ηγέτες, εξέφεραν δημόσιο λόγο που σήμερα θυμίζει περισσότερο λαϊκατζή που του πήρανε το πόστο στην αγορά παρά με ηγέτη που ο λόγος του είναι μετρημένος όσο και η πολιτική του…

Από την άλλη, και σχετικά με το κατά πόσο οι άνθρωποι δεν περίμεναν πόλεμο, αυτό παραπέμπει μάλλον σε ανθρώπους της υψηλής κοινωνίας ή έστω των γραφείων και της τρυφηλής ζωής εντός γυάλας, παρά με ανθρώπους που παρατηρούν και αναλύουν αυτά που βλέπουν γύρω τους.

Οι κοινωνίες ήξεραν ότι κάποια στιγμή θα έρθει ο πόλεμος. Το αν κάποια μεμονωμένα άτομα δεν το περίμεναν, αυτό είναι θέμα της ψυχιατρικής και όχι της ιστορίας.

Οι άνθρωποι και εννοώ κυρίως οι Γερμανοί, το ήξεραν και το περίμεναν. Και το περίμεναν γιατί τον ήθελαν! Επί έναν αιώνα γαλουχήθηκαν από τον Εθνικισμό ή τον υπερεθνικισμό.  Μάθαιναν ότι είναι… σπουδαίοι αλλά… αδικούνται και γι αυτό… ένας πόλεμος «θα τους σώσει». Από την άλλη οι πολίτες των ανταγωνιστών τους, δεν ήταν τυφλοί. Έβλεπαν τον υπερεξοπλισμό και το δυνάμωμα της Γερμανίας και από ένα σημείο και μετά, όταν άρχισαν οι πολεμικές κορώνες, καταλάβαιναν ότι ο πόλεμος αν δεν είναι κοντά, είναι σίγουρα αναπόφευκτος. Συνεπώς είναι βλακώδες να λέμε ότι «δεν το περίμεναν» ή ότι ο πόλεμος «ήρθε απροσδόκητα». Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ξέσπασε ο πόλεμος, άνθρωποι στη Γερμανία περιγράφονται να πηγαίνουν για κατάταξη με πανοπλίες του μεσαίωνα, θεωρώντας ότι ο πόλεμος θα γινόταν περίπου όπως «στην παλιά εκείνη ηρωική εποχή» που ο… πολεμιστής αποχαιρετά τη γυναίκα του με ένα φιλί και πηγαίνει για να δοξαστεί…

Η προπαγάνδα και η μαζική παραπληροφόρηση είχε απλά μετατραπεί σε γενική παραφροσύνη. Στη Γαλλία οι φεύγοντες για το μέτωπο έμπαιναν στα τραίνα μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού και χαράς. Το ίδιο βέβαια σε όλες τις εμπλεκόμενες χώρες.

Για την ακρίβεια όπως αναφέρουν μαρτυρίες εκεινης της εποχής, «όποιος δεν ήταν χαρούμενος εκείνη την εποχή εθεωρείτο προδότης»…

Αυτά βέβαια δεν τα αναφέρω με μαρξιστική διάθεση, υπό την έννοια δηλαδή ότι «πάλι οι φτωχοί έπεσαν θύματα της πλούσιας άρχουσας τάξης». Άλλωστε και οι Μπολσεβίκοι λίγο μετά, μια χαρά έβαλαν τους φτωχούς να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά με το πρόσχημα της εγκαθίδρυσης λαοκρατίας… Ε, αφού λοιπόν οι… «αντιμιλιταριστές» μπολσεβίκοι βρίσκουν λόγο να πολεμούν, για ποιο λόγο δεν θα μπορούσαν να βρουν οι πάσης φύσεως ιμπεριαλιστές;

Αναφέρομαι στο γενικό κλίμα όχι για να πουλήσω κάποιου είδους αντιπολεμικό μένος ή να παραστήσω τον ειρηνιστή. Θεωρώ λογικό για έναν λαό να παλεύει για τα συμφέροντά του όταν βέβαια έχει ως σκοπό να παράγει πολιτισμό και όταν λέμε πολιτισμό, δεν εννοώ γραμμόφωνο, βάλς και σιδηροδρόμους, αλλά πρωτίστως ήθος και αρετή. Για μένα όταν ένας λαός διατηρεί το ήθος του και την αρετή είναι όντως φορέας πολιτισμού. Ωστόσο οι περισσότεροι λαοί σήμερα ήθος και πολιτισμό θεωρούν μόνο το πόσα χρήματα έχουν οι τράπεζές τους ή στην καλύτερη περίπτωση, το πόσο δημοφιλή μουσική μπορούν να παράγουν. Ε λοιπόν αυτό δεν είναι πολιτισμός αλλά υλισμός και ευμάρεια για να μην πω τρυφηλότητα…

Τα παραπάνω λοιπόν τα ανέφερα (και θα αναφέρω και άλλα τέτοια) για να καταδείξω τη γενική βλακεία της εποχής, την ανικανότητα, την αναξιοκρατία, την παντελή έλλειψη αντανακλαστικών σε γεγονότα και καταστάσεις και φυσικά την όχι απλά οπορτουνιστική πλεονεξία των ολιγαρχιών αλλά ακόμα και την ατομιστική θεώρηση και πρακτική προσώπων οι οποίοι κάτω από ένα δικό τους ιδιαίτερο «σκέπτεσθαι» ή, συνήθως το αντίθετο, λόγω βλακείας, έπαιρναν αποφάσεις που κόστιζαν ζωές εκατοντάδων, χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς καν να επιτύχουν το υποτίθεται επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ο λόγος μάλιστα που θα αναφερθώ ΚΑΙ σε αυτό και όχι μόνο στους πρωταίτιους Γερμανούς, είναι για να δείξω (έστω) και μιαν άλλη οπτική, η οποία επειδή παρατηρώ ότι δεν αναφέρεται, δίνει πάτημα σε κάθε λογής ευφάνταστο ή (συνήθως) επιτήδειο να κατασκευάζει σενάρια και αφορισμούς πάνω σε γεγονότα που ενώ έχουν άλλα αίτια, αυτοί βλέπουν δράκους και Λερναίες Ύδρες…

Χωρίς λοιπόν να επεκταθώ σε ανάλυση των γεγονότων του πολέμου, θα αναφερθώ στους λόγους που οδήγησαν σε αυτό το πρώτο παγκόσμιο μακελειό:

1.Η πολύχρονή διάρκειά του δεν έχει να κάνει με τα «δεινά του πολέμου» (η βία προκαλεί δεινά ακόμα και όταν πρόκειται για γρονθοκόπημα μεταξύ ταβλαδόρων ενός καφενείου), με το μέγεθος των δυνάμεων, τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν και άλλα μυθιστορηματικά. Τα πράγματα είναι πολύ απλά αλλά θέλει λίγη αναζήτηση και φυσικά αντιληπτική ικανότητα.

Οι άνθρωποι μέχρι τότε μπορεί να είχαν κάνει άλματα τεχνολογικά σε σχέση με τον 19^ο αιώνα, όμως ουδόλως καταλάβαιναν κατά πόσο επηρέαζαν αυτές οι αλλαγές και κυρίως με ποιο τρόπο θα τις αντιμετώπιζαν. Αυτό σημαίνει:

Α. Άγνοια του τι σημαίνει πόλεμος κινήσεων. Παντού πεζικό, πεζικό, πεζικό και γραμμική διάταξη μετώπου. Τα όποια μηχανοκίνητα μέσα παρήχθησαν στον πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν μόνο ως εργαλεία (αυτοκτονικής) επέλασης του πεζικού. Στον αέρα τα ίδια. Βαρώνοι και πάσης φύσεως «περιπετειολάγνοι» ασχολούνται με το πόσα αεροπλάνα του εχθρού έριξαν αντί να αναρωτηθούν «μα καλά, πώς θα τελειώσουμε τον πόλεμο κατ αυτόν τον τρόπο;»… Μόνο το Ναυτικό κάπως θυμίζει τον τρόπο του μάχεσθαι που δίδαξαν οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αλλά οι πάσης φύσεως Γερμανοί καταβάλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να δημιουργήσουν έναν τρόπο μάχης που θα θυμίζει στατικό κανονιοπόλεμο προσπαθώντας να δημιουργήσουν «θωρηκτά» άτρωτα, ξεχνώντας πως όσο και να θωρακίσεις κάτι, αυτό θα καταστραφεί από την ισχύ πυρός… Το ακόμα πιο γελοίο είναι ότι τον ίδιο τρόπο σκέψης θα τον διατηρήσουν οι κατά τ’ άλλα… «πολεμικές ράτσες» των πάσης φύσεως Γερμανών…

Β. Παντελής αναξιοκρατία, οικογενειοκρατία, ευνοιοκρατία και νεποτισμός. Αξιωματικοί μπορούσαν να γίνουν μόνο… «ευγενείς». Το κλασσικό Γερμανικό πολιτικό σύστημα δηλαδή, που επικράτησε μετά τον 5^ο-6^ο αιώνα όπου οι λίγοι Γερμανοί «πρέπει» να ηγεμονεύουν και οι πολλοί… «γραικορωμάνοι» ή Κελτορωμαίοι να τους υπηρετούν μέχρι και το… θάνατο… Τεμπέληδες, άξεστοι, δοκησίσοφοι, νάρκισσοι και πάνω απ, όλα άσχετοι με τα στρατιωτικά, η συντριπτική τους πλειοψηφία, άφησαν την ωραία ζωή που είχαν στις πλούσιες επαύλεις τους για να αναζητήσουν την περιπέτεια της ζωής τους και έχοντας «υπό τας διαταγάς τους» μπόλικα… «νομιστεράκια» (κατά το γνωστό ανέκδοτο) «ταπεινής καταγωγής» θεωρώντας ότι έχοντας ανώτατη μόρφωση στα στρατιωτικά επειδή στην καθημερινότητά τους έχουν ασχοληθεί με κάποιο πολεμικό άθλημα ή επειδή ξέρουν να σου πουν απ’ έξω τις ηρωϊκές μονομαχίες που περιγράφει ο Όμηρος στην Ιλιάδα ή… απλά γιατί θεωρούν ότι έχουν την περιπέτεια στο αίμα τους. Και αυτά ήταν σε γενικές γραμμές τα «προσόντα» με τα οποία θα καλούντο να φέρουν σε πέρας στρατιωτικές αποστολές…

Γ. Άγνοια της «ισχύος πυρός» με τα νέα όπλα η οποία από τους Ναπολεόντειους (1814) και τον τελευταίο μεγάλο Ευρωπαϊκό πόλεμο (Γαλλοπρωσσικός, 1871) είχε πολλαπλασιαστεί. Οι δε νωποί ακόμα Βαλκανικοί πόλεμοι, λόγω του τρόπου διεξαγωγής τους εκ μέρους του αμυνόμενου (Οθωμανοί) δεν μπορούσαν να προσφέρουν σπουδαία συμπεράσματα πάνω στον τρόπο διεξαγωγής μεγάλων δυνάμεων και ισχύος πυρός σε ανοικτό πεδίο.

Δ. Παντελής έλλειψη πολιτικής σκέψης. Αυτοί που δήθεν είναι φορείς της Αναγέννησης και του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, δεν μπορούν να καταλάβουν όχι πανανθρώπινες αξίες αλλά ούτε το προσωπικό τους συμφέρον. Και δεν μιλάμε για τίποτα επαναστατικές κλίκες μη γερμανών που κατέλαβαν την εξουσία και έχουν υποτυπώδη τρόπο πολιτικής σκέψης και πρακτικής. Μιλάμε για τις κάστες που καταδυνάστευαν και καταδυναστεύουν ακόμα και σήμερα το λαό από τον 6^ο αιώνα. Αλλά αυτά δεν τα γράφει καμιά ανάλυση. Πως να πει επί παραδείγματι ο Άγγλος ότι «ναι, δεν έχουμε πολιτικά όντα αλλά ηλίθιους πολέμαρχους όπως τον 5^ο-6^ο αιώνα οι οποίοι αντί να ασκούν δυναμική αλλά και δίκαιη πολιτική, εμπεδώνοντας ένα παγκόσμιο status quo, ακολουθούν τυχοδιωκτική πολιτική που το μόνο που μας φέρνει είναι αντί κέρδος, νέα προβλήματα και ολέθρους, τόσο σε όλο τον κόσμο όσο και σε μας τους ίδιους»;

Συνεπώς η απόφαση για την διεξαγωγή του και η διάρκειά του δεν αφορά τα γενικά δεινά των πολέμων αφού όλοι οι πόλεμοι δεν είναι στατικοί και διεξαγόμενοι με επιθέσεις «ανθρωποκυμάτων», αλλά οφείλεται στη βλακώδη αβλεψία πολιτικών και στρατιωτικών, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι οποίες όμως είτε δεν κατάφεραν να επηρεάσουν σημαντικά τα γεγονότα είτε δεν είχαν και καμία επιρροή σε αυτά. Και με πολύ πιο απλά λόγια, οι εξουσιαστές ούτε πολιτικοί ήταν, με την επιστημονική έννοια του όρου, ούτε στρατιωτικοί. Απλά ήταν κάποιοι που λόγω «μέσου» ή ανώτερου «κοινωνικού στάτους», κατείχαν θέσεις και πόστα εξουσίας παίζοντας με τις τύχες εκατομμυρίων.

Αυτό όμως δεν ήταν το καινοφανές. Ανίκανοι και ατομιστές υπήρχαν πάντα σε θέσεις εξουσίας (και όχι μόνο) στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το καινοφανές σε αυτόν τον πόλεμο ήταν η πρακτική των οργανωμένων γενοκτονιών ως οργανωμένη και μεθοδική ΚΡΑΤΙΚΗ πολιτική. Και αυτό είναι κάτι που πιστώνεται κατά κύριο λόγο στους Γερμανούς και έπειτα στους συμμάχους τους.

Για να είμαστε όμως αντικειμενικοί, η «γενοκτονία» ως όρος καθιερώθηκε μόλις μετά τον Β ΠΠ. Άρα από το 1945 και πριν τέτοιος όρος που να περιγράφει αυτό το έγκλημα δεν υπάρχει.

Στις εφημερίδες της εποχής διαβάζουμε για «βαρβαρότητες», «ακρότητες», «φρικαλεότητες», «βανδαλισμούς» κλπ, ωστόσο δεν υπάρχει ακόμα όρος που να περιγράφει τέτοια συστηματική πολιτική.

Αφετέρου τέτοιες μέθοδοι υπήρχαν πάντα. Οι Οθωμανοί και γενικά τα μουσουλμανικά κράτη τις εφήρμοζαν πάντα από την εποχή ακόμα των πρώτων κατακτήσεων ενώ και με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, η εξόντωση των γηγενών «ινδιάνων» είχε λάβει τέτοια έκταση, ώστε η σχεδόν πλήρης εξαφάνισή τους από ολόκληρες περιοχές της Ηπείρου, μόνο ως τέτοια μπορεί να περιγραφεί. Τα ίδια συνέβαιναν βέβαια και στην Αφρικανική ήπειρο όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου όπου πάτησαν Γερμανοευρωπαίοι έποικοι (αποικιοκρατία).

Συνεπώς τα όσα διεπράχθησαν κατά τη διάρκεια του Α ΠΠ, δεν είναι κάτι το καινούργιο. Είναι όμως καινούργια η συστηματικότητα και η καθολικότητα με την οποία διεπράχθησαν, η οποία με τον τρόπο και από τα άτομα που εφαρμόστηκε, δεν αφήνει εντελώς καμία υπόνοια ότι ήταν εν γνώσει, αν όχι και εμπνευστής της ή έστω αποδέκτης εισηγήσεως, της ανώτατης ηγεσίας, τόσο της καιζερικής Γερμανίας, όσο και της Αψβουργικής Αυστροουγγαρίας.

Αυτό έχει τη σημασία του, γιατί με αυτό ως δεδομένο, δεν μπορεί σήμερα να τίθενται εν αμφιβόλω οι αιτίες που οδήγησαν στο ξέσπασμα ενός πολέμου, ο… «λόγος ύπαρξης» της συμμαχίας της  «Entente Cordiale» και πολύ περισσότερο η σημασία της κατίσχυσης των «Κεντρώων Δυνάμεων».

Ο ιστορικός αναθεωρητισμός, έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε να ακούμε σήμερα ακόμα και νοσταλγούς της Αψβουργικής Αυτοκρατορίας, της «αρμονικότητας» και της «συνύπαρξης» μέσα στην οποία ζούσαν οι λαοί της Ευρώπης.

Δηλαδή είναι σαν να ακούμε και μάλιστα όχι καθ’ υπερβολή αλλά κατά κυριολεξία, το «πόσο αρμονικά ζούσαν οι λαοί της Ευρώπης κάτω από τη Χιτλερική μπότα»… Εκτός αν εννοούνε, πλην των Γερμανών, τα πολυεθνικά «τσιράκια» τους, όπως για παράδειγμα κάποιους Τσέχους ή Σλοβένους ή Κροάτες που… έδιναν ρέστα όταν κινδύνευε ο αφέντης τους (ή καλύτερα ο εργοδότης τους…).

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη το γενικότερο πλαίσιο των εξελίξεων εκείνης της εποχής θα αναφερθώ στα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας, αν και ακούγεται πολύ βαρύγδουπο. Κι όμως, η αλήθεια είναι ότι η ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογειακής Λεκάνης, έχει πυροδοτήσει από την αρχαιότητα τους μεγαλύτερους πολέμους και αυτό λόγω βέβαια της μοναδικής στον κόσμο Γεωγραφίας όπου τρεις μεγάλες ήπειροι βρίσκονται τόσο κοντά.

Προχωρώντας παραπέρα, θα αναφερθώ στις Μικρασιατικές γενοκτονίες (γιατί δεν είναι μία), τουλάχιστον των αρχών του 20^ου αιώνα. Στην περιοχή δέσποζε για αιώνες η Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας διάδοχο κράτος ήταν η Τουρκία (1923). Ο τυραννικός τρόπος διακυβέρνησης αυτού του λαού που προέρχεται από τα βάθη της (άπω)Ανατολής και που όπου πήγε μόνο κακό και δυστυχία προκάλεσε (και φυσικά μίσος στους υπολοίπους) κατέστη τόσο αποτρόπαιος, ώστε δεν χρειάστηκαν οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι και ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός για να καταλάβουν οι υποτελείς λαοί των Οθωμανών ότι πρέπει να απελευθερωθούν.

Οι μόνοι βέβαια που… δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα ήταν οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι κάτω από ένα κατ’ ουσίαν θεοκρατικό καθεστώς όχι απλά δεν αντιμετώπιζαν ιδιαίτερο πρόβλημα, αλλά ζούσαν το… δικό τους «Βυζάντιο». Για την ακρίβεια, το κράτος των Οθωμανών ΗΤΑΝ το «Βυζάντιο» αλλά στη μουσουλμανική του εκδοχή. Η μόνη, αλλά ειδοποιός διαφορά ήταν και είναι ότι οι Τούρκοι δεν έχουν τίποτα άλλο για να είναι υπερήφανοι από την ας το πούμε δική τους «αρχαιότητα». Έτσι κι αλλιώς θέατρα, βιβλιοθήκες, βουλευτήρια και λαμπρά οικοδομήματα για το λαό, δεν έχτισαν ούτε για αστείο. Ότι έχτισαν, ακόμα και κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε να κάνει ΜΟΝΟ με τους μουλάδες και τη θρησκεία. Ότι δηλαδή ακριβώς και στο Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος.

Παράλληλα η γενοκτονία, δεν είναι κάτι που εφευρέθηκε τον 20 αιώνα. Σαν μέθοδος, ειδικά οι Ανατολίτες την έχουν απαράβατο όρο για την επιβολή της θρησκείας. Για να μην τα πολυλογώ, η μοίρα που περιμένει τον κάθε άπιστο λαό από τους Μουσουλμάνους, είναι ή να πεθάνει άμεσα αντιστεκόμενος, ή να πεθάνει αργά ως παραδοθείς και υποτελής. Η παράδοση και η «υποτέλεια» δεν είναι τίποτα άλλο από έναν αργό πολιτισμικό και βιολογικό θάνατο, δηλαδή η «ζωή» μέσα σε εξισλαμισμούς, αυθαιρεσίες της εξουσίας και βαρείς φόρους που προκαλούν επαναστάσεις, οι οποίοι με τη σειρά τους φέρνουν νέους μαζικούς εξισλαμισμούς και θανάτους μέχρι μετά από λίγες ή πολλές γενιές, ο υποτελής λαός είτε να έχει εξισλαμιστεί πλήρως και να έχει ενσωματωθεί στον Ισλαμικό κορμό, είτε απλά να… έχει εκτελεστεί. Οι πιο «τυχεροί» προλαβαίνουν να αυτοεξοριστούν, μόνο και μόνο για να κρατούν μια μακρινή ανάμνηση των λαών τους.

Υπ’ αυτήν και μόνο την έννοια, οι Γερμανοί δεν είναι οι μόνοι υπαίτιοι, αφού οι Τούρκοι και πιο πριν οι Μουσουλμάνοι Άραβες εφήρμοζαν εκτεταμένα αυτές τις μεθόδους εξισλαμισμών (+αργού θανάτου) λαών.

Αλλά και οι Γερμανοί, όπως και οι χριστιανοί είναι αυτοδίδακτοι στους μαζικούς και βίαιους εκχριστιανισμούς λαών. Έτσι λοιπόν, όταν οι Γερμανοί, ακόμα και πριν τον Β ΠΠ προέβαιναν σε τέτοιες πράξεις, δεν θεωρούσαν ότι έκαναν κάτι κακό.

Οι ίδιοι μάλιστα έχουν κατ’ επανάληψη ομολογήσει ότι όχι μόνο εκτελούσαν εντολές, αλλά θεωρούσαν ότι υπερασπίζονταν τη χώρα τους. Και σε αυτό δεν έχουν άδικο.

Για την ακρίβεια Τούρκοι και Γερμανοί δεν έκαναν κάτι που δεν έκαναν τους προηγούμενους αιώνες. Στο μόνο πράγμα που «έκαναν γκάφα», ήταν ότι υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους και για την ακρίβεια εξεπλάγησαν που έχασαν και τις δύο φορές. Αλλά δεν εξεπλάγησαν χωρίς  λόγο…

·      - Εξεπλάγησαν, γιατί ξεκίνησαν και τις δύο φορές με πλήθος «συνεργατών» κρυφών και φανερών.

·    - Εξεπλάγησαν γιατί και τις δύο φορές ξεκίνησαν τους πολέμους μετά από μακροχρόνια προπαρασκευή και από θέση ισχύος, τόσο στρατιωτική, όσο κυρίως πολιτική.

·      - Εξεπλάγησαν γιατί οι αντίπαλοί τους εκτός από διαιρεμένοι και με αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις, απόψεις και μικροπολιτικά συμφέροντα είχαν και ανόητους πολιτικούς ταγούς. Κοντόφθαλμους και συμφεροντολόγους σε τέτοιο βαθμό, που δεν ενδιαφέρονταν ούτε για τις ζωές των συμπατριωτών τους.

Και όλα αυτά την ώρα που οι άλλοι εξοπλίζονταν σαν αστακοί, κατέστρωναν μεθοδικότατα σχέδια όχι για τους δύο επερχόμενους πολέμους, αλλά… για ΑΙΩΝΕΣ ΜΕΤΑ από αυτόν. Και το κυριότερο δημιουργούσαν συμμαχίες, λόμπι και εσωτερικούς εχθρούς στους αντιπάλους τους και μάλιστα με επιτυχία.

Έτσι λοιπόν, φτάνοντας στο 1915, έχουμε την πρώτη εκτεταμένη Γενοκτονία της Μικράς Ασίας που δεν είναι άλλη από την Αρμενική.

Κατ αρχάς να πούμε ότι οι Αρμένικες διώξεις δεν ήταν οι πρώτες. Πέρα από τη δεδομένη καταπίεση που ζούσαν κάτω από τους αυθαίρετους Οθωμανούς, όπου μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να σε κλέψουν, ατιμάσουν, σκοτώσουν και να μην είσαι σε θέση ούτε να μιλήσεις (γιατί στο ανεκτικό Ισλάμ ισχύει το «νομικό» θέσφατο: «ο λόγος ενός χριστιανού ενάντια σε έναν μουσουλμάνο»…) ήδη το 1894 είχαν γίνει τα γεγονότα της Αρμένικης σφαγής.

Για την ακρίβεια μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και του Βερολίνου, οι Μεγάλες Δυνάμεις και ειδικά οι κατά τ’ άλλα πολιτισμένοι Άγγλοι, ΔΕΝ δέχτηκαν οι Ρώσοι να επιβάλουν μέσω μιας κατοχής στην Ανατολική Τουρκία, την προώθηση καθεστώτος ισονομίας από τους Τούρκους προς τους Αρμένους. Αυτό είχε ως συνέπεια απλά να θέσουν στη Συνθήκη τον όρο «ότι πρέπει» ο Σουλτάνος να προχωρήσει. Για τους Τούρκους, τέτοιου είδους σύσταση βέβαια είναι «αέρας κοπανιστός»… Όταν λοιπόν προχώρησαν τα χρόνια και η ισονομία… δεν προχώρησε, οι Αρμένοι λόγω της καταπίεσης που υφίσταντο (καταπίεση δεν εννοούμε ότι δεν τους άφηναν να διαβάσουν εφημερίδα… καταπίεση εννοούμε ότι Κούρδοι, Κιρκάσιοι και Τσετσένοι ή αλλιώς «Χαμιδιανοί» με προφανώς Σουλτανική εντολή τους σκότωναν, τους λήστευαν και τους έκαιγαν τα σπίτια ακόμα και όσων φτωχών Αρμενίων δεν είχαν τίποτα να τους κλέψουν) ζήτησαν με διαδηλώσεις, στην Κωνσταντινούπολη και άλλες πόλεις, δικαιώματα (1892,1893). Αυτό είχε ως συνέπεια ο Αβδούλ Χαμίτ να διατάξει σφαγές οι οποίες αν και δεν μπορεί να καταγραφεί ο πραγματικός αριθμός, από 80.000 ο ελάχιστος έως 300.000. Παράλληλα εξοντώθηκαν και 25.000 Ασσύριοι χριστιανοί…

Σε ότι αφορά το προοίμιο της Αρμένικης Γενοκτονίας, αρχή θεωρείται η ήττα των Τούρκων στο Μέτωπο του Καυκάσου από τους Ρώσους, στις πολεμικές επιχειρήσεις που αποκαλούνται Μάχη του Σαρίκαμις (Battle of Sarikamish 22 Δεκεμβρίου 1914 - 17 Ιανουαρίου 1915). Μετά την βαριά ήττα και τις περαιτέρω απώλειες των Τούρκων από τύφο και κρυοπαγήματα κατά την υποχώρηση που ανήγαγε τις απώλειες σε περίπου 80.000 στρατιώτες ο Τούρκος στρατηγός Ενβέρ κατηγόρησε τους ντόπιους Αρμένους ότι συνεργάστηκαν με τους Ρώσους με αποτέλεσμα (αρχικά)να στοχοποιηθούν οι Αρμένιοι και να ξεκινήσουν τα πρώτα έκτροπα.

Ωστόσο έχω ακούσει σε ξενόγλωσσο ντοκιμαντέρ (μεγάλου ξένου δικτύου) και την εκδοχή ότι αυτό έγινε κατόπιν προτροπής Ανώτατου Γερμανού στρατιωτικού (του Λίμαν Πασά αν δεν κάνω λάθος). Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αβάσιμο αν κρίνουμε από τις μεθόδους του, για την ακρίβεια θα ήταν πιθανότερο και από το να το σκέφτηκε ο Ενβέρ ή το κόμμα «Ιτιχάντ» των Νεότουρκων. Ωστόσο ακόμα και αν τελικά ήταν ιδέα των Νεότουρκων ή έστω και του Ενβέρ, αποκλείεται να μην έγινε εν γνώσει των Γερμανών οι οποίοι στην ουσία ήλεγχαν τον στρατό για να μην πω με την συγκατάθεσή τους.

Αυτό βέβαια αφορά την αφορμή. Γιατί παρακάτω όλα δείχνουν ότι οι Γερμανοί όχι απλά ενδέχεται να έδωσαν την εντολή αλλά και να συμμετείχαν…

Να σημειωθεί ότι από το 1894 που έγιναν οι προηγούμενες σφαγές (ονομάζονται «Αρμένικη Σφαγή» ή «Χαμιδιανά» γιατί τότε απλά δεν έλαβαν το χαρακτήρα εκτεταμένων σφαγών για να χαρακτηριστεί ως «Γενοκτονία», αλλά όπως καταλαβαίνετε εδώ παίζουμε με τις λέξεις και με… τη νοημοσύνη…), μεσολάβησαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι οπότε και χιλιάδες μουσουλμάνοι των Βαλκανίων εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στις περιοχές των Αρμενίων με ότι συνεπάγεται μια συμβίωση μουσουλμάνων (και μάλιστα αγριεμένων προσφύγων) με χριστιανούς…

Σε ότι αφορά την Αρμενική Γενοκτονία ας δούμε άλλη μια μαρτυρία και αυτή τη φορά πάλι από έναν Γερμανό, ο οποίος ωστόσο ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ και το απέδειξε, σε αντίθεση με την άρχουσα τάξη της χώρα του και πολλούς άλλους συμπατριώτες του…

Ο Armin T. Wegner σε φωτογραφία εποχής

Πρόκειται για τον  Armin T. Wegner  λοιπόν, ο οποίος ήταν ένας φιλόδοξος  Γερμανός  συγγραφέας και ενεγράφη στον Γερμανικό Στρατό ως γιατρός κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1914-1915. Ο ίδιος αψήφησε τη λογοκρισία λαμβάνοντας εκατοντάδες φωτογραφίες των απελαθέντων οι οποίοι στη συνέχεια πέθαιναν από την πείνα σε στρατόπεδα στη βόρειο Συρία και στην έρημο της Deir-er-Zor.

Ο Wegner ήταν αποσπασθείς από τον στρατάρχη φον ντερ Goltz, ο οποίος στάθμευε κοντά στην Βαγδάτη στον σιδηρόδρομο της Μεσοποταμίας. Ο ίδιος ο Wegner του δήλωσε θαρραλέα αργότερα:. «Τολμώ να διεκδικήσω το δίκιο να σου θέσω ενώπιόν σου αυτές τις εικόνες της δυστυχίας και του τρόμου που πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου, πριν από σχεδόν δύο χρόνια, και οι οποίες δεν πρόκειται ποτέ να σβηστούν από το μυαλό μου»… Τελικά συνελήφθη από τους Γερμανούς και ανακλήθηκε στη Γερμανία.
 

