Επιχειρηματικότητα και εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης"

 ''Η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», «όραμα», «ιδέα» κλπ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κράμα Καρλομαγνισμού και Χανσεατικού μερκαντιλισμού… ''

 Οι εργασιακές σχέσεις και η επιχειρηματικότητα, αν και φαινομενικά μοιάζουν ως δύο εντελώς ξεχωριστοί τομείς, είναι τόσο αλληλένδετοι ώστε θα τολμήσω να πω ότι ο ένας δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τον άλλον.

 Στην σύγχρονη Ελληνική αλλά και παγκόσμια πραγματικότητα αυτό φαίνεται να το έχουν ξεχάσει όχι μόνο οι πάσης φύσεως οικονομολόγοι, ασχολούμενοι με τις επιχειρήσεις κλπ. 

Επίσης οσάκις γίνεται αναφορά, παρουσιάζεται τόσο ποικιλοτρόπως ώστε αν η κατάσταση δεν ήταν δραματική, θα ήταν σίγουρα γραφική.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα ένα-ένα.

Κατ αρχήν πριν αναπτύξω το θέμα, θα ήθελα να αναφερθώ στο για ποιόν λόγο αποφάσισα να αναφερθώ σε ένα τόσο εξειδικευμένο θέμα που αφορά την επιχειρηματικότητα και τις εργασιακές σχέσεις.

Ούτε εργατολόγος είμαι, ούτε οικονομολόγος, ούτε καν μαθηματικός. Μα τότε θα ρώταγε κάποιος με τι προσόντα θα αναλύσεις ένα τόσο ειδικό θέμα;

Είναι η αλήθεια ότι δεν είμαι υπέρ της ενασχόλησης ανθρώπων μη εχόντων σχετικές γνώσεις επί θεμάτων που δεν άπτονται του αντικειμένου τους.

Ωστόσο επειδή από μικρή σχετικά ηλικία (15 ετών) εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα, επειδή έχω εργαστεί σε μη ευκαταφρόνητο πλήθος ειδικοτήτων, επειδή έχω συναναστραφεί με πλήθος επιχειρηματιών πάση φύσεως και παντός επιπέδου αλλά κι επειδή σε κάποια φάση της ζωής μου ασχολήθηκα (μόνος μου) με το «επιχειρείν». Αυτά βέβαια δεν αποτελούν περγαμηνές ικανές ώστε να διεκδικήσει κάποιος όπως εγώ τον τίτλο του επαΐοντος, ωστόσο θεωρώ ότι μπορώ να εκφέρω κάποια άποψη έστω επιφανειακή, ακόμα και αν χαρακτηριστεί από κάποιους ως «μονόπλευρη».

Κυρίως όμως υπήρχαν δύο άλλα πολύ σημαντικότερα ερεθίσματα.

Το πρώτο είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός πώς ότι συμβαίνει στον κόσμο των επιχειρήσεων από τον… πλανόδιο πωλητή κάστανων, μέχρι και πολυεθνικούς κολοσσούς, όπως και η από καιρόν εις καιρό διαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων επηρεάζει όλους τους πολίτες ενός κράτους (εν προκειμένω της Ελλάδας) και φυσικά κι εμένα. Θα θεωρούσα άτοπο αλλά και βλακώδες το σιωπώ μπροστά στα τεκταινόμενα επειδή θα θεωρούσα τον εαυτό μου (όπως και ο κάθε εργαζόμενος ή επιχειρηματίας αυτής της χώρας) «ανάξιο» να εκφέρει έστω κάποια άποψη μόνο και μόνο επειδή δεν είμαι εργατολόγος ή δεν σπούδασα οικονομικό Δίκαιο ή Διοίκηση Επιχειρήσεων. Άλλωστε την μη ενασχόληση με τα κοινά οι αρχαίοι την ονόμαζαν «ιδιωτία» («idiot» στα αγγλικά).

Το δεύτερο ερέθισμα έχει να κάνει με την καθημερινή πραγματικότητα, τουλάχιστον την τελευταία τριακονταετία (δηλαδή από το 1990 και μετά) οπότε και με την δημιουργία της Ε.Ε. από τη μια (1992) και με την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης και του «πλουραλισμού στην ενημέρωση» από την άλλη (1989 και έπειτα) κάθε σχετικός ή άσχετος έχει εκφέρει την όποια άποψή του έχει επί θεμάτων διοίκησης επιχειρήσεων και βέβαια επί εργασιακών σχέσεων.

Από αυτούς δε, εκείνοι που με αφορούν περισσότερο δεν είναι οι άσχετοι που μπορεί να εκφέρουν μια ορθή και τεκμηριωμένη ή μια υποκειμενική και έωλη άποψη, αλλά οι υποτίθεται «φωτοδότες», οι «ακαδημαϊκοί άνθρωποι», οι κάτοχοι πτυχίων οι οποίοι όχι μόνο έχουν βαριές «περγαμηνές» στο εν λόγω αντικείμενο, αλλά διετέλεσαν και διατελούν ακόμα σύμβουλοι επιχειρήσεων, κρατών, αξιωματούχων ή και οι ίδιοι έχουν συμμετάσχει και συμμετέχουν στην άσκηση εξουσίας και άρα στη διαμόρφωση πολιτικών.

Ο λόγος βέβαια που με ενδιαφέρουν αυτοί οι «ακαδημαϊκοί άνθρωποι» και ασχέτως αν είχαν την οποιαδήποτε εξουσία σε κράτος ή επιχείρηση, είναι για τον προφανή λόγο ότι αφού υπάρχουν τέτοιοι «πεφωτισμένοι» άνθρωποι που έχουν λάβει (υποτίθεται) τα αναγκαία πνευματικά εφόδια από Πανεπιστήμια του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού, πώς οδηγηθήκαμε σε αυτόν τον όχι απλά οικονομικό, αλλά και κοινωνικό κατήφορο ώστε οι εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα αλλά και τον κόσμο να «λειτουργούν» με το «νόμο της ζούγκλας»;

Το ρήμα λειτουργούν το έχω εντός εισαγωγικών για το λόγο ότι στην ζούγκλα δεν υπάρχει κάποιος νόμος. Ο «νόμος»… «τίθεται» από το εκάστοτε ισχυρό ζώο.

Αν σε μια περιοχή ο ισχυρότερος είναι το κουνούπι, τότε επικρατούν τα κουνούπια. Αν είναι ο λέοντας, τότε ο ισχυρός είναι ο λέοντας.

Στις ανθρώπινες όμως κοινωνίες, όπου υποτίθεται ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο έλλογο «ζώο», δηλαδή με λογική, μεταξύ άλλων λογικών διεργασιών και συναισθημάτων, έχει και αυτό που αποκαλείται συναίσθημα. Συναίσθημα για κάποιον άλλο άνθρωπο (τον/την σύντροφό του, την μητέρα του, τους συγγενείς και τους φίλους του) ή έστω για κάποιο αντικείμενο (ας πούμε για κάποιο ενθύμιο ή για κάποιο δέντρο).

Το να σκοτώσει ένα ζώο την μητέρα του, ας πούμε η οχιά ή κάποιος λέοντας το ταίρι του, δεν είναι κάτι συνηθισμένο είναι όμως κάτι που μπορεί να συμβεί.

Γιατί; Γιατί τα ζώα λειτουργούν με το ένστικτο.

Το να σκοτώσει ένας άνθρωπος τη μητέρα του ή κάποιον φίλο του μπορεί να είναι κάτι που μπορεί να συμβεί, ωστόσο δεν είναι φυσιολογικό.

Μα γιατί δεν είναι φυσιολογικό αφού συμβαίνει έστω και ως εξαίρεση στα ζώα θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος;

Γιατί το λιοντάρι, δεν έχει ηθικές αναστολές, δεν σκέφτεται, δεν διαθέτει λογική ώστε χρησιμοποιώντας την να παράξει πράγματα, από τη φωτιά, μέχρι ιδέες ή έναν ολόκληρο πολιτισμό.

Ο άνθρωπος αντίθετα έχοντας τη λογική, γνωρίζει τι είναι η ανάπτυξη νοητικών διεργασιών. Αναπτύσσει συναισθήματα. Και παραπέρα, όχι μόνο για τους γύρω του (οικογένεια) αλλά και παραπέρα για την κοινωνία και το είδος του.

Για το λόγο αυτό οι κοινωνίες, από την πρώτη στιγμή με άγραφους ή αργότερα γραπτούς νόμους ή έστω με το εθιμικό δίκαιο, μεταξύ άλλων, τιμωρούσαν τους ανθρωποκτόνους, ώστε να σταματήσουν κάθε αντικοινωνική και μισάνθρωπη διάθεση που θα οδηγούσε σε κατάρρευση μιας κοινωνίας είτε αυτή βρίσκεται σε κάποιο δάσος είτε σε κάποια πόλη.

Πώς αλλιώς θα γινόταν να στεριώσουν οι κοινωνίες αν οι άνθρωποι σκότωναν και προέβαιναν σε αντίποινα ατιμώρητοι;

Έτσι λοιπόν ΚΑΙ η έκφραση αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο αποτελεί ανθρώπινη επινόηση, κάτι που στα ζώα δεν υπάρχει.

Επίσης στα ζώα λόγω της μη ύπαρξης λογικής δεν υφίσταται κάποια πρόοδος που θα βελτιώσει το βιοτικό τους επίπεδο.

Εάν οι άνθρωποι απειληθούν από φίδια, θα λάβουν μέτρα ώστε να τα απομακρύνουν και να προστατέψουν τους δικούς τους (θα χτίσουν καταλύματα, θα περιφράξουν-οχυρώσουν μια περιοχή, θα ανακαλύψουν βότανα ή φάρμακα που θεραπεύουν κλπ).

Τα ζώα, αναλόγως και για ποιο είδος μιλάμε, εάν δεχτούν επίθεση από κάτι, αναλόγως της ισχύος τους ή θα αντεπιτεθούν (πχ αγέλη βούβαλων) ή (συνήθως) θα αναζητήσουν σωτηρία με τη φυγή.

Ως εκ τούτου, η αγωνιστική αυτή διάθεση του ανθρώπου που εκπηγάζει από την ανάγκη του για επιβίωση αλλά ενισχύεται πολλαπλασιαστικά με τη δύναμη της λογικής του, τον «όρισε» στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας αφού είναι το μόνο είδος με λογική που περπάτησε στη γη, ή τουλάχιστον αυτό γνωρίζουμε μέχρι τώρα…

Αναφερόμενος σε αυτά, ήθελα να καταδείξω τον πλήρη διαχωρισμό του ανθρώπου όχι μόνο από τα ζώα, αλλά και με κάθε άλλη συμπεριφορά ανάρμοστη για ανθρώπους, όπως είναι η αναισθησία, η ανυπαρξία και αδιαφορία για κάθε ανθρώπινη αρετή καθώς και η μη χρήση της λογικής προς κατανόηση κάποιων πολύ απλών πραγμάτων.

Στο πλαίσιο αυτό, θεωρώ πως και η ανυπαρξία αρχών σε τμήμα μιας κοινωνίας, αρκούν για να οδηγήσουν στη φθορά των αξιών της, στις κοινωνικές έριδες, στις συγκρούσεις και φυσικά στον όλεθρο. Όσο δε περισσότεροι είναι οι διεφθαρμένοι και όσο περισσότερα τα κρούσματα παρακμής, τόσο πολλαπλασιάζεται η διαρραγή του κοινωνικού ιστού και τόσο περισσότερο μειώνεται ο χρόνος όπου φτάνοντας στο σημείο μηδέν η κοινωνία θα καταρρεύσει.

Οι επιχειρηματικές και εργασιακές σχέσεις λοιπόν, αποτελούν ίσως τον βασικότερο παράγοντα καλλιέργειας της αρετής και της πραότητας, αφού η καθημερινή μας ενασχόληση με την εργασία που θα μας αποφέρει έσοδα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Εκεί δοκιμάζεται εν τοις πράγμασι η συμπεριφορά μας, όχι στην θεωρία, αλλά στην πράξη. Για το λόγο αυτό, ότι και αν λέμε ή πιστεύουμε, αποδεικνύεται ή ανατρέπεται εκεί. Στο χώρο εργασίας μας, στην καθημερινή μας συναναστροφή με τους άλλους.

Κατά την άποψή μου, θεωρώ ανήκουστο το να μην περνά η επιστήμη επί των οικονομικών, της διοίκησης επιχειρήσεων ή της εργατολογίας πρώτα μέσα από το φίλτρο της παιδαγωγικής και της φιλοσοφίας.

Αλλά γι’ αυτό θα αναφερθώ παρακάτω.

Περί του επιχειρείν

Τόσο για τις εργασιακές σχέσεις, όσο και για την επιχειρηματικότητα, θα αναφερθώ στην Ελλάδα. Άλλωστε σε αυτήν ζω και αυτή με ενδιαφέρει. Για τα θέματα αυτά και σε ότι αφορά τις άλλες χώρες, θα αναφερθώ μόνο μέχρι του σημείου που λόγω «παγκοσμιοποίησης» επηρέασαν (μόνο στα άσχημα όμως) τη χώρα μας και όχι παραπέρα. Για τα παραπέρα ας ασχοληθούν οι ξένοι οι οποίοι διαμένουν και στις χώρες αυτές και έχουν ίσως και άλλη νοοτροπία.

Κατ αρχήν για τη χώρα μας θα ήθελα να κάνω έναν διαχωρισμό. Έχουμε την τάση στις μέρες μας να κακολογούμε τη χώρα και τους κατοίκους της συλλήβδην, σε σημείο ώστε βλέπω ανθρώπους, υποτίθεται, Έλληνες, να καταφέρονται τόσο πολύ εναντίον των συμπατριωτών τους, ώστε αδυνατώ να σκεφτώ ότι εκφράζονται πάνω σε κάποιο ανθελληνικό συναίσθημα, το οποίο ξεπερνά τα όρια και περνά στα όρια της μισανθρωπίας.

Βέβαια ακόμα και αυτούς δεν τους παρεξηγώ (όσο μπορώ). Πολλοί άνθρωποι και ειδικά οι νεώτεροι αγνοούν καταστάσεις του παρελθόντος και νομίζουν ότι όπως είναι η κατάσταση τώρα, ήταν πάντα.

Πόσες φορές άλλωστε δεν έχουμε ακούσει ακόμα και από επίσημα χείλη για «διεφθαρμένους Έλληνες», ότι «πάντα έτσι ήταν η Ελλάδα», ότι «αυτοί είναι οι Έλληνες», «Ελληνάρες» κλπ Το κακό δε είναι, ότι βλέπω πως αυτή την άποψη δεν την ενστερνίζονται μόνο οι νέοι που δικαιολογούνται, αλλά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, ακόμα και άνω των 50 και κυρίως άτομα με γενικά υγιείς και τεκμηριωμένες απόψεις σε άλλα θέματα.

Θα αναφερθώ λοιπόν με τη σειρά μου κι εγώ σε περιόδους που έζησα, αλλά (όπου το επιτρέπουν βέβαια τα στοιχεία και οι μαρτυρίες) και σε παλαιότερες εποχές διότι αφενός θεωρώ άδικο το να μην γνωρίζουν οι άνθρωποι το κοινωνικό παρελθόν τους και αφετέρου το θεωρώ ολέθριο αφού έτσι ανοίγεται ο δρόμος της μελλοντικής μας αβελτηρίας.

Η Επιχειρηματικότητα πριν και μετά το 1992…

Η επιχειρηματικότητα αποτελεί έναν από τους πιο παρεξηγημένους τομείς στην Ελλάδα. Όχι βέβαια γιατί κάποιος τον… κατηγόρησε αδίκως, αλλά αντιθέτως γιατί οι ίδιοι οι πολίτες θεωρούν ότι αυτή αποτελεί ένα «αγαθό» που μπορεί να το απολαμβάνει ο οποιοσδήποτε (sic).

Κάθε μέρα εκατοντάδες ή και χιλιάδες άρθρα, ρεπορτάζ, έρευνες, απόψεις εκφράζονται για έναν τομέα, ο οποίος πέραν αυτών που απασχολεί, απασχολεί και χιλιάδες άλλους των οποίων η δουλειά κυμαίνεται από το «να τον παρακολουθούν» καταγράφοντας απλά τις εξελίξεις, μέχρι και να συμμετέχουν ενεργά, παρέχοντας μάλιστα τις όποιες συμβουλές τους.

Η… παρεξήγηση λοιπόν όπως προανέφερα, δηλαδή το να θεωρούν οι πολίτες ότι η επιχειρηματικότητα είναι ένα αγαθό ή καλύτερα δικαίωμα στο οποίο μάλιστα «πρέπει να έχουν όλοι πρόσβαση» και σε ότι αφορά την Ελλάδα, δεν έχει να κάνει ούτε με κάποια χρόνια παθογένεια του Ελληνικού κράτους, ούτε με κάποια συμπεριφορά των Ελλήνων, το να θέλουν δηλαδή «σώνει και καλά», για να το πω πιο λαϊκά, να γίνουν επιχειρηματίες, αλλά αποτελεί ένα από τα κυριότερα δήθεν «ευρωπαϊκά κεκτημένα» που έφερε η Ε.Ε. και η εφαρμογή της ανάγεται σε μόλις τρεις δεκαετίες, αρχής γενομένης από το 1992.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι θέλω να διαχωρίσω τη θέση μου με όσους υποστηρίζουν ότι «λίγο-πολύ πάντα έτσι ήταν η Ελλάδα»… Ο ισχυρισμός αυτός, πέραν από υπεραπλουστευτικός και ισοπεδωτικός, είναι και έωλος και υποδηλώνει άγνοια του παρελθόντος της χώρας.

Αναγκαστικά λοιπόν, θα πρέπει να αναφερθώ σε δυό-τρία πράγματα του παρελθόντος και μάλιστα προ του 1992, προκειμένου να ξεκαθαρίσω την «ήρα από το σιτάρι».

Για να προχωρήσω όμως πρέπει να αναφερθώ στην χρονολογία που παρέθεσα επανειλημμένως, το 1992 και για ποιο λόγο αποτελεί ημερομηνία ορόσημο.

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και…. το 1992…

Την ημερομηνία αυτή,  ίσως οι περισσότεροι την γνωρίζουν για το γεγονός ότι η πρώην ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) μετονομάστηκε σε Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Ένωση).

Ωστόσο αυτό δεν θα αποτελούσε τίποτα σημαντικό αν δεν συνοδευόταν και από πολύ άλλα σημαντικότερα σημεία.

Πρόκειται για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, η οποία δεν μετονόμασε απλά την ΕΟΚ σε ΕΕ, αλλά και έθεσε σε ισχύ τον διακρατικό εκείνο μηχανισμό, ο οποίος πλέον θα ασκούσε πολιτική και εντός των υπολοίπων κρατών.

Με την ΕΟΚ βέβαια, πάλι υπήρχαν σύνοδοι, αποφάσεις και κανονισμοί τους οποίους το κάθε κράτος όφειλε να εφαρμόζει.

Όμως εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με μια Ένωση, όπως πριν, η οποία λαμβάνει κάποιες αποφάσεις, έναντι των οποίων το κάθε κράτος ξεχωριστά έχει τη δυνατότητα ευελιξίας ως προς την εφαρμογή τους ή και την επιλογή πολλές φορές να μην εφαρμόζει (βλέπε Μ. Βρετανία επί Θάτσερ) ότι θεσπίζεται από την πρώην ΕΟΚ.

Κατ αρχήν λαμβάνονται αποφάσεις για κάθε επιμέρους τομέα, από τη Γεωργία και την Ενέργεια, μέχρι τον Πολιτισμό και τον Τουρισμό.

Προεξάρχων τομέας βέβαια απετέλεσε εκ των προτέρων η Οικονομία.

Για να δώσω ένα παράδειγμα, όσοι έχουν ζήσει εκείνη την περίοδο, θυμούνται καλά τις διαρκείς παραινέσεις της τότε ΕΟΚ προς την Ελλάδα, επί παραδείγματι να «κατεβάσει» τον πληθωρισμό της, ο οποίος μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80 είχε φτάσει μέχρι και το 24-25% επί Ανδρέα Παπανδρέου.

Παράλληλα, όλοι θυμούνται ότι με υψηλό πληθωρισμό, η κυβέρνηση Παπανδρέου τότε είχε προχωρήσει στη θέσπιση της ΑΤΑ (Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή) ώστε να αναπροσαρμόζει τους μισθούς (υποτίθεται) αφού για παράδειγμα στα σούπερ μάρκετ, οι αλλαγές των τιμών με το «πιστολάκι» γινόταν κάθε μέρα και πολλές φορές άλλαζαν οι τιμές την ίδια μέρα (αυτό βέβαια γίνεται και σήμερα αλλά το ότι κανείς δεν ασχολείται αποτελεί άλλο θέμα).

Πριν λοιπόν αποτελέσει η Ελλάδα μέλος της ΕΕ ως ήδη μέλος της ΕΟΚ εγίγνοντο παραινέσεις ώστε ο πληθωρισμός να πέσει κάτω από το 10%, κάτι που υποτίθεται ότι ήταν ένας από τους «άμεσους στόχους» της μετέπειτα κυβέρνησης Κων. Μητσοτάκη (1990 - 1993).

Όλα αυτά συνέβαιναν προκειμένου (υποτίθεται) να υπάρξει οικονομική σύγκλιση (έτσι έλεγαν τότε) με την υπόλοιπη Ευρώπη (τότε μόνο 12 χώρες) και μαζί με πολλά άλλα μέτρα, όπως ιδιωτικοποιήσεις, καταπολέμηση «κρατι(κι)σμού», απελευθέρωση αγοράς κλπ να συναποτελέσουν το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» (και αυτό έκφραση της εποχής ήταν) που θα βασιζόταν στο όραμα μιας Ευρώπης των 240 εκατομμυρίων καταναλωτών (και αυτό έκφραση της εποχής ήταν, η οποία μάλιστα μέχρι και διαφήμιση είχε γίνει «ετοιμαστείτε για την Ευρώπη των 240 εκατομμυρίων καταναλωτών»)

Ωστόσο όλα αυτά, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων και σιγά-σιγά, δεν επεβάλοντο, ούτε επειδή έτσι έλεγαν οι οικονομολόγοι (και οι οικονομολόγοι όταν τους πληρώνεις είναι σαν τους δικηγόρους…  λένε ότι θέλεις…), ούτε επειδή έτσι θα ζούσαμε μέσα σε μια υλική ευδαιμονία (πόση και μέχρι πότε και πόσοι θα τη ζούσαν; Δεν μας είπαν ποτέ…).

Το ζήτημα, όπως εκ των υστέρων απεδείχθη, ήταν καθαρά πολιτικό και καμιά σχέση δεν είχε με οικονομίες, ευδαιμονίες και… «αειπαγείς» ή παγκόσμιες ειρήνες…

Ίσως γι αυτό το λόγο πολλοί εξέφραζαν την επιφυλακτικότητά τους ή και την αποδοκιμασία τους απέναντι στην επερχόμενη (τότε) Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε για επιμέρους πολιτικές είτε και για το σύνολο των πολιτικών που ήθελε να εφαρμόσει.

Εδώ να κάνω μια  μικρή παρένθεση… ακόμα θυμάμαι μία δήλωση-ένσταση που είχε εκφράσει τότε ο Α. Παπανδρέου η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τις οικονομικές πολιτικές της τότε ΕΟΚ και μετέπειτα Ε.Ε. σχετικά με τον πληθωρισμό, ο οποίος είχε πει ότι «ο χαμηλός πληθωρισμός σε ένα κράτος, δεν αποτελεί πανάκεια διότι υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά μια οικονομία καθώς υπάρχουν χώρες με υψηλό πληθωρισμό αλλά με ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης των πολιτών». Βέβαια αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα, αλλά το αναφέρω διότι τότε ο πληθωρισμός ήταν θέμα που απασχολούσε τα ΜΜΕ πολύ περισσότερο απ’ ότι τώρα για παράδειγμα η Οικονομική Κρίση. Και παρόλα αυτά είχε το σθένος να εκφράσει αντίθετη άποψη. Ωστόσο σήμερα με τον χαμηλό πληθωρισμό τι καταλάβαμε ως πολίτες; Ρωτήστε τους Γερμανούς και τους τραπεζίτες…

Κατά την άποψή μου τα περισσότερα πράγματα που εφαρμόστηκαν από τότε, δεν αποτελούν καν κριτήριο άσκησης «πολιτικής», πολύ περισσότερο «οικονομικής» παρά μόνον συγκεκριμένης πολιτικής κάποιων κρατών με άλλους σκοπούς…

Ε.Ε. και επιχειρηματικότητα

Φτάνοντας λοιπόν στο 1989 και την νέα τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία προέκυψε μετά από τρεις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, άρχισε η προσπάθεια (και πάλι υποτίθεται) εξυγίανσης όχι μόνο του Δημοσίου, αλλά και της αγοράς με σειρά ιδιωτικοποιήσεων.