Ωστόσο ο Wegner δεν το άφησε έτσι (σε αντίθεση πχ με του Έλληνες εξουσιαστές της εποχής όπως τον Βενιζέλο και το Βασιλιά) και διαμαρτυρήθηκε ενάντια στις αγριότητες με μια ανοικτή επιστολή που υπέβαλε προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Woodrow Wilson στην ειρηνευτική διάσκεψη του 1919 (παρουσιάστηκε ως Γερμανός, ενάντια σε Γερμανούς!). 

Γερμανοι και Τουρκοι ποζαρουν στο Ερζιντζαν 1915... περήφανοι πάνω απο κρανία σφαγμένων Αρμένων.

Στην επιστολή του όμως δεν θέτει μόνο το πρόβλημα, αλλά και τη λύση, θέτοντας θέμα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου αρμενικού κράτους ενώ την ίδια χρονιά δημοσίευσε το βιβλίο «Ο δρόμος χωρίς επιστροφή» “Der Weg ohne Heimkehr”, μια συλλογή από επιστολές που είχε γράψει κατά τη διάρκεια αυτoύ του οποίου ονόμασε «Το μαρτύριο» “Martyrium” των Αρμενίων.

Σχεδόν 100 χρόνια μετά θα γίνει ένα ντοκιμαντέρ, με φωτογραφίες που ο Wegner τράβηξε για δικό του λογαριασμό, για την Γενοκτονία των Αρμενίων, που ονομάζεται «Προορισμός Πουθενά: Η Μαρτυρία» και με παραγωγό τον Δρ J. Michael Hagopian και έκανε πρεμιέρα στο Φρέσνο, στις 25 Απριλίου 2000. Οι Αρμένιοι δεν τον ξέχασαν και πριν από την έκδοσή του ντοκιμαντέρ, ο Wegner τιμήθηκε μετά θάνατον από το Αρμενικό Μουσείο Γενοκτονίας του Ερεβάν για την προάσπιση των δεινών των Αρμενίων κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Τώρα, λαμβάνοντας υπόψη μόνο αυτή τη μαρτυρία, φανταστείτε πόσο βουτηγμένη στο αίμα ήταν η ανώτατη (και όχι μόνο) ηγεσία των Αυστρογερμανών ώστε να τιμωρούν τον καταγγέλλοντα αντί να εξετάζουν την καταγγελία. Αλλά πώς να εξετάσουν την καταγγελία όταν οι ίδιοι διέταζαν τα καταγγελόμενα…

Με το τέλος του Α ΠΠ φάνηκε μια «ανάπαυλα» των έτι επιζησάντων χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας από το θάνατο και τα βασανιστήρια. Όμως όχι για πολύ…

Γενική επισκόπηση του Α’ ΠΠ

Κλείνοντας το μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται Α ΠΠ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι παρ’ όλο που οι «Κεντρικές Δυνάμεις» ηττήθηκαν, αυτό μόνο στα χαρτιά συνέβη. Για την ακρίβεια δεν έχασαν τον πόλεμο και αυτό όχι γιατί ήταν ακατάβλητοι ως αντίπαλοι, αλλά γιατί οι σύμμαχοι ήταν ανάξιοι και άβουλοι ώστε να τους επιβάλουν όρους πολύ περισσότερο γιατί δεν ήξεραν τι όρους να επιβάλουν.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «σύμμαχοι» ή έστω «δυνάμεις της Αντάντ», μόνο κατ’ όνομα ήταν συνασπισμός. Στην ουσία ήταν και εφέροντο ως μια ομάδα κρατών, που το μόνο που τους ένωνε, ήταν ότι πολέμησαν τους Γερμανούς και στην ουσία κράτη που δέχτηκαν τον ολοκληρωτικό πόλεμο που τους κήρυξαν οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους.

Η ανικανότητά τους αυτή, δεν φάνηκε βέβαια κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά και πολύ πριν από αυτόν, αφού στάθηκαν ανίκανοι να τον αποτρέψουν.

Με απλά λόγια, την ώρα που με την παραμικρή εξέγερση σε κάποιο χωριό της Σιβηρίας ή της Αφρικής (ανάλογα για το ποιόν αποικιοκράτη μιλάμε), Γάλλοι, Γερμανοί, Ρώσοι και λοιποί έπνιγαν κάθε εστία αντίστασης με τον πιο αδίσκακτο τρόπο και χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, όταν επρόκειτο για τους Γερμανούς, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε ιστορικά αν η απροθυμία τους να προβούν σε κάποιο αντίμετρο ήταν απόρροια φόβου ή απέραντου θαυμασμού/έκστασης «γι αυτό το σπουδαίο έθνος» (Έτσι το περιέγραφαν όλοι τότε) που βγήκε απ τα δάση της Γερμανίας για να μας… διδάξει πολιτισμό…

Από το 1815 οπότε και ξύπνησαν οι εθνικισμοί οι Ευρωπαίοι έβλεπαν τα τεκταινόμενα και ιδίως κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 19^ου αιώνα.

Συνάντηση Μεχμέτ Ρεσάτ Α και Κάιζερ στην Κωνσταντινούπολη το 1917. Στη Δυτική Μικρά Ασία , πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή σε σύνολο 5.308 εργοστασίων τα 4.008 ήταν Ελληνικά, ποσοστό 75,51%. "Δικαιολογημένα" λοιπόν οι Γερμανοί θεώρησαν ως πρωτεύοντες εχθρούς τους Έλληνες προκειμένου να αντικατασταθούν απο Γερμανούς...

Γνώριζαν (μέχρι… κόμματος) τις ιδέες και τα σχέδια του Παγγερμανισμού, ιδέες που έτσι κι αλλιώς δεν τις απέκρυπταν οι Γερμανοί αλλά τις βροντοφώναζαν από τις μπυραρίες της χώρας τους μέχρι τα μεγάλα σαλόνια των Ανακτοβουλίων της Ευρώπης.

Έβλεπαν τις σφαγές, τον αυταρχισμό και τη βιαιοπραγία των Γερμανών (και από το 1890) και των συμμάχων τους, αλλά ως «πολιτισμένοι» δεν παρενέβησαν να σταματήσουν το κακό. Και μιλάμε για τους ίδιους που επέβαλαν όρους με τις κανονιοφόρους στους… άλλους… τους «μικρούς»…

Η απάντηση που δίνω εγώ, δεν είναι ότι «ήταν και αυτοί αποικιοκράτες και απάνθρωποι». Αυτό κατ’ εμέ είναι το αποτέλεσμα μιας κατάστασης. Και η κατάσταση αυτή, για μένα πάντα, δεν είναι άλλη από το κοινό πολιτισμικό τους υπόβαθρο, την κοινή θρησκεία και βέβαια εν πολλοίς η κοινή πηγή εξουσίας, δηλαδή οι Γερμανικοί «Οίκοι»…

Για μένα προσωπικά, κάθε άλλη απάντηση, δημιουργεί μια άλλη σειρά ερωτημάτων που απλά αποπροσανατολίζει και γεμίζει με νέα κενά την οποιαδήποτε θεωρία.

Βέβαια εδώ τίθεται το επίσης καίριο ερώτημα. Γιατί αφού είχαν όλα αυτά κοινά πολέμησαν μεταξύ τους; Η απάντηση όμως δίδεται από τους ίδιους. Τόσο με τις πράξεις τους όσο και με τα λόγια τους.

Γερμανοί και Τούρκοι... μια ωραία ατμόσφαιρα

Κατά πρώτον δεν πολεμούσε η Γερμανική αριστοκρατία, πλην πολύ ελαχίστων περιπτώσεων και αυτό πάλι ως αξιωματικοί (πχ οι αξιωματικοί που οδηγούσαν στις αυτοκτονικές εφόδους τους στρατιώτες στο θάνατο). Αφετέρου, ανέκαθεν οι Γερμανοί, όταν πρόκειται… για τους άλλους, για τα κορόιδα δηλαδή, δεν φείδονται απωλειών και αυτό το έχουν αποδείξει από την αρχαιότητα, μέχρι τις μέρες μας… Και αυτό βέβαια οι ίδιοι το αποκαλούν «Γερμανική πειθαρχία»… Δηλαδή την αναισθησία να εξουσιάζεις από ένα γραφείο και να στέλνεις εκατομμύρια άλλους στο θάνατο εκ του ασφαλούς, το μετονόμασαν σε πειθαρχία… Την ώρα που δεκάδες, εκατοντάδες ηγέτες Έλληνες και Ρωμαίοι, ή ακόμα και άλλων λαών, πέθαιναν στο πεδίο της μάχης με το σπαθί στο χέρι… Οι Γερμανοί είναι μοναδικοί στο να μετατρέπουν τη νύχτα σε μέρα και τη λογική σε… παραφροσύνη…

Έπειτα μην ξεχνάμε και πως έβλεπαν οι ίδιοι αυτόν τον ανταγωνισμό. Οι ίδιοι οι Γερμανοί θεωρούσαν ΚΑΙ τους άλλους Δυτικούς, Γερμανούς, απλά… κατώτερους από αυτούς.

Ο ίδιος ο Χίτλερ λίγο πριν τον Β ΠΠ, όταν είχε αναφερθεί σε ένα θέμα που αφορούσε την επικράτηση της Γερμανικής ως διεθνούς γλώσσας στον κόσμο, είχε πει, ότι όταν η Γερμανία θα επικρατήσει σύντομα στον κόσμο, η Αγγλική δεν θα είναι τίποτα άλλο από «άλλη μια Γερμανική διάλεκτος ήσσονος επιρροής στον κόσμο»…

Αυτό άλλωστε ήταν και η πολιτική τους. Η ένωση όλων των Γερμανών (και «Γερμανών») κάτω από την ηγεμονία τους. Από τους Σκανδιναβούς, μέχρι τους Φράγκους και τους Αμερικανούς.

Και πως άλλωστε να μην το πιστεύουν αυτό, όταν για παράδειγμα οι ίδιοι οι Αμερικανοί, οποιοσδήποτε μετανάστης ήταν λιγότερο άσπρος από… Σκανδιναβός, όπως οι ίδιοι (τους οποίους οι Ινδιάνοι ονόμαζαν «κοκκινολαίμηδες εξαιτίας του γεγονότος ότι κάτω από τον καυτό ήλιο αντί να μαυρίζουν… κοκκινίζουν) ετίθετο ως πολίτης κατώτερης μοίρας με ότι αυτό συνεπάγεται για την αξιοπρέπειά του ή τα όποια προνόμια υποτίθεται ότι θα έπρεπε να απολαμβάνει…

Γι’ αυτό άλλωστε και ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε λευκούς (Άριους) και μη λευκούς (άρα κατώτερους) και από κει προέρχονται και οι αμπελοφιλοσοφίες περί «μονογονίας» (όλοι προερχόμαστε από μια φυλή και ήρθαμε ως νομάδες)«ινδοευρωπαίων», «ινδογερμανών», «ινδοβρετανών» κλπ…

Αυτή λοιπόν η κοινωνική συμπεριφορά αναπτύχθηκε μόνο από τους Γερμανούς, μόνο στην Ευρώπη και όπου επικράτησε, είναι αποκλειστικό φαινόμενο που απαντάται μόνο στην (μετά Γερμανικής εξάπλωσης) Ευρώπη. Αν ο χριστιανισμός έφερε δηλαδή σε μαζικό επίπεδο τον θρησκευτικό διαχωρισμό των ανθρώπων, οι Γερμανοί έφεραν τον φυλετικό με βάση το χρώμα του δέρματος, τα χαρακτηριστικά και αργότερα το αίμα…

Εφημ. Evening Independent

Σε ότι αφορά τον Α ΠΠ, οι Δυτικές δυνάμεις, το μόνο που κατάφεραν, ήταν να μην επιτρέψουν στους Γερμανούς να εφαρμόσουν πλήρως τα σχέδιά τους. Όμως, ούτε την στρατιωτική τους δύναμη κατίσχυσαν, ούτε τιμώρησαν αυτούς που διεξήγαγαν τον σκληρό και ανηλεή πόλεμο και πολύ περισσότερο τις ιδέες τους τις οποίες απλά θα εφαρμόσουν μόλις δεκαπέντε χρόνια μετά. Δεν το συζητάω καν για το κατά πόσο τιμωρήθηκαν οι σύμμαχοί τους όπως οι Βούλγαροι και οι Τούρκοι, όταν σύμμαχοί τους που απλά άλλαξαν στρατόπεδο λόγω εδαφικών ανταλλαγμάτων όπως οι Ιταλοί, θα βρεθούν στο στρατόπεδο των νικητών, μόνο και μόνο για να συνεχίσουν την πολιτική των Γερμανών στην Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια και στον Δεύτερο γύρο (Β ΠΠ) να βρεθούν ξανά στο πλευρό τους…

Ελληνική Γενοκτονία- Εκτοπίσεις - Ποντιακή Γενοκτονία

Στις 19 Μαΐου 1919, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ελληνικής γενοκτονίας όταν ο, παρά το πλευρώ του Λίμαν Φον Σάντερς, Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα ως απεσταλμένος της οθωμανικής κυβερνήσεως, με την ιδιότητα του επιθεωρητή της «Παραινετικής Επιτροπής». Ο Κεμάλ υποτίθεται ότι θα ανελάμβανε να αποκαταστήσει την τάξη  στην περιοχή του Πόντου όπου, κατά την αναφορά του Άγγλου φρούραρχου στη Σαμψούντα, τα ελληνικά χωριά δέχονταν συνεχώς επιθέσεις από τις τουρκικές συμμορίες. Το πως «αποκατέστησε την τάξη»… βέβαια το γνωρίζουν όχι απλά ακόμα και οι πέτρες, αλλά και οι ίδιοι οι Τούρκοι και οι Γερμανοί και ας παριστάνουν σήμερα τους θιγμένους.

Λ. Φον Σάντερς και το... "πουλέν" του ο Κεμάλ

Ο Κεμάλ, δεν έκανε τίποτα άλλο από το να εφαρμόσει τα Γερμανικά σχέδια για τη δημιουργία ενός κράτους «φυλετικά και θρησκευτικά ομοιογενούς» και άρα «σταθερού».

Κινητήριος δύναμη βέβαια για να το κάνει ήταν το στρατιωτικό έμψυχο και άψυχο υλικό που «κληρονόμησε» από το Σουλτανικό στράτευμα το οποίο χρησιμοποίησε για την εκδίωξη όλων των μη μουσουλμάνων από τα μικρασιατικά εδάφη. Αυτό βέβαια σε συνδυασμό με την βοήθεια που έλαβε από την Ιταλία του «Οίκου της Σαβοΐας», από τους αγωνιστές του (Γερμανικού) λαού Μπολσεβίκους και από τους ανεξήγητα αποκαλούμενους από τους Έλληνες «Γάλλους» αλλά αυτοαποκαλούμενους Φράγκους του Κλεμανσώ (ο οποίος «δεν χώνευε» τους Έλληνες παρά μόνο «ανεχόταν» τον Βενιζέλο)…

 Ο Μουσταφά Κεμάλ με τον Ρώσο στρατηγό Mikhail Frunze περιστοιχίζονται από Τούρκους αξιωματούχους και έναν αξιωματικό με το Μπολσεβίκικο αστέρι. Akşehir, 28 Μαρτίου 1922.

Ο Λούντεντορφ, ο Λένιν και η «επανάσταση» ή αλλιώς πως αντιμετωπίζει ο Γερμανός «καίσαρας» τους… αμφισβητίες συγγενείς…

Και αφού αναφέρθηκα και στους «αγωνιστές του (Γερμανικού) λαού», ας πούμε δυό πράγματα παραπάνω για δαύτους…

Έχω ήδη αναφερθεί σε πολλές «συμπτώσεις» που περιβάλλουν το κομμουνιστικό δόγμα. Δηλαδή:

-Ως ιδεολογία γεννήθηκε στη Γερμανία από Γερμανούς

-Διαχώριζε τους ανθρώπους με βάση τον πλούτο τους (!) όπου «καλός» σημαίνει φτωχός (λαός) και «κακός» σημαίνει πλούσιος.

-Υπερθεμάτιζε την κατάληψη της εξουσίας από τον λαό και (επειδή ο λαός δεν μπορεί από μόνος του) από μια «κάστα» ανθρώπων («επαγγελματίες επαναστάτες») δηλαδή με άπλα λόγια θεωρούσαν ότι έπρεπε να υπάρχουν σοφοί που θα οδηγήσουν τους… βλάκες…

-Θεωρούσαν ότι για να γίνει αυτό έπρεπε να αποκτήσουν οι εργάτες (και αργότερα ΚΑΙ οι αγρότες) μια προλεταριακή συνείδηση και για να γίνει αυτό, επειδή τους θεωρούσαν αμόρφωτους, θα έπρεπε να αναλάβουν «αστοί» (οι ίδιοι δηλαδή) να τους την «καλλιεργήσουν» δημιουργώντας έτσι τους «επαγγελματίες επαναστάτες» οι οποίοι «φυσικά» θα ήταν και οι μελλοντικοί τους εξουσιαστές

-Δραστηριοποιήθηκε στο εξωτερικό και κυρίως στην ανταγωνίστρια της Γερμανίας και τότε υπερδύναμη Αγγλία την οποία έβλεπαν ως ιδανική χώρα για την επικράτηση της επανάστασης λόγω του «προκεχωρημένου σταδίου στο οποίο βρισκόταν ο καπιταλισμός»

-Παρά το υποτίθεται «διεθνιστικό» χαρακτήρα της ιδεολογίας, ακόμα και ο ίδιος ο Μάρξ εκστασιάζεται όταν μιλά για τους Γερμανούς.

-Ο ίδιος τίθεται υπέρ της ενοποίησης των Γερμανών

Μέχρι εδώ, ας αναλογιστούμε ποια άλλη «ιδεολογία» κατασκευασμένη σε μια χώρα και από υπηκόους αυτής, θα αβαντάρει τόσο απροκάλυπτα την πολιτική ενός κράτους (και μάλιστα σε ζωτικής σημασίας θέματα) και δεν θα θεωρηθεί από τους υπόλοιπους, αν όχι γέννημα των μυστικών υπηρεσιών αυτής, τουλάχιστον χρήσιμο εργαλείο πολιτικής διαχείρισης και ελέγχου της κοινωνικής ψυχολογίας.

Και πάμε στον Λένιν. Κατά πρώτον δεν θα ασχοληθώ με το ζήτημα του τι ενστερνίζεται και του τι απορρίπτει από τον Μαρξ ο Λένιν. Αυτό θα ήταν ένα άλλο ξεχωριστό θέμα. Έτσι κι αλλιώς γενικά, εκεί που υπάρχει δόγμα, υπάρχουν και διαφοροποιήσεις. Όπως λοιπόν υπάρχουν διαφοροποιήσεις στο χριστιανισμό και το Ισλάμ, είναι φυσικό να υπάρξουν και διαφοροποιήσεις πάνω σε δογματικούς αφορισμούς μιας οικονομολογικής ανάλυσης την οποία επεκτείνει σε ζητήματα που αφορούν την Ιστορία, την Κοινωνία, τη θρησκεία, την πολιτική κλπ.

Με απλά λόγια είναι σαν να γράφει ένας γιατρός λ.χ. ένα ιατρικό σύγγραμμα για τις νόσους, πώς αυτές αποτελούν βασικό άξονα της κοινωνικής συμπεριφοράς μας και πώς επηρέαζαν και επηρεάζουν την ανθρώπινη ιστορία, με μια προτροπή να αναλάβουν οι «υγιείς» την εξουσία απομακρύνοντας τους πάσης φύσεως «αρρώστους»… Το αν και κατά πόσο βέβαια θα μπορούσε να έχει απήχηση μια τέτοια «θεωρία», όσο τραβηγμενη και αν φαίνεται, στις μέρες μας είναι αποκλειστικά θέμα δημοσίων σχέσεων και γιατί όχι… μυστικών υπηρεσιών…

Απο αριστερά Χίντενμπουργκ, Κάιζερ και Λούντεντορφ

Εκείνη την εποχή όμως τέτοιες θεωρίες αναφύονταν πιο γρήγορα και από τα μανιτάρια στο δάσος. Όσο για τον Λένιν, ο οποίος αναζητούσε εναγωνίως, όπως κάθε κομμουνιστής, έναν τόπο να κάνει την επανάστασή του, η «ευκαιρία» του ήρθε όταν φέρεται να πρότειναν στον Λούντεντορφ, έναν από τους Γερμανούς Αρχιστρατήγους (ο άλλος ήταν ο Χίντενμπουργκ) αλλά και τον πιο σημαντικό, στο πλαίσιο των μυστικών επιχειρήσεων των Γερμανών εντός της Ρωσίας, αντί να ενισχύουν οικονομικά διάφορες αντι-τσαρικές κινήσεις, να ενισχύσουν τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους.

Συγκεκριμένα ο Γερμανός πράκτορας “Parvus” (Israel Lazarevich Gelfand) αποτελούσε τον οικονομικό δίαυλο ενίσχυσης αντι-τσαικών κινήσεων στη Ρωσία και με τον οποίο άνθρωπο η Γερμανική κυβέρνηση αποφάσιζε το ποιους θα ενισχύει οικονομικά.

Ο βασιλιάς των Άγγλων Γεώργιος V και ο βασιλιάς των Ρώσων (Τσάρος=Καίσαρας) Νικόλαος II. Γερμανοί και οι δύο, ξαδέρφια και φυσιογνωμικά σχεδόν ίδιοι. Όταν προσπάθησε ο δεύτερος να ζητήσει άσυλο στην Αγγλία, αφού τα πράγματα "έσφιγγαν" πλέον στην Σοσιαλιστική (πλέον) Ρωσία ο πρώτος περιήλθε σε κατάσταση αμηχανίας για το αν έπρεπε να τον δεχτεί. Μέχρι να το αποφασίσει, ο ξάδερφός του εκτελέστηκε. Οι Άγγλοι σήμερα επισημαίνουν οτι "άργησε να πάρει την απόφαση". Ίσως πάλι απο την άλλη ως Γερμανικής καταγωγής και οι δύο δεν θεωρούσε ο Γεώργιος οτι θα έφτανε ο έτερος συγγενής Βίλχελμ της Γερμανίας να φτάσει ως εκεί. Ίσως για τον ίδιο λόγο οι βασιλιάδες της Αγγλίας άλλαξαν επώνυμο και απο Σαξ - Κόμπουργκ Γκέτα (=περιοχή Σαξονίας-Γοτθίας) έγιναν Ουίνδσωρ...

Από το 1915 και μετά, οι Γερμανοί θα ενισχύσουν με τεράστια ποσά τον Parvus προκειμένου να ενισχύσουν οικονομικά τα επαναστατικά κινήματα στη Ρωσία.

Μάλιστα σύμφωνα με τις υπάρχουσες πηγές, ήταν ο Parvus που έπεισε την Γερμανική κυβέρνηση να ενισχύσει οικονομικά την μπολσεβίκικη επαναστατική φράξια αντί άλλων αντι-τσαρικών κινήσεων.

Αυτό γιατί η Μπολσεβίκικες πολιτικές διακηρύξεις, φαινόταν πιο ικανοποιητικές για τις Γερμανικές επιδιώξεις αφού οι Μπολσεβίκοι σε περίπτωση που θα αναλάμβαναν την εξουσία σκόπευαν να υπογράψουν ειρήνη με τη Γερμανία.

Τον Απρίλιο του 1917 σύμφωνα με τα υπάρχοντα έγγραφα, μια Γερμανο-μπολσεβίκικη συμφωνία οριστικοποιήθηκε έγγραφα και οι Γερμανοί άρχισαν τις προετοιμασίες προκειμένου ο Λένιν και η παρέα του να μεταφερθούν με τραίνο μέσω Ελβετίας και Γερμανίας στη Σουηδία και από κει στη Φινλανδία και την Πετρούπολη.

Βέβαια τίθεται πάλι το ερώτημα κατά πόσο η συμμαχία αυτή ήταν εγκάρδια και όχι λυκοφιλική και πολύ περισσότερο όταν αναφέρεται ότι αποχαιρέτησε τους φίλους του στο σταθμό της Ελβετίας λέγοντας ότι «Θα συνεχίσουμε τον επαναστατικό μας αγώνα ενάντια στην Γερμανική Μπουρζουαζία»…

Το αν και κατά πόσο όμως ήταν λυκοφιλική αυτό αφορά τους ίδιους και όχι όλους τους υπολοίπους.

Το θέμα εν προκειμένω και πέρα από το τι έκαναν οι ίδιοι στο μέλλον, είναι ότι πρόδωσε έναν λαό που πολεμούσε (τους Ρώσους).

Συνεργάστηκε όχι απλά με κάποιον οποιονδήποτε εχθρό, αλλά με αιμοσταγείς φυλετιστές που διέπρατταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η επανάστασή του δεν οφείλεται στο ότι… έπεισε αλλά χρησιμοποίησε Γερμανικό χρήμα (της… μπουρζουαζίας ντε…), δηλαδή στην ουσία «λάδωσε» για να κάνει επανάσταση

Και ότι η περιώνυμη «επανάστασή» του δεν ήταν εναντίον του Τσάρου (τον οποίο βρήκε ήδη έγκλειστο και υπό περιορισμό από την κυβέρνηση Κερένσκι και τον εκτέλεσε) αλλά μια απρόθυμη να τους αντισταθεί κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών(του Κερένσκι) οι οποίοι μόλις ξέσπασε η επανάσταση το εβαλαν στα πόδια, ο δε Κερένσκι… έφυγε από τη χώρα.

Αλήθεια ποιος δεν θα θελε να του έρχονται έτσι τα πράγματα στη ζωή;

Χαρακτηριστικό και πολύ σημειολογικό είναι το μπολσεβικικό φιλμ που εικονίζει την εισβολή των Μπολσεβίκων στα Τσαρικά Ανάκτορα, τα οποία όμως ήταν άδεια μήνες πριν…

Και έτσι επέβαλαν την «επανάστασή» τους οι… «μεγάλοι πολεμιστές» μπολσεβίκοι…

Παράλληλα να πούμε και την αχαριστία του Γερμανού Κάϊζερ ο οποίος εδώ δεν σεβάστηκε ούτε την συγγένεια που είχε με τον Τσάρο (Γερμανικής καταγωγής και αυτός και με Γερμανίδα σύζυγο) παραδίδοντάς τον στις ορέξεις των απεσταλμένων τους μπολσεβίκων.

Ο… Κάϊζερ φαίνεται δεν σηκώνει και πολλές - πολλές αμφισβητήσεις…

Απλά να επισημάνουμε το παιχνιδάκι που παίζει ο δήθεν φανατικός μπολσεβίκος Λένιν, ο οποίος πηγαίνοντας στην όχι απλά απαλλαγμένη από τους Τσάρους Ρωσία, αλλά και ήδη σοσιαλδημοκρατική και με Κοινοβούλιο, παίζει το ρόλο του δήθεν «ανένδοτου» ιδεολόγου ο οποίος δεν επαναπαύεται στην υπάρχουσα κατάσταση αλλά… θέλει κι άλλα…

Το κόλπο κλασσικό ακόμα και σήμερα. Η δουλειά του έμμισθου, είναι να μπολιάζεται ή να έχει μπολιαστεί από καιρό σε ένα κόμμα, οργανισμό, οργάνωση κλπ και να παριστάνει τον φανατικό υπέρμαχο των ιδεών και των πρακτικών της εν λόγω ομάδας (κομματικής, θρησκευτικής, ιδεολογικής κλπ). Έτσι αφενός μεν μπορεί και βρίσκεται «υπεράνω πάσης υποψίας» (ποιος θα τολμήσει να κατηγορήσει έναν «ανένδοτο»; Έναν «Ροβεσπιέρο»;) και αφετέρου μπορεί και περνά έτσι τις θέσεις για τις οποίες πραγματικά πληρώνεται να υπηρετεί, ακόμα και αν αυτές αντιβαίνουν οφθαλμοφανώς όχι απλά στην κοινή λογική αλλά και το δόγμα το οποίο υποτίθεται ότι υπηρετεί. Έτσι η πραγματική δουλειά του είναι όχι να υπερασπίζεται κάποιες ιδέες, αλλά αφενός να γκρεμίζει τις όποιες «γέφυρες» συνεννόησης μπορούν ή υπάρχουν ανάμεσα στις κοινωνικές δυνάμεις ενός κράτους και αφετέρου να προωθεί αλλότρια συμφέροντα, τα οποία όταν επιφέρουν μάλιστα ζημιά σε μια κοινωνία, δεν αποδίδει ποτέ την ευθύνη στον ίδιο αλλά σε άσχετους παράγοντες (κακή εφαρμογή, αλλότριες παρεμβάσεις, μη στήριξη εκ μέρους των αντιπολιτευόμενων ή ακόμα και τον ίδιο το λαό κ.τ.ό.).

Έτσι λοιπόν και ο Λένιν με το που φτάνει στον Σιδ/κο Σταθμό «Φιλανδία» της Πετρούπολης αρχίζει το «έργο του» που δεν είναι άλλο από το να βάλει (αρχικά) φυτίλι στην πολιτική κατάσταση.

Ψέγει τους σοσιαλδημοκράτες ως ενδοτικούς, ζητά την παράδοση της εξουσίας στα συμβούλια (σοβιέτ) που έχουν «αγοραστεί» με γερμανικό χρήμα και ελέγχονται από τους μπολσεβίκους και τον ίδιο (και όλοι μαζί από τους Γερμανούς), ζητά την κατάργηση του Κοινοβουλευτισμού, που δεν του άρεσε γιατί «εξομοιώθηκαν με τους αστούς» και με μια τακτική που κυμαίνεται από τον έπαινο και την παραίνεση  μέχρι τον ψόγο και τις απειλές, προσπαθεί να προσεταιριστεί παράγοντες και κόσμο, μέχρι που ξεκινά τις απεργίες και τις ταραχές και διαπράττει πραξικόπημα έναντι του κοινοβουλευτισμού. Και για να τελειώνουμε με τις μπούρδες… επανάσταση ΔΕΝ ήταν, γιατί ήταν οργανωμένο (και κυρίως από το στρατό) οπότε αυτό δεν λέγεται επανάσταση αλλά οργανωμένο πραξικόπημα, ασχέτως αν χρησιμοποιήθηκαν και μάζες κόσμου, στην ουσία παρακρατικοί. Αλλιώς χάνεται η έννοια των όρων.