Το σημείο αυτό είναι που η Ελλάδα ακόμα και σήμερα χωρίζεται στα δύο.

Οι μεν αριστεροί και λοιποί "κρατιστές" (δηλαδή οι υποτίθεται οπαδοί της υπεροχής του κράτους έναντι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας) εμμένουν στην άποψή τους ότι οι αποκρατικοποιήσεις είχαν ως στόχο να φιλελευθεροποιήσουν την οικονομία και να οδηγήσουν από τότε στην πείνα και σε μεροκάματα πείνας εκατομμύρια Ελλήνων, οι δε πάσης φύσεως «φιλελεύθεροι» ή οπαδοί της ΝΔ, θεωρούν ότι αν ελαμβάνοντο από τότε εκείνα τα μέτρα, όχι μόνο δεν θα λαμβάνονταν μετά με χειρότερους όρους αλλά και δεν θα φτάναμε ως εδώ που είμαστε σήμερα.

Επειδή όμως το παρόν αναφέρεται στην επιχειρηματικότητα και τις εργασιακές σχέσεις, δεν θα αναφερθώ στην πολιτική ή την ιστορία διότι θα πρέπει να εξειδικεύσω τους λόγους κάτω από τους οποίους δρούσαν τα κόμματα μεταπολιτευτικά μεταπηδώντας έτσι από θέμα σε θέμα. Ο λόγος που ανέφερα τα παραπάνω ήταν για να «χρωματίσω» πολιτικά εκείνη την περίοδο, για να καταλάβει ο αναγνώστης, κάτω από ποιες συνθήκες ελήφθησαν οι αποφάσεις που ελήφθησαν διαμορφώνοντας την πολιτική της Ελλάδας από το 1992 και μετά, όχι πλέον ως πλήρες μέλος της ΕΟΚ αλλά ως ενεργό μέλος της Ε.Ε.

Παράλληλα με την ιστορική αυτή αναφορά ήθελα να αποδώσω τις έντονες πιέσεις που ασκούσε η τότε ΕΟΚ σε κάθε κράτος-μέλος και εν προκειμένω στην Ελλάδα, σε μια πλειάδα θεμάτων, από πολιτειακά θέματα μέχρι την οικονομία και την καθημερινότητα, πιέσεις τις οποίες βέβαια δέχτηκε κάθε κυβέρνηση μετά τον Β’ ΠΠ που θέλησε να γίνει μέλος της ΕΚΑΧ και μετά της ΕΟΚ.

Ωστόσο όλα αυτά απεδείχθησαν μπαρούφες! Όσοι γεννήθηκαν πολύ πριν το 1975 γνωρίζουν τις πιέσεις και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε υποψήφιο κράτος (δηλαδή μη μέλος) για να μπει.

Και τι θέλω να πω εδώ; Ότι όσοι γεννήθηκαν πριν το 1980 ή το 1975 γνωρίζουν την υποκρισία της νυν Ε.Ε. η οποία για παράδειγμα ολόκληρη τη δεκαετία του 80 (και όχι μόνο) στην κυριολεξία «μας πήρε τα αυτιά» με τις συνεχείς παραινέσεις/συστάσεις/επιπλήξεις ή ακόμα και ύβρεις και απειλές (κυρίως οικονομικού περιεχομένου) για το πόσο κρατιστές είναι οι Έλληνες, για το πόσο καχεκτική είναι η Ελληνική οικονομία, για το πόσο αδύναμο είναι το νόμισμά της, καθώς και για το πόσο οπισθοδρομική είναι η οικονομία μας σε σχέση με των άλλων Ευρωπαίων (αυτά βέβαια τα έλεγαν μετά το 1980-1985), ενώ σε λιγότερο από δέκα χρόνια, άρχισαν να μπαίνουν μια-μια χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίες όχι μόνο δεν «συνέκλιναν» οικονομικά ακόμα και με τις φτωχότερες χώρες της τότε Ε.Ε., αλλά η κατάστασή τους ήταν γραφική από κάθε άποψη αφού μιλάμε για χώρες που όχι απλά ευρίσκοντο στην εποχή του αραμπά, αλλά κατά χιλιάδες στοιβάζονταν στα σαπιοκάραβα και τα σύνορα προκειμένου να περάσουν στη Δύση «για ένα καλύτερο αύριο»…

Κι όμως! Αυτές οι χώρες μπήκαν κανονικά στην Ε.Ε. σαν να μην συμβαίνει τίποτε.

Για ποιο λόγο; Γιατί πολύ απλά στην Ε.Ε. ουδέποτε υπήρξε οικονομικό κριτήριο εισόδου. Τα πάντα αποτελούσαν πολιτικά πρόσχηματα προκειμένου να μπαίνουν οι αρεστοί ή έστω οι εκμεταλλεύσιμοι αφήνοντας απ’ έξω τους «ανεπιθύμητους» και τα «μεγάλα τσακάλια». 

Δηλαδή τα μεγάλα κράτη όπως η Ρωσία ή κράτη που εάν εισέρχονταν δεν θα μπορούσαν να τα διαχειριστούν πολιτικά (βλέπε Τουρκία και Ελλάδα μέχρι κάποια περίοδο). Με άλλα λόγια το λεγόμενο «ευρωπαϊκό όραμα» δεν ήταν τίποτα άλλο από εργαλείο άσκησης πολιτικής από κάποια κράτη εις βάρος κάποιων άλλων.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν και με σκοπό να πληγεί η οικονομία όλων των άλλων, με σκοπό να ωφεληθούν κάποιοι λίγοι και κυρίως η Γερμανία όπως και η Γαλλία^[1], δημιουργήθηκαν και οι γνωστές οικονομικές ενισχύσεις με χρηματοδότηση (υποτίθεται) έργων και πολιτικών, που εφαρμοζόμενα και δημιουργούμενα, όλα μαζί θα οδηγούσαν σε μια οικονομική σύγκλιση της Ευρώπης, ώστε όλοι να… χαίρονται «το Ευρωπαϊκό κεκτημένο»… Άλλη μια σαπουνόφουσκα.

Οι χρηματοδοτήσεις αυτές, γνωστές πρώτα ως «πακέτα Ντελόρ» έπειτα «Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης» και μετά «ΕΣΠΑ» δεν είχαν καμιά τέτοια προοπτική.

Κατά πρώτον να πούμε ότι τα χρηματοδοτικά αυτά «πακέτα» δεν αποτελούν «δωράκι» των «πλουσίων χωρών του Βορρά προς τον υπανάπτυκτο Νότο», ούτε τα λεφτά τους προέρχονται «από τις φτωχές χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ» όπως διατείνονται κάθε τόσο κυρίως οι Γερμανοί και εν χορώ αναπαράγουν οι ανατολικές χώρες της Ευρώπης  που σύρονται πίσω από το Γερμανικό άρμα από το 1990 και μετά^[2]

Τα λεφτά αυτά προέρχονται από την φορολογία όλων των χωρών και μεταξύ αυτών, φυσικά και της Ελλάδας.

Το πού και πόσα θα δοθούν ορίζεται μέσω των Βρυξελλών μετά από συζήτηση φυσικά, στην οποία την πρωτοκαθεδρία έχει η Γερμανία, η οποία βάζει (στο ποσοστό που της αναλογεί βέβαια) και τα περισσότερα.

Ασχέτως όμως του ποιος αποφασίζει (έτσι κι αλλιώς αυτό αποτελεί ένα μόνο από τα όργανα επιβολής, αφού υπάρχει ολόκληρος μηχανισμός), τα κονδύλια αυτά χρηματοδοτούν από εθνικά έργα, μέχρι και φυσικά πρόσωπα.

Τα χρηματοδοτικά αυτά πακέτα, μαζί με το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο εν τω μεταξύ από το 1992 και μετά εξελίχθηκε και το οποίο όπως λένε «παρέχει ρευστότητα στην αγορά» αποτελούν τα δύο κύρια εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα (όπως και την υπόλοιπη Ευρώπη) από τις Βρυξέλλες και όποιου ορίζει εκεί το τιμόνι, δηλαδή της Γερμανίας και («γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;») μαζί με άλλες Γερμανικές χώρες του «ανεπτυγμένου Βορρά» (Γαλλία, Σκανδιναβία, Κάτω χώρες κλπ)

Αφήνοντας κατά μέρος τις Ευρωπαϊκές πολιτικές και επανερχόμενος στο θέμα μας που είναι η επιχειρηματικότητα, η θέσπιση αυτού του νέου (τότε) οικονομικού μοντέλου, έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από τους αφελείς ανύποπτους εν Ελλάδι όπως γίνεται και ακόμα…

Αναδρομή: Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα προ του 1992

Μέχρι το 1992, κάθε επαγγελματίας, πτυχιούχος, αγρότης (αν και οι αγρότες επαγγελματίες είναι), επιχειρηματίας κλπ, έπρεπε, προκειμένου να ανοίξει μια δικιά του επιχείρηση, να ακολουθήσει μια από τις παρακάτω μεθόδους

1.Να αποταμιεύει

2.Μέσω χρηματοδότησης από κάποιο φυσικό πρόσωπο (γονείς, συγγενείς, φίλοι κλπ)

3.Μέσω δανειοδότησης από κάποια τράπεζα

Ο πρώτος τρόπος σήμερα φαίνεται απίθανος. Ωστόσο τότε ήταν και ο πιο συνηθισμένος!

Κατ αρχήν δεν υπήρχαν τα σφιχτά οικονομικά πλαίσια με χαμηλά επιτόκια στις τράπεζες που καθιστούν την μικρή αποταμίευση ανώφελη. Οι κρατικοί μηχανισμοί (μιλώντας για την Ελλάδα φυσικά) αν και (από το 1974 και μετά) υπολειτουργούσαν, ωστόσο προστάτευαν με νόμους την εγχώρια παραγωγή και κατανάλωση, με αποτέλεσμα το να αποταμιεύεις να αποτελεί τον πιο σίγουρο τρόπο αποκομιδής κέρδους. Και για να το εξηγήσω, επειδή ίσως οι νεώτεροι δεν θα καταλαβαίνουν.

Ένα εργαζόμενο ζευγάρι, για παράδειγμα, δουλεύει για χρόνια. Δουλεύει για χρόνια σε μια επιχείρηση επειδή όχι βέβαια έχει «καλή εργοδοσία» (όπου το «καλός» έιναι έννοια σχετική), αλλά επειδή οι νόμοι προστατεύουν τους εργαζόμενους, απαγορεύουν τις απολύσεις και κυρίως δεν απαγορεύουν αλλά αποθαρρύνουν, δηλαδή δίνουν αντικίνητρα, ώστε κάποιος εργοδότης να μην προτιμήσει έναν φθηνό αλλά ανειδίκευτο εργάτη, αλλά να προτιμήσει έναν για χρόνια ειδικευμένο.

Αυτό είχε ως συνέπεια εργαζόμενοι να δουλεύουν για χρόνια σε επιχειρήσεις και μάλιστα όχι τις μεγάλες (πχ εργοστάσια, πολυεθνικές) όπου εκεί έτσι κι αλλιώς η ύπαρξη ισχυρών συνδικάτων προστατεύει ακόμα και σήμερα (με τις «επιχειρηματικές/ατομικές συμβάσεις») εν πολλοίς τους εργαζόμενους, αλλά και σε μικρομάγαζα!

Με άλλα λόγια όχι απλά δεν ήταν απίθανο αλλά αντιθέτως ήταν συνηθισμένο να βλέπεις εργαζόμενους να δουλεύουν για δεκαετίες σε μια επιχείρηση από την οποία μάλιστα αργότερα πήραν και σύνταξη.

Αυτό με τη σειρά του είχε ως συνέπεια να υπάρχει μια εργασιακή σταθερότητα η οποία ωφελούσε τόσο την κατανάλωση (αφού ο μισθωτός όχι μόνο έβγαζε εισόδημα αλλά μπορούσε και να αποταμιεύει!) όσο και την παραγωγή, αφού η συνεχής ζήτηση και η κατανάλωση ωφελούσε και την παραγωγή που έπρεπε να είναι όχι μόνο διαρκής αλλά και ποιοτική… και εδώ να κάνω μια παρένθεση και να αναφέρω… όχι όπως σήμερα που έχει πλημμυρίσει η αγορά από φθηνά προϊόντα τρίτων χωρών που χαλάνε μέσα σε μια μέρα (βλέπε Κινεζικά, Τουρκικά κ.α.)…

Η ποιότητα με τη σειρά της βέβαια προϋπέθετε ειδικευμένο και πάντως έμπειρο προσωπικό, κάτι που πολύ απλά σημαίνει ότι εργοδοτικές μέθοδοι των ημερών μας του τύπου «διώχνω τον παλιό και φέρνω έναν νέο εικοσάρη» δεν… περνούσαν, όχι μόνο επειδή υπήρχε νομικό πλαίσιο όπως προανέφερα, αλλά και γιατί ο ίδιος ο εργοδότης «δεν έπαιζε» με την επιχείρησή του (όσο μικρή ή μεγάλη κι αν ήταν) ώστε για να γλιτώσει μερικά ευρώ να ευτελίσει την ποιότητα του προϊόντος του ή των υπηρεσιών του και να κινδυνεύει να βάλει λουκέτο (όπως κάνουν εδώ και δύο δεκαετίες).

Σήμερα ακόμα και (υποτίθεται) εταιρικοί «κολοσσοί» σου πουλάνε ένα σκάρτο προϊόν και αν παραπονεθείς σου απαντάνε και με θράσος ούτε λίγο ούτε πολύ «ας πρόσεχες τι υπέγραφες» (θα μιλήσω παρακάτω και γι’ αυτά…)

Έτσι λοιπόν το να αποταμιεύεις ήταν όχι μόνο ο πιο σίγουρος, αλλά και ο πιο διαδεδομένος τρόπος «ανοίγματος» στον κόσμο των επιχειρήσεων.

Κάποιος δούλευε, μάζευε λεφτά και άνοιγε ένα μαγαζάκι. Αν ήθελε περισσότερα, μπορούσε και να μεταναστεύσει σε κάποια χώρα της Δύσης, όπου τα μεροκάματα ήταν ασυγκρίτως πιο υψηλά (λόγω διαφοράς ισοτιμίας Δραχμής-ξένων νομισμάτων) και ερχόμενος να ανοίξει αν όχι μια μεγάλη, τουλάχιστον μια καλή επιχείρηση.

Ο δεύτερος τρόπος, δεν ήταν και πολύ άγνωστος. Έχω πλήθος γνωστών που βοηθήθηκαν από συγγενείς, φίλους ή ακόμα και γνωστούς και άνοιξαν επιχείρηση.

Συνήθως τέτοια δάνεια βέβαια ήταν χωρίς όρους και υποθήκες και γι αυτό σπάνιζαν. 

Ωστόσο το πλέον συνηθισμένο δάνειο ή απλά χρηματοδότηση, ήταν μέσω των γονέων.

Γονείς όμως που δεν ήταν εισοδηματίες όπως σήμερα, αλλά, συνήθως, ήταν απο εργατικές οικογένειες.

Χιλιάδες Ελλήνων άνοιξαν επιχειρήσεις, όντας από φτωχές λαϊκές εργατικές οικογένειες με γονείς που μπορεί μεν να στερήθηκαν, αλλά είχαν για να βάλουν στην άκρη προκειμένου να βοηθήσουν κάποια στιγμή τα παιδιά τους.

Εκείνοι οι άνθρωποι της δεκαετίας του 80 ήταν και οι τελευταίοι που έμαθαν να κάνουν οικονομία μέσω της αποταμίευσης και όταν άνοιγαν μια επιχείρηση, την σέβονταν, γιατί ήταν φτιαγμένη με το «αίμα από το αίμα τους» και «σάρκα από τις σάρκες τους»… Αυτά ας τα βλέπουν οι σημερινοί οι οικονομολόγοι για να… ξεστραβώνονται…

Ο τρίτος τρόπος ήταν οι τράπεζες. Ήταν και ο πιο «απεχθής» για όλους. Οι μόνοι που δεν μπορούσαν να τον αποφύγουν βέβαια ήταν οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες είχαν να κάνουν με τζίρους εκατομμυρίων από την αγορά πρώτων υλών, μέχρι την πώληση προϊόντων στο εξωτερικό.

Βέβαια πολλοί ήταν και εκείνοι οι ιδιώτες που αναγκάζονταν είτε για τον ένα είτε για τον άλλο λόγο να «προσκυνήσουν» μια τράπεζα.

Για να πας τότε σε μια τράπεζα με αίτημα δανείου, η διαδικασία ήταν σχεδόν κωμική. Πέραν όλων των διαδικασιών, ακόμα θυμάμαι ότι έπρεπε να ντυθείς σαν… γαμπρός (εξωτερική εικόνα) και έπειτα έχοντας στην «τσάντα» σου μπόλικα επιχειρήματα.

Για να είμαι ακριβής, για να πάρεις τότε δάνειο, όπως μου είχε πει τότε θυμάμαι ένας τραπεζικός υπάλληλος μπορούσες «αν είσαι γιατρός και η γυναίκα σου δημόσιος υπάλληλος»…

Αυτό βέβαια δεν ήταν επειδή οι τράπεζες ήταν «κακές»… κάθε άλλο. Μάλλον «καλές» ήταν (ως προς αυτό). Διότι το σκεπτικό ήταν «αν δεν έχεις τα εχέγγυα ότι θα μας τα επιστρέψεις, πώς θα σου δώσουμε λεφτά;».

Πώς δούλευε η αγορά τότε ή… Πώς δουλεύει μια υγιής αγορά…

Κατά πρώτον εφαρμόζονταν οι νόμοι. Ακόμα και από τη μεταπολίτευση και μετά και ιδίως μετά το 81, οπότε και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί άρχισαν σταδιακά να υπολειτουργούν για να μην πω να διαφθείρονται, υπήρχε (έστω) το νομικό πλαίσιο το οποίο κανείς δεν μπορούσε να παραβεί, ή τουλάχιστον κανείς νομιμόφρων πολίτης.

Ως ελεγκτικούς μηχανισμούς καίριας σημασίας εννοώ

Α. Εφορία η οποία διέθετε ελεγκτές με… το τσαντάκι τους που ασκούσαν σκληρότατους και διαρκείς ελέγχους επιτόπου στις επιχειρήσεις (ουαί και αλίμονο αν έβρισκαν την παραμικρή παρασπονδία)…

Β. Αγορανομία. Συνηθισμένη ήταν η «απειλή» για κάποιον ότι θα καλέσει την εν λόγω υπηρεσία, όταν η τιμή έστω και κατά παρέκκλιση ήταν δυσανάλογη του προϊόντος. Η φράση και μόνο  «θα φωνάξω την αγορανομία» αρκούσε για να… κόψει τα πόδια του κάθε επίδοξου αισχροκερδή ο οποίος… βιαζόταν να βγάλει «πιο γρήγορα» λεφτά απ’ όσο του επιτρέπει ο νόμος…

Γ. Επιθεώρηση εργασίας. Ως «απειλή», ισοδυναμούσε με θάνατο για την επιχείρηση. Κανείς δεν μπορούσε να κλέψει ένσημα, να αργήσει ή και να κλέψει μισθούς και πολύ περισσότερο να φερθεί άτιμα. Όπως θυμάμαι και μια μαρτυρία:

  

Ειρήνη Τσ. «Ο {…} είχε μαγαζί με ραπτικά… Μια μέρα όταν κατέβηκα να αγοράσω κάτι, ήταν μέσα η επιθεώρηση εργασίας. Θυμάμαι τη στιχομυθία που ο ελεγκτής τον ρωτούσε για έναν εργαζόμενο που μόλις είχε προσλάβει λέγοντάς του:

-Γιατί δεν τον έχεις δηλώσει στο ΙΚΑ; Γιατί δεν του κολλάς ένσημα; (ο ελεγκτής της επιθεώρησης εργασίας αναφερόταν στον ιδιοκτήτη του καταστήματος για τον υπάλληλο που δούλευε στο κατάστημα)

-Τώρα τον προσέλαβα, ούτε εβδομάδα δεν έχει συμπληρώσει.

Και του απαντάει ο ελεγκτής:

-Όχι μια βδομάδα, Όχι μια μέρα… ΜΙΑ ΩΡΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ, ΕΧΕΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΤΟΥ ΚΟΛΛΉΣΕΙΣ ΕΝΣΗΜΑ

Του είπε σε έντονο ύφος ο ελεγκτής και του έριξε τελικά το πρόστιμο… ο υπάλληλος εν τω μεταξύ προσελήφθη»…

Γι αυτό όμως γέμιζαν και τα Ταμεία. Σήμερα που ζούμε σε «ελεύθερη αγορά» ας φάμε απ’ τα συσσίτια…

Αγρονομία. Η αγρονομία παρά το ότι καταργήθηκε και παρά το ότι επανασυστάθηκε μεταξύ πολλών διενέξεων «για το ρόλο ύπαρξής της» (άκουσον - άκουσον!) ουδέν έργο απ ότι φαίνεται παράγει. Γιατί το λέω αυτό;

Ας απαντήσουμε και στους ηλίθιους που έχουν το θράσος να αναρωτιούνται «που χρησιμεύει η αγρονομία» (ξέρω γω; σε τι χρησιμεύει η αστυνομία; Τα νοσοκομεία;)

Κατά πρώτον η παλιά αγρονομία θυμάμαι ευρίσκετο στα περίπολα. Δηλαδή έκτος γραφείου και δεν αποτελούσε όπως σχεδόν όλες οι Δ.Υ. σήμερον ένα είδος «γραφείου παραπόνων» (…ελάτε να μας καταγγείλετε…). Αυτό σημαίνει ότι κυνηγούσαν το έγκλημα και δεν περίμεναν την εκδήλωσή του (αυτά να τα βλέπει και η σημερινή αστυνομία που ασκεί την ίδια περίπου… «λειτουργία») και ως εκ τούτου παρήγαγαν έργο πραγματικό για το κράτος καταστέλλοντας την παρανομία και το έγκλημα εν τη γενέσει του ωφελώντας παντοιοτρόπως το κράτος και εν προκειμένω, αφού αναφέρομαι στην οικονομία και οικονομικά.

Για τους πάσης φύσεως αμφισβητίες των γεγραμμένων μου αρκεί να αναφέρω ως παράδειγμα τις περιπτώσεις με τις απάτες χιλιάδων καλλιεργητών, οι οποίοι δήλωναν τα ίδια κτήματα (!!) προκειμένου να εισπράξουν αποζημιώσεις, επιδοτήσεις από τον ΕΛΓΑ, τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τους αγρότες και πολλές άλλες περιπτώσεις ζημιώνοντας την Ελλάδα οικονομικά και όχι μόνον^[3]

Τα τελευταία χρόνια το κράτος «επιχειρεί» δήθεν να πατάξει το φαινόμενο μέσω ηλεκτρονικής καταγραφής, κτηματογράφησης κλπ… Λες και τόσα χρόνια το κράτος δεν υπήρχε και ευτυχώς που ήρθαν τα ηλεκτρονικά μέσα, το ίντερνετ και… το google earth για να μας σώσει και να αποκτήσουμε επιτέλους κράτος…

Δεν γνωρίζω αν το κράτος (δηλαδή όλοι μας) που πληρώνει… ντρέπεται να διατάξει τους υπαλλήλους του να βγουν επιτέλους έξω απ το γραφείο, πάντως αν σχεδιάζει να βρει τρόπο ώστε οι υπάλληλοι αφενός να μην κουράζονται και αφετέρου η δουλειά να γίνεται, αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί. Και στην εποχή του… Star Trek να φτάσει κάποτε η τεχνολογία πρέπει να υπάρχουν και άνθρωποι που θα βρίσκονται εκτός γραφείου. Η τακτική «όλοι μέσα, όλοι για μια καλύτερη ζωή» πρέπει να καταργηθεί…

Διαβάστε μαρτυρία για να καταλάβετε το τι συμβαίνει στη χώρα, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα:

Δημήτρης Παλ. «Έχω ένα μικρό χωραφάκι στην {…} το οποίο βέβαια δε παράγει τίποτα και γι αυτό το λόγο ο αγρότης του παρακείμενου χωραφιού καλλιεργεί και το δικό μου. Γι αυτό εγώ δεν εισπράττω δεκάρα και μάλιστα όχι γιατί έτσι θέλω, αλλά παρά τη θέλησή μου. Τέλος πάντων, όταν κάποια εποχή ήθελα να βάλω απλά κάποιους πασσάλους γύρω-γύρω, μου είπε να μην τους έβαζα τότε γιατί είχε σπείρει. Εγώ το σεβάστηκα και περίμενα αρκετούς μήνες μέχρι να φτάσει το Φθινόπωρό που υποτίθεται θα τα θέριζε. Εκείνη την εποχή πήγαινα κάθε εβδομάδα καθώς το χωράφι δεν ήταν και κοντά μου. Ωστόσο παρατηρούσα ότι ενώ όλα τα χωράφια με την συγκεκριμένη καλλιέργεια είχαν μαζευτεί (επρόκειτο για βαμβάκι) αυτό όχι απλά δεν είχε μαζευτεί, αλλά μάλιστα, σε ένα μεγάλο μέρος του, είχαν σπάσει, πατηθεί και υποστεί φθορές. Μετά από λίγο μάλιστα, καταστράφηκαν ολοσχερώς λόγω βροχής. Στην αρχή δεν κατάλαβα γιατί έγινε αυτό αν και είχα γίνει έξω φρενών λόγω της πολύμηνης και άδικης καθυστέρησης. Μετά όταν άκουσα να λένε για παράνομες αποζημιώσεις, κατάλαβα ότι μάλλον κάτι άλλο παίχτηκε και δεν έγινε επειδή… ξέχασε να τα μαζέψει»…

Ένας άνθρωπος εκείνης της εποχής λοιπόν, άνοιγε μια επιχείρηση μετά από μύριους βασάνους. Δεν του έδινε τα λεφτά, ούτε το κράτος, ούτε κάποια τράπεζα.