Τα υπόλοιπα απλά ιστορία. Οι μπολσεβίκοι παριστάνουν στην αρχή τους ανένδοτους στους Γερμανούς, οι οποίοι εξαπολύουν μια επίθεση κατά την οποία καταλαμβάνουν τη μισή Ευρωπαϊκή Ρωσία και υπογράφεται δήθεν υπό πίεση από τους Μπολσεβίκους η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ.

Μετά τον πόλεμο και αφού σε κάποια περίοδο οι κομμουνιστές προσπάθησαν να αναλάβουν την εξουσία στη Γερμανία, ο Λούντεντορφ σε μια προσπάθεια να μαζέψει τα ασυμμάζευτα θα ισχυριστεί ότι στην ουσία ο ίδιος και η ανώτατη Γερμανική ηγεσία δεν ήξερε τίποτα αναφέροντας μόνο ότι «ήταν μια λανθασμένη επιλογή από Γερμανούς πολιτικούς διαχειριστές» (συγκεκριμένα των Bethmann-Holweg), περίπτωση για την οποία, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η ανώτατη Γερμανική ηγεσία ήταν ανίδεη, θα ήταν αδύνατο να μην γίνει χωρίς την γνώση και φυσικά την πλήρη συγκατάθεση του Λούντεντορφ και του επιτελείου του…

Μεσοπόλεμος

Όπως προανέφερα, ο Α’ ΠΠ έληξε με τους συμμάχους να έχουν νικήσει στρατιωτικά τις λεγόμενες «Κεντρικές Δυνάμεις». Ουσιαστικά όμως αυτό, όχι απλά δεν ίσχυε, αλλά και φάνηκε ακόμα περισσότερο κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων των όρων ειρήνης.

Κατ αρχήν να πούμε δυό λόγια για το κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή.

Συνήθως οι άνθρωποι έχουν την τάση τις δύσκολες καταστάσεις να τις ξεπερνάνε με τον υποσυνείδητο «μηχανισμό» της λήθης. Το κακό όμως είναι ότι η λήθη αποτελεί και το κρισιμότερο «εργαλείο» διαχείρισης της κοινής γνώμης από τους πολιτικούς προπαγανδιστές. Σήμερα λοιπόν όλοι πάνω-κάτω γνωρίζουμε ότι οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους νικήθηκαν, κάτι που το θεωρούμε απολύτως φυσικό, αφού στο μυαλό μας έχει εντυπωθεί εν ολίγοις η άποψη ότι «οι Γερμανοί τα έβαλαν με όλο τον κόσμο και γι αυτό έχασαν». Αυτό όμως κάθε άλλο παρά πραγματικότητα ήταν εκείνη την εποχή και ως εκ τούτου δεν αποτελεί και ιστορικά τεκμηριωμένη θέση.

Οι Γερμανοί κάθε άλλο παρά… μόνοι ήταν εκείνη την εποχή. Οι Γερμανοί αποτελούσαν υπηκόους δύο μεγάλων Αυτοκρατοριών, οι οποίες στο μόνο που υπολείπονταν έναντι των αντιπάλων τους, ήταν έναντι αυτής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, η οποία υπερτερούσε σε ναυτικό, οικονομικούς πόρους, λόγω αποικιών και φυσικά σε ανθρώπινο δυναμικό εξαιτίας ακριβώς της αποικιακής της εξάπλωσης. Επίσης υπολείπονταν σε εδάφη και έμψυχο δυναμικό σε σχέση με την Ρωσική Αυτοκρατορία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και οι Γερμανοί δεν ήταν ανάλογη αποικοκρατική δύναμη. Άλλωστε ο πόλεμος δεν έγινε γιατί διεκδικούσαν εδάφη ή ελευθερία. Πολεμούσαν όπως έλεγαν «για μια θέση στον ήλιο», αλλά στην πραγματικότητα για τη «μοναδική θέση κάτω απ τον ήλιο» αφού, γι αυτούς, ο νικητής τα έπαιρνε όλα.

Μιλάμε λοιπόν για δυό αυτοκρατορίες οι οποίες κατείχαν ολόκληρη την Κεντρική Ευρώπη από τον Ρήνο μέχρι τη Βαλτική και από την Βοσνία μέχρι τις Γαλλικές Άλπεις εξαιρώντας τα υπερπόντια εδάφη σε Αφρική, Ωκεανία κλπ.

Είχαν συμπήξει συμμαχία με χώρες όπως η Βουλγαρία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία ενώ διέθεταν τέτοια βαριά βιομηχανία η οποία σε ποιότητα και ποσότητα προϊόντων πολλές φορές υπερτερούσε άλλων δυναμικών οικονομιών της Δύσης όπως των Άγγλων και των Αμερικανών.

Σε σύγκριση δε με χώρες όπως η τότε Ρωσία, η όποια διαφορά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις με τους Ρώσους ήταν καθαρά θέμα αριθμών.

Άλλωστε όταν η ίδια η επίσημη ιστορία κάνει λόγω για προσπάθειες των Γερμανών να «απεμπλακούν» από μέτωπα όπως το Ρωσικό, το Δυτικό, το Ιταλικό κλπ στην ουσία εννοείται ότι το πρόβλημά τους δεν ήταν ούτε ο εξοπλισμός τους ούτε καν το έμψυχο υλικό τους το οποίο ήταν επαρκές. Απλά δεν έφτανε σε αριθμούς το στρατιωτικό προσωπικό των συμμάχων όπου εκεί, μαζί με τους… «δούλους» των αποικιών τους είχαν πλεόνασμα.

Επίσης να επισημάνω ότι και η άποψη ότι η Γερμανία πάσχει από επάρκεια σε πρώτες ύλες είναι άλλος ένας μύθος, που καλλιεργείται μάλλον από τους Γερμανούς, αφού πλήθος χωρών τους παρείχαν πρώτες ύλες, φαινόμενο στο οποίο θα αναφερθώ στο κεφάλαιο για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έτσι λοιπόν ήταν φυσιολογικό από τη μια οι Γερμανοί να ζητούν μια «καθαρή νίκη» επί του πεδίου της μάχης που θα τους χάριζε αν όχι την παράδοση όλων των εμπλεκόμενων εχθρικών δυνάμεων, τουλάχιστον μιας γειτονικής χώρας, είτε αυτή ήταν η Γαλλία, είτε η Ρωσία έτσι ώστε να επιφέρουν την κατάρρευση της “Entente”.

Από την άλλη οι σύμμαχοι και κυρίως οι Άγγλοι, παρόλο που και αυτοί αναζητούσαν μια «καθαρή» νίκη, ωστόσο δεν είχαν πρόβλημα, ως νησιωτική κυρίως χώρα, με τεράστια αποθέματα σε υλικούς και έμψυχους πόρους από τις αποικίες, αλλά και κυρίως στη μεγάλη δύναμη του στόλου τους ο οποίος μονοπωλούσε στις θάλασσες, να επαφίενται και στον «πόλεμο φθοράς».

Οι Γερμανοί το γνώριζαν αυτό πολύ καλά και γι αυτό προσπάθησαν, πολύ σοβαρά, να σπάσουν αυτή την ναυτική πρωτοκαθεδρία των Άγγλων και κυρίως με τη Ναυμαχία της Ιουτλάνδης (31 Μαΐου-1 Ιουνίου 1916).

Ακριβώς πάνω σε αυτό το σημείο, όχι της Ναυμαχίας αλλά του ναυτικού αποκλεισμού, οι Γερμανοί δικαιολογούν τα όποια εγκλήματά τους. Την ώρα δηλαδή που οι ίδιοι είχαν προσχεδιάσει τα πάντα, από στρατιωτικές τακτικές και είδη εξοπλισμών, μέχρι την μελλοντική επέκταση και εποικισμό της «Νεας Αυτοκρατορίας» τους, που θα προέκυπτε, δηλαδή από τα νεοκατακτημένα εδάφη, κατηγορούν τους Άγγλους (και κατ επέκταση τους υπολοίπους) ότι παρενέβησαν συνθήκες και συμφωνίες των δύο προηγούμενων αιώνων πραγματοποιώντας Ναυτικό αποκλεισμό και προκαλώντας, αργή αλλά σταθερή, έλλειψη προϊόντων στην Γερμανία και την Αυστρία η οποία λίγο πριν το τέλος του πολέμου το 1918 μετατράπηκε σε λιμό.

Αυτό το γεγονός, η εικόνα παιδιών και ενηλίκων να αναζητούν λίγη τροφή και να πεθαίνουν από την πείνα, έμεινε απ’ ότι φάνηκε πιο πολύ χαραγμένο στη μνήμη τους, ακόμα και από τις απάνθρωπες εικόνες της ζωής (η καλύτερα του θανάτου) στα χαρακώματα του Ανατολικού και του Δυτικού Μετώπου και θα επηρεάσει αργότερα τις… μεθόδους τους προς τους μελλοντικούς «εχθρούς» τους…

Επίσης σημαντικό για τα καθ’ ημάς να αναφερθεί, είναι ότι η κατάρρευση των Κεντρικών δυνάμεων, ξεκίνησε από το Μακεδονικό Μέτωπο με την παράδοση της Βουλγαρίας στις 29 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη και με την ανακωχή των Μουδανιών στις 30 Οκτωβρίου του ίδιου έτους εκ μέρους των Οθωμανών. Βέβαια το μέτωπο είχε ήδη αρχίσει να καταρρέει στη Γαλλία όπου ήδη άρχισαν να εμπλέκονται από το καλοκαίρι του 1918 οι Αμερικανικές δυνάμεις, αλλά όποια σκέψη υπήρχε στο Γερμανικό Επιτελείο και τον Λούντεντορφ για επιθετικές ενέργειες έστω και για την «τιμή των όπλων», αυτές ακυρώθηκαν κάτω από την καταιγιστική εξέλιξη των πραγμάτων με την παράδοση των συμμάχων τους Βουλγάρων. ΚΑΙ αυτό (μαζί με τον λιμό)επίσης θα εντυπωθεί ισχυρά στην συνείδηση των Γερμανών και θα έχει τις συνέπειές του στο μέλλον…

Σε κάθε περίπτωση οι σύμμαχοι νίκησαν τις Κεντρικές Δυνάμεις αλλά ποτέ δεν τους επιβλήθηκαν. Δεν υπήρξε κατοχή. Η παράδοση έγινε εκ μέρους των Γερμανών για το λόγο ότι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τον πόλεμο.

Παράλληλα πρέπει να πούμε ότι ο κόσμος βρισκόταν για πρώτη φορά σε μια ένοπλη αντιπαράθεση η οποία δεν είχε προηγούμενο σε έκταση, εμπλεκόμενα κράτη, εμπλεκόμενο προσωπικό και υλικά μέσα. Το κυριότερο όμως ήταν ότι για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε ένας πόλεμος τόσο αδυσώπητος μέχρι εσχάτων («Ολοκληρωτικός Πόλεμος» ή γερμανιστί “Toten Krieg”).

Έτσι είναι λογικό, ως ένα βαθμό, οι νικητές σύμμαχοι να μην έχουν επίγνωση, ούτε το ποιούς όρους πρέπει να επιβάλλουν, ακόμα και δια της βίας, ούτε ποιους όρους θα μπορούσαν να απαλείψουν και ακόμα χειρότερα, δεν γνώριζαν ή και αδιαφορούσαν για το ποιές θα μπορούσαν να είναι οι συνέπειες από τη… χαλαρή στάση τους έναντι των Γερμανών οι οποίοι κυριολεκτικά εμπαίζανε τους συμμάχους.

Αδιαφορούσαν όχι μόνο γιατί και τα κράτη (των νικητών) κηδεμονεύονταν από άσχετες Γερμανόφερτες ελίτ αλλά και γιατί, εξαιτίας αυτού, είχαν να αντιμετωπίσουν τα πολύ σοβαρά δικά τους προβλήματα με συνέπεια οι όποιοι όροι επεβλήθησαν, κατ’ ουσίαν μπήκαν στον… αυτόματο πιλότο με ότι αυτό σημαίνει για τις μετέπειτα συνέπειες που θα είχε και που οδήγησαν στον… δεύτερο γύρο.

Οι σύμμαχοι της «Συνεννόησης» στα μόνα θέματα που περιόρισαν το ενδιαφέρον τους ως προς τους όρους τους προς τις Κεντρικές Δυνάμεις ήταν:

-Την επιβολή οικονομικών αποζημιώσεων στη Γερμανία

-Το διαμοιρασμό των αποικιών της

-Το διαμοιρασμό των ευρωπαϊκών εδαφών με τη δημιουργία νέων κρατών, την δημιουργία ζωνών επιρροής και το… «εμπόριο» των υπολοίπων εδαφών με οικονομικά ανταλλάγματα

Όμως σε ότι αφορά το πρώτο θέμα, μπορεί να της επέβαλαν την οικονομική τιμωρία που άξιζε (σε μια χώρα που ήθελε να εκτοπίσει όλους τους άλλους για να υπάρχει μόνο η ίδια), αλλά ετέθη κατά τέτοιον τρόπο, ώστε στην ουσία να «προκαλεί» τους Γερμανούς ώστε να μην την εφαρμόσουν, πράγμα που τελικά και έκαναν μετά από δεκαπέντε χρόνια…

Για το δεύτερο, της άρπαξαν τις, έτσι κι αλλιώς λίγες (σχετικά με τους άλλους), υπερπόντιες αποικίες, όχι φυσικά γιατί ήθελαν να σώσουν τους ντόπιους πληθυσμούς τους από τους Γερμανούς, αλλά γιατί ήθελαν να αποκτήσουν οι ίδιοι περισσότερες και περισσότερους σκλάβους

Για το τρίτο, δημιούργησαν τα κράτη-«αναχώματα» της Κεντρικής Ευρώπης, μόνο και μόνο για να τα αφήσουν μετά διεσπαρμένα και αδύναμα στις ορέξεις του Παγγερμανισμού και του Πανσλαβισμού. Έδωσαν στα χαρτιά την ελευθερία στις εθνότητες της Μικράς Ασίας για να τις εμπορευτούν με τον Κεμάλ και να πάρουν πίσω την υπογραφή τους, αφήνοντάς τους έρμαια στο μαχαίρι των φυλετιστών Τούρκων. Οι Βούλγαροι οι οποίοι στην Μακεδονία διέπραξαν σφαγές έμειναν σχεδόν ατιμώρητοι. Το κράτος -«βατήρας» που λέγεται Αλβανία παρέμεινε από τότε ως Βαλκανικό τοτέμ που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί κατά περιόδους Αυστρογερμανούς, Ιταλούς και φυσικά Τούρκους ως «ανάχωμα» ενάντια σε Σλάβους και Έλληνες.

Όσο για τους Ιταλούς του Γερμανικού «Οίκου της Σαβοΐας», που ξέχασαν τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και μέχρι τώρα, τρέχουν στις λαοσυνάξεις του προβατάρχη τους Πάπα και νομίζουν ότι επειδή τους χρησιμοποιεί η Γερμανία ότι είναι και υπολογίσιμη δύναμη, φάνηκε ότι πιο πολύ ζημιά κάνει ως σύμμαχος παρά ως εχθρός. Καιροσκόποι, πρώτα σύμμαχοι των Αυστροούγγρων (1882), μπήκαν στον πόλεμο μετά από ταξίματα των συμμάχων για εδάφη στο Τυρόλο και τη Μικρά Ασία.

Αυτοί οι δήθεν «επαναστάτες για την ελευθερία τους» δεν έκαναν ούτε μια σοβαρή μάχη κατά την απελευθέρωσή τους για να πουν έστω ότι πολέμησαν. Από την απαρχή της ύπαρξής τους ως «Ιταλία», κατέλαβαν (με την συναίνεση των Πρώσσων βέβαια) πραξικοπηματικά τα ιταλικά κράτη, καταλαμβάνοντας μια ολόκληρη χερσόνησο σχεδόν αναίμακτα και ξεχνώντας το ότι οι ίδιοι κλαίγονταν ότι είχαν Ιταλούς σκλάβους των Αψβούργων, τους… άνοιξε η όρεξη να γίνουν και αποικιοκράτες καταλαμβάνοντας τα Δωδεκάνησα και την Λιβύη και σαν να μην έφτανε αυτό ήθελαν και εδάφη από την Μικρά Ασία. Την ώρα που οι Έλληνες αγωνιζόντουσαν να σώσουν τους χριστιανούς και όχι μόνο από το μαχαίρι του Κεμάλ, οι Ιταλοί υπονόμευαν την όλη προσπάθεια φτάνοντας μέχρι και να πολεμήσουν ανοικτά τους Έλληνες από την Καρία-Λυκία την οποία κατείχαν Νότια του Μαιάνδρου. Ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους (μαζί με αυτές των Γάλλων και των Άγγλων) οι Τούρκοι τους αποκαλούν αποικιοκράτες και στον ίδιο τον ύμνο τους βρίζουν το… Δυτικό πολιτισμό…

Βέβαια όλα αυτά ήταν φυσικό επακόλουθο αφού οι ίδιοι οι σύμμαχοι μεταξύ τους δεν αισθάνονταν τόσο σύμμαχοι, όσο ανταγωνιστές.

Παρά τον δήθεν πόλεμο των συμμάχων κατά των «βαρβάρων Ούννων» στην ουσία και οι ίδιοι δεν είχαν αποβάλει τα Γερμανικά συμπλέγματα… «ανωτερότητας». Χαρακτηριστικές είναι οι μαρτυρίες άλλωστε κατά τις διαπραγματεύσεις μετά τον Α ΠΠ, ακόμα και ξένων ότι οι ίδιοι οι Άγγλοι, Γάλλοι κλπ πολιτικοί και… ηγέτες «αν και συμπαθούσαν τον Βενιζέλο» αντιπαθούσαν τους Έλληνες τους οποίους έβλεπαν ως λαό απατεώνων, κατώτερους και ανάξιους να φέρουν το όνομα των προγόνων τους (sic)… Συνεπώς δεν υπάρχει αποτέλεσμα χωρίς αιτία…

Η Μέση Ανατολή έγινε το πειραματόζωο του Φράνκενστάϊν. Τα σύνορα χαράχτηκαν όχι με βάση εθνοτικές διαφορές ή ομοιότητες, αλλά με βάση του πως θα υπήρχαν όσο περισσότερες εθνότητες γίνεται εντός αυτών προκειμένου καμιά εθνότητα να μην μπορεί στο μέλλον να διεκδικήσει ανεξαρτησία αφού για να γίνει αυτό θα έπρεπε όχι μόνο το καινούργιο κράτος θα έπρεπε να διαλυθεί σε μικρότερα κρατίδια, αλλά θα έπρεπε να διεκδικήσει πληθυσμούς από γειτονικά κράτη, γενικεύοντας έτσι το… μακελειό…

Ένα ακόμα κύριο πρόβλημα είναι το καθεστωτικό. Οι Γερμανικές ελίτ αντιμετωπίζουν "προβλήματα ανυπακοής", κάτι που πυροδότησαν οι ίδιοι οι Γερμανοί με την, πληρωμένη από αυτούς, Οκτωβριανή «επανάσταση», αλλά και την κατάρρευση μακραίωνων μοναρχιών και δη Γερμανικών.

Στην Βρετανία η προπαγάνδα κατά των «Βαρβάρων Ούννων Γερμανών» γύρισε μπούμερανγκ κατά της ίδιας της Αγγλικής δυναστείας των Sax Cobourg Gotha (Ο Οίκος πολλών βασιλιάδων και μεταξύ αυτών των τότε «εχθρών» Κάϊζερ και Συμεών της Βουλγαρίας) οι οποίοι και άλλαξαν το όνομά τους σε μια ακόμα προσπάθεια να πείσουν τους… ιθαγενείς ότι αυτοί διαφέρουν απ τους άλλους Γερμανούς… Αυτό βέβαια (ότι δηλαδή το άλλαξαν λόγω «αντιγερμανικού αισθήματος») ίσως είναι και προπαγάνδα των Άγγλων «Σαξκοβούργων» αν αναλογιστούμε ότι την ίδια εποχή καθαιρέθηκε, περιορίστηκε κατ’ οίκο και εκτελέστηκε ο ξάδελφος του τότε βασιλιά της Αγγλίας Γεωργίου V ο Νικόλαος «Ρομανόφ» (Σαξκόμπουργκ κι αυτός) ο οποίος Τσάρος με την καθαίρεσή του ζήτησε άσυλο στην Αγγλία αλλά η καθυστέρηση (για να… το σκεφθεί)εκ μέρους του Άγγλου, στοίχησε του Τσάρου τη ζωή… Το γελοιωδέστερο είναι ότι με την πτώση της ΕΣΣΔ, με την πρώτη επίσκεψη της Ελισάβετ στην μετέπειτα Ρωσία, το έπαιξε βαρύ πεπόνι ζητώντας «απολογία» από τους Ρώσους για το «τι έγιναν οι συγγενείς της» (λες και δεν ήξερε ή λες και δεν ήταν συνυπεύθυνη η Γερμανίδα)…

Φανταστείτε λοιπόν συγγενείς και μάλιστα όχι όποιους και όποιους, αλλά βασιλείς, που σκοτώνονται μεταξύ τους και δεν μπορούν να τα βρουν ούτε στα πιο απλά, πώς θα σκέφτονται για τους υπόλοιπους «κοινούς θνητούς»…

Μεσοπόλεμος και η  (επ)άνοδος των Παγγερμανιστών (ως Ναζί)...

Η εποχή που ονομάστηκε αργότερα (μετά το 45) ως Μεσοπόλεμος δεν ήταν τίποτα άλλο από μια ανάπαυλα του (πάσης φύσεως) απολυταρχισμού αν και αυτό ακόμα αμφισβητείται. Η πιο ακριβής έκφραση είναι ότι «προετοιμάστηκε καλύτερα για το δεύτερο γύρο»…

Κατά πρώτον οι Γερμανοί αισθάνονται ως προδομένοι και όχι ως νικημένοι. Ακόμα και σήμερα, μη γερμανικά ντοκιμανταίρ και εξιστορήσεις μας μιλούν για «το αίσθημα της ταπείνωσης», για «την πικρία για τους ταπεινωτικούς όρους της συνθήκης των Βερσαλλιών» και άλλα τέτοια αναθεωρητικά γερμανικά τσιτάτα…

Με άλλα λόγια δηλαδή και με το έτσι θέλω, οι Γερμανοί θέλουν να περάσουν την ιδέα σε όλους ότι αντί να αισθάνονται έστω και την παραμικρή ενοχή για το ότι πολέμησαν για μια μεγάλη Γερμανία (και στους δύο πολέμους) που θα απλώνεται από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια και βάλε… κατά τους Γερμανούς πρέπει να αισθάνονται οι άλλοι… τύψεις που τους έβαλαν να πληρώσουν για τις ζημιές που προκάλεσαν (…αλήθεια, με πόσα Γερμανικά μάρκα επιστρέφει μια ψυχή;) και που τελικά ποτέ δεν πλήρωσαν τίποτα παρά μόνο πενταροδεκάρες γράφοντας Νόμους Δίκαιο και Συνθήκες στα παλιά τους τα παπούτσια…

Και μετά ποιος τους πρόδωσε; Αφού οι ίδιοι είχαν όχι απλά τον πλήρη έλεγχο του κράτους τους γνωρίζοντας τα πάντα μέχρι κεραίας, αλλά ήλεγχαν και ήταν υπεύθυνοι για ένα σωρό εγκλήματα σε χώρες που υποτίθεται ότι ήταν ανεξάρτητες, είτε ως σύμμαχοί τους, είτε ως αντίπαλοί τους (υπό κατοχή) όπως για την Τουρκία, την Βουλγαρία, τη Ρωσία κλπ. Συνεπώς ποιος ήταν αυτός που τους πρόδωσε;

Αντί λοιπόν, μεταπολεμικά, να γίνει έρευνα από τους συμμάχους για να δικαστούν οι εντολοδότες μαζικών εγκλημάτων, όχι μόνο αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά ακολουθήθηκε η κλασσική συνταγή που ακολουθήθηκε στο «πειραματικό εργαστήριό» τους που δεν ήταν άλλη απο την Τουρκία. Όπως λοιπόν εκεί για κάθε ήττα, ή πιθανότητα ήττας, δαιμονοποιήθηκαν οι μειονότητες, στην Γερμανία δαιμονοποιήθηκαν οι Εβραίοι.

Για τους Γερμανούς δεν γινόταν να φταίει η ανωτερότητα των εχθρών σε αριθμούς, μέσα, στρατηγική ή έστω η ανικανότητα αξιωματικών τους, του στρατού ή έστω η αδυναμία τους κλπ.

Έτσι λοιπόν στο μυαλό των Παγγερμανιστών, μόνο «η δική τους αδυναμία» έφταιγε. «Αδυναμία» που όμως κατ αυτούς, δεν προκλήθηκε από έλλειψη ευφυΐας ή δυναμισμού αλλά… προδοσίας. Ποιοι έφταιγαν; Όλοι. Αλλά κυρίως οι Εβραίοι.

Η επιλογή του Εβραίου ήταν τόσο εύκολη όσο και μπορούσε να τα «εξηγήσει» και όλα. Βέβαια όπως όλες οι θεωρίες έχει και αυτή το κενό της (εκτός από το κενό στον εγκέφαλο). Την ώρα που οι Εβραίοι είναι «κατώτεροι» σε όλα από τους «Άριους», ταυτόχρονα μπορούν και κατέχουν θέσεις εξουσίας και τους κάνουν ζημιές… Και για όποιον είναι λογικός αναρωτιέται. Πώς γίνεται αφού είναι «κατώτεροι» να ελέγχουν τα πάντα; Και πώς γίνεται αφού κατέχουν τα πάντα να μην είναι ίσοι ή και «ανώτεροι» από τους «Άριους»; Αλλά έτσι κι αλλιώς ο βλάξ και ο κακόβουλος δεν βασανίζονται από διλήμματα…

Να επισημάνω ότι υπήρχαν και  Παγγερμανιστές της καϊζερικής Γερμανίας όπως ο Χίντενμπουργκ οι οποίοι δεν ήταν Αντισημίτες. Ο ίδιος ο Χίντενπουργκ, σε δημόσια εμφάνιση με τον, καγκελάριο πλέον, Χίτλερ είχε αντιτεθεί σε διώξεις εναντίον Γερμανών – Εβραίων λέγοντάς του επι λέξει ότι «…αυτοί οι άνθρωποι πολέμησαν για μας…».

Αλλά από την άλλη χωρίς «κακούς Εβραίους», πώς να πείσουν τους Γερμανούς ότι παρά το ότι «είναι ανώτεροι» δεν πραγματώνεται το όνειρο τους για παγκόσμια ηγεμονία; Έτσι λοιπόν καλλιεργούν όπως και με τους Αρμένους και τους Έλληνες παλιότερα, την προπαγάνδα των «προδοτών των λαών Εβραίων»…

Άλλωστε οι Εβραίοι δεν θα ήταν και ο πρώτος ή ο τελευταίος λαός που θα έφερε τη συλλογική ευθύνη για κάτι που δεν έκανε. Δεκάδες κι εκατοντάδες άλλοι πιο πριν πλήρωσαν με το αίμα τους τη Γερμανική μεγαλομανία.

Ο Χίντενμπουργκ λοιπόν του έλεγε την αλήθεια. Πολλοί Εβραίοι υπηρέτησαν πιστά το Γερμανικό στέμμα, αλλά αυτά είναι λόγια του αέρα για τους Παγγερμανιστές.

Έτσι λοιπόν ειδικά κατά το μεσοπόλεμο ανασκάπτεται οτιδήποτε μπορεί να ενοχοποιήσει τους Εβραίους από το παρελθόν τους , το παρόν τους ή «σχέδιά» τους για το μέλλον.

Εδώ να κάνουμε μια παρένθεση για τον Αντισημιτισμό. Κάθε φυλή σε αυτό τον πλανήτη, έχει το δικό της ειδικό βάρος. Έτσι λοιπόν και οι Εβραίοι δεν είναι παρά ακόμα μια φυλή μέσα σε αυτό τον ωκεανό από έθνη.

Η μάλλον «ατυχία» του να είναι τόσο γνωστός σαν λαός έχει να κάνει με το χριστιανισμό όπου στις ιερές γραφές του περιγράφεται περίπου ως λαός απίστων που αρνήθηκαν τον Μεσσία των χριστιανών.

Οι δε υπόλοιπες Αντισημιτικές «ειδήσεις» που αφορούν αυτόν τον λαό και τον χρωματίζουν ανάλογα, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μείγμα αληθειών και ψεύδους τα οποία υπό την κατάλληλη οπτική γωνία θα μπορούσαν να χρωματίσουν αρνητικά οποιονδήποτε λαό πάνω σε αυτή τη γη.

Με άλλα λόγια, με αυτά γι αυτά τα οποία βλέπω να τους κατηγορούν σήμερα, θα μπορούσαν να κατηγορηθούν κάλλιστα και πολλοί άλλοι λαοί, υποτίθεται, φιλήσυχοι. Άλλωστε, ακόμα και για πράξεις που αφορούν το εθνικό συμφέρον των Εβραίων, ποιός μπορεί να τους κατηγορήσει, όταν και άλλοι λαοί κάνουν τα ίδια, αν όχι χειρότερα.