Αυτό βέβαια με τη σειρά του είχε τις εξής θετικές συνέπειες. Οτι:

1.Η ίδρυση της επιχείρησης ήταν αυστηρά μελετημένη από τον υποψήφιο επενδυτή για τον τύπο της, τα οικονομικά της προαπαιτούμενα και τον τρόπο λειτουργίας της.

2.Ήταν οικονομικά υγιής διότι τα κεφάλαια υπήρχαν και δεν ήταν δανεισμένα.

3.Λόγω της ύπαρξης του νομικού πλαισίου αλλά και επειδή η ίδρυση επιχείρησης ήταν μια επαγγελματική «κίνηση ζωής», η ίδρυση, λειτουργία της και η συντήρησή της γινόταν εντός αυτού του νομικού πλαισίου, το οποίο με τη σειρά του προστάτευε και τον υγιή ανταγωνισμό.

Οι βασικοί αυτοί παράγοντες με τη σειρά τους είχαν περαιτέρω θετικά αποτελέσματα:

1.Η ενδελεχής μελέτη και το «know how» του επενδυτή οδηγούσαν κατ αρχάς στην ίδρυση επιχειρήσεων υγιών και κυρίως από ανθρώπους που γνώριζαν το αντικείμενο, άρα και αποτελούσαν τον βασικότερο παράγοντα σταθερότητας και ανάπτυξης των επιχειρήσεων.

2.Οι επιχειρηματίες ήταν κατά κανόνα άνθρωποι του μόχθου που θέλησαν, μέσα από τις εργασιακές εμπειρίες της ζωής τους να χρησιμοποιήσουν τις ιδέες τους και τη φαντασία τους στον κόσμο των επιχειρήσεων προωθώντας έτσι και την πραγματική επιχειρηματικότητα.

Αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος είχε δουλέψει για χρόνια σε κάποια ή σε κάποιες δουλειές και είχε βγάλει αυτό που έλεγαν «κομπόδεμα», με το άνοιγμα των επιχειρήσεων δεν άνοιγε απλά μια επιχείρηση, αλλά μια επιχείρηση για την οποία γνώριζε έστω 5-10 πράγματα (συνήθως γνώριζαν βέβαια πολύ περισσότερα σε σχέση με σήμερα…) και μάλιστα ήθελε να προσθέσει τις ιδέες του σύμφωνα με τις οποίες πίστευε ότι μια επιχείρηση του τάδε είδους θα λειτουργούσε καλύτερα.

Έτσι, όχι απλά το εργασιακό πλαίσιο ευνοούσε την ύπαρξη επιχειρήσεων, αλλά ευνοούσε την ίδρυση επιχειρήσεων στην ουσία από τους ίδιους τους εργαζόμενους οι οποίοι μέσα από την εργασιακή τους εμπειρία έφερναν τις δικές τους ιδέες στην επιχειρηματικότητα και μαζί με την εμπειρία τους έφερναν και νέες ιδέες. Για το λόγο αυτό η επιχειρηματικότητα όχι απλά ανθούσε με νέες επιχειρήσεις που άνοιγαν κάθε τόσο δημιουργώντας παράλληλα νέες θέσεις εργασίας αλλά και τονώνοντας την οικονομία της χώρας, έφερναν την πρόοδο της γνώσης στην αγορά και την ανταγωνιστικότητα τονώνοντας παράλληλα και την οικονομία της χώρας πραγματικά και όχι πλασματικά, εικονικά...

Αυτός μάλιστα για μένα είναι ο ορισμός της ανταγωνιστικότητας. Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα…

Επίσης η επιχείρηση που άνοιγε ξεκινούσε ευθύς εξ αρχής με θετικό πρόσημο. Δηλαδή με κεφάλαια πραγματικά και όχι… αέρα κοπανιστό…

3.Σε αυτή την περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τους ιδιώτες, αλλά και με το ίδιο το κράτος. Το κράτος απλά εφαρμόζοντας τον νόμο (κανένας προστατευτισμός) δημιουργούσε όλες εκείνες τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την σωστή και εύρυθμη λειτουργία της αγοράς.

Οτιδήποτε άλλο πέρα από την εφαρμογή του νόμου είναι απλά παράνομο.

Έτσι όχι απλά προστατεύεται ο υγιής ανταγωνισμός στην αγορά, ο οποίος κατ εμέ αποτελεί και τη «μήτρα» μέσα στην οποία ζει, αλλά και την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία της οικονομίας, της οποίας η ανταγωνιστικότητα και η παραγωγικότητα αποτελούν τους πυλώνες στήριξής της και φυσικά μαζί με την οικονομία και το ίδιο το πολίτευμα.

Χωρίς ομαλή λειτουργία της αγοράς, η οικονομία κλυδωνίζεται και χωρίς σταθερή οικονομία, το ίδιο το πολίτευμα κινδυνεύει από κοινωνικές ταραχές και ανισότητα. Για μένα αυτός είναι ο νόμος!

Ας δούμε τώρα όμως και σε αντιδιαστολή με όλα τα παραπάνω, τι έφεραν οι νεότευκτες θεωρίες των δήθεν «ανοικτών» ή «ελεύθερων αγορών».

Όπως προέγραψα, η Ελληνική Οικονομία πάνω – κάτω, έστω και με πολλές παθογένειες (που οφείλονταν όχι μόνο σε εσωτερικά προβλήματα αλλά και από εξωτερικούς παράγοντες) από τα μέσα της δεκαετίας του 70’ και κυρίως του 80’ έτσι λειτουργούσε.

Από τα μέσα όμως της δεκαετίας του 80 και μετά, άρχισε η… διαφήμιση του «92».

Σε πολιτικές δηλώσεις, ειδήσεις, εκπομπές πάσης φύσεως, ακόμα και σε σήριαλ και σε διαφημιστικά σποτ, άρχισε να μπολιάζεται σιγά-σιγά η ιδέα μέσω της συνεχούς αναφοράς (παντός είδους) ότι «πρέπει να ετοιμαστούμε», ότι «δεν είμαστε έτοιμοι», ότι «πώς θα υποδεχτούμε το 92;»… λες και η χρονολογία από μόνη της ήταν κάποιο πρόσωπο και μάλιστα πολύφερνη νύφη με δώρα και έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να την υποδεχτούμε ανάλογα…

Και ήρθε το 92… Και ποια ήταν η αλλαγή;

Οι Έλληνες παρέμειναν Έλληνες και δεν έγιναν ξαφνικά Βρετανοί ή Γάλλοι

Τα σύνορα… παρέμειναν στη θέση τους

Ακόμα και μετά το Σένγκεν (που ήρθε λίγα χρόνια μετά και όχι… το 92), πάλι δεν είχαμε κανένα μαζικό κύμα μετανάστευσης Ευρωπαίων στη χώρα μας και πολύ περισσότερο Ελλήνων στην Ευρώπη.

Κανένα μαζικό κύμα επενδυτών δεν είχαμε.

Όλες αυτές οι έντεχνες και έμμεσες διαφημίσεις της «πολιτισμένης» και «πλούσιας Ευρώπης» με τις αμίμητες προτροπές του τύπου: «Έτσι θα υποδεχτούμε τους Ευρωπαίους σε λίγο (το 1992);», «το 92 που θα έρθουν οι Ευρωπαίοι…», «Πώς θα γίνουμε Ευρώπη σε λίγα χρόνια;” και άλλα βλακώδη τσιτάτα που μπορώ να πω ότι τα άκουσα τόσες πολλές φορές ώστε δεν είχα καν την «ανάγκη» να περιμένω το 2000 ή το 2010 για να σιχαθώ την Ε.Ε. και αυτό που εκπροσωπούσε καταλαβαίνοντας ότι αφού ακούω από τον κάθε ανόητο για Ευρώπη δεν θα έπρεπε να περιμένω και πολλά. Και δυστυχώς δεν είχα άδικο…

Άρα λοιπόν αφού δεν έγιναν όλα αυτά, όπως και πολλά πολλά άλλα το 92, η απάντηση στο τι έγινε με την έλευση του 92 είναι: Καμία απολύτως!

Όμως γιατί όλοι βαυκαλίζονταν για κάτι που δεν είχε κανένα όφελος για την οικονομία;

Για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι περίμεναν κάτι άλλο, κάτι πιο ατομικό. Τα δάνεια και τις επιδοτήσεις!

Ακόμα και σήμερα αν ρωτήσετε πολλούς θα σας πουν περίπου τα ίδια με τότε. Ότι χωρίς δάνεια και επιδοτήσεις, όχι δεν ασκείται αλλά δεν νοείται ελληνική οικονομία…

Εαν δε τους ρωτήσετε, «μα καλά και πώς ζούσε η Ελλάδα πριν από αυτά;» το πολύ πολύ θα σας απαντήσουν με κάποιο τσιτάτο του τύπου «πότε; Τότε που υπήρχε φτώχεια και έφευγαν όλοι μετανάστες;» ή «Πότε; Τότε που υπήρχαν οι κλαδικές και έμπαιναν όλοι οι κομματικοί;» (λες και μετά το 92 σταμάτησε η μετανάστευση ή η κομματοκρατία… και με ΑΣΕΠ… Τέλος πάντων…).

Απάντηση ουσιαστική όμως ουδέποτε πρόκειται να λάβετε.

Η «καλύτερη απάντηση» (αν μπορώ να την ονομάσω απάντηση και πολύ περισσότερο καλύτερη) είναι ότι «μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά η παροχή ρευστότητας μέσω τραπεζών αποτελεί την μοναδική λύση για τη λειτουργία της αγοράς και την συνεχή παροχή ρευστότητας ώστε αυτή να ζει»…

Αερολογία όμως χωρίς αντίκρυσμα.

Κατά πρώτον άντε και για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, από αυτές που κάνουν τζίρους εκατομμυρίων (και πάντα με αυστηρές προϋποθέσεις) να το καταλάβω. Μια επιχείρηση επενδύει και περιμένει να αποκομίσει οφέλη από την επένδυση. Οπότε δανείζεται. Όπως επίσης και για την αγορά πρώτων υλών και άλλων παρεμφερών συναλλαγών. Τι σχέση μπορεί να έχει όμως αυτό το περιβάλλον και η «παγκοσμιοποιημένη» αγορά, με το μπακάλικο, το μανάβικο και το παιχνιδάδικο της γειτονιάς;

Όταν ομιλούμε για διεθνείς αγορές, εκεί ομιλούμε για άλλα μεγέθη τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τα μεγέθη των δοσοληψιών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων…

Με άλλα λόγια, τι σχέση έχει η αγορά μιας παρτίδας χιλιάδων τόνων σίδερου με σκοπό λχ την παραγωγή σιδηρόβεργων, με την αγορά παπουτσιών ή φρούτων από συνοικιακά ή και κεντρικά μαγαζάκια. Οι μεν κάνουν δοσοληψίες εκατομμυρίων και οι δε στην καλύτερη περίπτωση χιλιάδων ευρώ.

Ποια η σύγκριση λοιπόν ώστε να πούμε ότι το μπακάλικο του κυρ Μπάμπη, «μπαίνει στην παγκόσμιο αγορά»; Εξωφρενικά πράγματα…

Όσο δε για τις μεγάλες επιχειρήσεις, τα εργοστάσια, τις βιομηχανίες και εν γένει τους οικονομικούς κολοσσούς της αγοράς (και φυσικά εννοώ της Ελληνικής και όχι για παράδειγμα της Γαλλικής ή… της Γερμανικής), ποια ακριβώς είναι η σημαντική (θετική) αλλαγή που έπρεπε να περιμένουν από το 92 και το «άνοιγμα των συνόρων με την Ευρώπη» που μας διατυμπάνιζαν; Θα σας πω παρακάτω…

Παραπάνω ανέφερα τους τρεις βασικούς παράγοντες ανοίγματος επιχειρήσεων. Πάμε να δούμε και τις αλλαγές που έφερε η… «πτώση των συνόρων» και το σπουδαίο «92»…

1.Το νομικό πλαίσιο προστασίας της αγοράς θεωρήθηκε ως προστατευτικό, «κρατιστικό» και άρα… οπισθοδρομικό… Τι έγινε; Καταργήθηκε…

Από το 91 και την διακυβέρνηση Μητσοτάκη, μέχρι και το πέρας της διακυβέρνησης Σημίτη το 2003, άλλαξαν τα πάντα.

Α. Άλλαξαν το Σύνταγμα

Β. Άλλαξαν τους νόμους εισάγοντας νέους και καταργώντας παλιούς

Γ. Κατήργησαν όλες εκείνες τις υπηρεσίες που υπήρχαν για την εφαρμογή του μέχρι τότε υφισταμένου πλαισίου

Δ. Άλλαξαν/κατήργησαν με τη συνδρομή των επί μέρους παραγωγικών φορέων όλες εκείνες τις διατάξεις και τους κανόνες που θέσπιζαν την ομαλή λειτουργία της αγοράς με το σκεπτικό του δήθεν εκσυγχρονισμού, δηλαδή την απαλλαγή της αγοράς από τον «κρατισμό» και τον «προστατευτισμό»…

Από κει και πέρα όλα αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο από «στρώσιμο χαλιού» για την έλευση της «ελεύθερης» ή «ανοικτής αγοράς» που έφεραν οι παγκοσμιοποιητικές δομές των Βρυξελλών και των ΗΠΑ σε συνδυασμό βέβαια με πλήθος διεθνών οργανισμών οι οποίοι ωστόσο είναι υπό την εποπτεία των Γερμανών (ΠΟΕ, ΠΟΥ, Διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κλπ).

Η αλήθεια πίσω από τα συνθήματα

Δεν υπάρχει καμιά «ελεύθερη αγορά». Αυτό που αποκαλείται «ελεύθερη αγορά» είναι απλά (άλλο) ένα πρόσχημα για την κατάργηση της οικονομικής αυτοδυναμίας και ανεξαρτησίας των κρατών.

Η κατάργηση του «προστατευτισμού» (ή «κρατισμού» ή όπως αλλιώς θέλουν να λένε) είναι επίσης άλλο ένα ψέμα. Δεν υπήρξε ποτέ προστατευτισμός. Υπήρξε εφαρμογή των νόμων! Η κατάργηση του νομικού πλαισίου είχε παράνομους και φυσικά αλλότριους σκοπούς και συγκεκριμένα το πέρασμα της οικονομίας από την αυτοδυναμία και την ανεξαρτησία στην καχεξία και την πλήρη εξάρτηση από εγχώρια ή πολυεθνικά οικονομικά κέντρα.

Για να κατανοήσει κάποιος το τι εγκληματικό εισήγαγαν μέσα σε «περιτύλιγμα» οικονομικό και κάτω από ένα λάβαρο μιας δήθεν ιδεολογίας, αυτής του «φιλελευθερισμού», είναι σαν να λέμε ότι καταργούμε την αστυνομία, διότι με την αστυνόμευση και την πάταξη ενός φυσικού κοινωνικού φαινομένου (έγκλημα) 1. Περιορίζουμε και ποδηγετούμε μια ευρύτερη αγορά που σχετίζεται με την ασφάλεια και την προστασία των πολιτών (security, κλειδαράδες, παραγωγοί και πωλητές θυρών ασφαλείας, χρηματοκιβωτίων, θησαυροφυλακίων κλπ) 2. 

Χάνονται μεγάλα κεφάλαια από την αγορά αλλά και από τα έσοδα που θα μπορούσε μέσω φορολογίας να εισπράξει το κράτος και 3. Συντηρείται ένας στρατός εν πολλοίς κομματικός δημοσίων υπαλλήλων μη παραγωγικών (δεν παράγουν προϊόν) και άρα περιττών…

Σας φαίνεται παράλογο; Ε λοιπόν να μην σας φαίνεται καθόλου. Ασχέτως αν οι πάσης φύσεως «νεοφιλελεύθεροι» δεν το αναφέρουν (αν και μπορεί να το ακούσετε από δω και από κει απ’ έξω - απ’ έξω σε κατ ιδίαν συζητήσεις) ο μόνος λόγος που επίσημα δεν το έχουν εφαρμόσει (μέχρι στιγμής…) είναι γιατί προσκρούει σε βασική διάταξη του Συντάγματος περί υποχρέωσης της Πολιτείας για την προστασία της Ζωής, περιουσίας και ελευθερίας του πολίτη.

Κάποια στιγμή όμως, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, θα έρθει στα πράγματα και αυτό το θέμα στη δημόσια συζήτηση…

Ωστόσο αυτό ακριβώς αποτελεί το «άνοιγμα των αγορών».

Δεν υπήρξε κανένα «άνοιγμα των αγορών».

Υπήρξε μια κατάργηση του νομικού πλαισίου και θέσπιση ενός «ελαστικού» πλαισίου τόσο στην ευρύτερη οικονομία, όσο και στα εργασιακά.

 Χαρακτηριστικό είναι ότι την εποχή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη και Σημίτη, άλλαξαν όχι απλά νόμοι και Σύνταγμα, αλλά η καθημερινότητά μας επί τα χείρω.

Θα σας φέρω μερικά (πολύ λίγα και πολύ γενικά) παραδείγματα.

Διακυβέρνηση Μητσοτάκη

-Φορολόγησαν τις κληρονομιές και τις μεταβιβάσεις. Έτσι με τον θάνατο γονέα ενώ η μεταβίβαση, είτε αυτόματη (με το θάνατο ως κληρονομιά) ή η συμβολαιογραφική πράξη, για πρώτη φορά, φορολογήθηκε από το κράτος.

-Κατήργησαν τον νόμο περί παραγραφής προς το Δημόσιο. Δηλαδή τον νόμο σύμφωνα με τον οποίο χρέη προς το Δημόσιο πέραν της πενταετίας παραγράφονται! (Οι ψευτοφιλελεύθεροι θα ανατριχιάζουν με αυτόν τον καραμπινάτο νόμο του κρατικού παρεμβατισμού… Θα προτιμούν που τον κατήργησαν για να  γεμίσουν τα Ταμεία και να μην φθάσουμε στα Μνημόνια… Βέβαια άσχετο που αντί για τα Ταμεία… Γέμισαν οι φυλακές και τα υποθηκοφυλακεία με κατασχέσεις!).

-Φορολόγησαν τις δωρεάν τηλεφωνικές συνδέσεις (τους τριψήφιους τότε αριθμούς… 141 κλπ). Έτσι, ενώ μέχρι τότε στην «κακή», «κρατιστική» και «ανελεύθερη αγορά» της Ελλάδας που κάποιος μπορούσε να πληροφορηθεί την ώρα, να έχει αφύπνιση ή να πληροφορηθεί κάτι δωρεάν, η ελεύθερη αγορά επέβαλε αντίτιμο… Ευτυχώς που το επέβαλαν και έτσι τα Ταμεία μας σήμερα είναι γεμάτα κι έτσι δεν αναγκαζόμαστε να δανειζόμαστε από διεθνείς τοκογλύφους…

-Επέβαλαν «φόρο πολυτελείας» σε προϊόντα που (αυτοί θεωρούσαν οτι) δεν αποτελούν καθημερινά και βασικά αγαθά. Έτσι αν για παράδειγμα κάποιος έπαιρνε μέχρι το 1990-1991 μια πάστα με 150-200 δραχμές, ξαφνικά εν μια νυκτί αυτή ανέβηκε στις 300-400 δραχμές λόγω αυτού του φόρου… Είπαμε… η «ελεύθερη αγορά» θέλει και λιτότητα… Μην γίνουμε και πλεονέκτες! Χωρίς… «κρατικό παρεμβατισμό» και πάλι… Μην γελάτε…

-Φόροι… φόροι και ξανά… πρόσθετοι φόροι στα βιομηχανικά, βιοτεχνικά κλπ προϊόντα σε σημείο ώστε πριν καν έρθει το ευρώ (2002) οι μισθοί έτρεχαν να προλάβουν τις αυξήσεις. Βέβαια ακόμα κι έτσι οι μισθοσυντήρητοι άντεχαν… αλλά γι αυτούς υπήρχε το… ευρώ για το οποίο θα αναφερθώ παρακάτω…

-Εδώ παράλληλα πρέπει να αναγνωρίσω ότι δεν φταίει για όλα η Ε.Ε. και η επιβολή της «ανοικτής αγοράς» της το 1992. Φιλελεύθεροι βλέπετε υπήρχαν και πριν. Γι αυτό πρέπει, μεταξύ πολλών - πολλών - πολλών, άλλων πολιτικών (παρασκηνιακών ή επίσημων) να αναφέρω ότι το δήθεν «νεοφιλελεύθερο» λόμπι στην Ελλάδα έκανε τα αδύνατα δυνατά για να πατάξει τον κρατισμό και τον προστατευτισμό. Έτσι λοιπόν πρέπει να επικροτήσουμε πολιτικούς όπως ο Μιλτιάδης Έβερτ ο οποίος λίγο πριν ξεκουμπιστεί από το πόστο του ως υπουργός Βιομηχανίας στην (τότε) ετοιμοθάνατη πολιτικά κυβέρνηση Ράλλη κατήργησε την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, ξεκινώντας ένα νέο… «κοινωνικό ρεύμα», των «νεόπτωχων», των άστεγων δηλαδή που για κάποιο δάνειο που πήραν (η μη έξαρση του φαινομένου των αστέγων δεν οφείλεται στις… καλές πολιτικές των  Καραμανλή (τον πρεσβύτερο), Ανδρέα και Μητσοτάκη, αλλά το ότι ακόμα τότε οι Τράπεζες δεν έδιναν παρά ελάχιστα δάνεια…) έχαναν το σπίτι τους επειδή δεν είχαν να πληρώσουν τους τόκους που έτρεχαν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο αποπληρωμής (αν αποπληρωνόταν ποτέ βέβαια). Δηλαδή από τη μια ώρα στην άλλη το ποσό αυξανόταν κατά χιλιάρικα, ώστε αν χρωστούσες 1 εκατομμύριο και πήγαινες να το καταβάλλεις σου χρέωναν παραπάνω λόγω… «τόκων υπερημερίας» κλπ κλπ… Πάλι όπως βλέπετε «επατάχθη ο κρατισμός»!

Διακυβέρνηση Σημίτη

-Το Σύνταγμα με τη συνδρομή του διδύμου (της συμφοράς) Σημίτη - Βενιζέλου, είχε αλλάξει τόσες πολλές φορές όσες ποτέ από την θέσπιση του Συντάγματος το 1862.

-Πέραν δε τούτου άλλαξε τόσο πολύ μορφή ώστε το γελοίο είναι ότι η Βουλή εξέδωσε βιβλιάριο με το «Νέο Σύνταγμα», δηλαδή «με όλες τις νέες διατάξεις του» όπως αναφέρει (ακόμα το έχω ως… ενθύμιο). Και προσέξτε: Δεν ανακοινώθηκε ποτέ ότι αλλάζει το Σύνταγμα! Απλά με την συνδρομή των δύο κομμάτων εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) τα οποία τότε συγκέντρωναν πάνω από τα 2/3 του συνόλου της Βουλής, άλλαξαν σε τέτοιο βαθμό το παρόν Σύνταγμα ώστε να αποτελεί σήμερα στην ουσία ένα «Βενιζέλειο» ή «Σημιτικό» Σύνταγμα, η απλά… Γερμανικό, με βάση τις διατάξεις του οποίου καθίσταται νόμιμη η… μη εφαρμογή του νόμου (ως «προστατευτισμός») και αφετέρου η επιβολή του «νόμου» της ζούγκλας στην αγορά αλλά και την αγορά εργασίας.

Με απλά λόγια δηλαδή φανταστείτε έναν κόσμο όπου θα καταργείται η αστυνομία, θα προστατεύεται ο ισχυρότερος (εγκληματίας) και απλά το κράτος θα παραμένει ως απλός θεατής…

Και οι δύο μαζί (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 2004-2015)

-Κατήργησαν ή άλλαξαν σειρά γραφειοκρατικών υπηρεσιών, ώστε μια γραφειοκρατική διαδικασία να χρεώνεται (πχ πρωτόκολλα, «γρηγορόσημα», χαρτόσημα κλπ) και όπου η διαδικασία ήταν γρήγορη (και άρα τα έσοδα του κράτους… δεν ήταν πολλά) την «μάκρυναν» ώστε από ένα δύο χαρτιά να χρειάζονται 5-10 ή και παραπάνω με το… ανάλογο αντίτιμο βεβαίως - βεβαίως.

-Την ώρα που πουλούσαν Δημόσια περιουσία και έργα που θα μπορούσε να κάνει το κράτος αλλά «δεν συνέφερε» έβαζαν το λαό α πληρώνει και από πάνω. Δηλαδή και εκχωρούσαν πηγές κρατικών εσόδων με συνέπεια όχι μόνο να χάσει και να χάνει το κράτος δις ευρώ από εκχώρηση υποδομών με αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεις (99 έτη, 50 έτη, καθεστώς πλήρους ασυδοσίας για τον ιδιοκτήτη κλπ) αλλά να επιβάλουν στο λαό εμμέσως (μέσω των ιδιωτών βέβαια) να βγάζουν δις ευρώ από τα Δημόσια έργα, κάτι το οποίο βέβαια δεν αποτελεί… αβλεψία αλλά καταλήστευση κρατικής δηλαδή λαϊκής περιουσίας των φορολογουμένων πολιτών! Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την περίοδο προ των Ολυμπιακών Αγώνων, εταιρεία εργολάβου (να μην πούμε όνομα…) που καθυστερούσε να ξεκινήσει τα έργα, αποκαλύφθηκε ότι δεν διέθετε ούτε ένα εκσκαφικό! Με άλλα λόγια η εταιρεία του «υπήρχε» μεν αλλά μόνο σαν όνομα στα χαρτιά… Και να μην αναφερθώ καν στο ότι οι αναθέσεις έργων στην εν λόγω περίοδο καθυστερούσαν επίτηδες ώστε να ανατεθεί απευθείας σε εργολάβο με τη μορφή του κατεπείγοντος, παρακάμπτοντας έτσι με «νομιμοφανή» τρόπο την υποχρέωση να διεξάγουν διαγωνισμό… Ζήτω η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση»!

Πούλησαν αρχικά μέρος των ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ κλπ) και αργότερα ολόκληρες κρατικές εταιρείες (λχ ΟΤΕ) με συνέπεια μια σειρά ολόκληρων υπηρεσιών από κει που παρέχονταν δωρεάν να κοστολογούνται. Ακόμα και αν η υπηρεσία (για να μην πω για τα προϊόντα) είναι μηδενικού κόστους, δηλαδή και αν ακόμα η υποτιθέμενη υπηρεσία είναι το πάτημα ενός κουμπιού (λχ κάποια σύνδεση). Διαβάστε μαρτυρία

Πέρσα Χρον. «Κάποια εποχή θυμάμαι είχα σχέση με έναν άνθρωπο που δούλευε σε ΔΕΚΟ (σ.σ. δεν θα αναφέρουμε ποιά). Ο άνθρωπος ήταν πολλά χρόνια στην υπηρεσία και ήταν επιφορτισμένος με τις συνδέσεις, το πελατολόγιο των οποίων το είχε στον υπολογιστή του. Θυμάμαι πολύ καθαρά ότι τον είχα ρωτήσει, πώς γίνεται ενώ ήταν έτοιμοι για σύνδεση και το όλο θέμα λυνόταν με το πάτημα ενός κουμπιού, αυτός το καθυστερούσε. Πέρα από το ότι μου κανε εντύπωση, κατάλαβα πολύ καλά πόσο δίκιο έχει ο κόσμος όταν διαμαρτύρεται με το δημόσιο και τις υπηρεσίες του»…

Επειδή το θέμα είναι η επιχειρηματικότητα, δεν θα επεκταθώ στο Δημόσιο όπως κι δεν θα ανφερθώ στα πολιτικά (και όχι μόνο) πεπραγμένα της περιόδου 1974 μέχρι σήμερα για το οποίο επιφυλάσσομαι να ασχοληθώ σε κάποιο άλλο θέμα προσεχώς. Ωστόσο η αναφορά γίνεται για να δώσω ένα μέτρο του ποιες υπηρεσίες παρείχε παλιά το Δημόσιο και ποιες παρέχει σήμερα το «κουτσουρεμένο» δημόσιο, το οποίο αφού ξεπούλησαν σε αλλότρια συμφέροντα ντόπιων και ξένων, τα απομεινάρια του παρέχουν όχι απλά τις ίδιες αλλά και χειρότερες υπηρεσίες και όλα αυτα στο πλαίσιο της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" ή "σύγκλισης"...

Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα άλλωστε είναι οι τράπεζες. Οι τράπεζες οι οποίες είχαν φτάσει κάποια εποχή να είναι σχεδόν όλες κρατικές, με εξαίρεση κάποιες λίγες και αυτές οι περισσότερες ξένες. Πριν βέβαια από αυτήν την περίοδο οι τράπεζες δούλευαν μια χαρά από άλλους ιδιώτες όπως ο Ανδρεάδης αλλά αυτό δεν άρεσε σε Καραμανλή (που τις εθνικοποίησε) και τον Ανδρέα Παπανδρέου (που τις κρατικοποίησε) και τις… «εξυγίαναν»…

Αικατερίνη Αλ. «Καποτε είχα πάει σε μια τράπεζα. Εποχή δεκαετίας 80. Η τράπεζα ήταν πρώην ιδιωτική που πήγαινε θαυμάσια και η οποία κάποια εποχή όπως πολλές άλλες επιχειρήσεις μετά το 74 πέρασε στα χέρια του κράτους. Είχα πάει λοιπόν να κάνω μια ανάληψη. Περίμενα 2 ώρες. Είχαν μαζέψει τους υπαλλήλους της τράπεζας εν ώρα δουλειάς και τους έκαναν κομματική ομιλία! Με την αγανάκτηση να ξεχειλίζει, τους είπα να μας εξυπηρετήσει και μετά να πάει στην ομιλία του. Ο υπάλληλος αν και δεν ήθελε, βλέποντας και τους άλλους έτοιμους να ξεσπάσουν, με τα χίλια ζόρια ήρθε και με εξυπηρέτησε (ένας… οι άλλοι ούτε καν μας έδωσαν σημασία)»…

Και τελικά ποια ήταν η αλλαγή με το πέρασμα στον ιδιωτικό τομέα; Οι τράπεζες βελτίωσαν τις υπηρεσίες τους; Διαβάστε:

Βασίλης Κοτζ. «Επέλεξα την {…} τράπεζα πριν 25 χρόνια διότι με εξυπηρετούσε άριστα. Θυμάμαι 3 ή και 4 γκισέ, 2 ή και 3 ΑΤΜ… πήγαινες δηλαδή και έφευγες άμεσα. Από τότε που ιδιωτικοποιήθηκαν, με το πέρασμα των ετών και ειδικά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, βλέπω ότι έχουν γίνει σαν τις εφορίες για να μην πω και χειρότερες. Οι υπάλληλοι στα γκισέ είτε είναι ένας είτε τόσο λίγοι ώστε οι ουρές είναι μόνιμες. Σπάνια να πετύχεις να μην έχει όχι κόσμο, αλλά μεγάλη ουρά. Την ίδια ώρα οι υπάλληλοι πίσω από τα γκισέ είναι πολλαπλάσιοι. Βλέπεις έναν στο γκισέ, δέκα πίσω!»…

Μαρία Γερ. «Με εξαίρεση μια - δυό τράπεζες οι υπόλοιπες είναι άθλιες. Περιμένεις στην ουρά όρθια μέχρι να εξυπηρετηθείς ακόμα και 2 και 2μισι ώρες! Όσο για την συμπεριφορά, αλλοπρόσαλλη και προκλητική. Άτομα μπαίνουν με παιδιά που δεν είναι δικά τους και τους δίνουν προτεραιότητα. Βλέπεις να περιμένει κόσμος 20 και 30 άτομα σε 2 γκισέ και μπαίνει μπροστά απ όλους κάποιος γιατί έχει λέει προτεραιότητα στη συναλλαγή στο συγκεκριμένο γκισέ! Απαράδεκτοι!»…

Διαβάστε άλλη μαρτυρία πολίτη:

Χρήστος Ντ. «Από παλιά έχω το… χούι να μαζέυω τα πολύ ψιλά και να τα κάνω χοντρά στην τράπεζα. Πριν 30 χρόνια θυμάμαι πήγαινα στην {…} και τα άλλαζα και μου έδιναν χαρτονομίσματα. Πρόσφατα πήγα να τα αλλάξω και μου είπαν να πάω σε άλλη τράπεζα και να τα κάνω κατάθεση γιατί δε με συμφέρει. Όταν τους ρώτησα γιατί να μη με συμφέρει, μου απάντησε ο προϊστάμενος ότι θα πλήρωνα κράτηση στο γκισέ. Τον ξαναρωτάω «καλά υπάρχει κράτηση για να μετατρέψω ψιλά σε χοντρά; Γιατί παλιά δεν είχε» και μου απάντησε ότι «δεν ξέρει, πάντως έχει κράτηση»… Δηλαδή και για να μετατρέψεις κέρματα σε χαρτονομίσματα σου παίρνουν μίζα! Είναι να τρελαίνεσαι!»

Και αυτά είναι ελάχιστα από αυτά που άλλαξαν από το 1990 μέχρι και σήμερα. Τις αλλαγές τις βιώνουμε καθημερινά σήμερα, αρκεί να είμαστε παρατηρητικοί.

Το κακό όμως είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που πάσχει από «μιθριδατισμό». Συνηθίζει στο «δηλητήριο» της κατακρήμνισης των νόμων και των θεσμών και κάθε χρόνος που περνάει ξεχνούν οι νεώτερες γενιές (όπως δυστυχώς και οι παλιότερες) ότι η κατάσταση δεν ήταν πάντα όπως την βιώνουμε στο παρόν.

Αποτέλεσμα είναι πέρα από την φθορά και παρακμή των κοινωνικών αξιών να επικρατεί και μια κοινωνική νιρβάνα λες και κανέναν δεν τον ενδιαφέρει τι γίνεται γύρω του. Και από πάνω, παρουσιάζονται και δήθεν αναλύσεις και θεωρίες που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Με απλά λόγια κάθε βλαξ βλέπει το παρόν και αρχίζει να σχολιάζει την ελληνική κοινωνία διαχρονικά και εν τω συνόλω της λες και όπως είναι σήμερα ήταν και πριν 50 ή και 100 και 150 χρόνια!

Αυτό δεν το εκφράζω τόσο ως κατηγορία παρά ως παράπονο! Ακόμα και άνθρωποι που σε γενικές γραμμές εκφράζουν ορθές και εμπεριστατωμένες απόψεις, πέφτουν στο λάκκο της αυθαίρετης γενίκευσης αποδίδοντας στους Έλληνες από συστάσεως του ελληνικού κράτους, τα στραβά όλου του κόσμου!

Ουδόλως εξετάζουν το πώς ήταν η κοινωνική πραγματικότητα πριν το 1992 και φυσικά ούτε καν λόγος για το πώς ήταν πριν 40, 50 ή 150 χρόνια!

Λες και το ελληνικό κράτος συστάθηκε μόλις χθες!

Σε αυτή την μαζική αποβλάκωση μέσω της μαζικής αποσύνδεσης με την κοινωνική πραγματικότητα του νεοελληνικού κράτους, φταίνε βέβαια και οι δογματικώς μίζεροι. Όλοι εκείνοι δηλαδή που για τον έναν ή τον άλλο λόγο, επειδή δεν τους αρέσει κάποια συγκεκριμένη περίοδος της νεοελληνικής ιστορίας ή απλά θεωρούν ότι το δικό τους πολιτικό/κοινωνικό/οικονομικό μοντέλο είναι ο «μεσσίας», την καταδικάζουν σε αιώνιο ανάθεμα ξεχνώντας βέβαια οι ηλίθιοι ότι χωρίς να ακούσεις όλες τις απόψεις δεν καταδικάζεις κανέναν. Πολύ περισσότερο όταν ούτε την άποψη που υποτίθεται ότι υιοθετείς ξέρεις καλά…

Και για να μην αναφέρομαι στο γενικό και αόριστο… Ακούω και διαβάζω πάσης φύσεως απόψεις και αναλύσεις για τα κακώς κείμενα της νεοελληνικής κοινωνίας των παρελθουσών δεκαετιών οι οποίες σε πολλά σημεία θέτουν κάποια θέματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και τα τεκμηριώνουν μάλιστα.

Όμως πώς να δεχτείς ότι η παρούσα κατάσταση, βαρύνει το κακό μας παρελθόν όταν αυτοί που εκφράζουν τέτοιες απόψεις έχουν παραβλέψει σωρεία ξένων και ενδογενών παραγόντων οι οποίες όχι μόνο επέδρασαν αλλά και διαμόρφωσαν το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι τις τελευταίες 3 δεκαετίες και αν θέλετε και έτι παλαιότερα.

Επίσης μου είναι αδύνατο να δεχτώ εκ των δεδομένων, το γεγονός ότι το κακό παρόν βασίζεται σε προαιώνια λάθη. Προαιώνια λάθη για μένα δεν υπάρχουν, όταν γνωρίζω ότι ένα κράτος μέχρι κάποια στιγμή «δούλευε σωστά» και από κάποια στιγμή και μετά άρχισε η φθορά. Φθορά που μάλιστα τη βίωσα.

Τόσο κοινωνική, όσο και οικονομική.

Η αλήθεια είναι ότι η φθορά αυτή έχει ξεκινήσει περίπου πριν 50 χρόνια. Το γιατί δεν είναι επί του παρόντος. Εκείνο που θα αναφέρω όμως είναι ότι το να ισοπεδώνουμε το παρόν με το παρελθόν, είναι σαν να αναφερόμαστε στην οικονομία της χώρας τις δεκαετίες του 30, του 40 και του 50 και να μιλάμε για κάψη των οικονομικών δεικτών τη δεκαετία του 40 χωρίς να αναφερόμαστε στον πόλεμο κρίνοντας ότι δεν φταίει ο πόλεμος η κατοχή και ο εμφύλιος αλλά η κακή διακυβέρνηση ή ακόμα και η νοοτροπία του λαού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει για τις δεκαετίες του 70, του 80 και του 90, λες και η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος πάνω στη γη και δεν επηρεάζεται από διεθνείς εξελίξεις ή δεν υπάρχουν εξωτερικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της που την επηρεάζουν…

Επί του παρόντος όμως είναι να αναφέρω το ποιές μεταβολές έφερε η «είσοδος» της Ελλάδος στην Ε.Ε. ή καλύτερα θα έπρεπε να πώ η μετονομασία της ΕΟΚ σε Ε.Ε.

1992 και Ε.Ε.: Από τον Νόμο στον κοινωνικό κανιβαλισμό

Όπως προανέφερα, με την έλευση της Ε.Ε. και το «άνοιγμα των συνόρων» (έτσι έλεγαν τότε) άλλαξε και η οικονομία της χώρας, η οποία όπως φαίνεται, εξ αρχής ήταν πρώτος στόχος.

Διότι ούτε κάποια «είσοδος» σε κάποιον οργανισμό υπήρξε (απλά μετονομάστηκε η ΕΟΚ σε ΕΕ), ούτε «άνοιξαν τα σύνορα»… Εκτός βέβαια για χιλιάδες αλλοδαπούς κατοίκους εκτός Ε.Ε. οι οποίοι αντί να κάτσουν στις χώρες τους και να τις ανοικοδομήσουν όπως θα έπρεπε μετανάστευσαν μαζικά σε σημείο ολόκληρες πόλεις και χωριά να ερημώσουν^[4]

Η οικονομία λοιπόν ήταν εξ αρχής και κατά τα φαινόμενα ο πρώτος στόχος. Πρώτος στόχος ως προς τι; Πρώτος στόχος ως προς το να δημιουργηθεί μια υδροκέφαλη Ε.Ε. με μια πλειάδα κρατών που θα καταναλώνουν, θα φορολογούνται και θα δανείζονται και ένα υπερ-κράτος (Γερμανία) που θα συγκεντρώνει αυτά τα έσοδα, καταστρέφοντας παράλληλα την οικονομία των υπολοίπων χωρών.

Στο πλαίσιο άσκησης αυτής της οικονομικής πολιτικής, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι τίποτα άλλο από συνέχεια και εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας, ανήκει και η αλλαγή του οικονομικού μοντέλου που ακολουθούσε η κάθε χώρα με την ανατροπή του με μια σειρά εισαγωγής νέων νόμων ή απλά αλλαγής/κατάργησης των υφισταμένων.

Το… «θαύμα» της μεταπολεμικής «Αγίας Γερμανίας»…

Επειδή όμως αναφέρθηκα στην οικονομική πολιτική της Γερμανίας, θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ έστω και περιληπτικά στην οικονομική πολιτική που εφήρμοσε η Γερμανία στη μεταπολεμική Ευρώπη.

Αποφεύγοντας κάθε συνομωσιολογία και απλά παρατηρώντας, βλέπουμε ότι ευθύς αμέσως με τη λήξη του Β ΠΠ η Γερμανία:

1.Τίθεται υπό την προστασία των ΗΠΑ οι οποίες παρά τις θηριωδίες του πολέμου και παρά το ότι οι Γερμανοί είναι υπόλογοι (ακόμα και πολίτες) ως συμμέτοχοι του ολοκαυτώματος, αντιμετωπίζονται από του νικητές τους και κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως… «απαραίτητοι» έναντι της Σοβιετικής απειλής. Σε επίπεδο γεωπολιτικής μάλιστα είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι ενώ σχεδόν κάθε κράτος που συμμετείχε ως ηττημένος στον πόλεμο υφίσταται εδαφικές απώλειες ως ένα είδους «αποζημίωσης» για τη συμμετοχή τους με την πλευρά των ναζί και ενώ ακόμα και η Ανατολική Γερμανία, η οποία θα βρεθεί για μισό αιώνα υπό τον έλεγχο των Σοβιετικών, παραχωρεί εδάφη και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα ως αποζημιώσεις προς τους Πολωνούς, στη Δυτική Γερμανία που ετέθη υπό τον έλεγχο των Συμμάχων, δεν παραχωρήθηκε, όχι περιοχή, όχι πόλη αλλά ούτε χωράφι. Δημιουργώντας έτσι ένα ήδη εκτεταμένο εδαφικά κράτος στην καρδιά της Ευρώπης, το οποίο παρά το ότι αιματοκύλησε δυό φορές την ήπειρο, οι Σύμμαχοι με πρωτοστάτες τους Αμερικανούς της ανέθεταν ρόλο χωροφύλακα της Ευρώπης… Δηλαδή σκοτώθηκε τόσος κόσμος σε δύο παγκοσμίους πολέμους για να ξαναδούμε τη Γερμανία όχι απλά να επανέρχεται δριμύτερη αλλά και να κερδίζει το ρόλο για τον οποίο προέβη σε δύο ολοκληρωτικούς πολέμους! Εδώ η λογική πάει περίπατο…

2.Με βάση αυτή την πολιτική, της χαρίζονται σχεδόν όλα τα χρέη, ενώ για τις αποζημιώσεις, πέραν του ότι… «ξεμπερδεύει» δίνοντας ότι σάπιο μηχάνημα είχε στα, κατεστραμμένα οικονομικά από τους ίδιους, θύματά της με μια συμφωνία, σύμφωνα με την οποία της εδίδετο η δυνατότητα να αποζημιώνει σε βάθος χρόνου (ξεχρέωσε μόλις το 1988) ενώ αποζημιώσεις για τους πολίτες προβλεπόταν να γίνει συζήτηση εάν και εφόσον κάποτε η Γερμανία επανενοποιούτο! Ο κυνισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ποιο άλλο κράτος θα είχε διαπράξει τέτοια εγκλήματα και όχι μόνο δεν θα του εχαρίζετο κάστανο απλήρωτο, αλλά δεν θα το είχαν διαλύσει εις τα εξ ων συνετέθη;;; Αυτά μόνο για την Γερμανία συμβαίνουν!

3.Όπως όλα δείχνουν, η ΕΚΑΧ και αργότερα η ΕΟΚ δημιουργήθηκαν, όχι όπως αναφέρουν προπαγανδιστικά τα σχολικά βιβλία «για να ελέγχεται η παραγωγή χάλυβα» ώστε η Γερμανία να μην επανεξοπλιστεί μέσω της χρήσης του άνθρακα και του χάλυβα από τη βιομηχανία της, αλλά στο πλαίσιο δημιουργίας μιας ένωσης κρατών, μεταξύ των οποίων η Γερμανία θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως… «χρηματοπαραγωγός» δύναμη την ώρα που οι υπόλοιποι (τότε Δυτική Ευρώπη και ΝΑΤΟ) θα δαπανούσαν πακτωλό χρημάτων για εξοπλισμούς, προκειμένου να συντηρούν έναν στρατιωτικό οργανισμό, ο οποίος δημιουργήθηκε και υπάρχει για να εξυπηρετεί συμφέροντα άλλων.

Με αυτή την πολιτική βέβαια και με μια Γερμανία η οποία δήθεν αποδεχόμενη το γεγονός του ότι δεν της επιτρεπόταν να έχει στρατό (λες και δεν μπορούσε να το αλλάξει αν ήθελε… εδώ δεν πλήρωσε αποζημιώσεις στα θύματα ολοκαυτωμάτων καλά - καλά…) μπορούσε άνετα να μαζεύει τα χρήματα που δεν δαπανούσε για στρατιωτική προστασία, την ώρα που παρίστανε τον «ποτέ ξανά» ειρηνοποιό.

4.Ως εκ τούτου η Γερμανία έγινε ο οικονομικός κηδεμόνας της Ευρώπης και φυσικά αυτό συνεπάγεται… τα πάντα. Διότι όταν μαζεύεις χρήματα, δημιουργείς και τις κατάλληλες συνθήκες για πρόοδο σε όλους τους τομείς. Από το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, μέχρι την τεχνολογική εξέλιξη και ανάπτυξη. Και η Γερμανία βέβαια, με πακτωλό χρημάτων από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο ανοικοδόμησης της Ευρώπης (ΚΑΙ της Γερμανίας… δηλαδή… των ηττημένων!), χωρίς να πληρώσει με εδαφικά ανταλλάγματα, χωρίς να πληρώσει χρηματικές αποζημιώσεις σε κράτη, χωρίς να πληρώσει αποζημιώσεις σε θύματα, μετετράπη σε πολύ λίγο χρόνο σε ανταγωνιστική περιφερειακή δύναμη και αργότερα και σε παγκόσμια… 

Άλλωστε πόσο βλαξ μπορεί να είναι ένας λαός όταν του παρέχουν στρατιωτική προστασία δωρεάν, όταν του χαρίζουν φόρους και αποζημιώσεις από έκτροπα και καταστροφές που έχει προκαλέσει, όταν του ανοικοδομούν την κατεστραμμένη του χώρα και όταν τον θέτουν επί κεφαλής μιας οικονομικής ένωσης για να κάνει κουμάντο;;; Ε… εδώ που τα λέμε ούτε σε γαμπρούς «περιωπής» τέτοια… προίκα…

Με απλά λόγια, το «οικονομικό θαύμα» του Αντενάουερ (στο όνομα του οποίου μάλιστα ανοίγουν μέχρι και Διεθνή Πανεπιστήμια στις μέρες μας και από τα οποία αποφοιτούν και πολλά δικά μας… «φυντάνια»… προφανώς για να μάθουν καλύτερα να αγαπούν τον… Αντενάουερ…) όπως και το πολιτικό άνοιγμα προς την Ανατολή (τότε Σοβ. Ένωση) του Βίλι Μπραντ «nach osten» δεν είναι παρά «φούσκες». Με λεφτά άλλων καλοπερνούν και παριστάνουν πότε τους ακραίους οικονομοφιλελεύθερους και πότε τους νοσταλγούς του Σοσιαλισμού. Άλλωστε έχουν μακρά παράδοση στο δογματισμό, από τον Λούθηρο, τον Καλβίνο και τον Καντ, μέχρι τον Μάρξ, τον Ένγκελς και τον Ρόζενμπεργκ. Γιατί όχι;

Μέχρι το 1990 η Γερμανία ήταν ένας οικονομικός κολοσσός όχι μόνο στην Ευρώπη που αυτό ήταν αδιαμφισβήτητο, αλλά και στον κόσμο συναγωνιζόμενη ή και ξεπερνώντας πολλές φορές σε τομείς, υπερδυνάμεις όπως η Ιαπωνία, η Βραζιλία, η Ινδία ή ακόμα και τις ΗΠΑ.