Υπ’ αυτή την έννοια κακοί είναι όχι μόνο αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες όπως η Αγγλική, η Γαλλική, η Γερμανική, η Ιταλική, η Ισπανική κλπ αλλά και άλλες υποτίθεται πιο φιλήσυχες χώρες. Φανταστείτε να ασχολούμασταν επί παραδείγματι κάθε λίγο με το «τι έπραξαν οι Σουηδοί» ή να κατηγορούσαμε μόνιμα τους Σουηδούς γιατί έφτιαξαν Αυτοκρατορία καταδυναστεύοντας γειτονικούς λαούς… Και καλύτερα να μην αναφερθώ πχ στους Βέλγους (βλέπε πρώην Βελγικό Κογκό)…

Όσο για το ποιος «συνεργάστηκε με μυστικές υπηρεσίες» ή εν κρυπτώ για την επίτευξη διάφορων σκοπών οπουδήποτε στη γη, αυτό (πέρα από διάφορα «παραφουσκωμένα» παραμύθια) δεν είναι χαρακτηριστικό ενός λαού. Επί παραδείγματι με τους Ναζί ή τους κομμουνιστές συνεργάστηκαν πλήθος ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων και μάλιστα όχι μόνο άνθρωποι αλλά και κράτη. Και κάθε κράτος ή μεμονωμένο άτομο ή ομάδα ανθρώπων έπαιξε το δικό του/της ρόλο στην άνοδο καθεστώτων, σε εγκλήματα κλπ. Γιατί να μην κατηγορηθούν κάποιοι άλλοι και πρέπει πίσω από κάθε τι να βρίσκεται ο… «αιώνιος Εβραίος»;

Η μπαρούφα αυτή με τον κακό Εβραίο υπάρχει και στις μέρες μας και επικρατεί ακόμα και σε… αριστερούς, φαινόμενο που δεν έχει να κάνει τόσο με την όποια «αντι-παλαιστινιακή» πολιτική τους στην χώρα τους ή παρεμβάσεις τους σε διεθνή φόρα, αλλά με την ιδέα που μπόλιασε γι αυτούς ο χριστιανισμός μέσα από τις ιερές γραφές του και την διαφήμισαν εμπλουτίζοντάς την οι ναζί και κατά καιρούς διάφοροι (βλέπε λ.χ. Μαρτίνο Λούθηρο)…

Το ωραίο είναι ότι στην Ελλάδα αυτή η Γερμανική προπαγάνδα έχει πολλή… πέραση, θεωρώντας ότι οι Εβραίοι είναι ένας μισητός λαός απ’ όλους τους άλλους λαούς, αλλά λίγοι βλέπουν ότι και οι ίδιοι οι Έλληνες είναι μισητοί ως λαός από τους ίδιους Αντισημίτες… Οπότε εκτός από Αντισημίτες είναι και Ανθέλληνες (και πολλά άλλα βέβαια)…

Το (τεχνητό) «φαινόμενο» Χίτλερ

Πριν περάσουμε σε αυτόν τον σειριακό δολοφόνο που ονομάζεται Χίτλερ, θα πρέπει να πούμε λίγα για το ποιόν του. Κατ’ αρχάς, οι Γερμανοί, φρόντισαν τα όποια αρχεία υπήρχαν για τον Αρχηγό τους, όπως και πολλά άλλα στοιχεία, να τα εξαφανίσουν.

Μόνο από τα στοιχεία που κατορθώθηκε με ενδελεχείς έρευνες, αναζήτηση, μαρτυριών και στοιχείων να συγκεντρωθούν, αυτό το οποίο περίμενε τον κόσμο ήταν απείρως χειρότερο από τα φρικώδη εγκλήματα που συνέβησαν πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ.

Για τον Χίτλερ τα όσα είναι γνωστά και μπορούν βέβαια να επιβεβαιωθούν, δεν εντυπωσιάζουν. Στην πραγματικότητα είναι τόσο αδιάφορος ώστε… εντυπωσιάζει. Επιτυχημένος ως στρατιωτικός δεν ήταν. Στον μόνο πόλεμο που πολέμησε (Τον Α’ ΠΠ) ήταν δεκανέας και πολέμησε μεν στην πρώτη γραμμή αλλά… μετέφερε γράμματα. Για το λόγο αυτό και σώθηκε την ώρα που οι περισσότεροι συστρατιώτες του σκοτώθηκαν. Το χημικό που έπεσε δίπλα του και παρολίγο να τον σκοτώσει τον έσωσε αφού μέχρι να αναρρώσει τέλειωσε και ο πόλεμος.

Αυτά που είδε δεν του «μαλάκωσαν» την καρδιά ώστε να απορρίψει τα ηγεμονικά σχέδια της Γερμανικής άρχουσας τάξης για παγκόσμια ηγεμονία (άλλωστε τι «εθνικά προβλήματα» είχε μια χώρα που κατείχε ξένους λαούς;), αλλά τον έκαναν πιο σκληρόπετσο απ’ ότι ήταν (οι συστρατιώτες του τον περιέγραφαν ως γενικά αγέλαστο, λιγομίλητο και χωρίς χιούμορ).

Η τύχη του «άνοιξε» όταν ήρθε σε επαφή με άλλες εθνικιστικές οργανώσεις και άρχισε να αναμειγνύεται στην πολιτική γνωρίζοντας αρχικά επιφανείς παγγερμανιστές οι οποίοι και τον προώθησαν. Ο κυριότερος από αυτούς ήταν ο Λούντεντορφ και τα «ατσάλινα κράνη», μια οργάνωση που μέχρι το 1930 αριθμούσε πλέον σε αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες μέλη.

Πήρε μαθήματα υποκριτικής και κινησιολογίας και ως ανούσιος ηγέτης απλά «δασκαλεύτηκε» στο πως θα εξαπατά τις φανατικές μάζες πουλώντας ελπίδα, συγκίνηση και ενθουσιασμό.

Πριν όλα αυτά όμως ήταν θαυμαστής δύο άλλων δικτατόρων, του Κεμάλ και του Μουσολίνι.

Από τις υπάρχουσες πηγές προκύπτει ότι δεν υπήρξε κάποια επαφή του Χίτλερ με τον αρχικά με τον Μουσολίνι ή τον Κεμάλ. Επίσης το μόνο που φαίνεται να προκύπτει είναι μια αδιαφορία του Μουσολίνι για τον άσημο τότε Γερμανό και άγνοια από τον Κεμάλ. Αυτό που μνημονεύεται, για την άποψη που φέρεται να είχαν για τον ανερχόμενο ακόμα Χίτλερ, είναι ότι όταν οι Μουσολίνι και Κεμάλ κάποτε διάβασαν τις ιδέες του στο βιβλίο του «Ο Αγών μου», ο μεν Μουσολίνι φέρεται να είπε ότι δεν το διάβασε γιατί ήταν βαρετό και ο Κεμάλ που φέρεται να το διάβασε (λέγεται ότι) τον χαρακτήρισε τρελό.

Τώρα το κατά πόσο ισχύουν και ευσταθούν αυτά, έχει να κάνει και με τον μεταπολεμικό «αντι-ναζισμό» που άρχισαν να πουλάνε όλοι…

Ο ίδιος ο Χίτλερ πάντως φέρεται να θαύμαζε τον «αναμορφωτή» της Τουρκίας Κεμάλ και τον δικτάτορα Μουσολίνι, ο οποίος τότε ήταν και ο πιο «επιτυχημένος» Ευρωπαίος δικτάτορας όχι μόνο γιατί ήταν γνωστός αλλά και γιατί εθεωρείτο ότι μετέτρεψε την Ιταλία σε Μεγάλη Δύναμη και για το λόγο αυτό πολλά καθεστώτα τον εμιμούντο και ακόμα περισσότεροι ήταν αυτοί που προσπαθούσαν να τον μιμηθούν.

Επίσης αναφέρεται ότι το 1922 ο Χίτλερ είχε στείλει επιστολή προς τον Μουσολίνι ζητώντας οδηγίες για το πώς θα μπορούσε να πραγματοποιήσει μια «Πορεία προς το Βερολίνο», ανάλογη με την «Πορεία προς τη Ρώμη» του Ιταλού δικτάτορα, χωρίς ποτέ ο τελευταίος να του απαντήσει θεωρώντας τον ως τρελό. Το 1923 ο Χίτλερ θα πραγματοποιήσει το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπυραρίας του Μονάχου» για το οποίο ενώ άλλοι σκοτώθηκαν ο ίδιος ούτε φυλακή δεν μπήκε, παρά μόνο κάτι σαν «περιορισμό», όπου μάλιστα βρήκε το χρόνο να γράψει και το βιβλίο του.

Βέβαια να πω ότι πριν από τους δύο, «πορεία» είχαν κάνει και οι Νεότουρκοι το 1911 εναντίον του Σουλτάνου από τη Θεσσαλονίκη προς την Κωνσταντινούπολη, καθαιρώντας τον κιόλας… Μα τι συμπτώσεις!

Τι ήταν οι Ναζί;

Για το ερώτημα αυτό έχουν ασχοληθεί χιλιάδες βιβλία, έχουν γραφτεί εκατομμύρια μέτρα φίλμ κι έχουν μιλήσει ατελείωτες ώρες χιλιάδες άνθρωποι από το 45 και μετά.

Συνεπώς δεν σκοπεύω να αναλύσω κάτι όταν υπάρχουν τόσες μαρτυρίες και έρευνες που θα μπορούσαν να το αναλύσουν καλύτερα από εδώ.

Συνοπτικά όμως θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν ήταν τίποτα άλλο από την πολιτική εκπροσώπηση μιας ιδεολογίας - «αμάλγαμα» η οποία μετρούσε τότε ήδη πάνω από έναν αιώνα ζωής.

Η μυθιστορηματική εμφάνιση ενός αερόλιθου (Α. Χίτλερ) της πολιτικής, ο οποίος ακόμα και λίγο πριν την εκλογή του δεν έχαιρε εκτίμησης ούτε από τους κατά τ’ άλλα «πειθαρχημένους» Γερμανούς (και δη τους ναζί) τα λέει όλα.

Χαρακτηριστική είναι η έκφραση του αντιναζιστικού Τύπου εκείνης της εποχής, ο οποίος έγραφε ότι… «μια χιτλερική διακυβέρνηση θα γύριζε τη Γερμανία αιώνες πίσω στις Βαυαρικές επιδρομές». «Βαυαρικές επιδρομές» βέβαια εννοούσαν την εισβολή και τον εποικισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Γερμανοί, σε κάθε περίπτωση, θέλουν να ξεχνούν εκείνο το παρελθόν επιλέγοντας είτε να αναφέρονται σε εποχές από Καρλομάγνο και μετά ή έστω να ωραιοποιούν την εποχή που ζούσαν κάτω από τα δέντρα και πλένονταν σε ποτάμια με διάφορες λέξεις και εκφράσεις όπως οι «Βαυαρικές επιδρομές»…

Οι σκοποί των Ναζί για τον μεταπολεμικό κόσμο

Οι Γερμανοί, τουλάχιστον από τον 19^ο αιώνα και το ξύπνημα των εθνικισμών, δεν σταμάτησαν να κάνουν σχέδια για το μέλλον του κόσμου. Άλλα ουτοπικά, άλλα ρεαλιστικά, όλα όσα αφορούσαν τη Γερμανία, είχαν να κάνουν με μια Γερμανία όχι απλά μεγάλη αλλά και φυλετικά καθαρή.

Ο ψευδής άλλωστε διαχωρισμός του Βίσμαρκ της ενωμένης Γερμανίας σε «Μικρή Γερμανία» (σε αντιδιαστολή με την Αυστριακή θέση της «Μεγάλης Γερμανίας») στην ουσία αυτό σήμαινε. Όταν λοιπόν ο Βίσμαρκ μιλούσε για «Μικρή Γερμανία» δεν εννοούσε «μικρή» εδαφικά… κάθε άλλο. Εννοούσε μια ΚΑΘΑΡΗ φυλετικά, αποτελούμενη μόνο από Γερμανούς ή έστω αρχικά Γερμανόφωνους και Γερμανίζοντες και από κει και πέρα μια εξάπλωση, δηλαδή εποικισμό και αντικατάσταση πληθυσμών, αρχικά στην Ανατολή και από κει και πέρα σε όλο τον κόσμο.

Ως κατώτερους λαούς δεν εθεωρούντο μόνο οι «μη λευκοί». Αυτό είναι τόσο αφελές, όσο το… να μη βλέπεις το τραίνο που σε πατάει.

Για την Χιτλερική όσο και την Καϊζερική Γερμανία, όλα τα άλλα έθνη, απλά δεν είχαν καμία θέση σε αυτόν τον κόσμο. Όσοι από τους μη Γερμανούς θα επιζούσαν, θα ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις ατόμων τα οποία θα ταίριαζαν με τα «Νορδικά» χαρακτηριστικά των Γερμανών και αυτό θα γινόταν είτε σε περίπτωση που ως ενήλικες θα ήταν… «συνεργάσιμοι», είτε στην περίπτωση παιδιών με… απαγωγές!

Στην προσπάθειά τους αυτή όχι απλά είχαν την πρόθεση, αλλά και πραγματοποίησαν τη συνεργασία με λαούς, θρησκευτικές ομάδες και ιδεολογίες που θεωρητικά ήταν αντίθετες με τα «πιστεύω» τους. Για τις δε πρακτικές τους δεν το συζητώ. Η βλακώδης Μακιαβελική έκφραση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» έγινε εγκληματική φύση σε αυτά τα ανθρωποειδή αποβράσματα και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι μετέπειτα ανακριτές τους να μην μπορούν να καταλάβουν αν πάσχουν από σχιζοειδή διαταραχή ή… απλά τους κοροϊδεύουν!

Ο μόνος λόγος που σήμερα υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που πιστεύουν σ’ αυτούς και ακόμα χειρότερα κράτη, οργανισμοί και ομάδες ανθρώπων που τους μιμούνται, είναι γιατί ο φανατισμός δεν χρειάζεται τεκμήρια αλλά… πίστη.

Άλλωστε ο φανατισμός αποκόπτει το άτομο από τον έξω κόσμο, κάνοντάς τον να απορρίπτει ακόμα και οπτικά ή ακουστικά τεκμήρια ή εκατομμύρια μαρτυρίες, σε ένα είδος «αυτολοβοτομής»…

«Πολεμιστές», «ιδεολόγοι», «ιππότες», «αθώα θύματα προπαγάνδας», «δίκαιοι» και… άλλα παραμύθια…

Εισαγωγή

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Πάντα θεωρούσα την άποψη ότι σε έναν πόλεμο «όλοι φταίνε» ως πολύ «δημοσιοσχεσίτικη»… Για κάθε αποτέλεσμα υπάρχει και μια αιτία. Το αν αυτή η αιτία, δεν είναι απλή αλλά μια αλυσίδα γεγονότων που οδηγούν σε έναν παράγοντα ή σε ένα σύμπλεγμα παραγόντων, από τα οποία δύσκολα διακρίνεται η γενεσιουργός αιτία, αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι δεν υπάρχει, αλλά με το γεγονός ότι δεν μπορούμε να διακρίνουμε ΠΟΙΑ ήταν η αρχική ουσία που οδήγησε στην πρώτη αντίδραση και κατόπιν στις υπόλοιπες.

Στις θετικές επιστήμες, αυτό είναι και το πρώτο πρόβλημα στην αναζήτηση του ας τον πούμε «αρχικού παράγοντα Χ». Στην ιστορία όμως που η θεωρητική της βάση και τα ανθρώπινα συμφέροντα παρεμβάλλονται, καθιστώντας δυσδιάκριτη την αλήθεια, είναι θέμα ύπαρξης σοβαρών επιστημόνων που σέβονται το επάγγελμά τους, στο να διακρίνουν την ιστορική αλήθεια, από το σκόπιμο ανθρώπινο ψεύδος. Αυτό έχει δε σαν θετικό αποτέλεσμα την γνώση των πραγματικών αιτιών που διαμορφώνουν την ανθρώπινη ιστορία, είτε σε γενικό επίπεδο, είτε σε πιο εξειδικευμένο και την εξαγωγή κρίσιμων και συνάμα χρήσιμων συμπερασμάτων για το ανθρώπινο γένος.

Επειδή όμως το «ανθρώπινο γένος» είναι μια τόσο γενική και αόριστη έννοια όσο για παράδειγμα «η φύση», αποτελείται από διαφόρων ειδών ανθρώπους και μεταξύ αυτών κακόβουλοι, οι οποίοι είναι λογικό να είναι στρεβλοί στις απόψεις τους, βλέποντας στρεβλή την πραγματικότητα και παρεμβαίνοντας στην όποια προσπάθεια αντικειμενικής εξιστόρησης γίνεται.

Έτσι κι εδώ, αυτό που μας έχει μείνει, είναι κυρίως μια αποσπασματική εξιστόρηση του Β’ ΠΠ, του οποίου το ξέσπασμα σε γενικές γραμμές αιτιολογείται στις συνέπειες της «άδικης και εκδικητικής Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919» και «στην οικονομική ύφεση μετά το οικονομικό κραχ του 1929 το οποίο έφερε φτώχεια και άνοδο του ναζισμού οδηγώντας στον Β’ ΠΠ».

Κατ’ εμέ πιο άδικη και απλοϊκή αιτιολόγηση δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Στην ουσία η εξήγηση αυτή «στρώνει το δρόμο» στον Παγγερμανισμό και από κει και πέρα σε κάθε λογής «–ισμό» για να επανέλθει δριμύτερος και εκδικητικότερος.

Κατά πρώτον, αν δεχτούμε μια τέτοια «αιτιολόγηση» θα πρέπει μετά να προσπαθούμε να εξηγήσουμε το που οφείλονται οι εθνικές εκκαθαρίσεις όχι μόνο πριν το οικονομικό κραχ του 1929, όχι μόνο του Α ΠΠ, αλλά και του 19^ου αιώνα. Είπαμε ότι μαζικά εγκλήματα δεν ήταν καινούργια και δεν ξεκίνησαν από τον 19^ο αιώνα. Η Αμερική, η Ασία και ακόμα και η Ευρώπη βίωσαν τέτοιους ολέθρους, αιώνες πριν τα «εθνικά κράτη». Ωστόσο η καλλιέργεια και η μετεξέλιξή των εθνικισμών, πάνω σε μια ψευδο-επιστημονική βάση, η καλλιέργεια της μισαλλοδοξίας, η χρησιμοποίησή τους ως εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας και το χειρότερο, η πρακτική εφαρμογή αυτών των ψευδο-θεωριών αποτελούν τόσο πολύ ίδιον του 19^ου αιώνα ώστε τον χαρακτηρίζουν.

Συνεπώς είναι, εκ των πραγμάτων, αδύνατον να δεχτούμε την μεταπολεμική μαρξιστική ή νεοδυτική οπτική ότι «η φτώχια τρέφει το ναζιστικό τέρας». Κατ εμέ λοιπόν, η αποδοχή της παράλογης και ατεκμηρίωτης αυτής «λογικής» το μόνο πράγμα που «επιβεβαιώνει», είναι τους «οικονομιστές», «διορθωτιστές» κλπ «φιλελεύθερους» Δυτικούς ή «Μαρξιστες» (Δύσης και Ανατολής), οι οποίοι (ο καθένας για το δικό του λόγο) θέλησαν να αιτιολογήσουν το ναζιστικό τέρας πάνω σε μια τυχαία οικονομική καταστροφή για τρεις λόγους:

Α. Οι μεν «Φιλελεύθεροι» Δυτικοί για να δημιουργήσουν έναν δικό τους κόσμο, όπου όλοι θα ενώνονται κάτω από ένα οικονομικό «όραμα» αφήνοντας κατά μέρος τις όποιες πολιτικές, εθνοτικές ή πολιτισμικές διαφορές τους, χρησιμοποιώντας πάντα τον «μπαμπούλα» της οικονομικής κατάρρευσης και της ανόδου του ναζισμού.

Β. Οι δε Μαρξιστές για να επιβεβαιώσουν το δόγμα τους ότι ο καπιταλισμός γεννά κρίσεις και ιμπεριαλισμούς και άρα ο κομμουνισμός είναι η μόνη λύση…

Γ. Όλοι μαζί, στο ερώτημα, πως δημιουργήθηκε και γιγάντώθηκε το τέρας, έπρεπε να καλύψουν τα ίχνη της συνεργασίας τους ή έστω της ανοχής (ποιάς ανοχής… που εδώ έχουμε καθαρή συνεργασία…).

Με αυτή την τακτική όμως και αφού η άνοδος των ναζί ανάγεται σε μια γενική και απρόσωπη «οικονομική κρίση» ή σε παράγοντες που μόνο την πραγματικότητα δεν περιγράφουν (πχ η γοητεία του Χίτλερ που μάγευε τα πλήθη… και άλλα τέτοια φαιδρά) ανοίγουν διάπλατα την πόρτα στο μέλλον για την επάνοδό του φαινομένου, πιο εξελιγμένου, πιο εκδικητικού και πιο επικίνδυνου.

Ναζί και Μπολσεβίκοι δρώντας με τη μέθοδο του "καλού  και του κακού" αστυνομικού, μετά την Πολωνία ξεσκίζουν το επόμενο θύμα τους τη Ρουμανία: Οι Σοβιετικοί στέλνουν τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούν απο τον Γερμανό βασιλια της Ρουμανίας Κάρολο I την παράδοση της Βεσσαραβίας και της Μπουκοβίνας (σημερινής Μολδαβίας) στην ΕΣΣΔ. Οι Γερμανοί παρεμβαίνοντας ως "μεσολαβητές" καλούν τους Ρουμάνους να... προχωρήσουν στην ικανοποίηση των Σοβιετικών. Διαδηλώσεις και ταραχές ξεσπούν σε όλη τη Ρουμανία. Η αμφιταλαντευόμενη (λόγω των ασφυκτικών πιέσεων των ξένων απο τη μια και της λαϊκής δυσαρέσκειας απο την άλλη) κυβέρνηση κλονίζεται με συνέπεια οι Σοβιετικοί να εισβάλλουν στην Βεσσαραβία και τη Μπουκοβίνα και οι Γερμανοί να εκθρονίσουν τον Κάρολο τοποθετώντας τον ομοιδεατη τους Ίαν Αντονέσκου ο οποίος όχι μόνο θα παραχωρήσει κράτος και φυσικό πλούτο στους Γερμανούς αλλά και θα βάλει τους Ρουμάνους στο Γερμανικό σφαγείο της Ρωσίας καθιστώντας όχι μόνο θύματα των κατακτητών τους αλλά και συνεργάτες τους... Στην επάνω φωτογραφία παρέλαση Σοβιετικών στρατευμάτων στην Βεσσαραβία. Κάτω φωτογραφία η Ρουμανική (ορθόδοξη) εκκλησία... ευλογεί τον δικτάτορα-ανδρείκελο των Γερμανών... Εδώ να πούμε οτι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η Γαλλία κατέρρευσε, η Αγγλία αποκλείστηκε στο νησί της και οι Γερμανοί (που κατά τ' άλλα δεν ήθελαν πόλεμο με την Ελλάδα αλλά "τους τον επεβαλαν" οι "υπερφίαλοι" Ιταλοί και οι "συνωμότες" Άγγλοι) κατεβαίνουν προς τα Βαλκάνια μέχρι να φτάσουν στην "πόρτα" της Ελλάδας.

Κλείνοντας την εισαγωγή ας πούμε τώρα μερικά σημαντικά πράγματα για τους ναζί πέρα από τα ειωθότα…

Όπως προανέφερα, οι ναζί δεν ήταν τίποτα άλλο από την πολιτική έκφραση (και εκπροσώπηση) μιας ομάδας ανθρώπων και αργότερα του Γερμανικού λαού, οι οποίοι ακόμα πριν σχηματίσουν το κόμμα που είχε το αρκτικόλεξο NSDAP, θεωρούσαν ότι όχι απλά έχασαν άδικα τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά η «πρόωρη» παράδοση εκ μέρους των ιθυνόντων του κράτους, «τους στέρησε την δυνατότητα να υπερασπιστούν την πατρίδα τους προδίδοντάς τους». Επίσης θεωρούσαν ότι «η Συνθήκη των Βερσαλλιών όχι μόνο παραβίαζε κατάφωρα την Εθνική τους Ανεξαρτησία, αλλά εξευτέλιζε κάθε Γερμανό»…

Ο "αντικομμουνιστής" και "πατριώτης" (και όχι ναζί...) Ίαν Αντονέσκου δεξιά και ένα απο τα καμάρια των απανταχού ναζι για τις "Σιδηρές Λεγεώνες" του (οι οποίες ωστόσο "έφαγαν τα μούτρα τους" στο Στάλινγκραντ κι "έκαψαν" μαζί και τα συνεταιράκια τους, τους Γερμανούς...) αφού παρέδωσε ως ευχαριστία τη Βεσσαραβία και τη Μπουκοβίνα στους Κομμουνιστές χαιρετά εδώ τον έτερο καππαδόκη, τον ναζί Γερμανό Υπ. Εξ. Ρίμπεντρομπ προφανώς για τη βοήθειά τους για τη ανάρρηση στην εξουσία.

«Να υπερασπιστούν»; Τι να «υπερασπιστούν»; Να υπερασπιστούν το «δικαίωμα» να διώξουν τους Σλάβους από την Ανατολική Ευρώπη για να εγκατασταθούν οι ίδιοι; Μήπως το «δικαίωμα» να διώξουν κάθε «Γκιαούρη» από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ώστε να εγκατασταθούν «πιστοί και υπάκουοι Γερμανοί Εργάτες» (Λίμαν Φον Σαντερς); Ή μήπως το δικαίωμα να εξαπολύουν χημικά αέρια (πρακτική που την ξεκίνησαν πρώτοι οι έξυπνοι οι Γερμανοί) σκοτώνοντας απάνθρωπα στρατιώτες χωρίς απάντηση από τους συμμάχους;

«Εξευτελισμό»; Ποιος να μιλήσει για εξευτελισμό; Οι Γερμανοί επειδή τους ζήτησαν να παραδοθούν άνευ όρων; Ή οι υπόλοιποι που... δεν είχαν την ευτυχία να εξοντωθούν απο τους άριους Γερμανούς; Ξέχασαν τι οικονομική και εδαφική τιμωρία ζήτησαν οι ίδιοι από τους Γάλλους στέφοντας μάλιστα και Κάϊζερ στο ίδιο το Παρίσι σαν να έλεγαν: «Οι επιθυμίες του Λουδοβίκου XIV και του Ρισελιέ πέθαναν, η Γερμανία από δω και πέρα θα είναι μεγάλη και ενωμένη»; Ξέχασαν τα δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα που ζήτησαν ως πολεμική αποζημίωση ή που σκότωναν εν ψυχρώ στην ύπαιθρο όποιον Φράγκο αντιστεκόταν μέσα σε ένα όργιο καταστροφής και βιασμών; Άραγε πόσο πιο εξευτελιστικά να αισθάνθηκε ένας Γερμανός σε σύγκριση με έναν γυμνό Αρμένιο, Έλληνα ή Ασσύριο της Μικράς Ασίας που τον οδηγούσαν οι σύμμαχοί τους Τούρκοι στα χιόνια μέχρι να πεθάνει από εξάντληση, μαχαίρι ή τουφέκι υπό την καθοδήγηση του Σάντερς, του Γκόλτς ή άλλων Γερμανικών στελεχών;

Οπότε λοιπόν καλύτερα να τα λένε αυτά τα παραμύθια στα παιδάκια τους για παρηγορία…

Άρα λοιπόν επρόκειτο για ρεβανσιστές. Κάτι που το γνώριζαν όλοι. Το μόνο ίσως που δεν γνώριζαν οι σύμμαχοι ήταν ο τρόπος τιμωρίας αν και γνώριζαν καλά ότι όταν τιμωρούν οι Γερμανοί, οι μέθοδοί τους ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία…

Έτοιμοι για όλα προ του 1933 οι… κατά τ’ άλλα «τυχοδιώκτες» της κρίσης του 1929…

Όταν ανέλαβαν την εξουσία οι ναζί, όχι απλά δεν περίμεναν τότε να εκπονήσουν σχέδια, αλλά ήταν έτοιμοι σε κάθε επίπεδο για την ΕΦΑΡΜΟΓΗ πλέον των σχεδίων τους με ακρίβεια χιλιοστού. Κάποιες... "μικρολεπτομέρειες" και αυτοσχεδιασμοί, ήταν αμελητέοι αφού το γενικό πλάνο και τις μεθόδους τις είχαν από πριν αποφασίσει.

«Τυχοδιώκτες» αλλά… με σχέδιο!

Στο μόνο που ο αυτοσχεδιασμός ήταν λίγο γενικότερος ήταν μόνο ως προς τις συμμαχίες τους και αυτό όχι γενικά και αόριστα αλλά με συγκεκριμένα κράτη, δηλαδή τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, όπως η Αγγλία, η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και μερικές άλλες χώρες οι οποίες πριν την ανάληψη της εξουσίας κρατούσαν επαμφοτερίζουσα στάση.

Ωστόσο τα γενικά σχέδια υπήρχαν ήδη. Είχαν καθοριστεί ήδη ποιοι λαοί θα εκγερμανιστούν, ποιοι λαοί θα εξοντωθούν, ποιοι λαοί θα είναι σύμμαχοι, ακόμα και τα μεταπολεμικά σύνορα…

Σύμφωνα με το Generalplan ost. το «τελικό σχέδιο» περιελάμβανε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Ωκεανία.

Η Βόρειος Αμερική προβλεπόταν, αν δε συμμαχήσει, να αποτελείται από λίγα κράτη με δικτατορίες, συμμαχικές προς τους ναζί.

Για την Ευρώπη όλα τα μικρά Έθνη θα εξαφανίζονταν είτε μέσω εκγερμανισμού που σημαίνει ότι θα παρέμεναν μόνο μεμονωμένες περιπτώσεις πληθυσμών συμβατές με τα επιθυμητά άρια χαρακτηριστικά των Γερμανών, και οι υπόλοιποι θα εξαφανίζονταν. Στους υπόλοιπους συμπεριλαμβάνονται οι Σλάβοι όπου πχ οι Πολωνοί και οι Ρώσοι θα διασκορπίζονταν εκτός Ουραλίων σε μια έκταση που θα ονομαζόταν «Γενική διοίκηση» αλλά όχι ομαδικά. Θα διασκορπίζονταν κατά ομάδες ώστε να διαμελιστούν φυλετικά αφού πρώτα θα τους είχαν εκτελέσει όλη την άρχουσα τάξη ώστε να μην έχουν όχι απλά μορφωμένους, αλλά ούτε… «ευαγγέλια» να διαβάζουν. Ήδη αυτό επεβλήθη στην κατοχή της Πολωνίας (σε όσους δεν εκτέλεσαν) και περιγράφονται και σε όσα έγγραφα από ομιλίες του Χίμλερ διασώθηκαν από… την εξαφάνιση.

«Μικρά Έθνη» είτε θα ενσωματώνονταν είτε θα εξαφανίζονταν ανάλογα με το πώς το έβλεπαν οι ναζί…. Πχ θεωρούσαν περισσότερο Γερμανούς τους Κροάτες παρά Σλάβους. Το ίδιο περίπου και με τους Σλοβένους. Σέρβοι, Λιθουανοί και οι περισσότεροι Λεττονοί όμως ήταν… απόβλητοι…

Ωστόσο υπάρχουν και κενά (ακόμα και για τα δικά τους κριτήρια) στη «θεωρία» τα οποία τα μπάλωναν κατά το δοκούν… Οι Σλάβοι έχουν και Γερμανικά χαρακτηριστικά. Πως θα δικαιολογήσουν τη σφαγή τους στους… «άριους»; Η απάντηση είναι απλή.. Με το να τους θεωρούν «κατεστραμμένους φυλετικά» επειδή αναμείχθηκαν…

Αυτό βέβαια δεν υπαγορευόταν από τη φυλετική «θεωρία» τους αλλά από το γεγονός ότι ήθελαν να αρπάξουν τα εδάφη τους και να εγκατασταθούν οι ίδιοι. Αν απλά εγκαθίσταντο θεωρούσαν ότι τόσο οι Πολωνοί όσο και οι Ρώσοι κάποτε θα επαναστατούσαν και θα τους έδιωχναν. Γι αυτό λοιπόν σκέφτηκαν να τους εξοντώσουν, μαζί και… τα παιδιά τους, με την δικαιολογία ότι «δεν ήθελαν να δημιουργήσουν εκδικητές για τους απογόνους των Γερμανών»…

Παράλληλα, το φυλετικό σχέδιο δεν «κόλλαγε» στη συμμαχία με Βούλγαρους, Ιάπωνες αλλά και Άραβες ή και Τούρκους. Εκεί όμως είχαν έτοιμες τις απαντήσεις.

Κατ αρχήν ήθελαν μια συμμαχία με την Αγγλία την οποία έβλεπαν ως νόμιμη κάτοχο της Ινδίας. Όταν όμως είδαν ότι οι Βρετανοί δεν υπάρχει περίπτωση να συμμαχήσουν, δέχτηκαν να μοιράσουν την Ασία με την Ιαπωνία παραδίδοντάς τους για εποικισμό και την Ωκεανία, αν και ο Χίτλερ δεν ήθελε να χαθούν οι λευκοί άποικοι. Ωστόσο σύμφωνα με τις υπάρχουσες πηγές επιχειρηματολόγησε ότι «δεν μας ενδιαφέρουν οι περιοχές των Άγγλων καταδίκων» (sic).

Με τους Βούλγαρους η συνεργασία μάλλον ήταν περιοδική. Ενδεικτική των σχέσεών τους είναι η κατάσταση στην κατοχική Ελλάδα, όπου οι Γερμανοί αν και αρχικά δεν δέχτηκαν την πρόταση των Βουλγάρων για την δημιουργία Βουλγαρικών λεσχών σε περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών δέχτηκαν προκειμένου να αντικαταστήσουν τους Ιταλούς.

Τα σχέδιά τους περιελάμβαναν όλο τον κόσμο, αν και μέχρι το 1942, αν και πανίσχυροι, όλα ακόμα ήταν ρευστά.

«Τυχοδιώκτες» αλλά… ετοιμοπόλεμοι!

Παρατηρώντας το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Γερμανίας μετά το 1933, εκείνο που θα έπρεπε να κάνει εντύπωση (αλλά… «παραδόξως» δεν κάνει) δεν είναι μόνο το ότι από μια χώρα που υποτίθεται ήταν σημερινό Πουέρτο Ρίκο (χωρίς στρατό αλλά μόνο με δυνάμεις επιβολής εσωτερικής τάξης) έγινε ένας στρατιωτικός… «μποντιμπίλντερ», αλλά το ότι αυτό έγινε σε διάστημα μικρότερο από 6 χρόνια (μέχρι το 1939 δηλαδή) ενώ άρχισε να δημιουργεί εδαφικά τετελεσμένα ήδη από το 1935 με την προσάρτηση του Σάαρ.

Με άλλα λόγια δηλαδή θέλουν να μας πείσουν ότι με τη στιβαρή διοίκηση του Χίτλερ, μια κατεστραμμένη από κάθε άποψη χώρα, μέσα σε ένα δύο χρόνια ήταν έτοιμη στρατιωτικά ώστε να μπορεί να προκαλεί τη διεθνή  κοινότητα. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μας πουν κάποιοι θαυμαστές των ναζί, τη «μαγική συνταγή» του δικτάτορα που δημιούργησε εκ του μη όντος (υποτίθεται) μια υπερδύναμη όταν μεγάλες αυτοκρατορίες του παρελθόντος έκαναν δεκαετίες ή και αιώνες για να φτάσουν εκεί που έφτασαν…

Γενικά αυτό που προκύπτει, μέσα από μια θύελλα αντεγκλήσεων και κατηγοριών για το ποιος τον χρηματοδότησε, είναι ότι η πολιτική του Χίτλερ, τουλάχιστον μέχρι να ξεσπάσει ο Β ΠΠ βρήκε πολλούς… «συνεργάσιμους» οι οποίοι βέβαια μετά τον πόλεμο το γύρισαν στις… κατάρες θεωρώντας ότι έτσι «ξορκίζουν» κάποιο κακό.

Εκτός αν πιστέψουμε το ναζιστικό παραμύθι ότι «αυτοχρηματοδότησε» την Γερμανική οικονομία με… κουπόνια και οδικά έργα!

Η δυσβάσταχτη «Συνθήκη των Βερσαλλιών» για τους «τυπικούς» Γερμανούς

Ας αναλύσουμε όμως λίγο το «Γερμανικό θαύμα»… Για το συγκεκριμένο θέμα θα αναρτήσω ειδικό άρθρο. Ωστόσο εκείνο που συνάγεται είναι ότι οι Γερμανοί ουδέποτε κατέβαλαν αποζημιώσεις. Και για να πάρουμε με την ιεραρχική σειρά τα πράγματα, εκ των γεγονότων και των στοιχείων προκύπτει ότι οι σύμμαχοι ΔΕΝ κατέστειλαν την καϊζερική διακυβέρνηση, όπως και ΔΕΝ υπήρξε κατοχή της Γερμανίας (όπως πχ έκαναν οι Γερμανοί στους Γάλλους το 1871) αλλά απλά το καθεστώς παραιτήθηκε και «αποσύρθηκε στον ιδιωτικό του βίο». Ως εκ τούτου οι Γερμανοί ΔΕΝ αισθάνθηκαν ότι είχαν νικηθεί αλλά ότι είχαν «προδοθεί» από την κυβέρνησή τους «που τους παράτησε». 

Προπαγανδιστικό Γερμανικό πόστερ που αναφέρει "θα δίνετε μέχρι τρίτης γενεάς", αναφερόμενο στις πολεμικές αποζημιώσεις... Οι Γερμανοί όταν δεν τους συμφέρει η... πειθαρχία τους και η συνέπειά τους πάνε περίπατο...

 Αυτό με τη σειρά του είχε ως συνέπεια, ευθύς εξ αρχής, δηλαδή από την πρώτη ημέρα των διαπραγματεύσεων, όχι μόνο να μην δέχονται όρους, αλλά και να αυθαδιάζουν μιλώντας ενώπιον ολόκληρων εθνικών αντιπροσωπειών των διαπραγματεύσεων σαν… ίσος προς ίσο, λες και οι σύμμαχοι είχαν ξεκινήσει τον πόλεμο (!). Αυτό, επίσης με τη σειρά του, είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να μην δέχονται να πληρώσουν οικονομικές αποζημιώσεις, αλλά να εξευτελίζουν τους συμμάχους, οι οποίοι από κάποιο σημείο και μετά άρχιζαν να παζαρεύουν με τους Γερμανούς να… «δώσουν κάτι», δηλαδή να πληρώσουν έστω και εικονικά ένα ποσό ως αποζημίωση και αυτό για να… μην ξεσηκωθεί η κοινή γνώμη της χώρας τους (αυτό ίσχυε πρωτίστως για τους Γάλλους και δευτερευόντως για τους Άγγλους και τους Ιταλούς).

 Μετά την πάροδο δεκαετίας (!) κατά τη διάρκεια της οποίας άλλαξαν 4 φορές οι όροι των διαπραγματεύσεων (κάθε φορά με «κουρέματα» και εκπτώσεις ποσών) φτάνοντας στο κραχ του 29 οπότε με τη συμφωνία της Λωζάνης, απαλλάχθηκαν σχεδόν πλήρως από κάθε αποπληρωμή. Με την άνοδο δε του Χίτλερ σταμάτησε κάθε αποπληρωμή. Και αυτό το ονομάζουν «το θαύμα του Χίτλερ». Φυσικά εδώ δεν φταίει μόνο ο Χίτλερ ή οι Γερμανοί (συμπεριλαμβανομένου του κατά τ’ άλλα «μετριοπαθή σοσιαλιστή» Στράσσεμαν) αλλά οι μόνο κατ’ όνομα δυτικές δημοκρατίες οι οποίες επιβεβαιώνουν για ακόμα μια φορά το ότι επιδεικνύουν το… σεβασμό τους προς τη «μάνα Γερμανία» αρνούμενοι να επιβάλουν όρους που θα θίγουν ομοεθνείς τους. Κάτι, που για οποιαδήποτε άλλη ώρα, είτε μικρή, είτε μεγάλη όχι απλά δεν ισχύει, αλλά της επιβάλλεται η επιλεκτική «Γερμανική πειθαρχία».

 Επίσης αξίζει να αναφέρω και τις υπόνοιες (προσωπικά είμαι πεπεισμένος οτι ισχύει) οι οποίες εκφράστηκαν τότε από τους συμμάχους (και εκφράζονται σήμερα από ιστορικούς και οικονομολόγους) ότι ο πληθωρισμός που ξέσπασε «ξαφνικά» το 1923, δηλαδή μετά από 4 χρόνια διαπραγματεύσεων, δημιουργήθηκε εκ προθέσεως από τους Γερμανούς, οι οποίοι ξεκίνησαν να τυπώνουν ακατάπαυστα μάρκα ως ένα είδος «παθητικής αντίστασης» στις αξιώσεις των συμμάχων και για την κατοχή της Ρηνανίας από τους Γάλλους (πράξη η οποία όμως απέδωσε στους Γάλλους παραπάνω από τα αναμενόμενα), πληθωρισμός ο οποίος όμως δεν δημιουργήθηκε γιατί οι Γερμανοί πλήρωναν, αφού μέχρι το 1923 είχαν δώσει ελάχιστα από αυτά που είχαν υπογράψει, γεγονός που κίνησε ήδη από τότε τις υποψίες των συμμάχων, ακόμα και των… «απρόθυμων» Άγγλων και Αμερικανών. Στην τακτική αυτή των Γερμανών μάλιστα είχε αναφερθεί και με δηλώσεις του ο Κλεμανσώ (που μοιάζουν περισσότερο ως δηλώσεις έκφρασης απογοήτευσης παρά ως κατηγορίες).

 Για την ιστορία, η Γερμανία για τον πόλεμο, από τα 120 δις χρυσά μάρκα που «ονομαστικά» είχαν να πληρώσουν, δεν κατέβαλαν ποτέ παρά μέρος μόνον αυτών με τους Γερμανούς να ισχυρίζονται ότι έχουν δώσει τα μισά και τους συμμάχους να μιλούν από 20 δις έως 50-60 δις… Θυμηθείτε τι τόκους μόνο ζητούσαν από την Ελλάδα οι Άγγλοι, Γάλλοι και κυρίως οι Γερμανοί από τον Τρικούπη το 1894 και κάντε συγκρίσεις…

Με άλλα λόγια οι ίδιοι οι Γερμανοί και Γερμανοειδείς είναι αυτοί που καλλιεργούν τα παραμύθια του «πανέξυπνου και εργατικού Γερμανού» για να τα χάφτουν οι ιθαγενείς…

Και για να επιστρέψουμε στο θέμα της προπαρασκευής τους. Είναι φύσει αδύνατον για ένα οποιαδήποτε κράτος, με οποιαδήποτε πληθυσμιακή επάρκεια, οποιαδήποτε επάρκεια σε φυσικούς πόρους, να καταστεί έτοιμη για διεθνείς αναμετρήσεις χωρίς να έχει αυτό που σήμερα ονομάζουν οι αμερικάνοι ως “know how”. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι ακόμα κι ένα κράτος με ικανή στρατιωτική δύναμη, μεγάλο εδαφικά και σχετικά αυτάρκες σε φυσικούς πόρους, είναι αδύνατον να καταστρώσει στρατηγικά σχέδια μεγάλης κλίμακας χωρίς να έχει επαγγελματίες που να έχουν σπουδάσει όχι απλά συγκεκριμένες ειδικότητες, αλλά και περαιτέρω εξειδικεύσεις από συγκεκριμένες σχολές με τους απαραίτητους καθηγητές. 

Βέβαια αυτό δεν ήταν δύσκολο καθώς η Γερμανία απολάμβανε, τότε, ήδη δύο αιώνων μεγάλης ακαδημαϊκής ανάπτυξης, ωστόσο, όπου αυτό ήταν απαραίτητο υπήρχαν και οι… σύμμαχοι. Σε αυτό το σημείο υπάρχει μια γενική έλλειψη σε πληροφορίες, πέρα από κάποιες γενικότητες. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε, ότι πολλά ανώτερα και ανώτατα μέλη της OKW, έκαναν σχολεία στην ΕΣΣΔ (στους κατά τ’ άλλα «υπανθρώπους μπολσεβίκους» και «κατώτερους Σλάβους») στα οποία απ τα λίγα πράγματα που μαθαίνουμε είναι ότι παρακολούθησαν «σχολές» για τεθωρακισμένα μέχρι περίπου το 1927 (οπότε και φέρεται ότι από κει και μετά «τα έσπασαν» Γερμανοί και μπολσεβίκοι) και ότι εκπαιδεύονταν εκεί λόγω της απαγόρευσης της «Συνθήκης των Βερσαλλιών» για εκπαίδευση ανωτάτων στελεχών αν και αυτό ως επιχείρημα το θεωρώ πολύ αμφισβητούμενο καθώς αποκλείεται να μην επιτρεπόταν η εκπαίδευση ανωτάτων αξιωματικών, αφού η Συνθήκη προέβλεπε ραγδαία μείωση των ενόπλων της δυνάμεων και όχι κατάργησή τους. Οπότε γιατί να μην εκπαιδεύονται αξιωματικοί. 

Για μένα το πιθανότερο είναι ότι εκπαιδεύονταν πάνω σε συγκεκριμένες στρατηγικές διεξαγωγής πολέμου και που ακόμα κι έτσι θεωρώ απίθανο εφόσον η Γερμανία διατηρούσε το στρατό της υλικά και ποσοτικά στα δεδομένα της συνθήκης, να μην της επέτρεπαν να εκπαιδεύει προσωπικό. Επίσης το πιθανότερο είναι ότι στελέχη όπως ο Γκουντέριαν, ο Μπράουχιτς (για τους δύο αυτούς είναι σίγουρο) και να μην αναφέρω και άλλους που υποπτεύομαι, αποτέλεσαν έτοιμο έμψυχο δυναμικό στις διαταγές του Χίτλερ για τη διεξαγωγή του πολέμου. Βέβαια ο μόνος που θα μπορούσε να μας διαφωτίσει θα ήταν οι ίδιοι οι Μπολσεβίκοι, αλλά  από την άλλη, για ποιο λόγο θα έβγαιναν ή και θα βγει ποτέ κανένας να μας πει την αλήθεια;;

Με άλλα λόγια και για να συνοψίσουμε έχουμε μια Γερμανία η οποία χωρίς να πληρώσει ποτέ ζημιές και αποζημιώσεις, χωρίς να χρειαστεί καν να πάρει δάνεια όπως επέβαλε σε άλλους (βλέπε Ελλάδα κλπ) οικονομικά είναι πανέτοιμη για το δεύτερο γύρο.

Έχει στη διάθεσή της ΟΛΕΣ τις μεγάλες βαριές βιομηχανίες οι οποίες κατά τον πόλεμο δεν έχασαν ούτε βίδα αφού η Γερμανία δεν υπήρξε θέατρο στρατιωτικών επιχειρήσεων όπως μεγάλο μέρος της Γαλλίας, της Σερβίας, της Ελλάδας κλπ.

Χρηματοδοτεί μεγάλα έργα για την περαιτέρω ανάπτυξη της οικονομίας της αλλά και τη στρατιωτική προπαρασκευή της ετοιμάζοντας δρόμους, λιμάνια, γέφυρες, κτίρια κλπ

Έχει έτοιμο ακαδημαϊκό προσωπικό για τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού και κυρίως των νευραλγικών εκείνων θέσεων που χρειάζονται πολύ εξειδικευμένες γνώσεις πάνω σε θέματα διαχείρισης ανθρώπινων και υλικών πόρων (γι’ αυτό άλλωστε και… «πέταγε» έξω τους «μη άριους» Γερμανούς αλλιώς δεν θα έδιωχνε ποτέ με τόση ευκολία τόσα μεγάλα μυαλά που αξιοποιήθηκαν από τους συμμάχους).

Βρίσκει έτοιμους συμμάχους που είναι πρόθυμοι όχι απλά να συμπράξουν μαζί του… στις εξαγωγές κρεάτων, αλλά να βγουν ανοικτά μαζί με τη Γερμανία σε έναν πόλεμο βάζοντας συμπολίτες τους να σκοτωθούν γιατί έτσι τους είπαν οι Γερμανοί…

Για να μην επεκταθώ και σε άλλα ζητήματα, μέχρι πότε θα πιστεύουμε ότι η ναζιστική Γερμανία είναι ένα λάθος που απλά… ξέφυγε της προσοχής των συμμάχων;

Μπορεί ένα κράτος από τη μια στιγμή στην άλλη να διεξάγει πόλεμο και να φτάσει επί παραδείγματι στο παρά πέντε (παρά τις δολιοφθορές) από την δημιουργία ατομικής βόμβας με την οποία θα υπέβαλε τους όρους της πλέον ως νικήτρια, να είναι σε θέση να κατασκευάσει βαλλιστικούς πυραύλους, να κατασκευάζει αεριωθούμενα, να είναι στα τελευταία στάδια κατασκευής τεχνολογίας στελθ (μην εκπλήσσεστε, δεν εφηύραν οι αμερικανοί την τεχνολογία των στελθ);

Μπορεί ένα κράτος να τα χρηματοδοτήσει όλα αυτά όταν δεν έχει συμμάχους που το στηρίζουν σχεδόν ολόψυχα (βλέπε ΕΣΣΔ) και χωρίς να κλέψει το χρυσό από κράτη και ανθρώπους σε τέτοιο βαθμό ώστε να πληρώνει με μπάρες χρυσού (βλέπε Τουρκία). Για ποιο άλλο κράτος που θα βγει σε κατακτητικό πόλεμο, θα υπάρξουν κράτη με ευμενή ουδετερότητα εξασφαλίζοντάς τους κρίσιμες πρώτες ύλες και ασφαλή διάβαση όπως εξασφάλισαν για τη Γερμανία η Τουρκία, η Σουηδία, αλλά και η Ισπανία και η Πορτογαλία; Και όλα αυτά την ώρα που για άλλες χώρες αρκεί να… «βήξει» κάποιος για να γίνει αντικείμενο δυσφήμισης στον διεθνή τύπο;

Άρα λοιπόν θεωρώ ότι η όποια αναγωγή της ανόδου του ναζισμού στη Γερμανία και ο Β ΠΠ ως άμεσο επακόλουθο της, σε τυχαία γεγονότα (οικονομική κρίση), σε γενικούς και αόριστους παράγοντες (πχ φτώχεια, αμορφωσιά κλπ), σε ιδεολογικούς αφορισμούς («παράγωγο του καπιταλισμού») ή… στους εξωγήινους, θεωρώ ότι είναι όχι μόνο σκόπιμη και παραπλανητική αλλά και προκλητική αφού όχι μόνο καλύπτει τα ίχνη του και στρώνει το δρόμο για την επανεμφάνισή του, αλλά καλύπτει και τις ενοχές που βαρύνουν τους πάσης φύσεως μακιαβελικούς συνεργάτες τους.

Γενική επισκόπηση για τον Β ΠΠ

Όπως λοιπόν είναι φυσικό, η Γερμανία έφτασε τελικά στο τελευταίο στάδιο, την επιβολή της Νέας Τάξης όπως την ονόμαζε. Μετά τον πόλεμο, συνηθίσαμε όλοι να αναφερόμαστε σε εκείνη την περίοδο ως το «καλό» στρατόπεδο, το «κακό» στρατόπεδο και το «απόλυτο κακό». Όπου «καλό» ή «κακό», ήταν η «κομμουνιστική Ανατολή» ή η «καπιταλιστική Δύση» αναλόγως με την ιδεολογική οπτική γωνία (ή «παρωπίδα») του καθενός. Επειδή όμως η ζωή και η φύση δεν αρέσκεται σε «απόλυτα καλά» και «απόλυτα κακά» η πραγματικότητα διέψευδε τους μύθους. Το πιο γελοίο είναι ότι πέρα από την προπαγάνδα, τα δύο «στρατόπεδα» πολλάκις έβγαλαν στη φόρα στοιχεία για συνεργασία του «άλλου» με τους ναζί, ωστόσο ουδέποτε αυτά ερευνήθηκαν εις βάθος ώστε να μελετηθούν και να κατανοηθούν ο τρόπος σκέψης τόσο των κοινωνιών, όσο και της κάθε άρχουσας τάξης ώστε να υπάρξει αλλαγή και στις συνειδήσεις των ανθρώπων, μακριά από τη λογική των «στρατοπέδων» (αριστερά-δεξιά).

Η πραγματικότητα είναι ότι ΟΛΟΙ συνεργάστηκαν, λίγο ή πολύ με τους παγγερμανιστές, είτε αυτοί ήταν οι ναζί του Χίτλερ, οι παγγερμανιστές του Κάϊζερ ή οι Παγγερμανιστές του Βίσμαρκ…

Οι ίδιοι έστρωσαν το δρόμο χρηματοδοτώντας, ενισχύοντας, εξοπλίζοντας, εκπαιδεύοντας τους Γερμανούς και αποδέχτηκαν σχεδόν κάθε παράλογη απαίτησή τους μέχρι το σημείο αυτοί να καταφύγουν στην ένοπλη βία όχι εναντίον άλλων, αλλά εναντίον των ίδιων.

Πολλές φορές μάλιστα απρόθυμα κατέφυγαν σε πόλεμο εναντίον τους και μόνο όταν κινδύνευε πλέον όχι απλά η αποικιοκρατική τους πολιτική αλλά και η επιβίωση της ίδια τους της μητρόπολής.

Σε όλα τα άλλα ήταν πάντοτε πιστοί τους σύμμαχοι με τους οποίους μαζί διεκδικούσαν τον πλούτο, τα εδάφη και την εθνική ανεξαρτησία των μικρών και μεγάλων εθνών οδηγώντας τα είτε στον όλεθρο (βλέπε Αρμένους, Έλληνες και λοιπές μειονότητες), είτε παραχώρηση της Εθνικής τους Ανεξαρτησίας, στην υποταγή και δορυφοροποίησή τους, είτε όλα αυτά μαζί.

Αμιν Αλ Χουσεΐν και Α. Χίτλερ λίγο πριν το τέλος του πολέμου. "Είναι η ώρα οι Άραβες να επαναστατήσουν κατά των αποικιοκρατών τους και να χειραφετηθούν..." θα πει ο Γερμανός προς τέρψιν του Μέγα Μουφτή της Ιερουσαλήμ... Και μετά οι ναζί παρουσιάζονται σαν κάποιοι μεμονωμένοι παράφρονες...

Και μετά… παριστάνουν όλοι μαζί τις μεγάλες δυνάμεις του πολιτισμού, της ειρήνης και της ανεκτικότητας απέναντι στους άλλους λαούς.

Για το Β ΠΠ δεν έχω να πω πολλά παρά μόνον να διαλευκάνω μερικά κατάλοιπα προπαγάνδας και να αναφερθώ στην Ελλάδα:

 

Μουσουλμάνοι ναζί μελετούν επισταμένως Γερμανικό προπαγανδιστικό έντυπο με τίτλο "Ισλάμ και Ιουδαϊσμός"...

Ο Χίτλερ ΔΕΝ ήταν ιδεολόγος (έτσι κι αλλιώς σιγά τις ιδεολογίες) αλλά συμφεροντολόγος. Η ιδεολογία ήταν για τις… μάζες τις οποίες ο ίδιος όπως και η ιδεολογία του τις αποστρεφόταν και πίστευε τα χειρότερα. Τα ίδια τα λεγόμενά του αντιφάσκουν με τις πράξεις του. Συνεπώς, οποιαδήποτε παραπομπή σε λεγόμενά του πρέπει να διασταυρωθεί πάρα πολλές φορές πριν τυχόν επιβεβαιωθεί. Αυτό το λέω γιατί έχει τη σημασία του καθώς πολλές «απόψεις» που κυκλοφορούν στις μέρες μας και βασίζονται πάνω σε απόψεις και λεγόμενα είτε του Χίτλερ είτε παρατρεχάμενών του… Η σημασία δε αυτού είναι ότι η μεταπολεμική προπαγάνδα έπεισε τις μάζες ότι κράτη έμπαιναν σε πόλεμο ή έμεναν ουδέτερα «τυχαία» ή για λόγους κάτω από την πίεση των «περιστάσεων». Μαύρη προπαγάνδα. Τα γεγονότα διαψεύδουν την προπαγάνδα. Σχεδόν κάθε κράτος στον πλανήτη μπήκε σε πόλεμο ή έμεινε ουδέτερο, μόνο και μόνο γιατί έτσι ήθελαν οι παγγερμανιστές και οι σύμμαχοί τους και αυτό θα το αναλύσω περαιτέρω παρακάτω.

Η ΕΣΣΔ και ειδικά ο Στάλιν κατελήφθη ΟΝΤΩΣ εξ απήνης όχι μόνο γιατί αυτό τεκμηριώνεται και από την ραγδαία προέλαση των Γερμανών τους πρώτους μήνες του 1941, αλλά και γιατί ο Στάλιν ΓΝΩΡΙΖΕ το τι είχε προηγηθεί μεταξύ μπολσεβίκων και Γερμανών κατά τον Α ΠΠ, όπως επίσης ΓΝΩΡΙΖΕ και τις παροχές και διευκολύνσεις (αυτές που ξέρουμε… φανταστείτε και αυτές που ΔΕΝ ξέρουμε) που παρείχαν αμοιβαία. Επίσης τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Στάλιν ΓΝΩΡΙΖΑΝ ότι και οι δύο όφειλαν την εξουσία τους στον ίδιο άνθρωπο για τον οποίο ουδέποτε φαίνεται να έκαναν ποτέ εκτενή αναφορά και να στρέψουν τα πυρά τους οι Σοβιετικοί. Μιλάμε για τον άνθρωπο που αν είχε απορρίψει τους Χίτλερ και Λένιν εξ αρχής, οι δυό τους το πολύ - πολύ θα έγραφαν παγγερμανικά και κομμουνιστικά μανιφέστα ως άσημοι, σε κάποιο ασήμαντο προάστιο Ευρωπαϊκής πόλης… Τι περίεργο ε; Για το λόγο αυτό θεωρώ ότι και τα έκτροπα του Σοβιετικού Στρατού εναντίον αμάχων και ειδικά στις κατοικούμενες από Γερμανούς περιοχές της πρώην Πρωσσίας, ΟΝΤΩΣ διατάχθηκαν από τον Στάλιν αλλά όχι τόσο γιατί οι Γερμανοί ξεκίνησαν τον «σκληρό και αδυσώπητο φυλετικό πόλεμο» όπως είχαν προαποφασίσει διαπράττοντας μαζικά εγκλήματα, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος ο Στάλιν θεώρησε ως ένα είδος «αχαριστίας» εκ μέρους του Χίτλερ τον «κεραυνοβόλο πόλεμο» που εξαπέλυσε κατά της ΕΣΣΔ αφού όχι μόνο στην ουσία προέρχονταν από το… «ίδιο τσουκάλι», αλλά και διότι οι σοβιετικοί είχαν έρθει σε τόσο στενή συνεργασία με τους ναζί, ώστε ακόμα και κηρύττοντας «αντιφασιστικό αγώνα» είχαν ήδη εκτεθεί ανεπανόρθωτα όχι μόνο απέναντι στους Δυτικούς συμμάχους (για τους οποίους λίγο τους ένοιαζε) αλλά και στους ίδιους τους σκληροπυρηνικούς ομοϊδεάτες τους δίνοντας έτσι (και όχι άδικα) τροφή για αντικαθεστωτική και αντικομμουνιστική προπαγάνδα τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. Θεωρώ μάλιστα ως το πλέον πιθανότερο, ο ίδιος ο Στάλιν να αισθανόταν τύψεις γι αυτήν την «πατάτα» του, όχι βέβαια γιατί του κόστισε σε ανθρώπινες ζωές και φυσικούς πόρους και παρολίγο να του στοιχήσει και τη δική του, αλλά γιατί ακόμα και ως νικητής, «τσαλακώθηκε» η υστεροφημία του…

"Αντιφασιστική" πορεία Σοβιετικών στη Ρουμανική Βεσσαραβία (σημερινή Μολδαβία).Το οτι η εισβολή έγινε με τη βοήθεια των ναζί δεν παίζει κανέναν ρόλο αφού με τον μετέπειτα αντιφασιστικό πόλεμο που διεξήγαγαν Δυτικοί και Σοβιετικοί "καθάρισαν" τις όποιες αμαρτωλές συνεργασίας είχαν προπολεμικά... "Το γνώρίζαν... αλλά έγινε για να προετοιμαστούν για τον μετέπειτα αγώνα..." λένε οι καλοθελητές... Δεν πάνε στη Ρουμανία να τα πουν αυτά (λέω εγώ);

Οι Άγγλοι ΟΝΤΩΣ έτυχαν «ευμενούς» μεταχείρισης από τον Χίτλερ. Σημασία δεν έχει μόνο πως το βλέπουν οι Άγγλοι, αλλά και πως το έβλεπε ο Χίτλερ. Αφού λοιπόν υπάρχουν οι ίδιες μαρτυρίες της εποχής που κάνουν λόγο ότι τους ήθελε συμμάχους του, είναι λογικό να θεωρηθεί η Δουνκέρκη ως ένα πρώτο «δωράκι» του Χίτλερ προς τους Άγγλους ώστε από τη μια «να γλυκαθούν» και από την άλλη «να λογικευτούν» (κατ’ αυτόν). Συνεπώς δεν την θεωρώ νίκη όταν οι ίδιοι οι Άγγλοι για οποιονδήποτε άλλο λαό θα πίστευαν ακριβώς το ίδιο που αντιλαμβάνομαι κι εγώ εδώ. Όσο για τη «μάχη της Αγγλίας», οι πιθανότητες είναι δύο. Ή ήθελαν όντως να επιτεθούν σε έναν «συγγενικό» τους λαό θεωρώντας το σχετικά εύκολη υπόθεση όπως με τη Νορβηγία (αν λάβουμε υπόψη και το ακατανίκητο το οποίο θεωρούσαντότε οτι είχαν μετά και την κατίσχυση της πιο ισχυρής Γαλλίας), ή απλά ήθελαν μια εναέρια κυριαρχία για να την λυγίσουν ψυχολογικά και να παραδοθεί μετά από μια εκτεταμένη ισοπέδωση πόλεων. Στο πλαίσιο της στρατηγικής επιδίωξης για την κατίσχυση της Αγγλίας εντάσσεται και η εισβολή στα Βαλκάνια.