Ακόμα και σήμερα εκτεταμένα κράτη όπως η Ρωσία, η Κίνα, οι ΗΠΑ ή με πληθυσμό πολλαπλάσιο της Γερμανίας όπως οι προαναφερόμενες συν τη Βραζιλία, την Ινδία, την Ιαπωνία κλπ, απέχουν παρασάγγας από το να προσεγγίσουν έστω τους οικονομικούς δείκτες της Γερμανίας και αυτό γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι την ώρα που όλοι αυτοί όπως και οι υπόλοιποι αγωνίζονται μέσα σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, τόσο τις εθνικές όσο και τις διεθνείς, η Γερμανία για ¾ του αιώνα δεν έδωσε σεντ. Ούτε για χρέη ούτε καν για εθνική άμυνα, αφού ως σύμμαχος των ΗΠΑ εναντίον της πρώην Σοβ. Ένωσης και νυν Ρωσίας, ούτε στρατούς διατηρεί αλλά ούτε και δίνει χρήματα σε οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ για την ασφάλειά της^[5]

Άλλωστε, εξασφαλισμένη πίσω από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, κάνουν άλλοι τη… δουλειά της έναντι της Ρωσίας^[6]

Αλλά αυτό όσο και αν φαίνεται οξύμωρο είναι το λιγότερο!

Το κυριότερο είναι ότι επί 70 χρόνια έστησε και διατηρεί έναν οικονομικό μηχανισμό ο οποίος κινεί τα νήματα σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποιος είναι αυτός ο μηχανισμός;

Το Γερμανικής εμπνεύσεως «σύστημα της ανακύκλωσης του χρήματος»…

Πριν προχωρήσω θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση. Ο λόγος που αναφέρομαι στην Γερμανία και στις οικονομικές της επιδιώξεις, οι οποίες είναι μόνο το εργαλείο των πολιτικών της επιδιώξεων, δεν είναι άσχετο του θέματος. Απλά θα ήταν ατελές να αναφερθώ στα «κακώς κείμενα» των εργασιακών σχέσεων και της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, κάνοντας απλή αναφορά στο «γιατί δεν κολλά ένσημα ο κυρ Μπάμπης» ή «γιατί ο κυρ Σταύρος δεν θα έπρεπε να έχει επιχείρηση» όταν το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων, όπως και ολόκληρης της αγοράς, όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο ευρωπαϊκό καθορίζεται έξωθεν, με νόμους της Ένωσης υπερκείμενους της τοπικής νομοθεσίας και αυτό το απαράδεκτο αποδεχθέν πλειοψηφικώς ή και ομοφώνως από τη Βουλή, «σφραγίζεται» κάθε τέσσερα περίπου χρόνια από τον Ελληνικό λαό εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, για να μην πω παραπάνω, αφού ούτε επί ΕΟΚ μπορούσε το κάθε κράτος να αδιαφορήσει για τις ευρωπαϊκές νόρμες…

Τώρα τι είναι ο «μηχανισμός ανακύκλωσης χρήματος» (έτσι τον ονομάζω βέβαια εγώ και άρα αδόκιμος αλλά θα εξηγήσω γιατί τον ονομάζω έτσι).

Ο μηχανισμός αυτός δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύστημα οικονομικοπολιτικό με το οποίο η Γερμανία όχι απλά παράγει χρήμα (κάτι που και άλλα κράτη λίγο - πολύ κάνουν) αλλά το κυριότερο μπορεί και επαναφέρει το χρήμα που «χάνει» πίσω με συνέπεια το χρήμα της Ευρώπης κυριολεκτικά να της ανήκει. Πώς γίνεται αυτό; Αν και φαινομενικά σύνθετο είναι πολύ απλό… Προσέξτε:

Η Γερμανία όπως προείπα, ελέω ΗΠΑ, ανέλαβε εργολαβικά να αποτελεί τον χωροφύλακα της Ευρώπης, ασχέτως και αν υποθέσουμε ακόμα ότι δεν υπήρχε καν αυτό σαν πρόθεση (λίγο δύσκολο να το πιστέψω βέβαια). Ας δούμε όμως τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα…

Έχουμε τέσσερις πλευρές

1.Η Γερμανία, η οποία όχι μόνο διατήρησε τις μεγάλες εταιρίες που είχε πριν τον πόλεμο, αλλά και ενισχύθηκαν έστω και αν αναγκάστηκαν (αρχικά) αντί για κανόνια να φτιάχνουν τηγάνια ή αντί για ψυχοτρόπα ναρκωτικά για τους στρατιώτες να παράγει… κανονικά φάρμακα. Σήμερα οι εταιρίες αυτές όχι απλά είναι κολοσσοί αλλά η οικονομική τους δύναμη είναι τέτοια ώστε ολόκληρες κυβερνήσεις αδυνατούν να αμφισβητήσουν τα συμφέροντά τους έστω και στο παραμικρό (ποιος θα τα βάλει επί παραδείγματι με μια Bayer, ή μια VW;)

Παράλληλα δεν έχει μόνο πολυεθνικές αλλά έχει και μια τεράστια εγχώρια αγορά (85 εκατομμύρια) η οποία από μόνη της μπορεί όχι μόνο να συντηρεί τις πολυεθνικές της αλλά και να αναπτύξει και μια εγχώρια οικονομία από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες επίσης ζουν και συντηρούνται σε ένα ιδανικό οικονομικό περιβάλλον, το οποίο περιβάλλον χρησιμοποιείται ως εφαλτήριο για την ανάπτυξή τους σε τέτοιο βαθμό ώστε αν δεν μεταπηδούν στις επιχειρήσεις υψηλής κεφαλαιοποίησης όπως οι πολυεθνικές, αναπτύσσονται σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμία περίπτωση με μικρομεσαίες επιχειρήσεις άλλων κρατών και πολλές φορές κρατών με (υποτίθεται) σχετικά ισχυρές και σταθερές οικονομίες όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Ιταλία κλπ.

Με απλά λόγια δηλαδή η Γερμανία δεν έχει 5-10-100 μεγάλες εταιρείες τις οποίες συντηρεί καιδιαφυλάσσει ωςκόρη οφθαλμού μη τυχόν και δεχτούν οικονομική επίθεση από κάποια άλλη χώρα, αλλά αντίθετα δημιούργησαν τέτοιο οικονομικό περιβάλλον το οποίο γεννά και αναπτύσσει νέες επιχειρήσεις με σκοπό την μονοπώληση της Γερμανικής (αρχικά) αγοράς και από κει και πέρα της Ευρωπαϊκής και πάει λέγοντας. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια άκρως επιθετική οικονομία, η οποία δεν δρα καν με δήθεν καπιταλιστικούς όρους^[6]

Πώς γίνεται αυτό; Θα σας δώσω ένα παράδειγμα… Πώς θα σας φαινόταν εάν ένα σούπερ μάρκετ έπαιρνε μη επώνυμα προϊόντα Γερμανικών εταιριών και τα πουλούσε σε τιμή τόσο χαμηλή ώστε να χτυπάνε καίρια κάθε προϊόν οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας; Σας θυμίζει κάτι; Αν δεν σας θυμίζει κοιτάξτε στη γειτονιά σας μήπως υπάρχει ήδη τέτοιο σούπερ μάρκετ. Αν δεν έχετε καταλάβει ακόμα λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να γίνω πιο σαφής…

Ωστόσο για να υπάρχει κέρδος χρειάζεται α.) Να μπορούν οι Γερμανικές εταιρείες να διεισδύσουν στις άλλες αγορές και β.) αφού το καταφέρει, να είναι σίγουρο το ότι δεν θα χτυπηθεί από άλλα εγχώρια προϊοντα… Μην… «ανησυχείτε»… Υπάρχει πρόβλεψη…

Με όργανο την Ε.Ε. (και μερικά «bonus» σε πολιτικούς… γιατί να το κρύψωμεν, αφού έτσι κι αλλιώς αποκαλύφθηκε ότι έχουν μέχρι και θεσμοθετημένα ταμεία γι αυτούς τους σκοπούς), καταστέλλουν οποιαδήποτε «οικονομική άμυνα» των χωρών, αφού η Ε.Ε. όχι μόνο απαγορεύει την επιβολή δασμών σε ξένα προϊόντα (άρα και τα Γερμανικά) αλλά και ανοίγει το δρόμο για την οικονομική διείσδυση ξένων εταιριών (άρα και Γερμανικών) στην εντόπια αγορά.

Αυτό φαινομενικά βέβαια δεν είναι κακό αν ίσχυε βέβαια για όλους… Γι αυτό ας το εξηγήσω λίγο

Έστω ότι ένα φτηνό γερμανικό τυρί κάνει την εμφάνισή του στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Φαινομενικά λοιπόν, όπως έγραψα και πριν, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος θα πάει να το αγοράσει αφού κάποιο πχ Ελληνικό τυρί μπορεί να το «χτυπήσει» χαμηλώνοντας την τιμή, κάτι που αποτελεί άλλωστε και το νόημα του «θεμιτού ανταγωνισμού»… 

Ωστόσο εδώ είναι που η διαφορά των μεγεθών των δύο κρατών κάνει τη διαφορά… Το Γερμανικό κράτος, παρόλο που παρέχει και εξασφαλίζει εργασιακά δικαιώματα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ ότι η Ελλάδα, δεν έχει την ίδια οικονομία ώστε να φορολογεί τις επιχειρήσεις της ανελέητα και για ένα σωρό πράγματα (από ΦΠΑ μέχρι βιομηχανικούς φόρους για… ρύπους και φόρους σε δήμους, Ταμεία κλπ). Αποτέλεσμα; Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο Έλληνας παραγωγός, αφενός μεν για να μπορεί να ανταγωνιστεί να παρέχει μεν το προϊόν του σε εξευτελιστική πολλές φορές τιμή, αλλά όχι τέτοια ώστε να μπορέσει να χτυπήσει τον Γερμανό ή τον Ολλανδό ή τον Δανό ο οποίος άνετα μπορεί να πουλήσει φθηνά και πάλι με κέρδος. 

Συνέπεια όλου αυτού είναι το προϊόν να φτάσει στο ράφι φθηνό και με ποιότητα που παρέχει το Γερμανικό κράτος (δηλαδή ελεγχόμενο και όχι… τριτοκοσμικό) και ο Έλληνας παραγωγός να πουλήσει είτε ακριβά και χωρίς να μπορεί να ανταγωνιστεί τιμή και ποιότητα (διαφημισμένη ποιότητα) και με κέρδος από εξευτελιστικό έως αβέβαιο πέραν του γεγονότος ότι αν δεν ξέρεις από που προέρχεται, μπορεί να είναι από καμιά γειτονική χώρα «βαπτισμένο» ελληνικό και δεν αναφέρομαι μόνο στο κρέας που πάει στο μυαλό σας αλλά σε μια πλειάδα προϊόντων...

Ωστόσο εδώ υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες.

2.Με την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία αποτελεί όργανο της Γερμανίας. Πώς; Η ίδια η Γερμανία, ακόμα και πριν το 1992 προπαγάνδιζε και προπαγανδίζει την αναλογικότητα. Αναλογικότητα με βάση πληθυσμιακά κριτήρια, με βάση τα οικονομικά μεγέθη της κάθε χώρας κλπ. Αυτό βέβαια σημαίνει με δυό λέξεις «μερίδα του λέοντος». Οι Γερμανοί στην Ε.Ε. έχουν την «μερίδα του λέοντος» και ουδείς το αμφισβητεί αυτό. Ούτε πριν το 2000, ούτε καν πριν το 1992. Μάλιστα πριν την ενοποίηση των δύο Γερμανιών το 1989 θυμάμαι ακόμα την κλισέ φράση «…το οικονομικό κέντρο της ΕΟΚ, η Βόννη… κλπ»…

Έχοντας λοιπόν τη «μερίδα του λέοντος» όμως λόγω οικονομίας, καθορίζει και τα δικά της πρόσωπα σε θέσεις κλειδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία με τη σειρά της αποτελείται από μια πλειάδα οργανισμών δίνοντας έτσι την όψη ενός διεθνούς πολυφωνικού οργανισμού ο οποίος βέβαια είναι ψευδεπίγραφος.

Ουδεμία πολυφωνία υπάρχει στην Ευρώπη. Απλά η φωνή της Γερμανίας ακούγεται… με πολλά ηχεία ή καλύτερα φερέφωνα…

Αυτό βέβαια πέρα από πολλαπλασιασμό της πολιτικής της δύναμης, σημαίνει αντιθέτως για τους υπολοίπους πολλαπλάσια κατίσχυση. Γιατί;

Για τον απλούστατο λόγο ότι όταν πλέον ένα οποιοδήποτε κράτος έχει μια οποιαδήποτε διαφωνία με κάποια ευρωπαϊκή (δηλαδή Γερμανική) οδηγία, το θέμα δεν είναι διακρατικό, δηλαδή του κράτους που έχει πρόβλημα με τη Γερμανία, αλλά του κράτους που έχει πρόβλημα με… όλη την Ευρώπη. Οπότε ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει, έστω, κάτι όταν και μόνο η αφόρητη πολιτική (και ποιος ξέρει τι άλλο) πίεση που θα δεχτεί, αρκεί για να υποχωρήσει και μάλιστα ατάκτως…

Εδώ όμως τίθεται και ένα άλλο ερώτημα; Καλά οι Γερμανοί διατάζουν και ίσως τα καταφέρνουν με τις μικρές χώρες. Οι μεγάλες γιατί δεν αντιδρούν (Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία κλπ);

Η αλήθεια είναι ότι πάμπολλες φορές οι αντιστάσεις των ισχυρών χωρών έχουν όχι μόνο αμφισβητήσει αλλά και αναστείλει διάφορες πολιτικές της Ευρώπης, δηλαδή της Γερμανίας.

Αλλά αυτό εξαρτάται. Ασχέτως της σοβαρότητος του θέματος, δηλαδή αν πρόκειται για κάποιο ή κάποια ιταλικά ή Γαλλικά τυριά ή αν η Ευρώπη θα πάει να βομβαρδίσει αμάχους στη Μέση Ανατολή, άλλες φορές υπάρχει «μοιρασιά», δηλαδή παραχωρεί κάτι ο ένας, λαμβάνει κάτι ο άλλος και όλοι μένουν ευχαριστημένοι και αν υπάρξει διαφωνία τότε εκεί μετράει ποιος έχει τη μεγαλύτερη θέληση να επιτύχει το σκοπό του. Κάποιες φορές μπορεί να υποχωρήσει η Γερμανία (συνήθως σε θέματα επιπέδου… τυριών) ενώ σε άλλες περιπτώσεις, ακόμα και αν συναντήσει «τοίχο», θα ψάξει να βρει συνεργάσιμους ακόμα και εκτός Ευρώπης. Αρκεί βέβαια να θυμίσω τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας που επέμενε ο Κολ και επειδή δεν έβρισκε και πολλούς πρόθυμους εντός (τότε) ΕΟΚ έπεισε τον Μπους τον πρεσβύτερο να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των τότε Γιουγκοσλαβικών ομοσπονδιών, έχοντας έτσι και την πρώτη αλλαγή status quo στην Ευρώπη μετά τον Β’ ΠΠ…

Βέβαια αυτό δεν το κάνει μόνο η Γερμανία και εδώ να θυμίσω την περίπτωση του Τόνι Μπλερ με το Ιράκ το 2003 και την «συμμαχία των προθύμων» για όσους θυμούνται τις Αζόρες και τον «καφετζή των Αζορών» Μ. Μπαρόζο… Στο ερώτημα βέβαια για ποιο λόγο να κηρύξουν πόλεμο σε ένα ξένο κράτος με ένα οποιοδήποτε πρόσχημα η απάντηση βέβαια είναι τριπλή.

Α. Διότι το κράτος του οποίου ηγούνται μπορεί

Β. Γιατί δωροδοκούνται, οπότε υπάρχει προσωπικό κέρδος

και Γ. Γιατί με τα κέρδη που θα αποκομίσουν με την επέμβασή τους θα ωφελήσουν τους λαούς τους και φυσικά την κοινωνική τους ελίτ που τους στηρίζει.

Για το λόγο αυτό, συνήθως τέτοιοι τύποι ενώ δεν τολμούν να κάνουν την εμφάνισή τους σε χώρες όπως η Ελλάδα, σε χώρες του Δυτικού κόσμου όχι μόνο δίνουν διαλέξεις, αλλά και έχουν εκατομμύρια υποστηρικτών που θεωρούν ότι όχι μόνο δεν εγκλημάτησαν, αλλά και έπραξαν δικαίως φέρνοντας περισσότερη δικαιοσύνη - δημοκρατία και σε άλλους… Και γιατί να μην το πιστεύουν; Κοιτάξτε τους οικονομικούς δείκτες των χωρών τους, την ευμάρεια των πολιτών τους που κυκλοφορούν με το πιο ακριβό κινητό στο χέρι και αναρωτηθείτε αν ένας τέτοιος άνθρωπος χαμένος στην τρυφηλότητα, μπορεί να ακούσει σφαγές αμάχων χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά…

Επίσης να επισημάνω ότι πέραν όλων αυτών, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί και μέσο προσέλκυσης νέων επιστημόνων όπως και επιστημονικών προγραμμάτων. Αυτό δεν νομίζω να χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση για το πόσο σημαντικό είναι αφού αποτελεί το πνευματικό «καύσιμο» που τροφοδοτεί τις βιομηχανίες της Ευρώπης και εν προκειμένω της ισχυρότερης οικονομίας που είναι η Γερμανική, η οποία διαθέτοντας τα πιο ισχυρά brand names του πλανήτη αποτελεί πραγματικά πανίσχυρο μαγνήτη κάθε νέου επιστήμονα που θέλει να κάνει καριέρα, από την Lufthansa, μέχρι την Adidas ή κάποια γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία… Και από που θα πάρουν; Απ’ όλο τον κόσμο, είτε πρόκειται για οικονομικούς μετανάστες από τον τρίτο κόσμο, είτε πρόκειται για πρόσφυγες από εμπόλεμες ζώνες, είτε πρόκειται για ανέργους επιστήμονες, οι οποίοι ζώντας σε χώρες που δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις ισχυρότερες χώρες φεύγουν για μια καλύτερη τύχη σε κάποια από αυτές… και φυσικά και εδώ, η Γερμανία έχει τη «μερίδα του λέοντος» από πλευράς επιλογής των μεταναστών…

3.Χώρες εκτός Ε.Ε., οι οποίες παρέχουν σε όλη την Ευρώπη κυρίως φθηνή ενέργεια και λαμβάνουν χρήματα και διάφορα άλλα οφέλη.

Η Γερμανία κάνει πάλι τη διαφορά. Κατά πρώτον στο εμπόριο ως γνωστόν σημασία έχει τι δίνεις και τι παίρνεις. Όμως εδώ δεν μιλάμε για σπαράγγια. Πρέπει να είσαι και ανταγωνιστικός, αλλιώς είσαι απλά «ένα με τους άλλους». Όταν λοιπόν για παράδειγμα ο Κινέζος σου δίνει πρώτες ύλες για τα εργοστάσια και ο Ρώσος ενέργεια, πρέπει να δώσεις και κάτι παραπάνω ώστε να έχεις και μια πιο προνομιακή μεταχείριση και φυσικά… να δείξεις και «ποιος είναι το αφεντικό» στην Ευρώπη...

Έτσι λοιπόν, στέλνεις εργοστάσια στην Κίνα, όπου πέραν της προνομιακής μεταχείρισης που θα έχουν οι Γερμανικές επιχειρήσεις, όχι μόνο θα διαλύσεις τους ανταγωνιστές σου (χαμηλά μεροκάματα, χαμηλό κόστος παραγωγής κλπ) αλλά και με τη φορολογία προς την Κίνα δίνεις επιπλέον έσοδα, δημιουργώντας αυτό που λέμε «οικονομικούς δεσμούς» και φυσικά επιρροή.

Και φυσικά εδώ δεν μιλάμε για τυριά και κομπολόγια, αλλά για προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και πανίσχυρα brand names που η κάθε πολυεθνική παράγει έσοδα κάθε χρόνο ακόμα και προϋπολογισμούς μικρών κρατών…

Αυτό τι σημαίνει; Αυτό σημαίνει ότι μπορεί οι χώρες εκτός Ε.Ε. να πουλάνε σε όλα τα κράτη εντός της Ε.Ε. αλλά τα μεγέθη «μιλούν από μόνα τους» για το ποιος έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα και επιρροή εντός Ε.Ε.

4.Τέλος έχουμε τα κράτη της Ε.Ε. Βέβαια όλα τα κράτη δεν έχουν την ίδια οικονομική βαρύτητα. Ωστόσο, όπως προανέφερα, η ακολουθούμενη πολιτική εντός της Ε.Ε. ακολουθεί την γνωστή πεπατημένη, «όταν δεν μπορείς να τον έχεις εχθρό σου κάντον φίλο σου». Πολύ απλά δηλαδή, μοιράσου και αν μπορείς να κερδίσεις κάτι κέρδισέ το. Όμως λίγα κράτη μπορούν να «μιλήσουν» ισότιμα με την Γερμανία, όταν ακόμα και η Αγγλία, πάντα θεωρούσε τον εαυτό της εκτός Ε.Ε. (και παλιότερα ΕΟΚ).

Αυτό που ενδιαφέρει όμως εδώ, δεν είναι η έτσι κι αλλιώς… «λάτρης» του απομονωτισμού Αγγλία, ή η πάντα «πρόθυμη» Γαλλία, Ιταλία κλπ.

Ενδιαφέρει η παντός τύπου εκμετάλλευση των «αδύναμων» χωρών, οι οποίες γίνονται υποχείριο της Γερμανικής πολιτικής. Πώς γίνεται αυτή; Οι χώρες αυτές έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά

1.Δεν διαθέτουν οικονομίες ούτε ισχυρές, ούτε σταθερές.

2.Ως εκ τούτου δεν έχουν να παρουσιάσουν ανταγωνιστικότητα έναντι των ισχυρότερων χωρών, πράγμα που σημαίνει επιπλέον συρρίκνωση των οικονομικών δεικτών τους.

3.Παράλληλα οι χώρες αυτές ενώ ακολουθούν τους νόμους και τους κανόνες που επιτάσσει η Ε.Ε. (δηλαδή οι ισχυρότερες χώρες με επικεφαλής την ισχυρότερη από αυτές, δηλαδή την Γερμανία) τίθενται υπό παντός τύπου ελέγχους, οι οποίες συσσωρεύουν νέα προβλήματα αφού ούτε μπορούν να προστατέψουν τις δικές τους έναντι των ξένων επιχειρήσεων, αλλά και πρέπει να ακολουθούν μια σειρά κανόνων της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» όπου φυσικά «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Με άλλα λόγια «και κερατάς και δαρμένος» που λέει ο λαός μας…

4.Απο κει και πέρα οι Γερμανοί ξεχωρίζουν τους «πρόθυμους» από τους «απρόθυμους». Αυτό τι σημαίνει; Αυτό σημαίνει ότι χώρες ή λαοί τους οποίους η Γερμανία θεωρεί παραδοσιακά «εντός σφαίρας επιρροής της», ασχέτως αν πρέπει να… «τους ταΐζει», το πράττει αφού ξέρει ότι οι πάντα πρόθυμοι σύμμαχοί της, πρώτοι θα τρέξουν να υπερασπίσουν τα συμφέροντα των Γερμανών, χωρίς να χρειαστεί οι Γερμανοί να αναλάβουν αυτό τον… «άχαρο» ρόλο τον οποίο τόσο έχουν «πληρώσει» στο παρελθόν. Αν λοιπόν χρειαστεί κάποια δήλωση στήριξης προς τους Γερμανούς, μια διαδήλωση ή ακόμα και αποστολή (αναλώσιμων) στρατευμάτων σε διάφορα μέτωπα που δημιουργούνται, οι χώρες αυτές κρίνονται σκόπιμο να… «ταΐζονται» με δάνεια και κονδύλια από τη Γερμανία προκειμένου να αποτελούν κράτη – «μαξιλάρια» έναντι εξωγενών ή και εσωτερικών «απειλών» της πολιτικής της.

Παραδείγματα: Μια δήλωση ενός πρωθυπουργού ή και του συνόλου του Τύπου μιας χώρας εναντίον μιας άλλης (δημιουργία «κλίματος»), μια αποστολή στρατευμάτων σε κάποια πολεμικά μέτωπα, οικονομικά μέτρα εναντίον κάποιας χώρας «εχθρού», βοήθεια προς μια χώρα/πρόσωπο/ομάδα που θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους καλύτερα, ακόμα και αν πρόκειται για τρομοκράτες… κλπ…

Ως εδώ όλα καλά. Αλλά προηγουμένως ανέφερα για «μηχανισμό ανακύκλωσης χρήματος». 

Τι είναι αυτό και πώς συμβαίνει;

Όπως πολλοί ίσως γνωρίζουν, η Ε.Ε. όπως και παλιότερα η ΕΟΚ, δεν χρηματοδοτούνται από τον ουρανό ούτε από κάποιον αόρατο άνθρωπο ή οργανισμό που της δίνει το… χαρτζιλίκι της.