Η επιβολή του Φράνκο στην Ισπανία, δεν αποδεικνύει την Μαρξιστική οπτική οτι ήταν μια “συμμαχία του φασισμού ενάντια στη Δημοκρατία”, αλλά ότι για άλλη μια φορά οι Γερμανοί ξέρουν να τοποθετούν άτομα στα κατάλληλα πόστα. Να σημειωθεί ότι μετά τη κατάληψη της Γαλλίας από τους Γερμανούς είχε ζητήσει τη Γαλλική Βασκωνία ενώ σχεδίαζε να καταλάβει το Γιβραλτάρ αλλά το ματαίωσε διότι αυτό θα σήμαινε πόλεμο με τους συμμάχους με ότι αυτό συνεπάγεται για την κυριαρχία του. Ωστόσο οι σημαντικότεροι λόγοι απ όλους είναι ότι ο ίδιος ο Χίτλερ ΔΕΝ ήθελε την προσχώρηση της Ισπανίας στον πόλεμο καθώς μια ενδεχόμενη προσχώρησή της θα επέβαλε άμεσα την προστασία των λιμανιών της (επεκτείνοντας περαιτέρω το «Τείχος του Ατλαντικού» μέχρι την Πορτογαλία) και αφετέρου διότι από τα… «ουδέτερα λιμάνια» της Ισπανίας και της Πορτογαλίας προμηθευόταν αγαθά από την Λατινική Αμερική και όχι μόνο.

Ελλάδα: Οι Παγγερμανιστές ήρθαν, έφυγαν… αλλά η προπαγάνδα έμεινε…

Κάθε κράτος διδάσκεται την δική του ιστορία για ευνόητους λόγους. Το αν και κατά πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αυτό έχει να κάνει με πλήθος λόγων και κυρίως για λόγους, αυτού που λέμε εθνικού συμφέροντος. Μέχρι εδώ δεκτά όλα αυτά από μένα.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν μια χώρα, φαινομενικά χωρίς λόγο, διαδίδει (κυρίως στους πολίτες της) προπαγάνδα ξένων, ως υποτίθεται «δική της» ιστορική αλήθεια.

Ακόμα και η επίσημη λοιπόν ιστορία που διδάσκεται στα σχολεία, αναφέρει ότι για την μεν Ιταλική εισβολή έγινε μόνο και μόνο γιατί ο Μουσολίνι ήθελε να ανασυστήσει την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (sic), ενώ για την Γερμανική εισβολή, παρόλο που δεν αναλώνεται σε περαιτέρω έρευνες, αποδέχεται ότι οι Γερμανοί εισέβαλαν αφενός μεν για να ολοκληρώσουν με επιτυχία τον γενικά αποτυχημένο πόλεμο που ξεκίνησαν οι σύμμαχοί τους Ιταλοί και αφετέρου γιατί οι ισχνές μεν αλλά υπάρχουσες Αγγλικές δυνάμεις που υπήρχαν στο Ελληνικό έδαφος έδιναν όχι μόνο την αφορμή για επέμβαση αλλά και ενέτειναν τις Γερμανικές ανησυχίες για άνοιγμα Βαλκανικού Μετώπου σε μια εποχή που οι Γερμανοί ετοιμάζονταν να εισβάλλουν στην ΕΣΣΔ. Επίσης υπάρχει αναφορά σε υποτιθέμενη Γερμανική διαμεσολάβηση για… κάποιου είδους διαπραγματεύσεις ή ανακωχή μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών.

Οι αρχικά γενικόλογες και αόριστες αυτές παρατηρήσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να εκφραστούν και απο κάθε πολίτη κράτους το οποίο δέχτηκε εισβολή (και να πω ένα παράδειγμα, η Δανία ή η Ολλανδία), πέραν του ότι δικαιολογεί την εισβολή, δίνει το έναυσμα για μια παραφιλολογία η οποία πολλές φορές ξεπερνά τα όρια της εξωφρενικής φαντασιοπληξίας γενόμενη πολλές φορές και επιχείρημα από νεοναζί, παρουσιάζοντας έναν Χίτλερ «αθώο» που τάχα ΔΕΝ ήθελε να επιτεθεί στην Ελλάδα, τους Γερμανούς σαν περίπου μια… μηχανή κιμά με φωτοκύτταρο η οποία όταν «βλέπει» μέσα κρέας λειτουργεί και όταν δεν «βλέπει» σταματά (υπάρχουν Αγγλικά στρατεύματα, δεν υπάρχουν Αγγλικά στρατεύματα), γελοία επιχειρήματα τα οποία «ντύνονται» και με μερικές δήθεν «φιλελληνικές» παρόλες του Χίτλερ στο Ράϊχσταγκ (οι οποίες και μόνο ο αόριστος που χρησιμοποιεί, θυμίζουν επικήδειο παρά… έπαινο (λ.χ. «τι καλός που ήταν ο μακαρίτης… που σκοτώσαμε»!).

Ο ήρωας του Ρούπελ Λοχίας Ίτσιος. Μόνος του χρησιμοποίησε 38.000 σφαίρες κατά των Γερμανών. Παραδιδόμενος στους Γερμανούς αφού του τελείωσαν τα πυρομαχικά ο Γερμανός έβγαλε το περίστροφο και τον εκτέλεσε εν ψυχρώ γιατί του σκότωσε 233 στρατιώτες του. Δηλαδή κατά τους Γερμανούς οι αντίπαλοι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Αυτοί που δεν πολεμούν και είναι κατώτεροί τους (οπότε δεν τους αξίζει να ζουν), σε αυτούς που προβάλουν αντίσταση αλλά... αναποτελεσματική (οπότε πάλι στην ίδια κατηγορία με τους προηγούμενους περιέρχονται) και στους υπολογίσιμους αντιπάλους που είναι μεν υπολογίσιμοι αλλά επικίνδυνοι και γι αυτό όταν δεν εξουδετερώνονται εκ των προτέρων πρέπει να εξουδετερώνονται εκ των υστέρων όχι μόνο για να εξασφαλιστούν οτι δεν θα σηκώσουν ποτέ ξανά τα όπλα εναντίον τους αλλά και ως παραδειγματισμό που τόλμησαν να σκοτώσουν... "άριο Γερμανό". Ο Ίτσιος, ανήκε στην τελευταία κατηγορία ανθρώπων όπως λίγο αργότερα οι Ρώσσοι στρατιώτες που πολεμούσαν για την πατρίδα τους, όπως πολλοί Άγγλοι την ίδια εποχή στη Γαλλία και όπως αργότερα αρκετοί Αμερικανοί μετά την επιχείρηση "Overlord".

Παράλληλα με την υποτιθέμενη Γερμανική διαμεσολάβηση δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε αποφύγει τις τρομακτικές απώλειες σε έμψυχο δυναμικό και υποδομές, τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και αργότερα αποτελώντας έτσι μια ακόμα «χαμένη ευκαιρία» για την Ελλάδα.

Κι έτσι έχουμε ένα σενάριο με τους καλούς Γερμανούς που δεν ήθελαν να επιτεθούν αλλά οι... δολοπλόκοι εγγλέζοι τους ανάγκασαν ενώ στο τέλος σκοτώνουν και τον Έλληνα ηγέτη (Δηλαδή τον Μεταξά… προσέξτε… όχι κανέναν ανώτατο Γερμανό όπως πχ τον Λιστ ή τον Κάϊτελ, αλλά τον Έλληνα που πολεμούσε τους Γερμανούς…) κι έτσι έχουμε μια ωραία ιστορία επιστημονικής φαντασίας…

Και ας αρχίσουμε με τα εξής βασικά ερωτήματα.

1.Από που προκύπτει ότι οι Ιταλοί «έκαναν του κεφαλιού» τους όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα;

2.Από που προκύπτει το ότι, την εισβολή, την ήθελαν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί ΔΕΝ την ήθελαν ή έστω την απέφευγαν;

3.Από που προκύπτει ότι ο Μεταξάς «δολοφονήθηκε» και μάλιστα ότι αυτό το έκαναν οι Άγγλοι;

4.Από που προκύπτει ότι ο Χίτλερ εκτιμούσε τους Έλληνες καθοιονδήποτε τρόπο ή έστω τους φέρθηκε πιο καλά σε σύγκριση με άλλους;

5.Από που προκύπτει ότι οι Γερμανοί δέχτηκαν να μεσολαβήσουν ή υπήρχε κάποια νύξη ή έστω υπήρχαν ενδείξεις ισχυρής θέλησης ώστε να μεταφραστούν σε πράξεις για να μιλάμε για υποτιθέμενη Γερμανική μεσολάβηση;

Απαντήσεις

1.Απο πουθενά δεν προκύπτει ότι η Ιταλοί έπρατταν του κεφαλιού τους. Το αντίθετο. Ότι έκαναν το έκαναν με τη σύμφωνη γνώμη και φυσικά κατόπιν εκτεταμένου σχεδίου διανομής του μεταπολεμικού κόσμου και ως εκ τούτου η Ελλάδα ανήκε στην σφαίρα επιρροής της Ιταλίας όπως ήδη είχαν συμφωνήσει Χίτλερ και Μουσολίνι, δηλαδή ότι ολόκληρη η Μεσόγειος θα ανήκε στην Ιταλία. Το επιχείρημα που βασίζεται στο ότι ο Χίτλερ δήθεν εξεμάνη όταν έμαθε για την Ιταλική εισβολή δεν έχει να κάνει με το γιατί εισέβαλλε αλλά γιατί εισέβαλε πριν την άνοιξη του 1941 όπως είχαν προσυμφωνήσει…

2.Ήδη από τον Νοέμβριο του 1940 ο Χίτλερ έδωσε εντολή για την κατάρτιση σχεδίου για την εισβολή στην Ελλάδα («Επιχείρηση Μαρίτα»). Συνεπώς, από που προκύπτει ότι οι Γερμανοί ΔΕΝ ήθελαν εισβολή και κατοχή της Ελλάδας;

3.Απο πουθενά. «προκύπτει» από μια προπαγάνδα που διέδιδαν οι Γερμανοί κατά την κατοχή, σύμφωνα με την οποία τόσο ο «Βούλγαρος» βασιλιάς Βόρις όπως και ο Μεταξάς, βάζοντας μέσα και τον αυτοκτονήσαντα Κορυζή, ως θύματα των Αγγλικών μυστικών υπηρεσιών και βασισμένα σε μια δήθεν ιατροδικαστική μαρτυρία Γερμανού γιατρού(!) ότι τόσο ο Βόρις όσο και ο Μεταξάς πέθαναν από το ίδιο δηλητήριο. Ωστόσο με αυτή τη λογική, τότε είναι πιθανότερο, τόσο ο Βόρις, όσο και ο Μεταξάς να έπεσαν θύματα των ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ μυστικών υπηρεσιών και πολύ περισσότερο με βάση την αστυνομική αρχή «τις ωφελείται»… Το ίδιο βέβαια ισχύει στην ίδια περίπτωση και για τον Κορυζή. Για ποιο λόγο οι Άγγλοι να σκοτώσουν αυτόν που στην ουσία πολεμάει για τα συμφέροντά τους δημιουργώντας πολιτική αστάθεια σε μια κρίσιμη ώρα που η Ελλάδα αμύνεται εναντίον των Ιταλών και μετά εναντίον των Γερμανών;

4.Απο πουθενά επίσης. Με βάση έναν λόγο του στο Ράϊχσταγκ, τον οποίο ο σύγχρονος μέσος... "Έλληνάρας" τον έκανε σημείο αναφοράς και επειδή στην Ελλάδα όποιος κάνει θετικό σχόλιο ακόμα και για το Ελληνικό φαγητό, θεωρείται κάτι σαν «ένδειξη φιλελληνισμού» όπως αμέτρητοι μέχρι τώρα αδιάφοροι ή επιτήδειοι έχουν αναγορευτεί σε «λάτρεις της Ελλάδας» χωρίς ποτέ να έχουν κάνει κάτι άξιο μνείας για το λαό της και εν πολλοίς έχουν κάνει και τα χειρότερα. Ο Χίτλερ εισέβαλε με το έτσι θέλω σε μια ήδη εμπόλεμη χώρα ολοκληρώνοντας έτσι το έργο της εισβολής του συμμάχου του κατά ουδέτερης χώρας. Ποια λοιπόν η ουσία και η αξία της αναφοράς του για την αγωνιστικότητα του Έλληνα στρατιώτη (προσέξτε! Όχι των ηγετών του, του κράτους ή έστω του στρατού αλλά… του στρατιώτη) πέρα από το να εξάρει την αντίστοιχη αγωνιστικότητα του Γερμανού ο οποίος ακόμα και τον αγωνιζόμενο για την πατρίδα του Έλληνα στρατιώτη τον κατέβαλε (sic)…

5. Και πάλι από πουθενά. Η παραφιλολογία αναπτύχθηκε πάνω στην αναφορά ενός περιστατικού το οποίο αναφέρεται από δω κι από κει και μάλιστα ως… σοβαρή  μαρτυρία, ότι Ούγγρος διπλωμάτης, ανέφερε στον Έλληνα Πρέσβη στη Μαδρίτη, ότι συνομιλώντας με τον Φον Κανάρη (τον αρχηγό της abwher, των μυστικών υπηρεσιών του Ράϊχ δηλαδή) ότι υπήρχε ειλικρινής πρόθεσή του για διαμεσολάβηση… Δηλαδή θεωρείται ως σοβαρή μαρτυρία το ότι προσεγγίστηκε ένας διπλωμάτης μας σε μια χώρα από έναν άλλον διπλωμάτη μιας τρίτης για διαμεσολάβηση των Γερμανών. Και αυτό είναι η μόνο μαρτυρία για διάθεση διαμεσολάβησης…

Ας δούμε όμως τι μαρτυρούν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της συγκρουσης και συγκεκριμένα ο Ι. Μεταξάς και το ίδιο το Γερμανικό Υπ. Εξ. Και να καταλάβουμε κατά πόσο «ουδέτερη» στάση κράτησε η Γερμανία πριν την εισβολή τους ή έστω τους πρώτους μήνες της Ιταλικής εισβολής.

Ο ίδιος ο Μεταξάς λοιπόν, αναφερόμενος στο παρασκήνιο που είχε προηγηθεί και του αναγκαστικού μονόδρομου της ελληνικής απάντησης στην επιθετική ενέργεια των Ιταλών γίνεται ιδιαιτέρως αποκαλυπτικός στην ανακοίνωσή του «προς τους ιδιοκτήτας και αρχισυντάκτας του Αθηναϊκού Τύπου εις το Γενικόν Στρατηγείον» στις 30 Οκτωβρίου 1940, όπου παρουσίασε την πραγματική κατάσταση και τις συνομιλίες που είχαν προηγηθεί με τον Άξονα. Μεταξύ των πολλών που ανέφερε είναι τα εξής:

«…Μη νομίσητε ότι η απόφασις του ΟΧΙ πάρθηκε έτσι, σε μια στιγμή. Μη φαντασθήτε ότι εμπήκαμε στον πόλεμο αιφνιδιαστικά. Ή ότι δεν έγινε παν ό,τι επετρέπετο και μπορούσε να γίνει διά να τον αποφύγωμε… Θα σας αποκαλύψω τώρα, ότι τότε διέταξα να βολιδοσκοπηθή καταλλήλως το Βερολίνον… Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατεύθυνσιν του Αξονος μού εδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορούσε να είναι μία εκουσία προσχώρησις της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν»…»

«…Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας… Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού, μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Ελληνας στοργή του Χίτλερ ήτο αι εγγυήσεις ότι αι θυσίαι αυταί θα περιωρίζοντο «εις το ελάχιστον δυνατόν». Οταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορούσε να είναι αυτό το ελάχιστον τελικώς, μας εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν, δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς τη Βουλγαρίαν, ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς.»

«Δηλαδή θα έπρεπε: διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Αγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των…».

Όταν αναφερόταν σε «βολιδοσκόπηση» ο Μεταξάς, σε τι αναφερόταν; Αναφερόταν στο παρακάτω κείμενο, το οποίο αποτελεί και την καλύτερη μαρτυρία, του πως αντιλαμβανόταν οι Γερμανοί την «ουδετερότητα», όχι τη δική τους, αλλά της Ελλάδος. Θαυμάστε λοιπόν… Γερμανική ανεκτικότητα (τα έντονα γράμματα της σελίδας)

Σημείωμα επί της συναντήσεως εν Φούσλ του Έλληνος Πρεσβευτού εν Βερολίνω μετά του Υπουργού των Εξωτερικών του Ράιχ φον Ρίμπεντροπ, την  26 Αυγούστου  1940.

O κ. Υπουργός του Ράιχ εδήλωσεν εις τον Έλληνα Πρεσβευτήν, ότι αι χώραι διαιρούνται παρ’ ημών εις χώρας αίτινες ετάχθησαν υπέρ του Άξονος και εις χώρας αίτινες ετάχθησαν υπέρ της Αγγλίας. Θεωρούμεν την Ελλάδα ως χώραν ήτις εξεδηλώθη ήδη υπέρ της Αγγλίας, διότι οι Έλληνες απεδέχθησαν την αγγλικήν εγγύησιν, εφοδιάζουν τους Άγγλους με πολεμικόν υλικόν και πλέουν με τα πλοία των εις την Ζώνην Αποκλεισμού της Αγγλίας. Εκτός τούτου κατέχομεν και άλλα στοιχεία,  άτινα αποδεικνύουν εις ημάς την αγγλόφιλον στάσιν της Ελλάδος.  Η στάσις αύτη κρίνεται υπό του Υπουργού των Εξωτερικών του Ραιχ  ως ασύνετος. Η τύχη της Ευρώπης κατά τους προσεχείς αιώνας θα καθοριστεί υπό των Δυνάμεων του Άξονος, η δε στάσις του Άξονος έναντι  των ευρωπαϊκών κρατών θα ρυθμιστεί αναλόγως της στάσεως των κρατών τούτων έναντι της Αγγλίας κατά την διάρκειαν του περί υπάρξεως αγώνος της Γερμανίας και Ιταλίας.

Ο κ. Υπουργός  των Εξωτερικών του Ράιχ, μόνο μια συμβουλή ηδύνατο να δώσει εις τους Έλληνας, πρώτον να προσαρμόσουν την γενική αυτών πολιτικήν προς την κατάσταση ταύτην και δεύτερον, συνεπεία τούτου, να προέλθουν εις φιλικοτάτας σχέσεις μετά των Ιταλών και να συννενοηθούν μετ΄ αυτών. Ο κ. Υπουργός των Εξωτερικών του Ράιχ, ετόνισε ιδιαιτέρως εις στον ‘Ελληνα Πρεσβευτήν ότι η Μεσόγειος αποτελεί σφαίρα επιρροής της Συμμάχου μας Ιταλίας και ότι συνεπώς ημείς δεν ενδιαφερόμεθα δι΄αυτήν αμέσως. Επειδή όμως η Ελληνική Κυβέρνησις εζήτησε την  συμβουλήν της Γερμανικής Κυβέρνήσεως, ο Υπουργός των Εξωτερικών του Ράιχ δύνανται μόνον να συμβουλεύσει επιμόνως τον Έλληνα πρεσβευτήν όπως εν όψει τόσο του άμεσου όσον και του απωτέρου μέλλοντος, παραμεριστούν τάχιστα τα ιταλικά παράπονα και ικανοποιηθούν ενδεχόμεναι επιθυμίαι των Ιταλών.

Ζονλάιτνερ

Και αυτή είναι η… «ουδέτερη» στάση της Γερμανίας προς την Ελληνοϊταλική διαμάχη 2 μήνες ΠΡΙΝ ξεσπάσει ο πόλεμος.

Επίσης στην άνωθεν γραπτή μαρτυρία αναφέρονται συνεχώς σε «προσαργμογή της πολιτικής των», «να προέλθουν εις φιλικότατας σχέσεις με τους ιταλούς» και «να συνεννοηθούν μετ αυτών». Τι εννοούσαν όμως με όλες αυτές τις «προσαρμογές», «φιλικές σχέσεις», και «συνεννοήσεις μετ αυτών»; Το Γερμανικό Υπ. Εξ. Απαντά πιο κάτω ξεκάθαρα. «Να παραμεριστούν τάχιστα τα Ιταλικά παράπονα (όχι η όποια αντιδικία ή τα όποια εμπόδια αλλά τα… Ιταλικά παράπονα!) αλλά και να ικανοποιηθούν «ενδεχόμεναι επιθυμίαι»… «Ενδεχόμεναι»…

Λες και δεν ήξεραν οι Γερμανοί αν υπήρχαν και είναι «ενδεχόμενες»… λέξη η οποία αντιφάσκει τόσο με την εισαγωγή του κειμένου όσο και με το κλείσιμο. Οι ίδιοι οι Γερμανοί αναφέρουν μέσα στο κείμενο ότι «Η τύχη της Ευρώπης κατά τους προσεχείς αιώνας θα καθοριστεί υπό των Δυνάμεων του Άξονος» και λίγο πριν το τέλος του, ότι «η Μεσόγειος αποτελεί σφαίρα επιρροής της Συμμάχου μας Ιταλίας»… Με άλλα λόγια είχαν όχι απλά μακρόπνοα σχέδια, αλλά είχα καθορίσει και τον μεταπολεμικό κόσμο ως νικήτριες. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα «ενδεχόμενων» αλλά… απόλυτα… υπαρχουσών, το οποίο ο Μεταξάς γνώριζε γιατί… ρώτησε προφανώς τους παραπονιάρηδες τους Ιταλούς οι οποίοι και του είπαν τι ακριβώς ήθελαν. Το τι ακριβώς ήθελαν… απλά δείτε τον χάρτη της τριπλής κατοχής της Ελλάδας…

Τέλος κρατήστε στο μυαλό σας την αναφορά ότι «…αι χώραι διαιρούνται παρ’ ημών εις χώρας αίτινες ετάχθησαν υπέρ του Άξονος και εις χώρας αίτινες ετάχθησαν υπέρ της Αγγλίας…» Όπως και το ότι «…Η τύχη της Ευρώπης κατά τους προσεχείς αιώνας θα καθοριστεί υπό των Δυνάμεων του Άξονος, η δε στάσις του Άξονος έναντι  των ευρωπαϊκών κρατών θα ρυθμιστεί αναλόγως της στάσεως των κρατών τούτων έναντι της Αγγλίας κατά την διάρκειαν του περί υπάρξεως αγώνος της Γερμανίας και Ιταλίας…». Θα μας χρειαστούν…

Συνεπώς όχι απλά δεν τίθεται θέμα οιασδήποτε «ουδέτερης στάσης της Γερμανίας» πριν, κατά τη διάρκεια και μέχρι την Γερμανική εισβολή, αλλά τουναντίον, οι Γερμανοί είχαν προσχεδιάσει την εισβολή στην Ελλάδα, ως την τελευταία πολεμική τους επιχείρηση στη Βαλκανική εκστρατεία τους και την «εκκαθάριση» της χερσονήσου από οποιαδήποτε πιθανή ή υπαρκτή προς τη Γερμανία.

Ωστόσο μέσα σε όλα αυτά, για μένα, οι Γερμανοί έκαναν ακόμα ένα λάθος… Φρόντισαν να μας κάνουν να καταλάβουμε καλύτερα, σαν επιβεβαίωση δηλαδή, κάποια πράγματα που συνέβησαν ΚΑΙ στον Α ΠΠ. Ώστε να πειστούμε εμείς οι υπόλοιποι περί του τι ήταν απόρροια κάποιων τυχαίων γεγονότων και τι ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής επιδίωξης…

«Επανάληψη μήτηρ μαθήσεως» λοιπόν… Κατά πρώτον λοιπόν και σε ότι αφορά εμάς τους Έλληνες, αυτό που συνάγεται είναι ότι:

Η Ελλάδα έτσι κι αλλιώς περιλαμβανόταν στα σχέδια κατάκτησής της, είτε επί φιλογερμανού Κωνσταντίνου, είτε επι φιλοβρετανού Γεωργίου Α και ασχέτως του ποιος ήταν σύμμαχος των Γερμανών στην περιοχή (Βούλγαροι, Αυστροούγγροι, Οθωμανοί ή αργότερα Αλβανοί, Ιταλοί κλπ). Με άλλα λόγια κατά τους Γερμανούς, η Ελλάδα ως κράτος, έπρεπε απλά να πάψει να υπάρχει…

Αυτό φυσικά εξηγεί και την γενικότερη πολιτική των Αυστρογερμανών και μετά μόνο των Γερμανών απέναντι στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί μπορεί να μην… «χώνευαν» τους Σλάβους, αλλά ούτε και την Ελλάδα ήθελαν. Γι’ αυτό θεωρούσαν ότι μέχρι να κυριαρχήσουν κάποια στιγμή επί των Σλαβικών εθνοτήτων της Ανατολικής Ευρώπης και να αρχίσουν το σχέδιο Γερμανικού εποικισμού της περιοχής, ότι ήταν επιτακτική η ανάγκη προσεταιρισμού κάθε εθνότητας στην περιοχή και κυρίως «νέων εθνοτήτων» (όπου «νέα» εθνότητα ή κρατική οντότητα οι Γερμανοί έβλεπαν «δυναμισμό» και «θέληση»…) χωρίς ιστορικά δικαιώματα (όπως οι ίδιοι άλλωστε) εις βάρος των από χιλιάδων χρόνων κατοικούντων Ελλήνων ή ελληνόφωνων της περιοχής. Εδώ εξηγείται και ο αποδομητικός ανθελληνικός λόγος των Γερμανών κατά τον οποίο ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν και από κάποιο ιστορικό δίκιο, για τους Έλληνες δεν υπάρχει κανένα δίκιο γιατί είναι… μπάσταρδοι κι ένας λαός απατεώνων και προελθείς από επιμιξία (sic)… Έτσι εξηγούνται βέβαια και οι γενοκτονίες των Ελλήνων της Μικράς Ασίας που διεπράχθησαν από κοινού από Γερμανούς και Τούρκους. Μια Ελλάδα με ελληνικούς ή Ελληνόφωνους πληθυσμούς στη Μικρασία και κυρίως με ιστορικά δίκαια, πως θα δικαιολογούσε τον εποικισμό της περιοχής από τους απογόνους του Αλάριχου, του Θεϋδέριχου και του Γιζέριχου όταν και τα αρχαία μάρμαρα ανέγραφαν Ελληνικά;

Πάμε όμως να δούμε ποια ήταν η μοίρα που επεφύλασσαν οι Γερμανοί για τον Ελληνικό λαό.

Κατά πρώτον οι Γερμανοί προσάρμοζαν την συμπεριφορά τους κάτω από τέσσερις πολύ συγκεκριμένους παράγοντες οι οποίοι φυσικά (εκτός βεβαίως του ότι ήταν παρανοϊκοί) δεν ήταν απαράβατοι (αλίμονο… για Γερμανούς μιλάμε) και ήταν οι εξής:

-Το αν θεωρούσαν ότι ανήκαν στην «Αρία» (και φυσικά ΜΟΝΟ γερμανική) φυλή (πχ Σκανδιναυοί, Ολλανδοί κλπ)

-Το αν η… ύπαρξή τους εξυπηρετούσε τα Γερμανικά ηγεμονικά σχέδια. Επι πραδείγματι οι Πολωνοί ή οι Ρώσοι σε γενικές γραμμές θεωρούσαν ότι ανήκαν στην Γερμανική φυλή, αλλά… εμπόδιζαν την εδαφική τους επέκταση, οπότε μπήκαν στο… τσουβάλι με τους “untermensch”=υπανθρώπους. Οπότε γι αυτούς ίσχυε το παραμύθι ότι «ήταν κάποτε άριοι=Γερμανοί αλλά αναμείχθηκαν με άλλους»…

Άγγλοι και Γερμανοί είχαν πολλά κοινά στοιχεία με τους Γερμανούς. Ο μόνος λόγος που ήρθαν σε σύγκρουση ήταν υσιαστικά ο ολοκληρωτισμός των Γερμανών και κυρίως η προσπάθεια αντικατάστασης της Αγγλικής πρωτοκαθεδρίας στον κόσμο με την Γερμανική. Το "για μια θέση στον ήλιο" δεν ελέχθη απο τους Γερμανούς υπο την έννοια κάποιου είδους μοιράσματος του κόσμου, αλλά για την ΜΟΝΑΔΙΚΗ θέση στον κόσμο ως ηγέτες...

-Τα αν και κατά πόσο τους πολέμησαν (πχ οι Άγγλοι εθεωρούντο «Αρία φυλή» αλλά από τη στιγμή που τους πολέμησαν σθεναρά, το μέλλον τους θα ήταν να «εκγερμανιστούν»… περισσότερο)

-Το κατά πόσο υποτακτικοί ήταν. Βασικά για τους Γερμανούς αυτή η… «συνομοταξία» ανθρώπων δεν είχε και πολλά περιθώρια. Απλά υποταγή σήμαινε «δουλική ζωή» μέχρι να αποφασίσει ο… αφέντης πότε θα πεθάνουν ή μη υποταγή και… άμεσο θάνατο. Σε αυτή τη συνομοταξία ήταν οι Εβραίοι, οι Τσιγγάνοι, οι Σλάβοι και γενικά όποιος λαός θεωρούσαν ότι είχε επιμειχθεί. Βέβαια και επειδή μιλάμε για Γερμανούς ούτε αυτό ήταν κάτι δεδομένο αφού επί παραδείγματι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να συμμαχήσουν/συνεργαστούν/βοηθήσουν με όποιον είχαν συμφέρον και ας ήταν… «μιγάς» ή μη λευκός όπως για παράδειγμα οι επι αιώνες «επιμειχθέντες» Ισπανοί του Φράνκο ή οι Άραβες ή ακόμα και Αφρικανούς επιστρατευμένους από το μέτωπο της Βορείου Αφρικής, την ώρα που εκτελούσαν «λευκούς» Πολωνούς, Τσέχους, Ρώσους, Σέρβους, Έλληνες, Γάλλους κλπ και μάλιστα μαζικά…

Αυτό βέβαια αποτελεί μια ακόμα επιβεβαίωση του ότι οι… ναζί δεν ήταν πιστοί ούτε καν στις φυλετικές τους «ιδεολογίες», αλλά παγγερμανιστές (όπως και οι πιο παλιοί απ’ αυτούς) και κοινώς στυγνοί εγκληματίες.