Η Ένωση βγάζει λεφτά από τα ίδια κράτη μέλη τα οποία χρηματοδοτούν τα πάντα πληρώνοντας φόρο αναλογικά με τον πληθυσμό της κάθε χώρας αλλά και τα οικονομικά της μεγέθη.

Με τα λεφτά αυτά δε χρηματοδοτούνται τα πάντα. Από τους Προέδρους του Ευρωκοινοβουλίου και τους υπαλλήλους τους, μέχρι τα έργα υποδομής της περιοχής σας και τους αεροψεκασμούς για να μην μας τρώνε κάθε καλοκαίρι τα κουνούπια. «Σχεδόν» τα πάντα. «Σχεδόν» γιατί υπάρχουν και αρκετά πράγματα τα οποία χρηματοδοτούνται από τα ίδια τα κράτη. Ωστόσο αυτά είναι μόνο για τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες που αφορούν τομείς υγείας, ασφάλειας κλπ.

Για όλα τα υπόλοιπα υπάρχει η Ε.Ε. η οποία δέχεται εισηγήσεις από τα κράτη, τα οποία καταθέτουν τις προτάσεις από τους σχετικούς επιστήμονες και οι οποίοι έχουν κάνει τις μελέτες τους για το έργο που το κάθε κράτος θέλει να δημιουργήσει. Το έργο βέβαια μπορεί να είναι τοπικής σημασίας (πχ κάποιος δρόμος, προστασία υδροβιότοπου, κατασκευή αεροδρομίου) ή και εθνικής εμβέλειας (κατασκευή αυτοκινητοδρόμων, λιμάνια, συντήρηση έργων πολιτισμικής κληρονομιάς κλπ).

Αυτό έχει και μια πολλαπλή σημασία, διότι παρατηρώ ότι στις μέρες μας, ο κάθε αδαής, χωρίς να έχει ενημερωθεί για το θέμα, πετάει ένα «τα κονδύλια τα στέλνει η Ευρώπη» και το «κολλάει» όπου θέλει. Ο «φιλελεύθερος», ο «ευρωπαϊστής» θα το κολλήσει στο ότι «τρώμε από τους Γερμανούς». Ο χριστιανός θεοκράτης, για να υποστηρίξει ότι τα λεφτά είναι από «σκοτεινούς άθεους κύκλους», ο Μαρξιστής για να «καταγγείλει» τους «πλουτοκράτες που δημιουργούν εξαρτήσεις», ο εθνικιστής για να καταγγείλει τους «απάτριδες»… ή και με θετική ματιά… Θυμάμαι κάποιον που για να στηρίξει την εκκλησία πάνω σε ένα θέμα χρήσης κονδυλίων από την Ε.Ε. που είχε πει «δεν τα πήρε από το κράτος, αλλά από την Ευρώπη τα κονδύλια αυτά.»… Λοιπόν… Σοβαρά τώρα.

Τα κονδύλια αυτά δεν είναι ούτε «της Ευρώπης» ούτε κάποιας απρόσωπης αρχής, ούτε κάποιων «σκοτεινών κύκλων». Ανά 4ετία ή 5ετία (αναλόγως) δημιουργείται ένα χρηματοδοτικό πλάνο το οποίο καταλογίζει στο κάθε κράτος κάποια κονδύλια προκειμένου το κράτος αυτό να δημιουργήσει ή να συντηρήσει διάφορα έργα (πχ αναστηλώσεις, δρόμους, έργα ύδρευσης κλπ) ή πολιτικές (πχ παροχές υγείας, περίθαλψης, στήριξης αδυνάτων οικονομικά πολιτών κλπ). Ούτε αόριστα, ούτε από άγνωστες πηγές προέρχονται αυτά τα έσοδα.

Προέρχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, των οποίων τα χρήματα μέσω των κρατών καταβάλλονται στα ταμεία της Ε.Ε. και αυτή αποφασίζει μέσω των δομών της, το πού, πόσα και πώς θα χρησιμοποιηθούν… Και αυτό το γνωρίζει και ο τελευταίος φοιτητής πχ Πολιτικών Επιστημών, Δημοσιογραφίας κλπ του πρώτου εξαμήνου. Τα υπόλοιπα είναι θεωρίες του καφενέ…

Συνεπώς, όταν κάποιο πρόσωπο ή οργανισμός ή κράτος λαμβάνει χρήματα από την Ευρώπη, χρησιμοποιεί χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και μεταξύ αυτών και της χώρας στην οποία το πρόσωπο/ομάδα/κράτος πρόκειται να κάνουν χρήση των κονδυλίων αυτών.

Ωστόσο σημασία έχει εδώ κάτι άλλο. Ποιοι αναλαμβάνουν να κάνουν χρήση των κονδυλίων αυτών; Και κατά πόσο ελέγχεται η σωστή χρήση τους; Αυτά τα δύο ερωτήματα θα ήταν αυτά που θα έπρεπε να μας απασχολούν. Αλλά μαντέψτε; Ουδείς ενδιαφέρεται!

Η νοοτροπία της διαφθοράς στην υπόλοιπη Ευρώπη

Το αξιοπερίεργο είναι ότι ενώ στην Ελλάδα η διαφθορά είναι μεγάλη, είναι και από τις λίγες χώρες που χρησιμοποιείται η λέξη «διαφθορά». Βέβαια, λέξεις ανάλογες έχουν και οι ξένοι και το φαινόμενο δεν είναι καθόλου μα καθόλου άγνωστο, όμως η ειδοποιός διαφορά της Ελλάδος με το εξωτερικό είναι ότι ενώ στην Ελλάδα, πάσα δοσοληψία εκτός διαπραγμάτευσης αποτελεί διαφθορά, στο εξωτερικό διαφθορά θεωρείται μόνο μια δοσοληψία που έγινε και κατέληξε να ζημιώσει το κράτος!^[7]

Με άλλα λόγια, εάν ένας πολιτικός ή εν πάση περιπτώσει κάποιος διαπραγματευτής ή επιχειρηματίας στην Ελλάδα πάρει κάποιο «δωράκι» ασχέτως του αν ζημίωσε κάποιον, θεωρείται δωροδοκία και ως εκ τούτου διαφθορά.

Στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως και μάλιστα στην Δυτική, εάν δεν βλάψεις το κράτος και λάβεις δώρο, όσο εξωφρενικό και αν είναι αυτό, δεν αποτελεί δωροδοκία.

Έτσι, ενώ αν ένας Έλληνας ακούσει ότι λχ η τάδε Ελληνική εταιρεία «λάδωσε» για να περάσει ένα νομοθέτημα από τη Βουλή ώστε να προωθήσει τα συμφέροντά της, ο… «διεφθαρμένος» Έλληνας θα το θεωρήσει ως δωροδοκία ή διαφθορά ή απάτη, την ώρα που ο Γάλλος, ο Γερμανός, ο Άγγλος κλπ αν ακούσει το ίδιο όχι απλά δεν θα το θεωρήσει απάτη, αλλά και κάτι φυσιολογικό στο πλαίσιο του «ανταγωνισμού» της «ελεύθερης αγοράς» (όπως βέβαια την εννοούν αυτοί)… 

Αντιλαμβάνεστε τώρα το τί είναι η «ελεύθερη αγορά» και τι συνειδήσεις διαπλάθει; Διότι εδώ δεν ομιλώ περί πολιτικών ή επιχειρηματιών, δηλαδή για μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, μια «ελίτ», αλλά για τον απλό πολίτη, ο οποίος κάποια στιγμή όταν ενηλικιωθεί, αν δεν στελεχώσει το ίδιο το κράτος, θα μπει στον εργασιακό ή επιχειρηματικό «στίβο»… 

Φανταστείτε λοιπόν με τέτοια μυαλά, τι είδους επιχειρηματικότητα ή και εργατικότητα θα δείξει… Διότι ούτε «εργατικοί» είναι. Ενώ στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι δουλεύουν (ακόμα και πολύ παλιά, δεκαετίες προ μνημονίων) υπερωρίες, οι υπερωρίες αυτές συνήθως πήγαιναν (και πηγαίνουν) «υπέρ πίστεως και πατρίδος»… ήτοι ουδεμία ανταμοιβή. Την ώρα που για παράδειγμα ο Γερμανός αν του ζητηθεί (σπάνια περίπτωση) να εργαστεί περισσότερο δεν θα διστάσει να ζητήσει την ανταμοιβή του, ακόμα και για 10 λεπτά παραπάνω! Ποιος τα λέει αυτά; Ρωτήστε κάποιον που έχει δουλέψει στο εξωτερικό και κυρίως σε μεγάλες επιχειρήσεις, να σας πουν για παράδειγμα πώς αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί εργαζόμενοι τους Έλληνες όταν κάθονταν παραπάνω ώρες… Μέχρι και χειροδικίες είχαν ενώ οι προπηλακισμοί ήταν… σίγουροι… Αυτά για τους «εργατικούς Βόρειους» και τους «τεμπέληδες Νότιους» προς το παρόν.

Χρηματοδοτήσεις

 Μετά την απαραίτητη αυτή παρένθεση ας πάμε όμως στο θέμα μας. Η κατανομή των χρηματοδοτήσεων, προφανώς θα απετέλεσε «πονοκέφαλο» για τους Γερμανούς, οι οποίοι θα έπρεπε να βρουν ένα τρόπο ώστε ναι μεν να χρηματοδοτούν τις  μικρές χώρες, αλλά αυτά τα λεφτά, να μην «χάνονται» σε ξένες τσέπες ενδυναμώνοντας έτσι αντιπάλους ή και τρίτους…

Κατά πρώτον για να γίνει πιο κατανοητό, όταν λέμε χρηματοδοτήσεις, δεν εννοούμε απαραίτητα τα Κοινοτικά Κονδύλια, τα χρηματοδοτικά πακέτα κλπ. Χρηματοδότηση εννοώ κάθε είδους παροχής χρήματος για κατανάλωση Γερμανικού προϊόντος ή υπηρεσίας. Άρα λοιπόν εννοώ το σύνολο των χρημάτων που πολίτες και κράτη δίνουν στη Γερμανία, συνήθως μέσω επιχειρήσεων και τα οποία βέβαια με τη σειρά τους πηγαίνουν είτε έμμεσα (φορολογία, δωρεές, έργα κλπ) είτε και άμεσα (λχ κατανάλωση) στη Γερμανία.

Αυτό όμως εκ των πραγμάτων γίνεται πιο εύκολο. Πως;

1.Τα Γερμανικά προϊόντα είναι έτσι κι αλλιώς υπερ-ανταγωνιστικά. Πράγμα που σημαίνει ότι οι πολίτες ή τα κράτη θα επιλέξουν Γερμανικό προϊόν, ασχέτως πιέσεων ή πλαγίων μεθόδων. Ποιος θα έχει χρήματα και δεν θα επιλέξει ένα Γερμανικό προϊόν τεχνολογίας (πχ Mercedes, BMW, Opel, Porsche, AEG, Siemens, Bosch); Ποιος δεν θα επιλέξει ένα φτηνό Γερμανικό προϊόν σε σύγκριση με ένα ακριβότερο άλλης χώρας ή ποιος δεν θα επιλέξει μια Γερμανική υπεραγορά που τους παρέχει «προϊόντα Γερμανικής ποιότητας», δηλαδή προϊόντα και υπηρεσίες (Lidl, Makro, Aldi κλπ);

Ακόμα και χώρες με μεγάλη βιομηχανική παραγωγή (λχ Ιταλία, Ισπανία αλλά και Γαλλία και Αγγλία) τελικά δεν κατάφεραν να αντέξουν στον ανταγωνισμό με αποτέλεσμα την συρρίκνωση της παραγωγή και τον οικονομικό μαρασμό (βλέπε κλείσιμο ιταλικών εργοστασίων, εξαγορά Ισπανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, εξαγορά ή κλείσιμο Αγγλικών Βιομηχανιών, πτώση κατανάλωσης-παραγωγής, εκτόξευση Δημοσίων χρεών, πτωχεύσεις Ιταλικών και Ισπανικών τραπεζών κλπ).

2.Οι δε Γερμανικές πολυεθνικές σχεδόν «παίζουν» χωρίς ανταγωνιστές. Αφού είναι σε θέση να «πετούν εκτός συναγωνισμού» ή έστω να έχουν την πρωτοκαθεδρία σε ισχυρές οικονομικά χώρες εντός Ε.Ε. όπως η Αγγλία (προ εξόδου της), Γαλλία, Ιταλία κλπ, όσο και σε εκτός Ε.Ε. (ΗΠΑ, Κίνα, Ιαπωνία κλπ), φανταστείτε τι γίνεται με χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Τσεχία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Σλοβακία… Εννοείται ότι οι χώρες αυτές λειτουργούν σχεδόν αποκλειστικά ως… αγορές κατανάλωσης Γερμανικών προϊόντων.

Ωστόσο αυτό «δεν αρκεί» (για τους Γερμανούς).

Το να αγοράζεις ένα Γερμανικό αυτοκίνητο, δεν έχει καμία χρησιμότητα, αν δεν φτιάχνεται εξ’ ολοκλήρου από Γερμανούς. Ε λοιπόν μαντέψτε… Ενώ τα Γερμανικά μηχανήματα φτιάχνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου αν όχι από Γερμανούς, από Γερμανική τεχνολογία (όπως εν πολλοίς και οι Γάλλοι και οι Ιταλοί αλλά… έρχονται δεύτεροι ή τρίτοι…) οι μικρότερες χώρες όχι απλά δεν παράγουν τίποτα σε προϊόντα ακριβά (υψηλή τεχνολογία) αλλά, ακόμα και σε προϊόντα γης κι εκεί ο Γερμανικός ανταγωνισμός τους κατατροπώνει… Πώς; Πολύ απλά… Με το εργαλείο που λέγεται Ε.Ε.

Πριν από σχεδόν 30 χρόνια, όταν η Γροιλανδία, ως αυτόνομη περιοχή της Δανίας, ευρίσκετο εντός ΕΟΚ, της ετέθη το ζήτημα της μη διάθεσης αλιευμάτων στις αγορές της Ευρώπης αφού η πολιτική της «ποσόστωσης» όριζε εκ των προτέρων πόσα προϊόντα επιτρέπεται να παράγει μια χώρα αγοράζοντας το ίδιο προϊόν όχι μόνο από μια χώρα αλλά και από άλλες χώρες της Ε.Ε. και αργότερα και εκτός αυτής (γι αυτό από το 2000 και μετά πλημμυρίσαμε στα Κινέζικα και στα Τούρκικα προϊόντα…).

Ωστόσο επειδή οι Γροιλανδοί δεν είναι… ρωμιοί μοιρολάτρες και ούτε θαμπώθηκαν από τα κονδύλια ώστε να περιμένουν πότε θα πεθάνουν και ούτε συνεπαίρνονται από «ευρωπαϊκά οράματα» και άλλα τέτοια σαχλεπίσαχλα… αντιτάχθηκαν απααντώντας πως η Γροιλανδία δεν δύναται να παράγει κάτι άλλο πέρα από αλιεύματα, αφού σχεδόν το σύνολο του «νησιού» (άλλοι λόγω μεγέθους την θεωρούν και ήπειρο, εξ ου και τα εισαγωγικά) είναι παγετώνες. Ως εκ τούτου, όπως μπήκαν… βγήκαν από την τότε Ε.Ε. αφού κατάλαβαν ότι αν ακολουθούσαν το… «Ευρωπαϊκό όραμα», θα βρώμαγε το χνώτο τους από την πείνα. Κι έτσι οι «χαζοί» οι Γροιλανδοί, οι άνθρωποι των πάγων, έμειναν εκτός. Εμείς οι απόγονοι μεγάλων πολιτισμών όχι απλά μείναμε, αλλά θεωρώντας ότι… δεν είμαστε αρκετά δεμένοι πίσω από το Γερμανικό άρμα, «δεθήκαμε» περισσότερο (είσοδος στο ευρώ)^[8]

Έτσι λοιπόν, από τη μια οι «ποσοστώσεις» (δηλαδή ο καθορισμός της ποσότητας που επιτρέπεται να παράγει η κάθε χώρα για κάθε προϊόν), από την άλλη το «άνοιγμα των αγορών», κατέστησε τα μικρά κράτη μη αυτάρκη, αλληλοεξαρτώμενα και φυσικά έρμαιο των Γερμανικών (κυρίως) πολυεθνικών και όχι μόνο.

Παράλληλα η πολιτική των «μαύρων ταμείων» των πολυεθνικών, οι οποίες θεωρούν (όπως και οι πολίτες από τις χώρες τις οποίες προέρχονται) θεμιτό το να λαδώσεις «για να γίνει η δουλειά σου», δημιούργησε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον ζούγκλα και μια εργασιακή αγορά που θυμίζει σκλαβοπάζαρο… Και αυτά όχι καθ’ υπερβολή αλλά εν τοις πράγμασι.

Πριν προχωρήσω λοιπόν στην επιχειρηματικότητα και τα εργασιακά θα ήθελα να ανακεφαλαιώσω κάποια πράγματα για τον «μηχανισμό ανακύκλωσης χρηματοδότησης» για να γίνει κατανοητός.

Οι Γερμανοί διαθέτουν χρήματα, είτε υπό την μορφή δανείων είτε υπό την μορφή χρηματοδότησης («βοήθειας») προς τα Ευρωπαϊκά κράτη.

Όμως αυτά τα λεφτά ποτέ δεν καταλήγουν στα κράτη αυτά. Γιατί;

1.Γιατί για τα δάνεια, έχουν καθορίσει ώστε οι ίδιοι να δανείζονται με χαμηλό επιτόκιο (ας πούμε 3-5%) από την Ε.Ε. και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και να δανείζουν με τόκο 10-15 ή 25%. Συνέπεια αυτού είναι ενώ οι Γερμανοί κερδίζουν από τη διαφορά του επιτοκίου που δανείζονται (χαμηλό) και δανείζουν (πολλαπλάσιο), οι δανειζόμενες χώρες να χρωστούν τόκους και όχι πραγματικό χρέος με συνέπεια, ακόμα και αν η κάθε χώρα αδυνατεί να ανταποκριθεί, το χρέος να έχει ξεπληρωθεί πολύ πέραν του κανονικού. Μετά πάμε στην τοκογλυφική εξάρτηση (ξεπούλημα περιουσίας)…

2.Γιατί για τα κονδύλια, οι Γερμανοί έτσι κι αλλιώς λαμβάνουν τη «μερίδα του λέοντος», πετώντας βέβαια και κάποια «κοκαλάκια» σε εντόπια συμφέροντα ή από κοινού με άλλες ισχυρές χώρες της Ευρώπης, ώστε όλοι να είναι αγαπημένοι και οι Γερμανοί να έχουν προνομιακή μεταχείριση. Τι εννοώ; Δείτε, από το 1995-2000 και μετά, πόσες Γερμανικές εταιρίες έχουν αναλάβει την κατασκευή έργων και παροχή υπηρεσιών, όπως και τη διαχείριση πολλών εξ αυτών των υποδομών και θα καταλάβετε. Δρόμοι, Λιμάνια, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες κλπ αποκομίζουν στους Γερμανούς εκατομμύρια κάθε μέρα τονώνοντας την οικονομία τους ώστε οι Γερμανοί να περνούν καλά, την ώρα που άλλες χώρες περνούν με το βδομαδιάτικό (αν όχι μεροκάματο) ενός ανειδίκευτου Γερμανού…

Στο φαγοπότι όπως προανέφερα συμμετέχουν τόσο ντόπιοι απατεώνες όσο και πολυεθνικές άλλων (συμμαχικών τους χωρών) για να μπορούν βέβαια όλοι μαζί να φωνάζουν «Ζήτω η Γερμανία»… Αλλιώς το σχέδιο χαλάει…

3.Γιατί σε ότι αφορά την κατανάλωση, οι χώρες της Ευρώπης «φτιάχτηκαν» έτσι (κυρίως μέσω ΕΟΚ και Ε.Ε.) ώστε να ζουν για να αγοράζουν από τους Γερμανούς. Δεν παράγουν, δεν αποταμιεύουν αλλά λόγω καταναλωτισμού ο οποίος ενισχύεται εντέχνως (λεφτά δεν έχουμε αλλά… πρέπει να ζούμε πολυτελώς) καταναλώνουν Γερμανικά. Ο πλούσιος θα αγοράσει Γερμανικά γιατί «τα Γερμανικά προϊόντα είναι ποιότητας» και ο φτωχός γιατί θα βρει Γερμανικά προϊόντα πιο φτηνά απ’ ότι ντόπια δικά του (ψάχτε το στα «σούπερ μάρκετ» και θα καταλάβετε…)!

4.Στο σύστημα βέβαια δεν μπορεί να μην συμπεριληφθούν οι χώρες- «πλυντήρια» του υπέρογκου χρήματος που διακινείται στα Ταμεία των Γερμανών, πέραν βέβαια του «μαύρου χρήματος» όπου εκεί έχουμε να κάνουμε με έγκλημα.

Το ωραίο είναι πώς την ίδια ώρα που Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή οι Γερμανοί και οι ΗΠΑ κατηγορούν και επιβάλουν μέτρα εναντίον χωρών για δήθεν εγκληματικές δραστηριότητες που καλύπτουν ή για μαύρο χρήμα, ουδείς τολμά να μιλήσει όχι για το «μεγαλύτερο πλυντήριο του κόσμου που είναι η «καζινούπολη» του Λας Βέγκας, που και οι ιδιοι ι Αμερικανοί το παραδέχονται ότι τα καζίνο λειτουργούν με αδιαφανείς και το πολύ νομιμοφανείς δραστηριότητες από μικρές και μεγάλες μαφίες, αλλά ούτε καν για καραμπινάτες περιπτώσεις φορολογικών παραδείσων (από νησιά Κέύμαν και Παρθένους Νήσους, μέχρι Εμιράτα, Λουξεμβούργο, Λιχτενστάιν, Βατικανό και Ελβετία) όπου κατ’ επανάληψη έχουν αποκαλυφθεί πάσης φύσεως παρανομίες με υπέρογκα ποσά από διάφορες δραστηριότητες αλλά δεν κινείται φύλλο…

Έτσι λοιπόν φτάνουμε στο δια ταύτα…

Γιατί το επιχειρηματικό/εργασιακό περιβάλλον στη χώρα μου δεν είναι φιλικό;

Η απάντηση είναι απλή: Γιατί φτιάχτηκε για να μην είναι τέτοιο…

Γιατί δεν ήταν πάντα έτσι, αλλά με την πάροδο των δεκαετιών και την παρέλευση διαφόρων πολιτικών, φτάσαμε στην τελική «σύγκλιση», δηλαδή το άνοιγμα των συνόρων και των αγορών και την νομισματική ένωση.

Στην ουσία όλα αυτά είναι ένα και το αυτό. Δέσιμο στο γερμανικό άρμα.

Αλλά όλα πρέπει να έχουν ένα άλλοθι. Η Γερμανική πραγμάτωση, δηλαδή το Γερμανικό μεγαλείο, δεν πουλάει σε κανέναν πέρα από τους Γερμανούς. Έτσι έπρεπε να πλαστεί ένα παραμύθι που να πουλάει και στους… «ιθαγενείς» που θα πουλούσαν την εθνική τους ανεξαρτησία και αυτοτέλεια στο βωμό κάποιας πραγμάτωσης.

Αυτό το παραμύθι ήταν (και είναι) η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» η οποία όμως στην πραγματικότητα είναι «Γερμανική ολοκλήρωση».

Βέβαια δεν είναι ολότελα παραμύθι. Παραμύθι είναι σε ότι έχει να κάνει  με κάποια υπερεθνική «όσμωση πολιτισμών» και κάποιο αόριστο «Το τέλος της ιστορίας» (Φράνσις Φουκουγιάμα).

Στην πραγματικότητα και σε ότι αφορά τους Γερμανούς η «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», «όραμα», «ιδέα» κλπ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κράμα Καρλομαγνισμού και Χανσεατικού μερκαντιλισμού…

Σε επίπεδο επιχειρηματικό

Η εισαγωγή του μοντέλου της «ελεύθερης αγοράς» και του απρόσκοπτου δανεισμού από τις τράπεζες (οι οποίες ήξεραν πολύ καλά πού έδιναν τα λεφτά τους) κατήργησε κάθε έννοια πραγματικής επιχειρηματικότητας.

Και για να είμαι πιο συγκεκριμένος:

1.Με το να γίνεται οποιοσδήποτε επιχειρηματίας, με την κατάργηση σειράς νόμων που προστάτευαν την επιχειρηματικότητα από κάθε λογής αυθαιρεσία και ως εκ τούτου τον αθέμιτο ανταγωνισμό, ο καθένας μπορούσε επειδή… έτσι του ‘ρθε, να γίνει επιχειρηματίας.

Άσχετοι χωρίς καμία γνώση όχι απλά στο αντικείμενο αλλά πολλές φορές χωρίς γνώσεις Δημοτικού (να γράφουν το όνομά τους…) μπορούσαν να γίνουν επιχειρηματίες.

Εκεί που οι επιχειρηματίες ήταν δακτυλοδεικτούμενοι και με κεφάλαια πραγματικά και εφεδρικά, κάθε άσχετος ονομάστηκε από το 1992 και μετά «επιχειρηματίας» σε σημείο τέτοιο ώστε ακόμα και οι λαϊκατζήδες και οι πανηγυρτζήδες με τους πάγκους, να θεωρούνται «επιχειρηματίες»…

Ψέματα; Εγώ ο ίδιος έχω ακούσει πάσης λογής ηλιθίους να ομολογούν  ανερυθρίαστα το προφανές.

‘

Άνοιξα επιχείρηση «για να προικίσω τα εγγόνια μου» «για να είμαι εγώ το αφεντικό», «για να μην έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου», «για να πάρω σύνταξη», «για να βολέψω την οικογένειά μου»…

Ούτε έναν στην ζωή μου δεν έχω ακούσει να λέει «γιατί το είχα μεράκι»… Άλλωστε και να το πεις αυτό, πρέπει και να το αποδεικνύεις. Φανταστείτε λοιπόν ότι ούτε καν ήταν/είναι σκοπός τους κάτι τέτοιο!

Αποτέλεσμα; Όπως ανοίγουν, το ίδιο αν όχι και πιο εύκολα να κλείνουν. Την ίδια ώρα που στην Ευρώπη μπορεί να συναντήσει κανείς ακόμα και μικρές επιχειρήσεις πάσης φύσεως οι οποίες κρατούν από αιώνων!

Εδώ ο μέσος όρος διάρκειας ζωής των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (δηλαδή της… «ραχοκοκαλιάς» της Ελληνικής οικονομίας όπως διατείνονται οι ίδιοι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και διάφοροι άλλοι) είναι 5-10 χρόνια! «Επιχειρηματίας να ‘μαι κι ότι να ναι» δηλαδή…

2.Με την αθρόα δανειοδότηση διαφόρων άσχετων και επιτήδειων, πέραν του ότι γκρεμίστηκε η ίδια η οικονομία, τέθηκε και σε συνθήκες εξάρτησης.

Δάνειο σημαίνει εξάρτηση. Οι κάθε λογής οικονομολόγοι της εποχής θυμάμαι ακόμα που φώναζαν για το νέο οικονομικό μοντέλο διαφημίζοντας με… αυτοπεποίθηση τα κατορθώματά του.

Είναι απίστευτο λοιπόν το τι μπορεί κανείς (άνθρωπος η κράτος) να καταφέρει διαθέτοντας χρήματα. Μπορείς ακόμα και τη μεγαλύτερη πράξη αδικίας να την μετατρέψεις σε απονομή δικαιοσύνης και ένδειξη μεγαλοψυχίας.

Οπότε σου λένε και οι οικονομολόγοι… αφού λειτουργεί το μοντέλο και παράγει χρήματα «είναι σωστό»… Βέβαια δεν τους έχουν πει ότι με αυτή τη «λογική» και μια μηχανή μπορεί να λειτουργήσει με οινόπνευμα αλλά για λίγο γιατί… μετά θα καεί…

Όπως επίσης δεν τους είπε κανείς ότι δεν εμπεριέχει καμιά ένδειξη φιλανθρωπίας το να παραθέσεις γεύμα σε ένα εστιατόριο σε κάποιον άστεγο αν πρόκειται μετά να τον σκοτώσεις…

Και αυτό είχαμε εδώ. Για 15-18 χρόνια τα δάνεια έφευγαν αφειδώς προς κάθε επιτήδειο και βλάκα που ήθελε να «ζήσει το όνειρό του» (να ανοίξει επιχείρηση ντε…), για να έρθουν μετά από 20 χρόνια και να πουν ότι «ζούσατε όλοι πέρα από τις δυνατότητές σας οπότε θα πληρώσετε τα σπασμένα των υπολοίπων». Και αυτοί που δεν πήραν ποτέ κανένα δάνειο; Δεν έχει σημασία…

Έτσι λοιπόν, από κει που η ίδρυση της επιχείρησης ήταν αυστηρά μελετημένη από τον υποψήφιο επενδυτή για τον τύπο της, τα οικονομικά της προαπαιτούμενα και τον τρόπο λειτουργίας της, έχοντας περιουσία για υποθήκη, ο καθένας μπορούσε να ανοίξει δική του επιχείρηση και ας μην είχε ιδέα για το αντικείμενο, ας μην είχε τα απαιτούμενα κεφάλαια και χωρίς κανένα πλάνο. Θέτοντας ως υποθήκη ένα… χωράφι μπορούσες να παριστάνεις τον επιχειρηματία και ας χρώσταγες προτού καν ανοίξει η επιχείρηση, χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευρώ! Η συντριπτική δε πλειοψηφία αυτών έκλεισαν ή θα κλείσουν πριν καν κάνουν απόσβεση. Δηλαδή δανείστηκαν για να χρωστάνε στις τράπεζες, οι οποίες σε τόσους και τόσα που έδωσαν δάνεια βρέθηκαν μείον, με αποτέλεσμα να χρειάζονται ανακεφαλαίωση, την οποία πληρώνουν όλοι, ακόμα και αυτοί που ΔΕΝ δανείστηκαν ποτέ ούτε για κουλούρι! Διέλυσαν με νόμους και κάθε άλλο μέσο τις εγχώριες αγορές, δανειοδότησαν τον κάθε βλάκα για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και ας μην ήξερε να δέσει ούτε τα κορδόνια του (Ο ορισμός δηλαδή του ποιος δεν πρέπει να επιχειρεί έγινε ο κανόνας!), επιβαρύνοντας έτσι τις τράπεζες, τα Ταμεία και το κράτος στο σύνολό του. Κατέστησαν τους εαυτούς τους τους αποκλειστικούς παραγωγούς νομισμάτων της Ευρώπης και μετά όταν τα χρήματα από την εγχώρια αγορά στέρεψαν γιατί πήγαιναν όλα στα Ταμεία των Γερμανών μας είπαν: Ξέρετε; Σαν πολλά δεν ξοδεύετε; Όχι δεν σας δίνουμε λεφτά.

Αν αυτό συνέβαινε στην πολιτική, θα ήταν πολιτική αγυρτεία (δηλαδή αλητεία). Αφού όμως έχουμε να κάνουμε με διακρατικές σχέσεις, αποτελεί εχθρική ενέργεια και ως τέτοια θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί.

Αλλά πώς να αντιμετωπιστεί όταν ο εχθρός έχει χειραγωγήσει ήδη τη χώρα. Δεν υπάρχουν δυνάμεις για να ανταπεξέλθουν διότι κάθε δράση θα φέρει και αντίδραση. Συνεπώς έχουμε να κάνουμε όχι με πόλεμο (οικονομικό μεν, αλλά… πόλεμο) αλλά με ένα χαμένο πόλεμο, τον οποίο αν θέλουμε να κερδίσουμε χρειαζόμαστε ανασύνταξη δυνάμεων και σκεπτικισμό για την εκπόνηση ενός νέου σχεδίου προκειμένου να (ξανα)κερδίσουμε όχι απλά την ανεξαρτησία μας, αλλά την υπόστασή μας σαν κράτος και λαός, αφού κάθε άλλο δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από θάνατο. Αργό μεν… θάνατο δε…

3.Για να γίνουν όμως όλα αυτά έπρεπε να γκρεμιστεί το νομικό πλαίσιο που προστάτευε καλά την οικονομία απο κάτι τέτοιες «επιθέσεις».

Πώς όμως θα πείσεις τους ιθαγενείς να ρίξουν από μόνοι τους τα τείχη, αν δεν τους δελεάσεις με έναν Δούρειο Ίππο; Ε ο Δούρειος Ίππος αυτός λεγόταν «ανοιχτή αγορά», «ελεύθερη οικονομία»…

Για να γίνει κατανοητό ας αναφέρω μερικά παραδείγματα.

Παράδειγμα 1: Υπήρχαν νόμοι που προστάτευαν το πού και πώς θα μπορούσε να ανοίξει μια επιχείρηση. Αυτό σημαίνει ότι σε μια περιοχή που  υπήρχε φερειπείν ένα κατάστημα εστίασης, δεν μπορούσαν πιο πριν να «φυτευτούν» κι άλλα γιατί προστατευόταν η ανταγωνιστικότητα και άρα η υγιής επιχειρηματικότητα. Το Πνεύμα του Νόμου αυτού βέβαια έχει πολλαπλή σημασία, όταν για παράδειγμα η εν λόγω περιοχή «δεν τραβάει κόσμο», προστατεύοντας το/τα υπάρχοντα καταστήματα. Με τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς» (κάτω ο προστατευτισμός!) όμως μπορούν! Οπότε τώρα μπορούν να πεινούν όλοι μαζί μέχρι κλεισίματος!

Υπήρχαν νόμοι οι οποίοι απαγόρευαν και έστελναν με το αυτόφωρο όσους αισχροκερδούσαν ή έστηναν τοπικά «καρτέλ» τιμών προκειμένου να αισχροκερδούν.

Ε λοιπόν με την «ελεύθερη αγορά», ο προστατευτισμός πατάσσεται!

Παράδειγμα2: Τώρα μπορεί κάποιος να πηγαίνει σε ένα χωριό ή και σε μια πόλη και οι τιμές συγκεκριμένων προϊόντων να είναι «καρφωμένες» προς τα πάνω χωρίς να κινείται φύλλο… Τι; Ο καφές σας έχει 7 ευρώ και πληρώσατε για τρεις καφέδες 21 ευρώ σύνολο; Μην ψάχνετε για την αγορανομία… Καταργήθηκε!

Υποτίθεται ότι ο νόμος της ελεύθερης αγοράς θα «συνέτιζε» τον εν λόγω επιχειρηματία ώστε να μην πουλάει τον καφέ 7 ευρώ αφού σύμφωνα με τους δήθεν φιλελεύθερους «στην ελεύθερη αγορά αν δεν σ’ αρέσει κάτι πας σε κάποιον άλλον κι έτσι λειτουργεί η ανοιχτή οικονομία». Τώρα αν δεν τον «συνέτισε» και αν δεν λειτούργησαν οι άγραφοι νόμοι  της ελεύθερης αγοράς λυπούμαστε αλλά… αυτά έχει η «ελεύθερη αγορά»… Αγοράστε προϊόντα στο πολλαπλάσιο του κόστους τους και περιμένετε μέχρι κάποτε να λειτουργήσουν επιτέλους αυτοί οι «άγραφοι νόμοι της ελεύθερης αγοράς»…

Παράδειγμα3: Με τον «κακό προστατευτισμό» ένας επαγγελματίας συντηρούσε επιχείρηση και μπόλικα στόματα (την οικογένειά του + εργαζόμενους) και από πάνω το κράτος.

Με την ελεύθερη αγορά όμως… χαρείτε! Μπορεί ο καθένας να βάλει ως εργαζόμενο όποιον θέλει (γιαγιά, παππού, μπατζανάκη, γυναίκα, ερωμένη, κόρη, γιο κλπ) να δίνει ότι θέλει (μηνιάτικο βδομαδιάτικο, αμοιβή με το κιλό, με την παραγωγή, με ποσοστά ή με το μέτρο) χωρίς ένσημα, με μισό ένσημο, με το ποσοστό ενσήμου (το έχετε ακούσει; εγώ ναι… «κάθε μέρα ¼ ενσήμου»!), όποτε θέλει (δίνω δώρο Χριστουγέννων/Πάσχα αλλά όχι μισθό, δίνω μισθό αλλά όχι δώρο/επίδομα κλπ…) και βέβαια άμα θέλει… Θυμάμαι εργοδότη που ποτέ δεν κόλλησε ένσημο σε εργαζόμενο και αργούσε συστηματικά να καταβάλει μισθούς μηνών (στην μετά έλευσης μνημονίων εποχή), ο οποίος κυνικά έλεγε «ο εργοδότης έχει δικαίωμα περιθώριο έως και 6 μήνες να πληρώσει»… άλλος που κόλλαγε ένσημα αλλά δεν πλήρωνε (προ μνημονίων εποχή) έλεγε (προς τους εργαζόμενούς του) «εγώ σας προσέλαβα (σ.σ. σας έβαλα ένσημα δηλαδή) από κει και πέρα δεν μπορώ να κάνω κάτι (σ.σ. δηλαδή να πληρώσει)»… «Επιχειρηματίες»…

Η ουσία της «ελεύθερης αγοράς», της «ενοποιημένης Ευρώπης» κάτω από τις σημαίες του φιλελευθερισμού

Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν, ο όρος «ανοικτή αγορά» ή «ελεύθερη αγορά» δεν είναι τίποτα άλλο από μια απάτη ξένων δυνάμεων, οι οποίες με εργαλείο τις πολυεθνικές τους και αφού για δεκαετίες «συγκέντρωναν δυνάμεις» και κατέστρωναν σχέδια αποφάσισαν να τα θέσουν σε εφαρμογή.

Βάσιμη δε δικαιολογία για την εφαρμογή του σχεδίου απετέλεσε το πρόσχημα της «παγκόσμιας ειρήνης» «παγκόσμιας ενοποίησης» ή «παγκοσμιοποίησης», δηλαδή «υπερεθνικοί» δήθεν σκοποί, με πραγματικό όμως σκοπό καθαρά εθνικό και μάλιστα εθνικιστικό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έγινε ποτέ «χούντα» όπως συνήθως επικαλούνται οι επικριτές της, διότι εξ αρχής σχηματίστηκε με αυτό το σκοπό. Με σκοπό την επιβολή και την καθυπόταξη των λαών.

Άλλωστε δεν αναφέρω κάτι το καινοφανές και συνωμοσιολογικό.

Η δήθεν ενοποιημένη (και στην πραγματικότητα υποταγμένη) Ευρώπη αποτελούσε όνειρο των Γερμανών έναν αιώνα πριν. Ιδού:

Το «Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου» του καγκελάριου του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ

Η παρακάτω περικοπή αυτή προέρχεται από το περίφημο «Πρόγραμμα του Σεπτεμβρίου» που παρουσιάστηκε από τον τότε καγκελάριο του Ράιχ Τέομπαλτ φον Μπέτμαν Χόλβεκ στον Κάιζερ Βίλχελμ Β΄ στις 9 Σεπτεμβρίου του 1914. Αποτελεί συγκερασμό μιας πλειάδας προτάσεων του γερμανικού κεφαλαίου και αποτελεί τυφλοσούρτη της σημερινής Ε.Ε. όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς.

«… Πρέπει να δημιουργήσουμε μια Κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση μέσω τελωνειακών συνθηκών που θα περιλαμβάνουν τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Δανία, την Αυστροουγγαρία, την Πολωνία, και ίσως ακόμα την Ιταλία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία. Αυτή η Ένωση δεν θα έχει καμιά κοινή συνταγματική ανώτατη αρχή και όλα τα μέλη της θα είναι επισήμως ίσα, αλλά στην πράξη θα υπάγονται στη γερμανική ηγεσία και θα πρέπει να σταθεροποιήσουν την οικονομική κυριαρχία της Γερμανίας πάνω στην Κεντρική Ευρώπη (Mitteleuropa).

Το ζήτημα των αποικιακών αποκτήσεων, όπου η πρώτη επιδίωξη είναι η δημιουργία μιας συνεχούς αποικιακής αυτοκρατορίας στην Κεντρική Αφρική, θα εξεταστεί αργότερα, όπως θα εξετασθεί και εκείνο των επιδιώξεων που αφορούν στη Ρωσία…

Ολλανδία: Θα πρέπει να εξετασθεί με ποια μέσα και ποιες μεθόδους η Ολλανδία θα μπορέσει να αποκτήσει στενότερη σχέση με την Γερμανική Αυτοκρατορία. Λαμβάνοντας υπόψη τον ολλανδικό χαρακτήρα, αυτή η στενότερη σχέση θα πρέπει να μην τους δημιουργήσει κανένα αίσθημα καταναγκασμού , δεν θα πρέπει να αλλάξει κάτι στον ολλανδικό τρόπο ζωής και πρέπει επίσης να μην τους υποβάλλει σε νέες στρατιωτικές υποχρεώσεις. Η Ολλανδία, επομένως, θα πρέπει να μείνει ανεξάρτητη ως προς τους εξωτερικούς τύπους, αλλά εσωτερικά θα εξαρτάται από εμάς. Πιθανώς θα πρέπει να εξετασθεί μια επιθετική ή αμυντική συμμαχία για να καλύψει και τις αποικίες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, πρέπει να επιτευχθεί μια στενή τελωνειακή ένωση…»

Το αν, πότε και ποιοι σκέφτηκαν να εφαρμόσουν αυτό το σχέδιο, αν δηλαδή ετέθη σε εφαρμογή από τους ίδιους τους Γερμανούς ή με τη συμμετοχή συμμάχων που δέχτηκαν (με το αζημίωτο βέβαια) να «βοηθήσουν» είναι άγνωστο.

Το σίγουρο είναι ότι εκ της προϊστορίας και εκ των γεγονότων, η μεταπολεμική Ευρωπαϊκή ενοποίηση έναν απ’ τους δύο στόχους είχε:

1.Είτε να θέσει επικεφαλής μιας ενωμένης Ευρώπης την Γερμανία με σκοπό την δημιουργία «αντίβαρου» ως προς τη Ρωσία,

2.Είτε απλά για να σταματήσουν οι Ευρωπαϊκοί πόλεμοι δημιουργώντας ένα έστω και ψευδές όραμα/σκοπό, αυτό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αλλά στο διάβα… «στράβωσε» με συνέπεια η Γερμανία να βρεθεί σε ακόμα πιο πλεονεκτική θέση από κει που βρισκόταν το 1914…

Προσωπικά θεωρώ πιο πιθανή την πρώτη περίπτωση, λόγω άλλωστε και του κοινού πολιτισμικού υπόβαθρου ΗΠΑ-Αγγλίας (+πρώην αγγλόφωνων αποικιών)-Γερμανίας-Γαλλίας-Κάτω χωρών-Σκανδιναβών.

Συμπέρασμα

25 χρόνια μετά την «πτώση των Ευρωπαϊκών συνόρων», με την εποχή της υλικής ευδαιμονίας και του κυνηγιού ενός υλιστικού, μα χαμένου ονείρου να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, με τους πολέμους και τα οικονομικά προβλήματα να οδηγούν σε κοινωνικές αναταραχές και εθνικιστικές εξάρσεις, θεωρώ ότι ακόμα και αν μπορούσε να επέλθει ξανά κάποια πανευρωπαϊκή κοινωνική σταθερότητα, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι ποτέ πια το ίδιο.

Οι μάσκες πλέον έχουν πέσει και η καταγραφή των γεγονότων και των δηλώσεων καταδεικνύει περίτρανα ότι οι διακρατικές διενέξεις δεν οφείλονται σε οικονομικές και ούτε καν σε εθνικές διαφορές αλλά βαθύτερα.

Πρόκειται για ένα Πολιτισμικό χάσμα το οποίο χωρίζει όλες της χώρες που αποτελούν τη σημερινή Δύση με όλες τις υπόλοιπες της μη Γερμανικής, μη Γερμανόφωνης και μη Γερμανίζουσας Ευρώπης.

Είναι ο δρόμος που έχουν επιλέξει από αιώνων οι Γερμανοί οι οποίοι θεωρούν τον εαυτό τους ως τον μοναδικό κληρονόμο αυτού που ονομάζουμε γενικά και αόριστα «Ευρωπαϊκό πολιτισμό».

Κάθε άλλος είτε πρέπει να ζει ως υποτελής ή απλά να μην υπάρχει.

Ακόμα και οι λογικές φωνές των συμπατριωτών τους καθίσταται αδύνατο να ακουστούν διότι θεωρούνται αποβλητέες και αντι-Γερμανικές.

Συνεπώς, με τη δημιουργία ενός υπερεθνικού μηχανισμού (Ευρωπαϊκή Ένωση) ο οποίος απετέλεσε και αποτελεί εργαλείο άλωσης των χωρών της Ευρώπης και υποταγής των λαών τους, καθίσταται εκ των πραγμάτων άτοπο το να συζητάμε «τι πήγε στραβά και φτάσαμε ως εδώ».

Τίποτα δεν πήγε στραβά. Όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο και μάλιστα με ακρίβεια χιλιοστού.

Απλά οι αδύναμοι «παρεξήγησαν» τον σκοπό.

Ουδείς απολίτιστος και δογματικός είναι πρόθυμος να καταθέσει τα όπλα του στο όνομα κάποιου παναθρώπινου οράματος το οποίο μάλιστα και δεν καταλαβαίνει για να αισθανθεί απέχθεια για τις σκέψεις του ή τις πράξεις του.

Και αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει κατανοητό από τους σκλάβους του κάθε Αρμίνιου, Αλάριχου, Αρκάδιου, Ονώριου, Θεοδοσίου, Ιουστινιανού κλπ.

Ωστόσο οι σκλάβοι είτε γιατί θεώρησαν ότι «όλοι είμαστε εν Χριστώ αδελφοί», είτε γιατί θεώρησαν ότι «είμαστε όλοι Ευρωπαίοι» είτε γιατί θεώρησαν ότι «το χρήμα είναι το παν», πίστεψαν ότι το προσφερόμενο είναι άνευ ανταλλάγματος…

Για όσους λοιπόν θεωρούν ότι η υποτέλεια δεν αξίζει σε πολιτισμένους ανθρώπους αναζητήστε καταφύγιο στις ανθρώπινες αξίες του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.

Για όλους τους υπολοίπους, η μοίρα σας έχει κριθεί από άλλους και «συγχαρητήρια» για την νέα βάρβαρη κοινωνία στην οποία αποφασίσατε να γίνετε μέλος…

1.Στην Ευρώπη οι «δουλειές» έχουν χωριστεί. Την οικονομική πολιτική την χαράσσει η Γερμανία και την στρατιωτική-διπλωματική η Γαλλία.

2.Αναφέρομαι βέβαια στις κατηγορίες των Γερμανικών, γερμανόφωνων και… γερμανόφρονων (Γερμανών, Κάτω χωρών, Σκανδιναβών, Χωρών Βίζενγκραντ, Βαλτικές χώρες κλπ) οι οποίες πάντα και πολύ περισσότερο μετά το 2010 κατηγορούσαν και κατηγορούν την Ελλάδα ότι δίνει υψηλές συντάξεις και μισθούς «την ώρα που οι Εσθονοί, Σλοβάκοι, Τσέχοι κλπ δίνουν πχ 150-200 ευρώ»)… Οι Γερμανοί δίνουν το σύνθημα με το «Οι φτωχές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης πληρώνουν τους τεμπέληδες Έλληνες για να δίνουν υψηλές συντάξεις και μισθούς» και οι Ανατολικές χώρες που διακατέχονται από εθνικιστικό μίσος προς όλους (Ρώσους, Νότιους, ξένους, μετανάστες, Έλληνες κλπ) αρχίζουν πύρινες δηλώσεις και άρθρα εναντίον της Ελλάδος δημιουργώντας κλίμα παροξυσμού («εξοντώστε τους Έλληνες», «κόφτε τους τα λεφτά», «αφήστε τους να πεινάσουν» κλπ κλπ)…

3.Οι ευρωπαίοι μετά ζήτησαν τα λεφτά τους πίσω γιατί καλή η κλεψιά αλλά υπάρχουν και εξυπνότεροι από τους κλέφτες…

Διαβάζουμε στο «Βήμα» στις 14 Μαρτίου 2012

Σε γραφεία βουλευτών συντάσσονταν τα πορίσματα για τις αγροτικές αποζημιώσεις

Καταγγελίες από τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Ι. Δριβελέγκα

Σε γραφεία βουλευτών συντάσσονταν πορίσματα του οργανισμού Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΕΛΓΑ) για τις αποζημιώσεις αγροτών.

Στην καταγγελία αυτή προέβη ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Ι. Δριβελέγκας στην Βουλή, χωρίς ωστόσο να δώσει ονόματα, αν και του ζητήθηκε από βουλευτές.

Συγκεκριμένα, ο κ. Δριβελέγκας απαντώντας στις επικρίσεις της αντιπολίτευσης περί διάλυσης του ΕΛΓΑ, είπε ότι ο οργανισμός «έχει γίνει πρότυπο και ανασυγκροτείται».

«Θέλαμε τον ΕΛΓΑ με το έλλειμμα των 4,5 δισ. ευρώ; Θέλαμε τον ΕΛΓΑ –και κάνω πρώτη φορά την καταγγελία- στον οποίο έβγαιναν τα πορίσματα (σ.σ. για τις αποζημιώσεις) σε γραφεία βουλευτών;», σημείωσε και διευκρίνισε ότι «πήγαιναν οι βουλευτές και έβγαζαν πορίσματα και τα μοίραζαν στον κόσμο».