 

Αφρικανό ναζί έχετε δει; Ε βλέπετε εδώ στρατιώτη του Afrika korps στην Ελλάδα. Είπαμε... Οι ιδεολογίες και ο φανατισμός είναι για τους ελαφρόμυαλους που τους αρέσει να εντάσσονται σε στρατόπεδα. Για τους επιτήδειους ο φανατισμός είναι εργαλείο χειραγώγησης των μαζών για την επίτευξη των (όποιων) σκοπών του και η παντί τρόπω επικράτησή τους "εκ των ων ουκ άνευ". Βέβαια το οτι χρησιμοποιούσαν ΚΑΙ Αφρικανούς δεν προσβάλει τους ναζί που κατά τ' άλλα εξολόθρευαν εκατομμύρια ανθρώπων κάθε εθνικότητας, προσβάλει όμως αυτούς που συνεργάζονταν και δείχνει οτι συνεργάσιμοι με εγκληματίες παντού και πάντα υπάρχουν, ακόμα κι εκεί που υποτίθεται οτι "δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να υπάρξουν"...

Έτσι λοιπόν η όποια προσπάθεια από πάσης φύσεως «ιδεολόγους», οι οποίοι τους αποδίδουν «φυλετικές» προθέσεις είτε για να τους κατηγορήσουν, είτε για να… εξάρουν το… «ιδεολογικό» τους «πνεύμα», πέραν όλων των άλλων (ειδικά για τους δεύτερους) είναι αποπροσανατολιστική. Επίσης αποπροσανατολιστική είναι το αντίθετο, να κατηγορούνται μόνο οι ναζί ως ένα ξεχωριστό φαινόμενο. Οι ναζί είναι η πολιτική έκφραση του παγγερμανισμού μια συγκεκριμένη εποχή. Ο δε παγγερμανισμός αποτελεί ένα ιδεολογικό περίγραμμα ενός συναισθήματος το οποίο ασπάζονταν και ασπάστηκαν γενιές και γενιές Γερμανών ανα τους αιώνες ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ την «ιδεολογικοποίησή» του τον 19^ο αιώνα. Το να μας λένε κάποιοι ότι «φταίνε οι ναζί», είναι σαν να μας λένε να ξεχάσουμε την ιστορία των Γερμανών και να πιστέψουμε πως για κάποιο λόγο οι Γερμανοί μετά το 1920 έγιναν εθνικιστές και βάλθηκαν να εξοντώσουν λαούς έτσι χωρίς λόγο. Νερό στο μύλο των νεοναζί δηλαδή («έφταιγε η Συνθήκη των Βερσαλιών», «έφταιγε η οικονομική κρίση του 1929» και άλλες τέτοιες βλακείες…)

Τότε και τώρα. Οι ναζί είχα πάντα ισχυρά ερείσματα στον ισλαμικό κόσμο για να μην γράψω και τίποτα παραπάνω...

Η πολιτική τω Γερμανών έναντι των κατακτημένων Ελλήνων

Σε ότι αφορά την κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς, η πολιτική τους υπαγορεύθηκε από την εκδίκηση.

Ανέφερα προηγουμένως και μάλιστα σε αρκετά σημεία, ότι οι Γερμανοί ουδέποτε ξέχασαν τον λιμό των προς τα τέλη του Α ΠΠ λόγω του ναυτικού αποκλεισμού εκ μέρους της Αγγλίας. Βέβαια αυτό δεν ήταν φαινόμενο που κράτησε μόνο κατά τη διάρκεια του Α’ ΠΠ αλλά επεκτάθηκε και με το (μάλλον εκ Γερμανικής προθέσεως) ξέσπασμα του πληθωρισμού το 1923 και αργότερα μετά το κραχ του 1929.

Επίσης αναφέρθηκα προηγουμένως στο γεγονός, το οποίο και οι ίδιοι οι σύμμαχοι είχαν επισημάνει από τότε, ότι οι Γερμανοί, μόνο ως ηττημένοι που δεν αισθάνονταν αφού αρνούνταν να δεχτούν την ευθύνη του πολέμου και σαν να μην έφτανε αυτό, σκόπιμα ζητούσαν κάθε τόσο αλλαγή των όρων που επέβαλαν οι (υποτίθεται) νικητές τους με παζάρια, στα οποία οι, κατά τ’ άλλα αυστηροί προς κάθε άλλον, σύμμαχοι, ήταν πρόθυμοι να κάτσουν να συζητήσουν.

Όπως καταλαβαίνει και ο πλέον αφελής, όταν από τη μια υπάρχει το θράσσος και η αναίδεια να προκαλείς τόσο ανθρώπινο πόνο επειδή πιστεύεις σε μια βλακώδη θεωρία ότι εσύ είσαι ο ανώτερος και οι άλλοι πρέπει να είναι σκλάβοι σου και αντί να ζητάς συγγνώμη και μεταμέλεια να κατηγορείς τα θύματά σου και από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που αντί να κάτσουν και να συζητήσουν σοβαρά τους τρόπους, έστω κατά το μέτρο του δυνατού, επανορθώσεων όλης αυτής της καταστροφής και του θανάτου, υπάρχουν γελοίοι αποικιοκράτες που στην ουσία παίζουν με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και δη συμπολιτών τους, είναι λογικό ο θύτης να αποθρασσύνεται αφού βλέπει ότι αυτός δεν είναι χειρότερος από τους νικητές του και τα «θέλω του» δεν απέχουν και πολύ από τα «θέλω» τα δικά τους…

Έτσι λοιπόν, ευθύς μετά τον πόλεμο, η προπαγάνδα που επικρατούσε μέσα στη Γερμανία ουδέποτε έχασε τη χροιά της από αυτή που ήταν κατά τη διάρκεια ή πριν τον Α’ ΠΠ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αντί να υπάρξει έστω σιωπή για τα εκατομμύρια θύματα που προκάλεσαν εξαιτίας του πολέμου που εξαπέλυσαν «για μια θέση κάτω από τον ήλιο», η προπαγάνδα, αρχικά εσωτερικής κατανάλωσης, έγινε πολεμική ρητορική προς τα έξω, αρχίζοντας ειδικά από το 1930 και μετά να κουνάνε και το δάχτυλο προς τους νικητές τους, λες και εκείνοι ήθελαν ένα κράτος από το Ρήνο μέχρι τη Βαγδάτη!

Στο πλαίσιο αυτής λοιπόν της νοητικής, ας την πούμε έτσι, διαδρομής, οι Γερμανοί θεώρησαν υπεύθυνο της τραγωδίας τους κάθε άλλο παρά τους ίδιους. Για το Γερμανό ήταν πιο αρεστό να «φταίνε οι Εβραίοι που κατείχαν πόστα εξουσίας» στο κράτος, οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι που «ποδηγετούνταν από τους Εβραίους», οι κομμουνιστές οι οποίοι επίσης «ήταν Εβραίοι» και ήθελαν να τους καταστρέψουν και φυσικά πολλοί άλλοι… Από τους «κατώτερους» Σλάβους όπως οι Τσέχοι και οι Πολωνοί, μέχρι τους Τσιγγάνους.

Όπως λοιπόν γίνεται κατανοητό άρχισε ήδη από τη δεκαετία του 20’ να γιγαντώνεται αργά αλλά σταθερά όχι απλά μια μανία καταδιώξεως, αλλά ένα πραγματικό «κυνήγι μαγισσών» (ή μάλλον… «κατωτέρων») στους δρόμους της Γερμανίας το οποίο απλά με την άνοδο των ναζί θεσμοθετήθηκε με τα επακόλουθα που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε.

Και για να επανέλθουμε στα Ελληνικά πράγματα, σε ότι αφορά τους Έλληνες η πολιτική των Γερμανών κατά την περίοδο κατάκτησης της Ελλάδας υπαγορεύθηκε από ακριβώς αυτούς τους λόγους και με βάση την συγκεκριμένη οπτική γωνία των κατακτητών.

Οι Έλληνες γενικά μπορεί να συγκαταλέγονταν (υποτίθεται) στους «άριους» λαούς, αλλά αυτό μόνο επίσημα. Άλλωστε αυτό συνέβαινε και με πολλούς άλλους λαούς. Ανεπίσημα στους Γερμανούς και κυρίως στα κρατικά στελέχη, η έννοια της Ελλάδας και του Έλληνα διαχωρίζονταν. Ελλάδα ήταν (θεωρητικά πάντα) μια περιοχή κατοικούμενη από «ανώτερους άριους ανθρώπους» που απέδειξαν μέσω του πολιτισμού τους την ανωτερότητα της άριας φυλής.

Ωστόσο οι «Έλληνες» και εννοούμε τον σύγχρονο Ελληνικό λαό ή καλύτερα «αυτούς που υπάρχουν και αυτοαποκαλούνται Έλληνες» (έχει τη σημασία του ο τρόπος που το αναγράφω) ήταν μια "επιμειξία λαών) (=επήλυδων του μεσαίωνα), οι οποίοι τόσο λόγω του μέχρι τώρα έργου τους όσο (και κυρίως αυτό) και λόγω των φυσικών χαρακτηριστικών τους θεωρούσαν αδύνατο αυτοί να ανήκουν στην αρία φυλή των Αρχαίων Ελλήνων (sic). Έτσι λοιπόν η μοίρα τους θα ήταν, όσοι από τους υπάρχοντες κατοίκους διαθέτουν ακόμα «αρια χαρακτηριστικά» να εκγερμανιστούν οι δε άλλοι… στα κρεματόρια. Και πολύ περισσότερο αυτό ίσχυε για τους ανυπότακτους (κομμουνιστές, πατριώτες κλπ).

Ο μόνος λόγος που αυτό «δεν έβγαινε» πολύ προς τα έξω δεν είχε να κάνει με κάποια ντροπή για τα εγκλήματα που διέπρατταν. Για παράδειγμα για τους Εβραίους σχεδόν το διατυμπάνιζαν (ότι τους σκότωναν… όχι ότι απλά ήταν εχθροί τους…). Ο μόνος λόγος ήταν για να μην προκαλέσουν κάποιο "ρήγμα" (ασυνέπεια) στην παγκόσμια φυλετική τους προπαγάνδα σκοτώνοντας υποτίθεται «άριους». Η πρακτική τους όμως τα μαρτυρά όλα…

 

1

2

3

4

Χάρτες που απεικονίζουν το μοίρασμα του κόσμου όπως το είχαν σχεδιάσει πολύ πριν το ξέσπασμα του Β ΠΠ οι Γερμανοί. Τα σχέδια βέβαια άλλαζαν ανάλογα με το ποιός αποκρυστάλωνε τις προθέσεις του ως σταθερός σύμμαχός τους. Ο πρώτος πάνω δείχνει τα σύνορα όπως θα ήταν μετά τη νίκη τους και θα μοιράζονταν την Ευρώπη και την Ασία με την Ιταλία (Μεσόγειος) και την Ιαπωνία (Ανατολική Ασία). Ο δεύτερος δείχνει τον ποταμό Γενισέϊ της Σιβηρίας ο οποίος θα ήταν και το όριο μεταξύ Γερμανίας και Ιαπωνίας. Ο τρίτος δείχνει ποιά θα ήταν τα όρια του κράτους των Γερμανών στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Πέρα απο αυτά τα όρια και μέχρι τον ποταμό Γενισέϊ και μέχρι και το Πακιστάν (ήταν η νοητή γραμμή που είχαν χαράξει με τους Ιάπωνες) θα ήταν μια ενδιάμεση ζώνη όπου θα εστελναν εξόριστους όλους τους... κατώτερους λαούς και ανθρώπους τους οποίους και πάλι θα τους χώριζαν ώστε να μην σχηματίσουν έθνος και κινηθούν κάποτε εναντίον τους, μέχρι να ρθει η ώρα να τους ξεπαστρέψουν και αυτούς (μέχρι δηλαδή να "χωνέψουν" τα κατακτημένα εδάφη). Ο τέταρτος χάρτης δείχνει τα σχέδια για την MittelAfrika (Μέση Αφρική) για την οποία σχεδίαζαν να την εποικίσουν με Ευρωπαίους αλλά όχι άμεσα και μονομιάς. Και ο πέμπτος χάρτης είναι Γερμανική πρόσκληση σε Γερμανούς εποίκους να μετοικήσουν στα νεοκατακτημένα εδάφη της Ανατολικής Ρωσίας και γενικά Ευρώπης (απο Βαλτική μέχρι Μαύρη θάλασσα). Είναι η εποχή που είχαν φτάσει χωρίς σχεδόν καμιά σοβαρή αντίσταση έξω απο τη Μόσχα αλλά δεν το έκαναν γιατί απλά θεωρούσαν οτι νίκησαν οπότε "άρχισαν να παίρνουν τα μυαλά τους αέρα". Το σχέδιό τους προέβλεπε οτι ακόμα και σε πόλεμο να βρίσκονται έπρεπε να ξεκινήσουν άμεσα τα σχέδια εποικισμού προκειμένου να προλάβουν να εποικίσουν τον κόσμο σταδιακά τα επόμενα 100 χρόνια. Γι αυτό λοιπόν δεν "είχαν καιρό για χάσιμο"... Για τον ίδιο λόγο επίσης παρόλο που (απο το 1943 και μετά) έχαναν τον πόλεμο, συνέχιζαν να εξοντώνουν πληθυσμούς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θεωρώντας οτι "το χρέος τους έπρεπε να εκτελεστεί στο ακέραιο"...

Κατά πρώτον ανέφερα πριν (αυτοί που υπάρχουν). Ο λόγος που το ανέγραψα έτσι, έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι Γερμανοί έτσι ή αλλιώς είχαν σχέδια εποικισμού της Ευρωπαϊκής ηπείρου (και αργότερα όχι μόνο…) με Γερμανούς. Αυτό θα γινόταν «με δυσκολία σε βάθος μια με δύο γενιές (για την Ευρώπη),δηλαδή σε βάθος 25 με 50 χρόνια και αργότερα και ίσως παραπάνω. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναφέρει ότι «Γερμανία και Ιαπωνία έχουν το κοινό σημείο ότι θα χρειαστούν περίπου 100 χρόνια για να χωνέψουν τα νέα εδάφη».

Οι Γερμανοί μπορεί να έβλεπαν τους Ιάπωνες ως κατώτερους (Ασιάτες γαρ) και φυλή που θα έπρεπε πολύ αργότερα να... ξεπαστρέψουν όπως και άλλους κατώτερους λαούς, ωστόσο Γερμανία και Ιαπωνία μοιράζονταν το... κοινο ενδιαφέρον τους για την πολιτισμική αναβάθμιση της οικουμένης. Στην φωτό άνω ένας Ιάπωνας... "σαμουράϊ"... αναβαθμίζεται πολιτισμικά λογχίζοντας εναν νεκρό "υπάνθρωπο" Κινέζο αιχμάλωτο. Οι Ιάπωνες εξασκούνταν στην ξιφολόγχη και επι ζώντων αιχμαλώτων προκειμένου να... εξελιχθούν σε πρότυπο στρατιώτη ενός πολιτισμένου στρατού όπως ο Ιαπωνικός και ο Γερμανικός...

Συνεπώς οι Έλληνες συμπεριλαμβάνονταν στα σχέδια εποικισμού, όπου όμως οι υπάρχοντες κάτοικοι ή θα έπρεπε να εκτελεστούν, η θα έπρεπε να εκγερμανιστούν ή απλά να οδηγηθούν στην υπογεννητικότητα. Σημειωτέον ότι η Γερμανοί με το χρονοδιάγραμμα του εποικισμού δεν… αστειεύονταν, λαμβάνοντας πολύ σοβαρά υπόψη το ποιος, που, πότε και το πώς…

Ως εκ τούτου ακόμα και χωρίς μαρτυρίες, ακόμα και αν τα όσα διαδραματίστηκαν παρέμεναν άγνωστα, θα μπορούμε κάλλιστα να υποθέσουμε ότι οι προθέσεις σίγουρα υπήρξαν…

Και από τις προθέσεις, πάμε τώρα στις πράξεις… Όπως είναι γνωστό, μετά τη Γερμανική εισβολή και (τριπλή) κατοχή υπήρξε ο λιμός, οι κακουχίες, το αντάρτικο και τελικά η απόσυρση των κατακτητών και απελευθέρωση.

Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουν για την πείνα και τις κακουχίες που πέρασαν οι Έλληνες της κατοχής και ειδικά το «μαύρο χειμώνα του 41». Εκείνο που γνωρίζουν λιγότεροι, είναι ότι ο λιμός του χειμώνα του 41, δηλαδή περίπου 8 μήνες μετά τη Γερμανική εισβολή και λίγους μήνες μετά την κατάληψη ΚΑΙ τις Κρήτης, η Γερμανική διοίκηση προχώρησε σε επίταξη ΟΛΩΝ των μηχανοκίνητων μέσων, προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει ο Γερμανικός στρατός, υποτίθεται για την εκστρατεία στη Ρωσία με συνέπεια η μεταφορά αγαθών από την ύπαιθρο προς τις πόλεις να γίνει σχεδόν αδύνατη οδηγώντας κυρίως τα μεγάλα αστικά κέντρα σε έλλειψη αγαθών και φυσικά τους αστικούς πληθυσμούς σε λιμό αφού ως γνωστόν τα σύγχρονα αστικά κέντρα πάσχουν από το λεγόμενο «διατροφικό έλλειμμα».

Θυμάμαι πως είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο πριν πολλά χρόνια ότι αυτό οφειλόταν σε «λάθος», δηλαδή προφανώς εννοούσε σε αβλεψία της Γερμανικής διοίκησης.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται σπάει κόκκαλα… Μα καλά; Είναι δυνατόν μια Στρατιωτική Διοίκηση ενός κράτους το οποίο έχει μελετήσει μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια ενός σχεδίου, που όμοιό του κανένας λαός δεν έκανε ως τότε, δηλαδή αυτό της κατάκτησης του κόσμου, να… ξέχασε ότι οι κατεχόμενες χώρες έχουν και λαούς που… θα θέλουν να φάνε;

Ακόμα και αν θεωρήσουμε αυτή την άποψη (το «λάθος») ως σωστή και όχι ως παραπλανητική, θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι ευθύς αμέσως με την επισήμανση του προβλήματος (μα καλά, στραβοί ήταν οι άνθρωποι;) θα έπρεπε αν όχι να επανορθώσουν παρέχοντας άλλα μέσα (ει μη τα κλεμμένα), τουλάχιστον να επαναπροωθήσουν προϊόντα στις αγορές των αστικών κέντρων… Αμ δε…

 

Πολλοί Έλληνες βλέποντας το χάρτη νομίζουν οτι τα χρώματα απλά συμβολίζουν "κατοχή". Κατοχή σε πολλούς φέρνει στο μυαλό απλά στρατιωτική κατοχή. ΟΧΙ. Σημαίνει ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ. Με άλλα λόγια ότι υπήρχχε στην περιοχή της ζώνης δικαιοδοσίας τους απλά ΗΤΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ. Άνθρωποι, φυσικοί πόροι, βιμηχανίες, βιοτεχνίες, εργαστήρια μέχρι και τα... γαϊδούρια μπορούσαν να τα πάρουν με το έτσι θέλω όπως και το έκαναν για να χουν οι δικοί τους να καλοτρώνε. Και οι Έλληνες;;; "Καρφί δεν μου καίγεται" (Γκέρινγκ, βλέπε παρακάτω)...

Πάμε να δούμε μια ενδεικτική εξιστόρηση του λιμού του 41 όπως καταγράφηκε από την ιστορία και βρίσκουμε στην Ελληνική Wikipedia (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

 

«Δημεύσεις-εξαναγκαστική "συνεργασία" με το Γ΄ Ράιχ

Ήδη από τα μέσα Μαΐου του 1941, αξιωματούχοι του Γραφείου Πολεμικής Οικονομίας της Βέρμαχτ κατέσχεσαν όλα τα διαθέσιμα ζωτικής σημασίας εμπορεύματα και τα βιομηχανικά προϊόντα, προκειμένου να τα αποστείλουν στη Ναζιστική Γερμανία. Επίσης, εξασφάλισαν μακράς διάρκειας παραδόσεις για όλα τα σημαντικά ακατέργαστα υλικά και τα αγροτικά προϊόντα. Κατά παράβαση των κανόνων περί επιτάξεων σε κατεχόμενη χώρα, σύμφωνα με τους Κανονισμούς της Χάγης του 1907, οι γερμανικές και οι ιταλικές κατοχικές αρχές αντιμετώπισαν τα περισσότερα προϊόντα ως λάφυρα πολέμου(Ιστ. Ελλ. Έθνους Τόμ. ΙΣΤ σελ. 58).

Επιχειρήσεις που δεν δέχονταν να συνεργαστούν με τις κατοχικές αρχές, δημεύονταν και τα κινητά της περιουσιακά στοιχεία (μηχανήματα κάθε είδους) αποστέλλονταν στο Γ΄ Ράιχ για εκμετάλλευση(Ιστ. Ελλ. Έθνους Τόμ. ΙΣΤ σελ. 58).

Γενικότερα δεν ήταν προτεραιότητα του Γ΄ Ράιχ η προστασία των οικονομικών δομών των κατεχόμενων χωρών ή έστω η διατήρηση του ελάχιστου αποθεματικού σε τρόφιμα και πρώτες ύλες για την επιβίωση του πληθυσμού. Προείχε η στήριξη της στρατιωτικής μηχανής και η νίκη της Γερμανίας στον Παγκόσμιο Πόλεμο, που ήταν ασύμβατες με τις ανθρωπιστικές ανάγκες. Σε αυτά τα πλαίσια οι επιτάξεις και δεσμεύσεις δημόσιων και ιδιωτικών αποθεμάτων διοχετεύθηκαν για τη συντήρηση του γερμανικού στρατού και του γερμανικού πληθυσμού του Γ΄ Ράιχ. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Γκέρινγκ:

«Καρφί δεν μου καίγεται όταν μου λέτε ότι οι άνθρωποι της ζώνης ευθύνης σας πεθαίνουν από την πείνα. Αφήστε τους να πεθάνουν εφόσον έτσι δεν λιμοκτονεί κανένας Γερμανός».

Καταστροφή μεταφορών και υποδομών

Επιπρόσθετα λόγω και των πολεμικών συγκρούσεων που είχε βιώσει ο τόπος οι υποδομές ήταν κατεστραμμένες: γέφυρες, σιδηροδρομικό δίκτυο, αρδευτικά έργα. Από την άλλη πλευρά οι κατακτητές μετέτρεψαν την Ελλάδα σε βάση ανεφοδιασμού για τα γερμανικά στρατεύματα του Ρόμελ που βρίσκονταν τότε στην Βόρεια Αφρική. Η πλήρης αδιαφορία και καταδυνάστευση του άμαχου πληθυσμού από τις κατοχικές αρχές ήταν ποικιλόμορφη: οι μεταφορές τροφίμων από τη μία περιοχή στην άλλη ήταν αδύνατη και ως αποτέλεσμα σχεδόν ποτέ δεν έφτασε στην Αθήνα λάδι από την Κρήτη και τη Μυτιλήνη.

Οι παραδοσιακά εύφορες περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας της Θράκης, που παρείχαν την πλειοψηφία των τροφίμων σε ολόκληρη την χώρα προπολεμικά, είχαν βρεθεί υπό βουλγαρική κατοχή. Οι βουλγαρικές αρχές δεν είχαν καμία διάθεση να διοχετεύσουν την παραγωγή προς την υπόλοιπη χώρα, αλλά πλέον μεταφέρονταν στο εσωτερικό της Βουλγαρίας.

Τον Σεπτέμβριο του 1941, και ενώ τα πρώτα σημάδια του λιμού διαφαίνονταν, η κυβέρνηση του Γ΄ Ράιχ δήλωνε:

...είναι πολύ πιο επείγον να στηρίξουμε με τρόφιμα το Βέλγιο και ίσως την Ολλανδία και τη Νορβηγία υπό το πρίσμα των στρατιωτικών μας προσπαθειών, από το να στηρίξουμε την Ελλάδα.

Συμμαχικός αποκλεισμός

Εκτός από τον απάνθρωπο χαρακτήρα των κατοχικών αρχών, μερίδιο ευθύνης φέρει και η Αγγλική κυβέρνηση για την ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα, με την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού. Η απόφαση αυτή στέρησε τον ανεφοδιασμό της Ελλάδας με βασικά είδη διατροφής. Επιπρόσθετα, την κατάσταση επιδείνωσε ο ιδιαίτερα ψυχρός πρώτος κατοχικός χειμώνας του 1941-1942.

Ανθρωπιστικό αδιέξοδο

Ο λιμός έπληξε κυρίως τις μεγάλες πόλεις της χώρας: Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, αλλά και τη νησιωτική Ελλάδα και ιδιαίτερα την Μύκονο, τη Σύρο και τη Χίο. Τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα υπήρξαν τα πιο ευάλωτα, ενώ στις λίστες των θανάτων μεγάλο τμήμα ήταν άνεργοι, συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι κάτοικοι είχαν εξοικειωθεί με την εικόνα του θανάτου στους δρόμους. Στα απομνημονεύματα του ο Σουηδός διπλωμάτης και μέλος του Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα από το 1942, Πολ Μον, περιγράφει την πρωτεύουσα της χώρας:

«Η πόλη παρουσίαζε θέαμα απελπιστικό. Άντρες πεινασμένοι, με τα μάγουλα ρουφηγμένα, σέρνονταν στους δρόμους. Παιδιά, με όψη σταχτιά και γάμπες λιγνές σαν πόδια αράχνης, μάχονται με τα σκυλιά γύρω στους σωρούς των σκουπιδιών. Όταν το φθινόπωρο του 1941 άρχισε το κρύο, οι άνθρωποι έπεφταν στους δρόμους από εξάντληση. Τους μήνες εκείνου του χειμώνα σκόνταφτε κανείς κάθε πρωί πάνω σε πτώματα. Σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας οργανώθηκαν νεκροφυλάκεια. Τα καμιόνια της δημαρχίας έκαναν κάθε μέρα τον γύρο τους, για να μαζεύουν τους πεθαμένους. Στα νεκροταφεία τους σώριαζαν τον έναν πάνω στον άλλο. Ο σεβασμός για τους νεκρούς, τόσο βαθιά ριζωμένος στους Έλληνες, είχε στομωθεί».

Σύμφωνα με τα αρχεία των κατοχικών αρχών, που παρουσιάζουν πιο συντηρητικά το μέγεθος του λιμού, ο αριθμός των θανάτων τον χειμώνα του 1941-1942 εκτοξεύτηκε: ο μέσος όρος θανάτων τον Νοέμβριο του 1941 τετραπλασιάστηκε από τον αντίστοιχο της περιόδου 1931-1940, ενώ το διάστημα Ιανουαρίου-Μαρτίου εξαπλασιάστηκε. Φυσικά η έκταση της ανθρωπιστικής καταστροφής είναι ακόμη πιο δραματική, καθώς ένας μεγάλος αριθμός θανάτων δεν αναφέρονταν στις τότε αρχές. Πολλοί θάνατοι δεν αναφέρονταν σκόπιμα, προκειμένου τα κουπόνια διατροφής που χρησιμοποιούσαν για τα συσσίτια χρησιμοποιηθούν κυρίως από συγγενείς τους.

Με το ένστικτο της επιβίωσης ιδιαίτερα έντονο, ο κόσμος άρχισε να εφευρίσκει ασυνήθιστες διατροφικές μεθόδους, έτσι συνώνυμο της κατοχικής πείνας γίνονται η μπομπότα, το κουκουτσάλευρο. Παρατηρήθηκαν περιπτώσεις βρώσης σκαντζόχοιρων, ημιόνων και χελωνών.

Τυχεροί μπορούν να θεωρηθούν όσοι ζούσαν σε μέρη όπου υπήρχε παραγωγική, αγροτική και κτηνοτροφική, δραστηριότητα, όσο επέτρεπαν οι κατοχικές συνθήκες. Έτσι στη Θεσσαλία και στην Ήπειρο δεν σημειώθηκε εκτόξευση του αριθμού των θανάτων από λιμό, παρά μόνο όταν ξεκίνησαν στην περιοχή οι μαζικές εκκαθαρίσεις και εμπρησμοί, το 1943.

 Άρση του αγγλικού αποκλεισμού

Ανθρωπιστική βοήθεια, περισσότερο συμβολική και όχι ουσιαστική, προσέφερε αρχικά το τουρκικό πλοίο Κουρτουλούς. Αμέσως μετά επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ των εμπόλεμων πλευρών και συστάθηκε σουηδοελβετική επιτροπή που διένειμε τρόφιμα στην Ελλάδα. Έτσι από το Φθινόπωρο του 1942 ξεκίνησαν τα φορτία τροφίμων του Ερυθρού Σταυρού να εφοδιάζουν διάφορα μέρη της χώρας.

Ναζιστικό πρόγραμμα διάσωσης προς αποφυγή χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας

Ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, που τότε ήταν πολύ πιθανή, θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στον διοικητικό-οικονομικό μηχανισμό της Ναζιστικής Γερμανίας και στην ασφάλεια των στρατευμάτων της στην Ελλάδα. Με αυτό το κίνητρο και όχι λόγω της καθαυτής επιβίωσης του ελληνικού πληθυσμού, καθώς και εν όψει του διαφαινόμενου κινδύνου χρεοκοπίας ο ίδιος ο Χίτλερ διόρισε ως εντεταλμένο για οικονομικά θέματα στην Ελλάδα των πρώην δήμαρχο Βιέννης, Χέρμαν Νόιμπαχερ.

Τελικά ο Νόιμπαχερ μαζί με τον Ιταλό ομόλογό του Ντ' Αγκοστίνο αποκατέστησε στοιχειωδώς τα βασικά μεγέθη της οικονομίας, κάτι που επιτεύχθηκε στη πραγματικότητα και από την ανθρωπιστική βοήθεια που προσέφερε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός.

Ο Hermann Neubacher

Ο Νόιμπαχερ, για την επίτευξη αυτού του σκοπού και πιστός στο πνεύμα της πλήρους οικειοποίησης των τοπικών πόρων και της λεηλασίας των κατοίκων της χώρας, δεν δίστασε να προβεί στην πώληση περίπου ενός εκατομμυρίου χρυσών λιρών μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος. Το ποσό αυτό προερχόταν από την καταλήστευση της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, ενώ αργότερα δαπανήθηκαν αποθέματα της Κεντρικής Γερμανικής Τράπεζας, που υπήρξαν επίσης προϊόντα λεηλασίας κατεχόμενων χωρών.

Η επόμενη δωσίλογη κυβέρνηση του Λογοθετόπουλου κινήθηκε στα ίδια αδύναμα πλαίσια χωρίς να μετριάσει τις συνέπειες της εξαθλίωσης, παρόλο όμως που η πορεία οικονομικής δυσπραγίας είχε κάπως ομαλοποιηθεί. Η πτώση της όμως επισπεύσθηκε λόγω των μαζικών εκδηλώσεων και απεργιών στην Αθήνα στις αρχές του 1943, εξαιτίας έντονης φημολογίας ότι το ναζιστικό καθεστώς ετοιμάζει τη βίαιη μεταφορά Ελλήνων εργατών σε εργοστάσια στη Γερμανία.»

Η φαινομενικά αδιάφορη αλλά στην πραγματικότητα μεθοδευμένη αυτή πολιτική, η οποία διαφαίνεται από τα πεπραγμένα του Ράϊχ, δεν αντικατοπτρίζεται μόνο στις δηλώσεις του Γκαίρινγκ ή στην, για οικονομικούς λόγους του Ράϊχ, παρέμβαση των Γερμανών ενώπιον μιας Ελληνικής χρεοκοπίας, αλλά και στις δηλώσεις του ίδιου του Χίμλερ για τις προθέσεις του απέναντι στους κατεκτημένους λαούς, όπως αυτές διασώθηκαν στις «Ομιλίες του Πόζεν» προς Γερμανούς κρατικούς λειτουργούς που δεν είναι άλλες από δύο ομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στις 4 και την 6^η Οκτωβρίου του 1943 στο Δημαρχείο της νυν Πολωνικής πόλης του Πόζναν (τότε Πόζεν). Έλεγε λοιπόν μεταξύ άλλων ο Χίμλερ:

Οι "Λόγοι του Πόζεν" δεν βρέθηκαν σε κάποιον ξεχασμένο φάκελο, τον οποίο οι σύμμαχοι απλά τον κατέσχεσαν. Βρέθηκε κομμάτι - κομμάτι σε διαφορετικές περιοχές και κομμάτια του συμπληρώθηκαν απο μαρτυρίες, γιατί οι ναζί είχαν ήδη υποψιάσει όλο τον κόσμο για τις πραγματικές προθέσεις τους όχι μόνο με βάση τις πράξεις τους αλλά και με βάση μαρτυρίες, έγγραφα, τεκμήρια κλπ. Για το λόγο αυτό εξαφάνιζαν όσα μπορούσαν περισσότερα για να μην επιβαρύνον περαιτέρω όχι απλά τους ίδιους (έτσι κι αλλιώς η... φήμη τους ήταν ήδη γνωστή) αλλά και την ύπαρξη της ίδιας της Γερμανίας. Αν διασώζωνταν όλοι οι λόγοι και τα έγγραφα των ναζί είναι δύσκολο να φανταστούμε οτι δεν θα περνούσε 'εστω απο το μυαλό των συμμαχων να εξαφανίσουν αυτό το κρατικό μόρφωμα που όχι απλά έσπειρε τόσο και τέτοιο όλεθρο στη γη αλλά και βρήκε τόσους πρόθυμους συνεργούς μέσα και έξω απο τη χώρα... Για την ιστορία να πούμε οτι... τους πέρασε απο το μυαλό αλλά για διαφορετικούς πολιτικούς λόγους τα δύο στρατόπεδα αποφάσισαν να υπάρχει ενιαία Γερμανία και μάλιστα απαλλαγμένη απο χρέη και άλλα βάρη (αυτά στη Δύση)...

«…Μια θα πρέπει να είναι η βασική αρχή που θα επικρατεί στις τάξεις των ανδρών των SS: (Ότι θα πρέπει) να είμαστε τίμιοι, ειλικρινείς, πιστοί και αλληλέγγυοι στα μέλη ΜΟΝΟ του δικού μας αίματος και σε κανέναν άλλο. Το τι συμβαίνει σε έναν Ρώσσο ή Τσέχο δεν με ενδιαφέρει ούτε στο παραμικρό. Ότι διαθέτουν τα άλλα έθνη από την άποψη του καλού αίματος του τύπου μας θα το πάρουμε, εάν γίνεται και με απαγωγή των παιδιών τους για να τα μεγαλώσουμε εδώ μαζί μας. (Όσο) Για το εάν τα έθνη ζουν σε ευημερία ή πεινούν μέχρι θανάτου, με ενδιαφέρει ως εκεί που με ενδιαφέρουν ως σκλάβοι για την κουλτούρα μας. Αλλιώς δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Εάν 10.000 Ρωσσίδες γυναίκες πέφτουν κάτω από την εξάντληση καθώς σκάβουν μια αντιαρματική τάφρο, με ενδιαφέρει μέχρι εκεί που θα έχει τελειώσει η αντιαρματική τάφρος…»

Ως εκ τούτου, η πολιτική του Άξονα κατά την κατοχή (της Ελλάδας) δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μικρό τμήμα μιας μεθοδευμένης πολιτικής «υποκατάστασης πληθυσμών» όπου πολύ απλά μετά τον πόλεμο, όσοι δεν εκγερμανίζονταν απλά ή θα εκτελούντο ή θα εκτελούντο δια βασανιστηρίων ή στην «καλύτερη» περίπτωση θα εκτοπίζοντο στα μετέπειτα σύνορα του Ράϊχ μέχρι να εκλείψουν με… κάποια άλλη μέθοδο…

Τα δε αντίποινα των Γερμανών, τα οποία εκφράζονταν στο ρητό «εκατό ντόπιοι για κάθε γερμανό νεκρό» δεν ήταν τίποτα άλλο από μια άλλη βολική πολιτική εφαρμογή της γενοκτονίας των μη Γερμανών όπου θα μπορούσαμε να το εκφράσουμε κι εμείς «μαζί με τον πόλεμο συνεχίζουμε και τη γενοκτονία» ή «μ’ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια».

Εμένα όμως δεν με πολυαπασχολούν τόσο οι πολιτικές των Γερμανών. Οι Γερμανοί τέτοιοι ήταν, τέτοιοι παρέμειναν, αυτός είναι και ο πολιτισμός τους. Με πειράζει που οι λαοί και ειδικά οι Έλληνες διαπληκτίζονται και ακόμα και σκοτώνονται μεταξύ τους πάνω στο θέμα «ποιος συνεργάστηκε περισσότερο με τους κατακτητές» λες και κανένας άλλος ξένος, Έλληνας, εθνικιστής, κομμουνιστής κλπ δεν συνεργάστηκε πριν την κατοχή με τους παγγερμανιστές είτε του Κάϊζερ είτε του Χίτλερ και ψάχνουμε να βρούμε τον ένοχο μεταξύ μας. Και όλα αυτά την ώρα που και σήμερα πολλοί από τους… «μη Γερμανούς» συνεργάζονται χωρίς την απειλή όπλου (όπως τότε) αλλά με το χάδι του χαρτονομίσματος ή και αισθανόμενοι ιδεολογικά συγγενείς με τους παγγερμανιστές ανθρωποφάγους…

Η στρατιωτική τακτική των αντιποίνων κατά αμάχων

Φτάνοντας λοιπόν στο δια ταύτα και σε ότι αφορά τον Β ΠΠ, ένα μεγάλο ακόμα ζήτημα, είναι αυτό των αντιποίνων κατά αμάχων τα οποία κάποιοι καλοθελητές (ντόπιοι και ξένοι) όχι απλά αιτιολογούν αλλά και δικαιολογούν! Μπορούν να αιτιολογηθούν (γιατί να δικαιολογηθούν αποκλείεται και πολύ περισσότερα στην σύγχρονη ή στην τότε εποχή);

Δίστομο... Είπαμε. Για κάθε... "άριο" Γερμανό 100 Έλληνες...

Τα αντίποινα κατά αμάχων, είναι τόσο αρχαία όσο και ο πόλεμος. Αντίποινα διαπράττονταν εναντίον αμάχων, αιχμαλώτων κλπ ανέκαθεν και από διάφορους λαούς, ακόμα και χωρίς να υπάρξει αντίσταση του πληθυσμού και για λόγους που πολλές φορές βρίσκονταν μόνο στα κεφάλια των βιαιοπραγούντων.

Ως τακτική εννοείται οτι είναι εγκληματική και πολύ περισσότερο στην εποχή μας που (υποτίθεται) ότι έχουμε ξεπεράσει το σκοταδισμό του Μεσαίωνα και επικρατεί, έστω μέχρι κάποιο σημείο, ο ορθολογισμός.

Όπως φαίνεται όμως και εδώ οι καλοθελητές βάλθηκαν να μας πείσουν ότι οι Γερμανοί «ήρθαν να μας βάλουν τα γυαλιά» μαθαίνοντάς μας το «πως φέρονται τα σοβαρά (κατ αυτούς) κράτη». Άλλωστε αυτή την πατάτα την πετάμε κι εμείς οι Έλληνες κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον ξένο να φέρεται αυταρχικά ενώ εμείς οι... «καθυστερημένοι» Έλληνες δεν… παίρνουμε ένα μαχαίρι και να αρχίζουμε να σφάζουμε κοσμάκη όπως πολύ πιθανό θα ήθελαν οι καλοθελητές…

Οι «πολιτισμένοι» Γερμανοί λοιπόν, στο πλαίσιο των «αναγκών» τους για τη διεξαγωγή ενός πολέμου εναντίον… όλων, έπρεπε να βρουν έναν τρόπο ώστε αφενός μεν να κάμψουν άμεσα και γρήγορα κάθε αντίσταση του εκάστοτε κράτους-θύματος και αφετέρου να δημιουργήσουν τον μύθο ενός κράτους με το οποίο «όποιος τολμήσει και τα βάλει μαζί του θα πάθει τα ίδια»… Πολωνοί, Ολλανδοί, Βέλγοι, Φράγκοι, Άγγλοι, Έλληνες και Ρώσοι από τον Σεπτέμβριο του 1939, μέχρι το Φθινόπωρο του 41, έπεσαν θύματα της ίδιας εγκληματικής, ληστρικής, απάνθρωπης και ανέντιμης δήθεν "ευφυούς" "στρατηγικής"(;) του «Κεραυνοβόλου πολέμου». Και δεν μπορώ να καταλάβω τι το ευφυές κρύβεται πίσω από μια ξαφνική επίθεση σε μια χώρα, από έναν λαό ο οποίος πανεύκολα χαρακτηρίζει τους άλλους ως «απατεώνες», «παρασιτικούς» κλπ την ίδια ώρα που ο ίδιος λαός στην ουσία έχει σχηματίσει ένα κρατικό μόρφωμα από εκείνα τα οποία παλιότερα στις διεθνείς σχέσεις ονομάζονταν ως «κράτος-αλήτης», δηλαδή κράτη με τυχοδιωκτική πολιτική τα οποία ως μόνο σκοπό τους έχουν αντί την κοινωνική ευημερία και την παγκόσμια ειρήνη, έχουν ως πάγια «πολιτικη» (αν μπορούμε να ονομάσουμε αυτή τη συμπεριφορά ως πολιτική)την διαρκή πρόκληση πολέμων ή έστω πολιτικής αστάθειας ακόμα και όταν όχι μόνο δεν υφίστανται ζητήματα προς επίλυση (λ.χ. διακρατικές διαφορές)αλλά και όταν είναι ολοφάνερο ότι θα ελκύσουν την μήνι της διεθνούς κοινότητας. Αυτά τα κράτη ελέγοντο «κράτη-αλήτες». Στη σημερινή δε εποχή, πέραν του ότι ο όρος ελάχιστα χρησιμοποιείται, αυτά τα κρατικά μορφώματα έχουν γίνει τόσα πολλά ώστε, εγώ προσωπικά παρατηρώντας τους πολέμους και τις συγκρούσεις που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια, να βλέπω ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα πιο πιθανό από ποτέ. Κρίνοντας και από το γεγονός ότι αποτελούν ολόκληρη συμμορία προκαλώντας πολέμους εκεί που δεν υπάρχουν…

Επιστρέφοντας στις στρατιωτικές τακτικές των Γερμανών, βλέπουμε ότι ενώ για πολλούς άλλους λαούς, τέτοιες όχι απλά απάνθρωπες, αλλά… υπάνθρωπες (για να χρησιμοποιήσω έναν προσφιλή ναζιστικό χαρακτηρισμό) τακτικές θα αρκούσαν όχι απλά για να κατατάξουν την εθνικότητά του ως συνώνυμο του εγκληματία, αλλά και θα το είχαν διαλύσει ενδεχομένως ως κρατική οντότητα, εδώ βλέπουμε οι τακτικές αυτές όχι μόνο να αποτελούν επίκεντρο θαυμασμού και μελέτης από τα επιτελεία των μεγαλύτερων στρατών του κόσμου, αλλά να διδάσκονται και μάλιστα να εφαρμόζονται!

Παρατηρούμε δηλαδή και πάλι μια αντιμετώπιση εκ μέρους της λεγόμενης «Δύσης» λες και οι Γερμανοί ανακάλυψαν τον τροχό…

Δηλαδή πόσο άξιο μελέτης να αποτελέσει ένα δόγμα πολέμου το οποίο εφαρμόζεται απο μια πληθυσμιακά πολυπληθή χώρα, με αφθονία σε χρήμα και φυσικούς πόρους που της παρείχαν όχι ο πληθυσμός της που δεν αρκούσε αλλά η ίδια η διεθνής κοινότητα των… προθύμων ουδετέρων και με πλήθος συμμάχων, εναντίον ανύποπτων χωρών χωρίς πόρους, μέσα, συμμάχους (στο πεδίο της μάχης και όχι θεωρητικούς και… «στη σκέψη», βλέπε Ρούζβελτ…) και χωρίς επαρκές προσωπικό να αναπληρώσει απώλειες;

Κατά την άποψή μου, αν και ο Β’ ΠΠ αποτελεί, ως γεγονός, μια μεγάλη περίοδο με αναρίθμητα μικρά ή μεγάλα στρατιωτικά και μη γεγονότα και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να κριθεί ως «μονογραφία», άλλο ένα παταγώδες στρατιωτικό φιάσκο, για το οποίο ευθύνονται όλες οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής.

Και για να συνοψίσουμε επισημαίνοντας παράλληλα και επί μέρους σημαντικές παραμέτρους σε αυτό που αποκαλούμε σήμερα Β’ ΠΠ:

Για τον άξονα

Στην ουσία η προετοιμασία δεν έγινε από τους Ναζί, αλλά η προετοιμασία για την… κατάληψη του κόσμου είχε ήδη ξεκινήσει τουλάχιστον δύο δεκαετίες πριν ξεσπάσει ο Α ΠΠ. Αυτό μπορεί βέβαια να μην έχει κανένα αντίκρυσμα για τα στρατιωτικά μέσα και γενικά για τα υλικά εφόδια των οποίων η χρησιμότητα έρχεται και παρέρχεται από χρόνο σε χρόνο, αλλά οι σχολές, οι άνθρωποι και τα συμπεράσματα αποτελούν «χρυσάφι» για μια κυβέρνηση που αναζητεί εναγωνίως να στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό με ανθρώπους που διαθέτουν αυτό που ονομάζουν, οι ίδιοι οι Αμερικανοί, το “know how”. Συνεπώς, το 1939, όταν ξεκινούσαν τον πόλεμο, μπορεί τα κανόνια του 16 να ήταν άχρηστα, αλλά όχι και… αυτοί που τα έφτιαξαν τότε… Και ο νοών νοείτω.

Βασισμένοι πάνω στην πολυτέλεια της υπερεπάρκειας αγαθών και ανθρώπων, οι Γερμανοί, χρησιμοποίησαν κατά κόρον από τις αρχές του πολέμου το δόγμα της «συντριπτικής υπεροχής έναντι του αντιπάλου», τόσο σε μέσα όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό. Είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι αν οι Γερμανοί ήταν αναγκασμένοι να πολεμούν εναντίον πολυπληθών αντιπάλων τους, όχι απλά δεν θα σκέφτονταν να πολεμήσουν για καμιά ιδέα, αλλά θα γίνονταν ένας έξοχος λαός στην παραγωγή και κατανάλωση καφέ, σοκολάτας και άλλων προϊόντων πολυτελείας… Το δε «Ανατολικό μέτωπο» που τόσο πολύ θεωρούσαν ως «εφιάλτη» δεν είναι τίποτα άλλο από αποτέλεσμα της δικής τους «μπαμπεσιάς» με την ξαφνική εισβολή σε ξένη χώρα, από τον «φυλετικό πόλεμο» που η ηγεσία τους αποφάσισε εν ψυχρώ να εφαρμόσει και φυσικά από κει και πέρα, το «πικρό ποτήρι» του πολέμου που γεύεται κάθε λαός που πολεμάει για τη ζωή ή τον θάνατο, «πικρό ποτήρι» το οποίο οι ίδιοι προηγουμένως σέρβιραν στους άλλους που ο πόλεμος ήταν γι αυτούς έτσι κι αλλιώς ένα ατέλειωτο… «Ανατολικό Μέτωπο»…

Ως εκ τούτου, η όποια υπερεκτίμηση για τις δυνατότητες του Γερμανικού Επιτελείου εξαντλούνται μέχρι το σημείο που αν δεν είχαν συντριπτική υπεροχή έναντι του αντιπάλου είχαν έστω μια ελαφρά υπεροχή. Όταν όμως ξεκίνησαν τα προβλήματα στην επάρκεια των εφοδίων ή των ανδρών, τότε άρχισαν να κλαψουρίζουν ότι «δεν τους έφταναν τα εφόδια» ή ότι «έδιναν υπεράνθρωπο αγώνα εναντίον πολλών» κλπ. Λες και άλλοι λαοί δεν πολέμησαν ή δεν πολεμούσαν κάτω από τέτοιες ή και πολύ χειρότερες συνθήκες πολέμου…

Πάνω Ιρανοί στέλνουν παιδάκια στο μέτωπο του πολέμου Ιράν-Ιράκ που συντάραξε τις δύο χώρες τη δεκαετία του 80. Χιλιάδες απο αυτά σκοτώθηκαν στις αυτοκτονικές επιθέσεις των "ανθρωποκυμάτων". Κάτω Φράγκοι 70 χρόνια πριν, επιτίθενται στα χαρακώματα του Δυτικού μετώπου με την τακτική των ανθρωποκυμάτων. Συνήθως ο κόσμος αδυνατεί να καταλάβει ακόμα και σήμερα το οτι στην εποχή της "επιστημονικής εξειδίκευσης" υπάρχει αναξιοκρατία. Ο μέσος άνθρωπος νομίζει οτι όπως όταν πονάει το δόντι του θα απευθυνθεί (και θα βρει) οδοντίατρο, ή όταν χαλάσει ένα μηχάνημα θα απευθυνθεί (και θα βρει) εξειδικευμένο μάστορα, έτσι νομίζει οτι και το κράτος είναι μια "εταιρία" την οποία διοικούν... ειδήμονες. Δυστυχώς η αλήθεια αποκαλύπτεται συνήθως μετά το κακό αν και στην απλή καθημερινότητα, οι... άνθρωποι κάνουν οτι μπορούν για να μας δώσουν ενδείξεις της ανικανότητάς τους. Η πραγματκότητα είναι οτι (συνήθως) βρίσκονται σε πόστα (οποιασδήποτε μορφής) εξουσίας μόνο και μόνο γιατί είχαν διασυνδέσεις και επειδή (το τελευταίο "φοριέται" πολύ τις τελευταίες δεκαετίες) ο μπαμπάκας τους και η μαμάκα τους πλήρωσαν μια ιδιωτική εταιρία χορήγησης ειδικοτήτων (κοινώς ιδιωτικό κολλέγιο) ώστε τα παιδάκια τους να καλύπτουν όχι μόνο το ανεπέγγελτο αλλά και τη βλακεία τους ακόμα με έναν βαρύγδουπο τίτλο (λχ "Master of Business administration", "Bachelor of Human studies", doctorate in art and design) και ο οποίος συνήθως δεν χρησιμοποιείται ποτέ γιατί αν εχρησιμοποείτο είναι μαθηματικώς βέβαιο οτι ή θα κατέστρεφε την ειχείρηση που θα δούλευε ή θα έπρεπε να τον πληρώνουν χωρίς να δουλεύει αφου ο τίτλος είναι αγορασμένος και δεν αντικατοπτρίζει καμιά πραγματική εκπαίδευση ή πολύ περισσότερο ταλέντο... Και ο λαός ακούγωντας το τίτλο το χάφτει...

Με άλλα λόγια, τόση ετοιμασία πήγε στράφι… Η ικανότητα της στρατιωτικής ιδιοφυίας του επιτελείου τους σταματούσε όσο υπήρχε έστω επάρκεια. Όταν αυτή ήταν αδύνατη να επιτευχθεί, ο πόλεμος πήγαινε περίπατο. Άλλωστε δεν ήταν λίγες οι φορές που η όποια τακτικής τους θύμιζε τακτικές του Ιράν της δεκαετίας του 80 ή αλλιώς του Μεσαίωνα με τα… «ανθρωποκύματα». Δηλαδή συνεχείς εφόδους μέχρι να κουραστεί ο αντίπαλος ή να σωθούν τα εφόδια και είτε να εξουδετερωθεί, είτε να παραδοθεί. Με αυτόν τον τρόπο βέβαια γίνεται ο καθένας στρατηγός. Η τακτική αυτή παρατηρείται τόσο σε άλλα μέτωπα από… «μεγάλους» Γερμανούς στρατηγούς (Βλέπε Ρόμελ, Τομπρούκ), όσο κι εδώ στην Ελλάδα με την κατάληψη της Γραμμής Μεταξά (ή Ρούπελ). Δεν θα αναφερθώ καν στο ενδεχόμενο να πολεμούσαν ποτέ οι… «άριοι» εναντίον ίσων… Άρα τζάμπα η μόστρα του Γερμανικού επιτελείου. Βέβαια λίγο-πολύ έτσι πολεμούσαν κι άλλοι (δηλαδή βασισμένοι πάνω στην υπερεπάρκεια ανθρώπων και αγαθών) αλλά εμένα εκείνο που με νοιάζει είναι ότι στην Ελλάδα αυτά δεν αναλύονται και πολλοί αναλώνονται στον ηρωϊσμό των Ελλήνων στο Ρούπελ (σωστό εν μέρει) αλλά όχι στο πως και κάτω από ποιες συνθήκες θα μπορούσαν οι Γερμανοί να αποκρουστούν με πόλεμο κινήσεων και όχι με στατική άμυνα χαρακωμάτων. Συμπεράσματα που θα βοηθούσαν και σε μελλοντικές πιθανές περιπτώσεις εναντίον επίσης πολυπληθών αντιπάλων με συντριπτική ή έστω μεγάλη ισχύ πυρός. Ο καιρός παρήλθε προ πολλού από την εποχή που 300 ή 1000 μπορούσαν να τιθασεύσουν 1 εκατομμύριο καθώς οι συνθήκες των πολέμων έχουν αλλάξει δραματικά…

Ο δε μόνος λόγος που η Ελλάδα ΔΕΝ ήταν έτοιμη για να προπαρασκευαστεί πολεμικά ήταν γιατί οι Άγγλοι, όταν συνειδητοποίησαν το τι έρχεται, προφανώς έδωσαν στον Γεώργιο Β’ το «οκ» να ορίσει κυβέρνηση σταθερή και ικανή να αναλάβει το βάρος της προετοιμασίας αλλά… πολύ αργά. Οι Γερμανοί είχαν προλάβει. Για μένα είναι σίγουρο ότι αν υπήρχαν τουλάχιστον άλλα πέντε χρόνια προετοιμασίας, δηλαδή αν υπήρχαν ακόμα άρματα και αεροσκάφη (που δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου) το πιθανότερο είναι οι Γερμανοί να περίμεναν ακόμα στο Ρούπελ, αφού μιλάμε για μια χώρα που παρόλο που περιορίστηκε σε στατική άμυνα διεξήγαγε πόλεμο ελιγμών στην Αλβανία (αν και για μένα ανεπιτυχής αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης).

Και τελικά έχουμε τον «ψυχολογικό πόλεμο» μέρος του οποίου είναι η κάμψη του ηθικού του πληθυσμού. Σε αυτό μάλιστα! Οι Γερμανοί πρώτευσαν. Κατέστρεψαν πόλεις και πρωτεύουσες, σκότωσαν, έκαψαν  αμάχους, ακόμα και ζώα με μόνο στόχο την κάμψη του ηθικού του αντιπάλου και τον εκφοβισμό των υπολοίπων συμμάχων. Το ίδιο βέβαια έκαναν ΚΑΙ στους ίδιους τους συμμάχους και σε ότι αφορά τους Δυτικούς (γιατί οι Ρώσοι υπέφεραν άλλα χειρότερα) κυρίως στους Άγγλους σε έναν αγώνα «ποιος θα προκαλέσει τις μεγαλύτερες καταστροφές». Και όταν οι Άγγλοι μαζί με την «μεγάλη πυριτιδαποθήκη» την Αμερική (κατά τον Ουίνστων Τσώρτσιλ) απαντούσαν με χειρότερο τρόπο στους Γερμανούς, οι Γερμανοί πάλι κλαψούριζαν ότι «παραβιάζονται οι συνθήκες» και ότι «αυτές είναι απάνθρωπες πρακτικές». Δηλαδή όταν από κάποιο σημείο και μετά δεν μπορούσαν να ανταποδώσουν στους συμμάχους τα ίδια πλήγματα (παρά τον απεριόριστο «υποβρυχιακό πόλεμο», τους εμπρηστικούς βομβαρδισμούς του Λονδίνου και άλλων πόλεων κατά το πρότυπο της ισοπέδωσης της Βαρσοβίας), τους κατηγορούσαν για τις πρακτικές τις οποίες πρώτοι εκείνοι εφηύραν και εισήγαγαν στον πόλεμο εναντίον όλων των άλλων και απλά οι σύμμαχοι… τους μιμήθηκαν…

Για τους συμμάχους (Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικανοί και Ρώσοι)

Οι μυστικές υπηρεσίες ΔΕΝ λειτούργησαν αφού δεν ανακάλυψαν τις προετοιμασίες του Άξονα και ως εκ τούτου, ΔΕΝ ελήφθησαν μέτρα, παρά μόνο όταν οι Γερμανοί έφτασαν στην Κρήτη, έξω από τη Μόσχα και… όταν ψάρευαν έξω από τις Αγγλικές ακτές.

Η ανεκτικότητά τους, τους οδήγησε στον θάνατο ΚΑΙ άλλων εκατομμυρίων ανθρώπων που προστίθενται σε αυτούς του Α’ ΠΠ.

Ήταν ανεπίδεκτοι όχι μόνο ενημέρωσης για το τι έρχεται αλλά και πολύ περισσότερο για το πως θα αντιμετωπίσουν αυτό που έρχεται (ολοκληρωτικός πόλεμος).

Την ώρα που Βρετανοί, Γάλλοι, Πολωνοί κλπ αξιωματικοί τους φώναζαν για διακλαδικές ασκήσεις, ανάπτυξη των αρμάτων ως ανεξάρτητο όπλο κλπ εκώφευαν.

Έβλεπαν κράτη ολόκληρα να καταποντίζονται και να υποδουλώνονται και όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα αλλά και βοηθούσαν τους ναζί (βλέπε Τσεχία)ή και μοιράζονταν μαζί τους τη… λεία (βλέπε ΕΣΣΔ).

Στάλιν-Ριμπεντροπ και στο βάθος... Πολωνία!

Όχι μόνο δεν σταμάτησαν το ολοκαύτωμα των λαών αλλά έδωσαν στη Γερμανία την ικανότητα να αποκτήσει το δικό της «πειραματικό εργαστήριο» στη Μικρά Ασία με την εξόντωση των ντόπιων χριστιανικών πληθυσμών δίνοντάς τους έτσι την… εμπειρία του «πως γίνεται η δουλειά»… Και το κυριότερο, με τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923, στην ουσία νομιμοποίησαν τη μέθοδο. Για το λόγο αυτό, πολλοί ναζί όταν οδηγήθηκαν αργότερα στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης δεν καταλάβαιναν τον λόγο αφού θεωρούσαν κάτι σαν «νόμιμη διεθνή πρακτική» την εκτόπιση ή και την εξόντωση των… «ανεπιθύμητων πληθυσμών».

Και ίσως το σημαντικότερο. Ουδέποτε οι θύτες πλήρωσαν τα θύματά τους και πολύ περισσότερο όταν η όποια πληρωμή είναι αδύνατον να υπολογιστεί όταν όχι ένας άνθρωπος αλλά ολόκληρες κοινότητες ανθρώπων αφανίζονται από τον φυλετικό σκοταδισμό. Αρμένοι, Έλληνες, Ασσύριοι, Σέρβοι, Τσέχοι, Εβραίοι, Σλάβοι και άλλες μειονότητες ή πλειονότητες, σχεδόν εξαφανίστηκαν, μόνο και μόνο για να δουν οι απόγονοί τους το ίδιο κράτος να διεκδικεί και πάλι με τις ίδιες ή πιο εξελιγμένες μεθόδους την πρωτοκαθεδρία στον κόσμο. Και όλα αυτά κάτω από μια (για ακόμα μια φορά) απρόθυμη διεθνή κοινότητα να αντισταθεί, την ίδια ώρα που για ήσσονος σημασίας θέματα ξέρει πολύ καλά να παραδίδει μαθήματα νομιμότητας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η απροθυμία, θρέφει το θράσος και το θράσος θρέφει τον όλεθρο. Ας ετοιμαζόμαστε λοιπόν!

Τα αποτελέσματα της ανοχής στο Γερμανικό εθνικισμό... Η 12χρονη Καζιμιέρα, κλαίει πάνω απο το πτώμα της δεκατετράχρονης αδελφής της Άντζια που εκτελέστηκε απο τους Γερμανούς - Βαρσοβία, Σεπτέμβριος 1939, (Φωτογραφία Julien Bryan)