Μάλιστα τόνισε ότι η υπόθεση βρίσκεται στον εισαγγελέα, αλλά αρνήθηκε να πει ποιους βουλευτές αφορά.

 Σύμφωνα πάντως με κύκλους του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, πρόκειται για παλαιότερη υπόθεση της περιόδου της «γαλάζιας διακυβέρνησης» (2007-2009) η οποία έχει καταγγελθεί αρμοδίως από την διοίκηση του ΕΛΓΑ.

Σύμφωνα μάλιστα με τους ίδιους κύκλους οι εν λόγω καταγγελίες αφορούσαν συγκεκριμένους νομούς της Βόρειας Ελλάδας.

Ενώ στο Έθνος στις 28/8/2012 διαβάζουμε:

«ΓΑΛΑΖΙΟ» ΠΑΡΤΙ

«Ημέτεροι» δήλωναν ζημιές κι ο ΕΛΓΑ πλήρωνε χρυσάφι

Με χρυσά κουτάλια έτρωγαν αγρότες που λάμβαναν αποζημιώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για... ακαρπία

«Γαλάζιο» πάρτι είχε στηθεί στον ΕΛΓΑ (Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων) στα 5,5 χρόνια της ΝΔ, χρυσώνοντας κυριολεκτικά «ημέτερους» αγρότες με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και φεσώνοντας ταυτόχρονα τον οργανισμό με θαλασσοδάνεια ύψους 3,5 δισ. ευρώ.

Μάλιστα ο ΕΛΓΑ επί ΝΔ, με πραγματικά έσοδα από τους αγρότες στα 60-70 εκατ. ευρώ τον χρόνο και επιτόκια δανείων της τάξης του 6,5%, θα ήθελε περισσότερα από? 100 χρόνια για να τα εξοφλήσει.

Κι όμως με την επιχείρηση «Ακαρπία-Παγωνιά-Χαλάζι ΑΕ» που είχε στηθεί με τις αποζημιώσεις από τον Οργανισμό, ένας αριθμός αγροτών έπαιρνε με τις πλάτες πολιτικών παραγόντων, ποσά που συχνά αποτελούν πραγματική πρόκληση.

Ποσά που ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για τον καθένα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις πολλαπλασιάζονταν, αφού ως δικαιούχοι των εξωφρενικών αποζημιώσεων εμφανίζονταν μέλη των ίδιων οικογενειών. Στις λίστες, υπάρχει και αγρότης που μέσα σε δύο χρόνια αποζημιώθη-κε με 292.000 ευρώ, ενώ άλλος σε δύο εισέπραξε 365.700 ευρώ?

Οι αποκαλύψεις αυτές έκαναν την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης να βάλει πλέον οροφή στις αποζημιώσεις, που δεν θα ξεπερνούν τις 70.000 ευρώ τον χρόνο για κάθε ασφαλισμένο παραγωγό.

Ο νέος νόμος για τον ΕΛΓΑ και η θεσμοθέτηση του νέου κανονισμού ασφάλισης φυτικής παραγωγής που έγινε από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, αλλά και τα μεγάλα χρέη που άφησε πίσω της η ΝΔ υποχρέωσαν την πολιτική ηγεσία του υπουργείου να ερευνήσει το «who is who» των αποζημιώσεων και ιδιαίτερα εκείνων που προκαλούν ίλιγγο.

Οι κατάλογοι που συντάχθηκαν από τις υπηρεσίες του ΕΛΓΑ έβγαλαν «λαβράκια». Ηρθε στο φως μια κάστα παραγωγών που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια από τον ΕΛΓΑ και πολλοί μάλιστα έτσι αόριστα για... ακαρπία.

Σε όλη τη χώρα
 

Διάσπαρτες οι επιταγές της... πρόκλησης

Ο έλεγχος των καταλόγων των αποζημιώσεων έβγαλε νούμερα που προκαλούν. Ετσι, ένας παραγωγός στη Θεσπρωτία εισέπραξε σε τρία χρόνια το ποσό των 365.730 ευρώ. Τις 205.491 μόνο για το 2009, ενώ είχε εισπράξει 82.010 το 2008 και άλλες 78.229 ευρώ το 2007. Ενας άλλος αγρότης στην Αχαΐα εισέπραξε από τον ΕΛΓΑ 291.082 ευρώ αλλά για δύο χρόνια. 175.918 ευρώ για το 2009 και 115.164 για το 2008. Στην Κορινθία ένας παραγωγός πήρε 288.854 ευρώ, τις 169.116 ευρώ για το 2009 και τις 119.738 για το 2008. Στην Ημαθία άλλος αγρότης για το 2008 πήρε 156.507 ευρώ. Στην Ηλεία μόνο για το 2008 ένα αγρότης πήρε 158.698.

Ομως, τα ποσά αυτά μπορεί να είναι και πολύ μεγαλύτερα αφού μέλη της οικογένειας του ίδιου παραγωγού εμφανίζονται να έχουν πάρει και άλλα ποσά για αποζημιώσεις από τον ΕΛΓΑ. «Πολλοί τα παίρνανε οικογενειακώς, αφού άλλος έβαζε την κόρη του, τον γιο του, τον αδελφό του κ.λπ.», λέει ο κ. Δριβελέγκας. 

Ο κατάλογος αυτός των αγροτών που έκαναν πάρτι με αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ είναι μεγάλος, ενώ αρκετές εκατοντάδες είναι αυτοί που τα χρόνια 2007-2008-2009 πήραν συνολικές αποζημιώσεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις 100.000 ευρώ. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Αγρότης στην Αχαΐα μόνο για το 2007 πήρε 160.964 ευρώ. Αγρότης στην Ξάνθη για το 2008 πήρε 111.009 ευρώ. Στην Ηλεία το 2007 εμφανίζονται να «χρυσώνονται» πολλοί αγρότες με ποσά 140.162 ευρώ, 121.276 ευρώ, 116.683 ευρώ, 115.517 ευρώ, 102.276 ευρώ. Στον κατάλογο της Πέλλας για το 2009 το ανώτερο ποσό που εισπράττει αγρότης είναι 117.344 ευρώ, για το 2008 102.643 ευρώ και για το 2007 113.375 ευρώ.

Πως έστησαν την μπίζνα
 

«Θα ρίξει μια ψιχάλα και θα τα πάρουμε»

Η ακαρπία εξασφαλίζονταν με πελατειακό τρόπο. Οι παλιοί πρόεδροι του ΕΛΓΑ με διυπουργικές αποφάσεις, υπέγραφαν κατ' εξαίρεση αποζημιώσεις εφευρίσκοντας ανύπαρκτες ζημιές για ακαρπία και μειωμένη παραγωγή, όπως αποκάλυψε ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Γ. Δριβελέγκας.

Οι ζημιές αυτές δεν προβλέπονταν ούτε από τον προηγούμενο ούτε και από τον σημερινό κανονισμό. Μάλιστα, πάρχουν νομοί με πλουσιοπάροχες αποζημιώσεις, όπου όμως η αξία της γεωργικής γης είναι πολύ μικρή και δεν δικαιολογείται τέτοιο ύψος αποζημίωσης. Ετσι με τα χρήματα αυτά οι αγρότες όχι μόνο κάλυπταν τις όποιες ζημιές αλλά τον επόμενο χρόνο μπορούσαν να αγοράσουν και δεκάδες στρέμματα γης.

Οπως αναφέρει ο κ. Δριβελέγκας, όλα αυτά έχτισαν μια νοοτροπία στον αγρότη που έλεγε «μωρέ μη ραντίζεις, μην καταβάλλεις καλλιεργητικές φροντίδες, θα πιάσει καμία... ψιχάλα, κανένας αέρας, θα βάλουν μια ακαρπία και θα πάρουμε τα λεφτά».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ

Βέβαια παρόμοια περιστατικά συνέβαιναν σε όλες τις διακυβερνήσεις τουλάχιστον των τελευταίων 40 χρόνων και οι αποκαλύψεις αυτές απετέλεσαν περισσότερο πολιτικά «πυροτεχνήματα» προκειμένου να υπερασπιστούν «κακές πολιτικές πρακτικές» της προηγούμενης «μπλε» διακυβέρνησης όπως αναφέρει το δημοσίευμα, λες και οι πράσινοι ήταν άμεμπτοι ή λες και… ρωμιούς όλων των πολιτικών αποχρώσεων (από «Τροτσκιστές» μέχρι «χουντικούς») «κράτησαν χαρακτήρα» και δεν μπήκαν σε κάποιο από τα δύο αυτά «μαντριά» όταν είδαν ότι… «πέφτει μάσα»…

4.Το απάνθρωπο ξερίζωμα ανθρώπων από τις εστίες τους και τις οικογένειές τους που επιτυγχάνεται με πολέμους, κοινωνικές αναταραχές, πραξικοπήματα και πολιτικές αστάθειες που οδηγούν στη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη βία και τελικά τον ξεριζωμό και τη μετανάστευση ουδεμία σχέση έχουν με κανένα ανθρωπιστικό ιδεώδες περί φιλοξενίας της Γερμανικής ελίτ της Δύσης.

Άνθρωποι με διαφορετικές ή και παντελώς άσχετο πολιτισμικό υπόβαθρο με αυτό της Δυτικής, Ανατολικής, Νότιας ή Βόρειας Ευρώπης εξαναγκάζονται με χίλιους δυό τρόπους να εγκαταλείψουν τη γη τους και αντί να αγωνιστούν στη χώρα τους για την ανάπτυξή της (βλέπε σύγχρονη Ελλάδα) καταφεύγουν για ένα καλύτερο μέλλον σε αυτούς που αφού με δόλιο τρόπο εκμεταλλεύονται τη γη τους, τον φυσικό και ορυκτό της πλούτο και την οικονομία τους, εκμεταλλεύονται και το τελευταίο πράγμα που απέμεινε σε όλους αυτούς τους δύσμοιρούς Ασιάτες, Αφρικανούς ή και Ευρωπαίους, τον εαυτό τους, που αφού δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν Γερμανοί ή κάτι παρεμφερές (Γάλλοι, Άγγλοι, Αυστραλοί, Καναδοί, Αγγλοσάξονες Αμερικανοί κλπ) το καταθέτουν θυσία στο βωμό της πατρίδας των άλλων…

Σαν να μην έφτανε αυτό, το ανθρώπινο δυναμικό των προσφύγων, χρησιμοποιείται για στρατολόγηση σε πολέμους δι’ αντιπροσώπων ώστε και οι γεωπολιτικές επιδιώξεις να εξυπηρετούνται, αλλά και χωρίς Γερμανικό αίμα που μεταξύ άλλων προκαλεί και πολιτικό κόστος.

Για να είμαι ακριβής, η περίοδος αυτή θυμίζει έντονα περίοδο Α ΠΠ αλλά χωρίς εμπλοκή κρατών ή ολόκληρων στρατών, παρά ανταρτικών ομάδων εξοπλισμένων και χρηματοδοτούμενων για συγκεκριμένους σκοπούς…

Τα υπόλοιπα περί μετανάστευσης και ξεριζωμού περιλαμβάνονται σε αυτό που τα εν λόγω εθνικά ή υπερεθνικά κέντρα αποκαλούν «παράπλευρες απώλειες» και ο νοών νοείτω…

5. Τραμπ: Να πληρώσει η Γερμανία για την προστασία

Συνεχίζοντας να κάνει αίσθηση με τις δηλώσεις του προκαλώντας το διεθνές ενδιαφέρον -τις περισσότερες φορές, με αρνητικό τρόπο-, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ισχυρίστηκε μέσω κοινωνικού δικτύου πως η Γερμανία χρωστά τεράστια ποσά σε ΝΑΤΟ και ΗΠΑ για τη προστασία που της παρέχουν, ενώ μίλησε για την «εξαιρετική συνάντηση» που είχε με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ.

Παράλληλα, στα δύο tweets που ανάρτησε υποστήριξε πως πρέπει η Γερμανία «πρέπει να πληρώσει περισσότερα», για την προστασία που της παρέχεται. 

Ανάλογη αναφορά είχε κάνει χθες ο Τραμπ, κατά το τετ-α-τετ που είχε με τη Μέρκελ, καθώς είχε σημειώσει πως είναι «αναγκαίο οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ να πληρώνουν το μέρος που τους αναλογεί» για την άμυνα της Συμμαχίας, πρόσθεσε.

Σημειώνεται, επίσης, πως κατά τη χθεσινή συνάντηση η Μέρκελ είχε δεσμευθεί πως η χώρας της θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες της: «Δεσμευόμαστε σήμερα σε αυτό τον στόχο του 2% του ΑΕΠ έως το 2024», δήλωσε χαρακτηριστικά. 

Εφημερίδα των Συντακτών 18-3-2017

6. Deutsche Welle: Ο νέος χάρτης του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη - Αμερικανοί στην Πολωνία, Γερμανοί στη Βαλτική

Η Ρωσία επικρίνει την μετακίνηση στρατευμάτων θεωρώντας ότι πρόκειται για μια επιθετική τακτική

Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση του περίφημου «ανατολικού μπλοκ» η Δύση φαίνεται να κατακτά τα άλλοτε Σοβιετικά «εδάφη» μέσω της διπλωματικής οδού, με την Πολωνία πανηγυρίζει την έλευση αμερικανών στρατευμάτων στο έδαφός της υπό την ασπίδα του ΝΑΤΟ. Την ίδια ώρα βρετανικά και γερμανικά στρατεύματα θα εγκατασταθούν στις χώρες της Βαλτικής.
 

Όπως αναφέρει η Deutsche Welle, στην πλατεία Πιλσούντσι στη Βαρσοβία, στη λαϊκή αγορά στην Κρακοβία αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις περιμένουν μετά βαΐων και κλάδων τα αμερικανικά στρατεύματα.
 

Στρατιωτικές μπάντες θα παιανίσουν, τανκς θα τεθούν σε κοινή θέα και για την ικανοποίηση του ουρανίσκου έχει προβλεφθεί σούπα γκούλας. Μια ιστορική ημέρα.
 

Ο πολωνικός λαός θα υποδεχθεί τα ξένα στρατεύματα και δη αμερικανικά.

ελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν πριν από 200 χρόνια όταν κατέφθασαν οι στρατιώτες του Ναπολέοντα.
 

Αυτή τη φορά όμως είναι οι Αμερικανοί που καταφθάνουν στην Πολωνία.

Η ιδέα υπήρχε πολύ καιρό για επέκταση των δραστηριοτήτων των Αμερικανών στρατιωτών που σταθμεύουν στη Γερμανία (σήμερα είναι 36.000).
 

Μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, η Γερμανία δεν χρειαζόταν πλέον προστασία και η στάθμευση των Αμερικανών ήταν ακριβή.
 

Όταν το 2014 ξεκίνησε η έριδα Ρωσίας – Ουκρανίας, ο τότε Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Randoslav Sicorsky ζήτησε «δυο ταξιαρχίες» για την καλύτερη προστασία της χώρας του.
Τώρα φθάνουν 3.500 στρατιώτες από το Κολοράντο μαζί με 87 τανκς και 400 τζιπ Humwee.
 

H επιχείρηση φέρει τον τίτλο «Ατλαντική αποφασιστικότητα».
 

Τα αμερικανικά στρατεύματα στην Πολωνία είναι μια προσφορά των Αμερικανών προς το ΝΑΤΟ και σύντομα θα υπάρξει ανάλογη αποστολή από την Βορειοατλαντική Συμμαχία, όπου θα εγκατασταθούν στρατιώτες στην Πολωνία, τη Λιθουανία, τη Λετονία και την Εσθονία.
 

Στις 19 Ιανουαρίου 500 Γερμανοί στρατιώτες θα φύγουν από τη Βαυαρία και θα σταθμεύσουν στη Λιθουανία.
 

Στην Εσθονία τα ηνία θα πάρουν οι Βρετανοί, στη Λιθουανία οι Καναδοί, ενώ στην Πολωνία τα αμερικανικά στρατεύματα θα αναλάβουν τη διοίκηση τον Απρίλιο.
 

Για το ΝΑΤΟ οι χώρες της Βαλτικής θεωρούνται ευάλωτες παρά το γεγονός ότι από το 2014 έχουν ενισχύσει σημαντικά το στρατό τους.
 

Τα ρωσικά ΜΜΕ επικρίνουν την μετακίνηση των στρατευμάτων θεωρώντας ότι πρόκειται για μια επιθετική τακτική.
 

Ωστόσο τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ από την Εσθονία μέχρι την Ρουμανία είναι πολύ μικρότερα σε σχέση με αυτά πριν από το 1989 που στόχο είχαν να προστατεύσουν το Δυτικό Βερολίνο.

www.bankingnews.gr

6. Η Γερμανία αποτελείται από 16 ομόσπονδα κράτη (Länder) και το ΑΕΠ της είναι άνω των 3 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Οι υπόλοιποι οικονομικοί της δείκτες είναι τουλάχιστον εντυπωσιακοί.

Με τα 81 εκατομμύρια κατοίκους αποτελεί μια εξαιρετική αγορά στόχο για τα προϊόντα ή/και τις υπηρεσίες σας. Η χώρα κατατάσσεται στην 5η θέση των μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη.

Όταν γίνεται αναφορά στη Γερμανία, τα ονόματα των μεγάλων εταιριών που έρχονται στο μυαλό μας είναι τα «Mercedes», «Volkswagen», «BMW», «Siemens», «BOSCH», «BRAUN», «Adidas» κ.α. Οι εταιρίες αυτές παράγουν μαζί, κάτι περισσότερο από το 50% του ΑΕΠ της χώρας. Σύμφωνα όμως με την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία, τη λεγόμενη “Statistisches Bundesamt”, η πλειοψηφία των επιχειρήσεων στη Γερμανία είναι οι μικρομεσαίες (Mittelstand), σε ποσοστό άνω του 96%.

Αυτά ως προς τα επίσημα στοιχεία.

Παρά το ότι η Γερμανία αποτελεί μια από τις ηγέτιδες δυνάμεις της δήθεν «καπιταλιστικής Δύσης» μόνο καπιταλιστική δεν είναι.

Οι μεγάλες πολυεθνικές της βρίσκονται υπο άμεση κρατική επιβλεψη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν την περίοδο 2008-2010 η General Motors αποφάσισε να κόψει κονδύλια για την Opel την οποία έχει αγοράσει αλλά έχει Γερμανούς εργαζόμενους και διευθυντές, γεγονός που θα περιέκοπτε 3000 θέσεις εργασίας Γερμανών κλείνοντας εργοστάσιο στην Ρηνανία.

Τότε προσφέρθηκαν οι Ρώσοι να εξαγοράσουν την Opel. Η Καγκελάριος Α. Μέρκελ είχε έκτακτη συνάντηση με τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Μ. Ομπάμα, τον οποίο έπεισε να χρηματοδοτήσει την General Motors ώστε αυτή να καταβάλει τα κονδύλια και να μην κλείσει το εργοστάσιο παραγωγής στην Γερμανία.

Μάλιστα το 2010, σε ερώτηση δημοσιογράφου για το αν αληθεύουν οι φήμες περί πώλησης της VW η Ά. Μέρκελ απάντησε επί λέξει ότι «Εταιρείες που αποτελούν στρατηγικό βραχίονα της Γερμανικής οικονομίας ΔΕΝ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ»…

Και μετά απ όλα αυτά ελάτε να μιλήσουμε για φιλελευθερισμό και για το πόσο ανάγκη έχουμε ως κράτος να πουλήσουμε λιμάνια, αεροδρόμια, εταιρείες κλπ κλπ…

7.Για το λόγο αυτό και η ύπαρξη των λεγόμενων «μαύρων ταμείων» σε πολυεθνικές εταιρίες για την δωροδοκία πολιτικών και άλλων προσώπων προς απόκτηση επιρροής, επίτευξη συμφωνιών κλπ, ενώ στην Ελλάδα στιγματίστηκε ως υπόθεση οργανωμένης εξαπάτησης ξένων ιδιωτών-κρατών για την απόσπαση οικονομικών και πολιτικών οφελών μέσω διαφθοράς, στο εξωτερικό και ειδικά σε χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία κλπ, η κοινή γνώμη δεν θορυβήθηκε ουδόλως λόγω ακριβώς αυτής της διαφοράς «ιδιοσυγκρασίας». Με απλά λόγια δηλαδή ο μέσος Γάλλος, Γερμανός, Λουξεμβούργιος, Ολλανδός, Βέλγος κλπ δεν θεωρεί κακό το να δωροδοκήσει μια εταιρεία της χώρας του κρατικούς αξιωματούχους μιας άλλης χώρας για να αποσπάσει κάτι… Και ύστερα έρχονται εδώ κάποιοι και αναρωτιούνται «πότε θα γίνουμε ευρωπαίοι»…

8.Διαβάζοντας παρακάτω τις συγκριτικές διαφορές μεταξύ των τιμών με δραχμές και ευρώ θα παρατηρήσετε ότι ναι μεν «πάνω – κάτω οι τιμές είναι οι ίδιες» αλλά αυτό πολύ επιφανειακά. Πέραν του ότι το εν λόγω δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας λίγο πριν την υιοθέτηση του ευρώ είναι λίγο «μονοκόμματο» υπό την έννοια ότι στη σύγκριση που κάνει, λαμβάνει ως ενδεικτική τιμή, προϊόντα από συγκεκριμένες εταιρείες (πχ συγκεκριμένα super markets, συγκεκριμένα πρατήρια καυσίμων, συγκεκριμένες υπηρεσίες κλπ), η όποια διαφοροποίηση των σημερινών τιμών με την εποχή που κυκλοφορούσαν δραχμές προς τα κάτω, δηλαδή όποιες υπηρεσίες ή προϊόντα τυγχάνει να κοστίζουν σήμερα φθηνότερα, έχει να κάνει με υπηρεσίες ή προϊόντα στη συντριπτική τους πλειοψηφία μη βασικά, δηλαδή αεροπορικά εισιτήρια, ηλεκτρικά είδη όπως dvd player, τηλεοράσεις, καλλωπισμός κλπ την ώρα που βασικά είδη όπως το αλεύρι, η ζάχαρη, το γάλα, το ψωμί κοστολογούνται σήμερα σε τιμές διπλάσιες, τριπλάσιες ή πολλαπλάσιες της εποχής της Δραχμής.

Επίσης κάτι πολύ βασικό που πρέπει να αναφέρω είναι ότι ο κατάλογος, πέραν του ότι κάνει τη δειγματοληψία από συγκεκριμένες υπεραγορές, πρατήρια κλπ αναγράφει τιμές επώνυμων προϊόντων τα οποία ενώ κοστολούνται πάντα πιο πάνω από ένα προϊόν μιας λιγότερο ή και καθόλου γνωστής μάρκας (επι παραδείγματι μια σοκολάτα με την επωνυμία συγκεκριμένου σούπερ μάρκετ) και πάλι (!!) φθηνότερο ήταν τότε από τώρα.

Διαβάστε επίσης διαφορά αξίας σε δραχμές και ευρώ των συντάξεων, όπου εκεί που κάποιος έπαιρνε 300.000 δραχμές, το ποσό σε ευρώ μεταφράστηκε σε περίπου 800-900 ευρώ.

Για όσους δεν γνωρίζουν λόγω ηλικίας τι έκανε κάποιος με 300.000 δραχμές θα σας πω κάτι πολύ απλό από το να αναφέρω απλά ότι (έκανες αυτό ή εκείνο). Υπολογίστε ότι κάθε χιλιάρικο (δραχμές) άξιζε όσο σήμερα ένα δεκάευρω και κάντε λογαριασμό. Με απλά λόγια, κάποιος που είχε στην τσέπη του τότε 5.000 Δραχμές ήταν σαν σήμερα να έχει 50 ευρώ. 

Αυτό βέβαια λέγεται εσωτερική υποτίμηση.

υπήρχε σύγκλιση και όλοι οι Ευρωπαίοι έπαιρναν τα ίδια ή έστω πάνω κάτω τα ίδια με την προοπτική όμως να κλείσει η «ψαλίδα» και να παίρνουν όλοι τα ίδια, τότε η νομισματική ένωση θα ήταν θεμιτή.

Οτιδήποτε άλλο λειτούργησε υπέρ του ισχυρότερου, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν άλλος από τον Γερμανό, αφού και καλύτερους μισθούς είχε, πιο ισχυρή και σταθερή οικονομία, πιο ισχυρή βιομηχανία και αγορά, με συνέπεια να καταβάλλει όχι μόνο τους ανίσχυρους τους οποίους στην ουσία τους απορρόφησε κάνοντάς τους γκαρσόνια των τουριστών τους, αλλά και τους ισχυρούς, οι οποίοι χωρίς έσοδα για τις βιομηχανίες τους και δανειζόμενες, δέθηκαν στο Γερμανικό άρμα και την πολιτική θέληση του Βερολίνου…

Τα άλλα όλα είναι «έπεα πτερόεντα»…